Log

Kortfilm met een nog piepjonge Gaite Jansen. Een fijne sfeerschets maar te kort en net iets te nietszeggend al met al. Sommige losse scènes werken wel (althans doen hun best) maar de film is echt te kort om dat gevoel goed over te brengen. 2,5*.

Matig. Het hele idee is best aardig bedacht maar de hoofdpersoon is niet heel boeiend en de toon is te veel gericht op kinderen. Die hoofdpersoon krijgt ook een veek te snelle introductie en ondanks een aardige montagesessie met zijn oma gaat die persoon nooit echt leven. Enkele bijfiguren zijn wel aardig maar los van de beverkoning zijn ze alle ook vrij kleurloos.

Verder valt de toon op die echt gericht is op kinderen, maar soms met een rare mix met wat duistere delen en gitzwarte humor (als per ongeluk de insectenkoning wordt gedood, die zag ik niet aankomen). En zo kabbelt de film wat voort en kijkt wel aardig weg met soms fijne beelden en sounddesign van de natuur maar zonder echte wow-factor. Het einde duurt vrij lang en daar werd heel stevig gemorreld aan mijn suspension of disbelief (die vliegende haai, serieus?). 2,0*.

Typische romcom die nergens verrast maar door de originele locatie en de prettige persoanges in de film is de film best goed weg te kijken en kent een zekere charme. Net te lang voor zulk soort films maar ik durf hier geen onvoldoende te geven. 3,0*.

Neerlands beste actrice met een matige plot en ook zwakke regie wat betreft keuzes. Dit is een zwaar thema (inclusief een telefoonnummer als je suïcidale gedachten hebt in de aftiteling) maar er wordt voor een behoorlijk luchtige toon soms gekozen. En zelfs tegen het melige aan. Dat begint al in het begin direct maar ook de vele typetjes (dat zijn het) op de paaz zelf helpen ook niet mee. Dan is iemand als Verbaan een veraderming hier met een nuchtere ingetogen rol. Het boek had ook een zekere luchtige toon maar je was al altijd bewust ervan op een psychiatrische afdeling te bevinden waar het echt niet zo leuk is. En dat gedrengt in van die typische nietszeggende kutmuziek die enorm gezapig is. Muziek voor mensen zonder smaak (ik bedoel geen slechte smaak maar echt zonder smaak, van die mensen die gewoon geluid op de achtergrond willen, die graag Q-Music aan willen hebben staan op het werk, dat volk).

Zelfs Gaite Jansen heeft op momentjes last van de luchtige toon al is het vooral dat de situaties dusdanig slecht geschreven zijn, zij doet haar best en maakt er nog wat van in die scènes en weet knap in het geloofwaardige te blijven. Maar als de regie haar los laat en haar gewoon haar ding laat doen, dan merk je hoe steengoed ze is met alleen al mimiek een groot gevoel van verdrongen en verborgen verdriet tonen. Kijk even naar haar gezicht op het moment dat ze in de auto zit. En aan het eind weet ze te ontroeren ook.

Al met al geen beste film maar ik heb me niet per se verveeld en Jansen houd je erbij dus nog net aan een voldoende. 3,0*.

Tijd om weer eens de laagste score te geven. Hele matige effecten, niet spannend, slecht geacteerd en wat betreft plot wel van de erg grote stappen zonder opbouw. 0,5*.

In potentie wel een prima film, zeker wat betreft thematiek. Alleen wordt steeds voor een wat ongeloofwaardige plotontwikkeling gekozen waardoor dat einde (dat oké is) niet overtuigt. Het acteerwerk van vooral De Pagter helpt ook niet mee, hij kiest voor een soort ingehouden manier die vooral vervreemdend werkt. In Straf werkte dat wel, hier niet. 2,0*.

Het idee is wel aardig en ik ben wel fan van zulke films zonder echte plot en waar je vooral enkele mensen even volgt. Een tijde lijkt de film ook wel een goede richting in te gaan maar focust zich uiteindelijk op minder interessante delen en raakt stuurloos richting het einde vooral omdat spanning wordt gezocht terwijl er urgentie mist. Ik vroeg me ook af wat het issue was op sommige momenten. Er moet een gevoel van bevreemding komen met die ambulance door de lege stad maar ik dacht vooral: rij gewoon naar het ziekenhuis? Visueel nog wel oké en ook de lengte zo is prima. 2,5*.

Moelijk. Enerzijds mooie beelden maar anderzijds komt dat vooral door de omgevingen, het camerawerk zelf is eigenlijk best saai te noemen. Ook een heerlijke flow met die muziek in het begin maar dat is ook niet voor eeuwig. En thematisch interessant maar de personages boeiden me totaal niet en daarmee hun hele queeste ook niet. Een serieuze toon met richting het einde gitzwarte humor die helaas te veel richting slapstick ging. En ineens is daar het einde. En ineens zijn daar wat momenten met dat ongeluk en die mijnen als duidelijkste momenten die mij niet echt wat deden omdat de personages maar niet tot leven kwamen (ik vroeg me sowieso af of ik dit niet allemaal niet metaforisch moest zien want geloofwaardig werd de basisplot niet). Op een bepaalde manier wel geboeid gekeken maar ook zonder gevoel. 3,0*.

Beetje tegenvallend, iete te zoetsappig soms en visueel ook net te kitscherig. Qua toon verder wel prima maar de film duurt uiteindelijk te lang. 2,5*.

Te lang en op dramatisch vlak werkt dit zeker niet altijd, zowel Robbie als Elordi overtuigen niet. Die laatste is sowieso altijd wat kleurloos, meestal figurlijk maar nu letterlijk want volgens mij is Heathcliff en personage met een donkerdere tint. Dan had je ook een andere acteur moeten kiezen hoewel de roman ook wel wat ambigu is op dit punt. Al wordt de roman op een aantal grote punten sowieso helemaal losgelaten.

Maar de film is wel een van de mooiste om te zien dit jaar. Prachtig overgestilleerde shots als schilderijen met een mystieke lichtinval en veel mist en rook. Heerlijk ook hoe de kleuren eruit springen. Verre van realistisch maar wel iets om naar te kijken. Ook de score is meer dan prima. Jammer alleen dat de film me niets deed verder. 3,0*.

Matige horror, een leuk idee maar de echte spanning en fijne gore ontbreken. Ook een film waarbij het basisidee ook heel geschikt zou zijn als drama of filosofische film maar goed, je kan niet altijd zulke dingen verwachten. Nog wel vlot maar verder deed de film me weinig. 2,0*.

Sfeervol maar met een scenario waar het drama niet echt tot leven komt en ondanks de vele bekende namen vond ik het acteren ook niet heel geweldig. Ofwel vlakjes ofwel er iets te dik bovenop. 2,5*.

Af en toe fijne gore maar inhoudelijk niet heel boeiend. Wel een leuke setting in LA in de 80s en ondersteund door een fijne passende soundtrack. Maar als geheel overtuigt de film onvoldoende. 2,5*.

vote posted

Lange zit, vooral dat. Af en toe wel sfeervol maar dit is echt een film van vele losse momenten die soms wel werken maar lang niet altijd en zeker niet samen 120 minuten aaneen. Het spel blijft ook wat aan de oppervlakte hangen en de film blijft hiermee heel afstandelijk ondanks de soms zware dramatiek. 2,0*.

Niet helemaal geslaagd. Op een bepaalde manier wel boeiend en verder mooi en sfeervol gefilmd met genoeg losse shots die erg goed werken. Maar ook een film die als geheel erg afstandelijk blijft en zeker op emotioneel niveau me nergens greep. Park gebruikt ook wel een onothodoxe manier van monteren waardoor het soms even zoeken is waar we ons nu precies bevinden in het verhaal. Dat lijkt zo bedoeld maar verwart wel en haalde me te vaak uit de film. En dan duurt de film met 140 minuten simpelweg te lang. Ik moest ergens vaag denken aan Wai Dor Lei Ah Yut Ho (Film, 2010) wat betreft thematiek (om maar te gaan moorden om iets gedan te krijgen) maar die film uit Hongkong is op elk vlak net wat leuker en vooral strakker en daarmee beter. Een onvoldoende ga ik niet geven maar ik had de film graag meer beleefd. 3,0*.

Veel te lang voor dit soort films en verrassen doet de film ook nauwelijks. Echt vervelend werd dit ding niet en het sfeertje is ook nog wel oké. 2,0*.

Leuk om eens te zien. Een fijne sfeer en veelal mooie goed geklede mensen - op een bepaalde manier aangenaam kijkvoer. Sowieso veel goed uitgedachte shots en de kleuren zijn opvallend goed voor de periode waaruit de film komt maar sowieso ook mooi. Het acteerwerk is me wel te theatraal en op dramatisch vlak overtuigt de film niet. 3,0*.

De gebroeders Safdie kwamen in 2019 met het briljante Uncut Gems. Nu beide heren afgelopen jaar hun eigen film hebben gemaakt weten we welke van de twee vooral verantwoorderlijk daarvoor was. Dat was niet Bennie met het nogal makke en brave The Smashing Machine. Dat was wel broeder Josh die met deze Marty Supreme eigenlijk gewoon op herhaling gaat. Wederom die drukte en gekte, door middel van muziek, handgehouden camera dicht op de huid soms, het indringende spel van Chalamet en de flitsende montage. En met opvallende muziek op de geluidsband met hits vooral van na de jaren 50 waarin de film speelt. Eerst even bevreemdend bij de eerste tonen van Alphaville maar vaak ook best lekker. Ja, deels is de film een herhaling van zetten maar wel een hele fijne herhaling.

Wat Uncut Gems net wat beter maakt is de flow, die was in die film constant aanwezig waarbij Marty Supreme ook weleens wat stil valt (maar wel boeiend blijft) en de gang naar beneden leek eerder een soort profetie, iets dat voorbestemd was door de aard van de hoofdpersoon. In Marty Supreme lijkt Marty elke keer van dat pad af te kunnen stappen maar verprutst het zelf (al gaat de film richting het einde wel een andere kant uit). Dat maakt de losse scènes nog steeds geweldig maar als gehel lijkt er iets te nadrukkelijk naar gezocht te worden en dat gaf een mix van adoratie en irritatie tegelijk.

Mooie donkere fotografie, goed spel, fijn tijdsbeeld (ook zeker rond die sport, nog geen Chinees te zien ook terwijl dat land tegenwoordig de absolute topnatie is) en soms heerlijke gekte die uitstekend in beeld is gezet. Maar wel net iets minder dan Uncut Gems en dat uit zich ook in mijn score. 4,0*.

Visueel fijn (in een zacht palet, een soort van donker pastel) en de twee hoofdrolspelers (allebei aantrekkelijke mensen en smaakvol gekleed) hebben ook wel een zekere klik al ontbreekt de echte chemie. Daarmee zijn de scènes rond de autosport vaak interessanter dan de scènes waar het om de liefde gaat. 3,0*.

Ik ken Kleber Mendonça Filho al van zijn debuut en dat is al jaren een van mijn favoriete films. Vooral hoe hij de camera gebruikt (ook met veel opvallend gebruik van de zoom) is geweldig. Maar de films erna vertoonden slechts sporadisch momentjes van die klasse. Ook deze film weer. De film is op momenten goed maar als geheel weet de film onvoldoende indruk te maken. Vorig jaar wist Ainda Estou Aqui wel een snaar te raken over hetzelfde onderwerp. Mede door de structuur is deze O Agente Secreto een film die niet direct werkt op dat niveau en hij lijkt eerder op het brein dan op het hart te spelen.

De film duurt lang maar verveelt niet en die 161 minuten gaan opvallend soepel voorbij. Op een zekere manier is dit een aangename film om te zien die ergens onder de opervlakte wel borrelt zoals dat met dictaturen ook is. Aan de oppervlakte is de vrolijke carnaval maar er is altijd kans dat er iets mis gaat. Alleen blijft dat borrelen ook wel iets te veel op de achtergrond. In de openingsscène is dat er wel en op momentjes daarna ook, maar over het geheel te weinig. Goed gespeeld verder, sfeervol en interessant maar ook een film die me nergens greep. 3,5*.

Soms wel mooi om te zien maar te vreemd en afstandelijk om er echt in mee te kunnen gaan. Dat geldt voor elk verhaal wel al vond ik het middelste deel nog wel het beste. 2,0*.

Nou dan eindelijk deze gezien en na een zeer sterke openingsscène en enkele fijne schurken en een prettige locatie (in die bergen in de sneeuw) als geheel toch een wat makke actiefilm die verder niet meer echt overtuigt of weet te boeien. De losse elementen geven nog een zekere klasse maar net niet genoeg voor een voldoende. 2,5*.

Gewoon leuk. Het duurt even voor de film op gang komt (los van de opening) en echt ontbranden doet hij nooit (er had veel meer gekkigheid in gekund) maar de film wordt wel steeds beter naarmate de film vordert. Neeson is prima in deze luchtige rol en de film heeft zo'n typische niks-aan-de-handmenatliteit waardoor ik ook minder zwaar til aan lelijke cgi. En het is fijn dat er aan het eind daadwerkelijk een atoombom tot onploffing wordt gebracht (al slaat dat vuur door die gangen nergens op, dat hele gebied is binnen een miliseconde al gevaporiseerd). 3,0*.

De serieuzere en vooral tienerversie van 50 First Dates, althans rond het gegeven dat iemand na het slapen alle nieuwe herinneringen vergeet. De film gaat wel echt een hele andere richting uit dus los van die associatie is er geen herhaling.

Fijn filmpje wel met een prettige ingetogen toon en soms mooi kleurrijk (met opvallend helder groen en blauw steeds in beeld). Ondanks de relatief korte lengte (ruim onder de twee uur) gaat de film net iets te lang door, vooral omdat de film dan wel erg melodramtisch wordt met zwaar aangezette muziek waardoor het stuk daarvoor dat indrukwekkender was qua gevoel toch weer verdwijnt. Jammer. Maar als geheel een dikke voldoende. 3,5*.

Aardige film waar de flashbacks beduidend leuker en boeiender zijn dan de kapstok waaraan ze zijn opgehangen rond de zitting zelf. Die is vrij simpel en saai in beeld gezet en het woordenspel van de advocaat en aanklager is ook niet heel denderend. Dat maakt ook wel dat de film als geheel wat lang duurt en soms neigt te gaan slepen. Visueel verder soms wel met een aardig shot in zwart-wit maar dat zijn wel spaarzame momenten. 3,0*.

Terstall op de nostalgietour en hij vergeet daarbij een film te maken, laat staan een goede film. Sowieso ben ik al geen fan van zulke films die van hoogtepuntje naar hoogtepuntje hobbelen (veel biopics hebben daar ook last van, ik denk aan een gedrocht als The Iron Lady) maar de stukken ertussen zijn ook volstrekt oninteressant met weinig leuke personages die doen denken aan amateurtoneel. Zelfs de muziek uit die tijd zijn vooral greatest hits en passen eigenlijk nooit bij de beelden van dat moment maar lijken lukraak gebruikt te worden om alle hitjes maar af te vinken. Het acteerwerk is wisselend maar wel gemiddeld aan de magere kant. De film oogt soms ook enorm amateuristisch. De achtergrond in bijvoorbeeld het Haagse Bos was overduidelijk nep, maar stukken op straat of bij de mistwedstrijd ogen vooral heel leeg alsof er maar 20 figuranten beschikbaar waren.

Het boeiendste was nog het verhaal rond de Marokkaanse jongen in dit geval omdat Terstall daar nog probeert iets van een film te maken en die stukken waren een welkome afwisseling. Al zit het stukje racisme en maatschappijkritiek hier ook niet bepaald subtiel verwerkt waarmee het en geen drama is maar ook geen komedie (beide had gekund als je er vol vor was gegaan). Of had de film enkel rond wat voetbalwedstrijden gezet (zoals de film Steve Jobs ziet op ook maar drie momenten rond een presentatie), al had dat neppe juichen dan wel achterwege mogen blijven.

Enkele losse momenten werken nog wel, de dialogen zijn oké en vooral Petzoldt straalt in elke scène waar ze zit. 1,5*

Een soort Agathie Christie goes Indiana Jones, maar dan goedkoop ogend en weinig boeiend. Personages weten geen indruk te maken, visueel karig en zonder enige eigen smoel. 1,5*.

Niet mijn smaak, dit soort rare horror. Sprookjes zijn van oorsprong veel meer horrorachtig dan Disney ons jaren deed denken maar dat maakt niet dat ik dit soort films echt leuk vind. Deze is te raar (en deed denken aan zo'n andere Scandinavische horror waar ik de naam niet meer van weet maar die smaakte me nog minder). 1,5*.

Best oké vooral door de stijl die strak en consequent wordt aangehouden (op de laatste vijf minuten na dan) door continu beelden te tonen vanuit aanwezige camera's (beveiligingscamera's, body cams, etc). En dat dat werkt is knap. Temeer Pratt lange tijd die stoel niet mag verlaten. Dat helpt de film wel enorm trouwens omdat wij als kijker net zo weinig weten als een onafhankelijke jury. 3,5*.

Een goede 30 minuten vol clichés (Statham alleen die mistroostig voor zich uitkijkt en geen mensen om zich heen duldt - dat hij uiteindelijk gaat geven om dat kind is niet eens heel geloofwaardig maar je vergeeft het Statham al snel, ik kijk graag naar z'n jaarlijkse bioscoopfilm) al kijkt de film best redelijk weg.

Daarna wordt de film steeds beter en leuker. Prima actie en vooral vol toffe ideeën qua regie. Denk aan de scène in de nachtclub en vooral daarna met fijne clubmuziek hard op de achtergrond en actie in beeld. Fijne sfeervolle shots van het Schotse platteland en het moderne Londen. Al met al aangenaam kijkvoer. 3,5*.

Een film die steeds beter wordt. De eerste pakweg 15 minuten vond ik vreselijk, McAdams speelt veel te veel een typetje en geen moment is ze geloofwaardig. Zij is awkward en dat is allicht zo bedoeld maar ze gaat er veel te ver over. O'Brien is dan weer de klootzak van dienst en doet dat ook niet heel overtuigend, ook hij legt het te dik erbovenop. Dat komt de film als geheel nooit meer echt te boven.

Niettemin wel leuk hoe horror in de film komt op zo'n locatie en de film heeft echt wel een eigen vibe en een eigen look en hoe verder de film komt hoe meer Raimi zich lijkt te vermaken. Af en toe hardop kunnen lachen nog (met dat wildzwijn) maar te weinig voor een hogere score. 3,0*.

Prima filmpje. Leuke locatie, fijne gore en horror en genoeg interessante ideeën. Dat papa doof is doet voor het verhaal weinig maar de regisseur weet er nog wel leuke dingen mee te doen als het gaat om geluid. De regisseur weet sowieso prima hoe hij scènes moet opbouwen. Af en toe sleept de film wel ietstjes en de personages zijn ook redelijk inwisselbaar maar de korte lengte helpt een hoop. 3,5*.

De film heeft wel iets weg van Heldin qua thematiek en vooral qua locatie. Alleen zijn er wel verschillen die alle in het nadeel uitvallen van deze film. Visueel erg grijs en vooral saai (Heldin zag er juist erg fijn uit) en op momenten wat ongeloofwaardig. Ik vond in dit geval de zuster wel dingen doen doe ik als onprofessioneel bestempel en dat doet de film als geheel geen goed en had de film ook niet nodig. De film kijkt best redelijk weg het acteren is prima maar de irritatiefactor is te hoog. 2,5*.

De actiescènes zitten wel goed en pittig in elkaar maar de rest van de film vond ik toch een wat ingedut geheel dat lang niet altijd boeide. Personages wisten me ook niet te trekken. Gelukkig geen ellenlange film waardoor hij nog net aan wel uit te kijken is. 2,0*.

Op een bepaalde manier een prettige film waar de rustige ingetogen stijl zorgt voor een redelijk eigen sfeer die zorgt dat de film aangenaam kijkvoer is en op een bepaalde manier bijzonder is (in de positieve zin van het woord) maar anderzijds is de film enorm gezapig en vaak zit er geen tempo in en wordt de film saai. Visueel geeft de film een fijne wat luxe uitstraling en de acteurs zijn oké. Maar ja, de film blijft afstandelijk en koel en te traag. 2,5*.