Log

En ineens stond deze op Disney+, een film die ik al tijden wilde zien. Geen slechte film an sich en technisch ziet dit er geweldig uit. Maar, de film wist me niet echt te boeien. Personages deden me weinig en de film duurde echt veels te lang, ook mede daardoor. Hoeveel goede punten er ook in zitten (die in de bios ongewtijfeld wat beter tot hun recht zouden komen), me ermee vermaakt heb ik niet echt. 2,5*.

Qua toon erg fijn. Als roadmovie met de sfeer ook best oké. En Paul Rudd is een fijn acteur voor zulke rollen. Maar verder overgedramatiseerd waar alle clichés langskomen en de film eerder irriteert dan verrast of ontroert. Er gebeurt te veel (een trauma van Rudd dat hij uiteraard overwint, een vrouw die zwanger is en precies aan het einde gaat bevallen, een romance die helemal geweldig eindigt, nog een vader die z'n dochter graag in de gaten houdt en ga zo maar door). 2,5*.

Op een gegeven moment gaat het over een tablet. Ik, met mijn kennis van 2026, had daar direct een beeld bij maar de tablet hier is hel iets anders. Geinig. Verder wel ee aardige film. Net iets te lang wel maar de acteurs hebben er duidelijk zin in en een vrij ingetogen Robbie Williams is ook wel leuk om te zien, Het drama rond Stiller en zijn familie/zoon is allemaal wat minder boeiend maar de cgi overtuigt enorm, sowieso voor een film uit 2006 maar ook in het algemeen. 3,0*.

Het idee is best aardig maar uiteindelijk komen alle clichés weer langs, van de gehele opbouw (met een dramatische dip zo rond 2/3 van de film waarin het helemaal over lijkt) tot veel kleine momenten. Voor mij was het echt veel leuker geweest als die Wes lange tijd luisterde naar die berichten en na lang observeren dat zou opbiechten. Maar nee, hij zegt niets en dat kan mooi leiden tot een fiks drama (zo rond 2/3 van de film dus). Deutch spettert wel van het doek maar de film heeft echt te weinig te zeggen voor bijna 120 minuten. 2,5*.

Je moet wel iets kennen van de geschiedenis rond Supergirl. Al wordt het allemaal niet moeilijk gemaakt, ik had even verwacht meer een origin story te gaan zien. We krijgen een relatief klein verhaal dat een uurtje nog wel leuk is. De nonchalante dronken Supergirl wordt echt uitstekend gespeeld (op dat vlak tenminste) door Alcock met precies de juiste toon zonder te overdrijven. Het tweede uur is mer een gaapfestijn met totaal oninteressante actie, een overbodige Momoa (de rol moet een soort comic relief geven maar dat is a) niet echt nodig hier en b) de rol is echt overbodig waardoor het sowieso niet werkt) en en kleurloze schurk. Ik kwam er pas later achter dat hij door Schoenaerts wordt gespeeld en ik heb hem wel vaker kleurloos genoemd dus daar is weinig aan veranderd (en ik ben dus niet bevooroordeeld want ik herkende hem niet), 2,5*.

Best aardig. Vooral door de film grotendeels rond de filmwereld te laten spelen en de vele vele filmverwijzingen maken dit op momenten een leuke film. De minions zijn ook net wat minder druk dan normaal en dat is fijn. En het blijft knap hoe ze met hun brabbeltaaltje (een mix van allerlei talen) toch best goed te begrijpen zijn zonder ondertiteling. Pakweg het laatste halfuur is wel iets te gewoontjes en begint echt wel snel te slepen maar gelukkig is de speelduur lekker kort. 3,0*.

Heel erg arthouse en ook echt gedrenkt in clichés. Er is wat aan de hand, daar maakt de film geen geheim van door overduidelijk wat hints te geven maar lange tijd niet te zeggen wat er nu speelt. De camera dicht op de huid, stille blikken van de vader en wat mooie natuurshots. Echt typisch. En omdat je weet dat er iets speelt weet de film nergens echt te verrassen. De uiteindelijke clou had ik al wel bedacht als een van de opties. Op dat vlak deed de film me dan ook niet heel veel.

Dat is allemaal wel waar maar klinkt ook iets te negatief. De fotografie is prachtig soms en de Amerikaanse binnenlanden en het gevoel van een roadtrip komen prachtig naar voren - ik ben zelf in die contreien geweest vorig jaar (iets zuidwestelijker maar met dezelfde vibe) en toen ik de trailer zag wilde ik de film dan ook zien. Verder uitstekend geacteerd wel, vooral de jonge Molly Belle Wright die prachtig een kind speelt maar ook met alle emoties en nuances erbij.

Nu en dan vielen wat dingen op. Zo rijdt men een ondergaande zon tegemoet. Mooi plaatje, maar volgens mij gaat de route echt wel oostwaarts en zou dat niet moeten kloppen. En een zonsopkomst was dat niet volgens mij. 3,0*.

Ik zag deze in de bios afgelopen week en de film werd voorafgegaan door een interview met Rodriguez en Tarantino van 25 (!) minuten. Sowieso, wie zit daar op te wachten? Maar los daarvan, in dat interview gaat het over de film en de reacties toentertijd, vooral hoe de film van toon verandert. Nu wist ik wel een beetje waar de film over zou gaan maar van een verrassend effect zou geen sprake meer kunnen zijn. Serieus, wie bedenkt dit?

Enfin, tof filmpje wel. Leuke sfeer, geinige personages (al acteert Tarantino zelf vrij beroerd) waarbij Clooney beter en beter wordt en voora Keitel de show mag stelen. De constante ontwikkeling in plot maakt dat je een sfeerportret krijgt en een film die nooit stilvalt. Weinig op aan te merken verder behalve dat een echte wow-factor hier ontbreekt. 3,5*.

Na deel 3 was het verhaal over opgroeien en loslaten wel verteld, Deel 4 vertelde nog wat anders maar dit vijfde deel is toch wel een herhaling van zetten. Wel met updates (ook updates op speelgoed, er zitten op dat vlak wel enkele leuke ideeën) en een boodschap die er niet bepaald subtiel wordt ingeramd. Maar ondanks de herhaling heeft Pixar daarmee in ieder geval nog wat te melden.

Dat maakt echter niet dat de film direct goed is. Sterker, deze telg is toch de zwakste uit de reeks. Vooral het eerste uur is best wat schreeuwerig en druk, Jessie staat nu meer op de voorgrond maar zij is simpelweg minder interessant. Verder zijn die stukjes met allerlei Buzz Lightyears op zichzelf wel oké maar breken elke keer het tempo en narratief wat op. De film heeft nog wel tempo genoeg om niet te vervelen maar de film deed me verder vrij weinig. Pas het laatste halfuur wordt de film beter. Wat rustiger en meer op de emotie en dat werkt. Zo sluit de film in ieder geval goed af.

Visueel verder aardig maar niet bijzonder, al vond ik de stijl waarin de speelscènes zijn wel tof gedaan. 3,0*.

Op momenten prachtig geschoten, of dat nu stadspanorama's zijn of de vele beelden van het nachtleven. Of vaag gemaakte beelden van rennende mensen als een impressionistisch schilderij. Maar ook richting het einde als het steeds slechter gaat in het leven. Visueel wordt de sfeer steeds prima getroffen. Verder heel aardig hoe de levens van twee mensen worden getoond met de nabije geschiedenis van Libanon.

Maar dan is er acteur Hassan Akil als hoofdpersoon Nino die vanaf seconde 1 in mijn irritatiezone zat. Zo vreselijk vervelend de hele tijd, iemand die zichzelf erg leuk vindt, zichzelf heel erg belangrijk vindt vooral en een compleet verkeerd aura heeft ook. Volgens mij is de rol niet zo geschreven dus ik ben eerder bang dat de acteur wat narcistische trekken heeft en niet bepaald veel respect voor vrouwen heeft want dat beide straalt hij constant uit in de film. Zo'n momentje dat hij in die brieven wil kijken en ze hoog houdt zodat Yasmina er niet bij kan. Dat is volgens mij geschreven als iets plagerigs maar het kwam op mij eerder toxisch over. Dan mag zijn tegenspeelster nog best overtuigen, geen moment kon ik geloven dat zij hem leuk vond en met zoiets staat of valt een film als deze toch wel. 2,0*

Het idee is wel leuk. Alles via een computerscherm tonen met veel geklik en snelle montage. Dat wis soms wat vermoeiend maar werkt best goed en wordt ook redelijk consequent vastgehouden. Wel gaat men richting het einde iets te gemakzuchtig gebruik maken van beveiligingscamera's et cetera. Alleen vooral jammer dat de hele tweede helft een beetje een herhaling van zetten is van het eerste halfuur. Op momentjes nog even spannend maar eigenlijk weet dat hele deel niet meer echt te boeien. Als film van pakweg 50 minuten was dit echt beter geweest. 2,5*.

Niet per se heel goed, zeker niet het acteren. Maar ook prima qua lengte, lekker kleurrijk (soms wat kitscherig maar in de regel positief opvallend) en de liedjes zijn ook heel behoorlijk. Daarmee is deze film al met al best leuk om een keer te zien. 3,0*.

Vakkundig gemaakte film maar ook een beetje mat - zeker het eerste uur sleept af en toe wat, mede ook omdat de personages in de basis niet heel boeiend zijn.

Het script zit goed in elkaar. Je krijgt steeds weinig informatie mee en er wordt vrijwel niets uitgelegd maar je snapt wel steeds wat er zo ongeveer gebeurt en aan het eind valt alles ook wel op zijn plaats. En dat zonder kunstgrepen met geforceerde dialogen om maar informatie te geven. Dat is knap gedaan. En als er al uitleg komt dan via de geijkte (maar wel passende) methode dat personage A die wat weet dat vertelt aan personage B die dat niet weet. En Spielberg blijft visueel ingesteld en doet dat eerder via beelden dan via woorden.Verder enkele interessante gedachtes over religie, God, onze plek in de wereld et cetera. Echt diep gaat het niet maar het geeft de film wel enig cachet.

En toch, knetteren doet de film nergens. De shots zijn prima en je merkt dat ze uitgedacht zijn. Maar de fun van Indiana Jones of de magie van E.T. en Close Encounters of de sfeer van Jaws: dat alles zit er niet echt in. Of de special effects van Jurassic Park, die film van 33 jaar oud was overtuigender.

Het laatste uur is gelukkig een heel pak leuker om te kijken dan het eerste uur, de acteurs zijn prima (vooral Domingo is fijn terwijl ik de laatste tijd toch een beetje Domingo-moe werd) en ik heb me al met al wel vermaakt. Maar de film teert ook lang op mysterie en dat je als kijker wil weten wat er speelt. Maar ik vraag me af wat de herkijkwaarde is van deze prent. Close Encounters was ook deels daarop gebaseerd maar gaf ondertussen ook een beeld van een familie en van een man met een obsessie waardoor die film ook keer op keer genietbaar blijft. 3,0*.

Zo vlak voor het WK wel leuk om eens te zien (en de score valt daardoor allicht een halfje hoger uit). Een interessante geschiedenis die vloetjes wordt verteld en een leuk tijdsbeeld geeft. De dramatische delen rond de hoofdpersoon en zijn leven hangen er wat te veel bij en overtuigen stukken minder. 3,0*.

Weinig verrassende romcom die weer overduidelijk elementen toevoegt om maar leuk te doen of om de plot te verlengen. En dat stoort eerder dan dat het leuk is. Af en toe wat voedsel in beeld is wel leuk en Vogel kan ik prima hebben, maar verder een drol deze film. 1,5*.

Op zich op momenten wel sympathiek en Ten Napel vind ik wel een leuke actrice. Maar de film is vreselijk veilig en verrast nergens waardoor dit ding toch wat gaat slepen al snel. Te snel. 2,0*.

Qua sfeer met die muziek en dat tijdsbeeld echt prima. Leuk om te zien en Grier overtuigt ook wel. Maart het verhaal is verre van bijzonder en over de breedte een wat ingedut geheel. 2,5*.

Enorme praatfilm die in de basis wel interessant kan zijn maar er werd te overduidelijk geacteerd. Niet per se hel theatraal maar ik had altijd te veel het idee naar een toneelstuk te kijken. Daarmee vervalt een stukje beleving voor mij en wist de prent allengs mij minder en minder te boeien. 2,5*.

Op zich wel geinig maar weet nergens echt te excelleren en voelde iets te veel van hetzelfde door de film heen. De personages bleven ook te veel hetzelfde (echt een intro kwam er niet) en wisten zo ook weinig te boeien. 2,5*.

In deze film zitten twee films van 100 minuten verstopt. De ene, over de jonge Ainara die de liefde van de Here Christus heeft ervaren en het klooster in wil, is veruit de beste. De andere, over familieperikelen is veel zwakker. Minder goed uitgewerktook met misschien 40 minuten speeltijd waarvan een deel raakvlakken heeft met de andere film. Maar het maakt wel dat de film soms wat onevenwichtig is en ook wat gaat slepen op momenten. Erg jammer. Zo lang de familie het maar heeft over Ainara en haar keuze, dan is dit een boeiend portret maar allerlei oud zeer (dat je deels meekrijgt maar niet volledig) weet niet echt te boeien en haalt het de score enorm omlaag. Erg jammer. Want verder op momenten prachtig. Zeker de mooie koormuziek, al begint de film best fijn met Latijns-Amerikaanse electropop. En vooral het portret van Ainara. Goed en subtiel gespeeld maar ook wordt steeds genoeg informatie meegegeven om toch haar te begrijpen waarom ze het klooster in wil, bijvoorbeeld bij zo'n feestje met leeftijdsgenoten waar je al snel merkt dat ze zich daar niet (meer) thuisvoelt. 3,5*.

The greatest thing you'll ever learn
Is just to love and be loved in return

Ik heb eigenlijk een bloedhekel eraan om zo'n tekst uit een film bovenaan een review te zetten. Bij deze moet dat tocg om persoonlijke redenen. Toen in VWO 2 heb ik deze film gezien met de hele klas (elk jaar ging je in dat jaar naar de bios, het jaar erop was Crouching Tiger Hidden Dragon waar ik ook heen mocht, geen idee meer waarom) waarna ik een verslag schreef. Met dat filmcitaat bovenaan. Ik dacht daar heel bijzonder mee te zijn maar ongeveer driekwart van de klas had hetzelfde gedaan.

Enfin, sindsdien film niet meer gezien. Dus ik was wel benieuwd wat ik er nu van zou vinden (gelukkig draaide hij weer in de zalen). Ik ben duizenden films verder dus juist die overdonderende ervaring van die unieke (voor mij toen) film zou weleens minder kunnen zijn. Deels klopt dat, maar vooral op dramatisch vlak. Daar deed de film me iets minder. Maar audiovisueel blijft de film geweldig. Heerlijk ritme in de montage, de sfeer, het gebruik van decors (vaak overduidelijk overdreven en nep, maar zo is het bedoeld), de overdadige kostuums, de hedendaagse popliedjes, af en toe beelden die doen denken aan de impressionisten die toen leefden (vooral waar de beelden vaag zijn doen me denken aan Le Bal du moulin de la Galette) en ga zo maar door. Wederom een prachtige kijkervaring.

Maar de film sleept de laatste 15 minuten wel een beetje, vooral omdat de personages en het drama me wat minder deden. Iets verlaagd naar 4,0*.

Aardige film wel met een interessant verhaal en nu en dan fraai zwart-wit maar ook een film die echt wel iets te veel verouderd is met over de brede lijn wat stijf acteerwerk of iets te theatraal (Brando dan vooral). Al met al een film die redelijk wegkijkt maar me ook koud liet en vooral het laatste halfuur minder en minder interessant werd daarmee. 3,0*.

Ik geloofde de film vooral niet en dat is jammer. Qua regie wel prima gedaan. De film bouwt prima spanning op en met goed gebruik van blur en een spel van schaduwen. het sfeertje is crepy maar goed getroffen. En Inde Navarrette is uitstekend. Een heel scala aan emoties en mood swings maar steeds altijd eve overtuigend en geloofwaardig, ze raakt precies de snaar goed. Dat is niet te zeggen van haar tegenspeler die te dik erop legt dat hij een muurbloempje is. Vergelijk dat met de invulling van Logan Lerman van zijn rol in The Perks of Being a Wallflower. Veel subtieler en daarmee veel oprechter.
Verder vond ik het verhaal wat flauw, zoals meer aangegeven hier. Dat je iemand smoorverliefd laat worden kan zorgen voor komedie, drama, een film over ethiek (ehtiek komt nu tussen neus en lippen even snel langs) of voor horror zoals nu. Maar ook daar heb je meerdere varianten en men kiest voor de makkelijkste, door een demon in het lichaam te plaatsen. Veel boeiender was het geweest als Navarrette wel normaal was blijven doen maar enorm claimend en kleverig en dat meer en meer. Uiteindelijk werd de irritatiefactor te groot ondanks veel goede punten. 2,5*.