Opinions

Vroeger rond de pubertijd meermaals bekeken en toen duidelijk 1 van mijn favorieten. Meer dan 10 jaar later vond ik de film nog steeds vermakelijk en is de speelvreugde tussen Chris Tucker en Charlie Sheen goed te merken. Toch is het niet meer die fantastische comedy die ik hier eerst wel in zag, maar het is ook zeker geen vervelende tijdsbesteding.

Niet bijzonder, wel vermakelijk!

3*

In de jaren 50 zijn veel van dit soort sci-fi filmpjes gemaakt en veel daarvan zijn uiterst vermakelijk, zo ook deze Monolith Monsters die misschien wel de meest originele buitenaardse vijand heeft.

Het verhaaltje kabbelt lekker door en de personages zijn herkenbaar en standaard maar dat mag de pret niet drukken. Je weet precies wat je krijgt en de speelduur is daarbij ook nog eens lekker kort gehouden. Het acteerniveau is niet bepaald van een hoog niveau maar het stoort eigenlijk niet.

Leuk vermaak!

3*

The Goonies in de mix met classic horror en eerlijk is eerlijk, het werkt verdomd vermakelijk.

Acteerprestaties zijn niet altijd super maar goed genoeg om niet te gaan irriteren, vooral die Duitse buurman is een erg leuk personage!

Ook Dracula, Frankenstein, The Wolfman en de rest van het zooitje zijn overtuigend neergezet, vooral Dracula was heerlijk sarcastisch.

De loop van het verhaal is voorspelbaar, maar ach? De film duurt niet zo lang en daardoor heeft de film ook een aangenaam tempo.

Zeker een leuke tijdsbesteding.

3,5*

De aller leukste beelden vond ik van de festival bezoekers zelf in combinatie met goed gekozen muziek(Scott McKenzie - If You're Going To San Francisco ) zet de mood echt perfect neer.

Ik vond het jammer dat de meeste artiesten maar voor 1 of hooguit 2 nummers in beeld kwamen, hierdoor ben ik nooit echt in de muziek opgegaan wat bijvoorbeeld bij Woodstock wel het geval was.

De Wild Thing versie van Jimi Hendrix was trouwens wel de moeite waard, maar ik had liever nog meer Jimi gezien. Het zelfde geldt trouwens ook dubbel en dwars voor The Who & Simon & Garfunkel. California Dreamin van de Mamas & The Papas was trouwens wel een erg mooie live uitvoering en blijft zelfs de volgende dag nog in me hoofd rondspoken.

Wat ik hier vaak terug lees is de waardering van mensen voor Ravi Shankar, hier had ik dan persoonlijk weer weinig mee en vond ik zijn optreden zeker in vergelijking met andere super artiesten best wel lang.

Monterey Pop is zeker een leuk tijdsbeeld, maar jammer genoeg is het allemaal net wat te kort en was er weinig sfeer op te snuiven.

Zit nog even te twijfelen tussen een 3 en een 3,5, maar ik geef deze docu het voordeel van de twijfel.

3,5*

Een indrukwekkende film die het drama gehalte op een manier brengt dat het toch over het algemeen gezien goed te verteren blijft. De sfeer is soms verbazend luchtig, maar dit is wel vooral het eerste gedeelte van de film.
Moonlight is zonder twijfel een interessante film, maar ondanks de speelduur soms toch een beetje te gehaast bijna, ik weet er even geen beter woord voor te vinden.
Waar de film aan de ene kant veel aandacht besteed aan het leven van Chiron had ik tegelijkertijd wel wat meer willen zien van de verhalen van Juan en Teresa.

Dat Juan jaren later opeens dood is en dit enkel kort in een dialoog wordt verwerkt vond ik een vreemde keuze, zijn personage was namelijk erg interessant en tevens een rode draad voor het verloop van Chiron's leven, Teresa blijft dan wel leven maar verdwijnt in de 2de helft ook meer naar de achtergrond, wat ik jammer vond en een gemiste kans. Tegelijkertijd valt er ook te zeggen dat Moonlight over het algemeen gezien niet voorspelbaar is en gelukkig ook niet de voorspelbare paden volgt. Zo was niet alleen ik maar ook een goede vriend van mij er bijna van overtuigd dat Chiron tegen het einde zou worden vermoord, maar hier hebben de makers gelukkig niet voor gekozen.

Moonlight is een film die zonder twijfel gezien mag worden en bijna gezien "moet" worden, want aan de ene kant is het verhaal sterk uitgewerkt maar aan de andere kant laat het toch wat steken vallen. Dit is ook de reden dat ik blijf haken op een 3,5 die wel heel erg dicht tegen een 4 aanzit.

Aardig vervolg die wat meer serieuze dingen wilt toevoegen..

Is aardig gelukt maar maakt het meer een luchtig drama dan een comedy..

Verhaal is wel boeiend maar erg langdradig..Het acteer niveau was wel erg goed!.

3 sterren omdat dit vervolg wel leuk was.. maar het eerste zeker niet weet te overtreffen!

Vooral de eerste helft is op een lekker vlot tempo en de humor is tegen het slapstick aan maar weet toch vaak genoeg een lach op mijn gezicht te toveren.

Jean Arthur was duidelijk goed gecast, ik kwam er na de film pas achter dat ze 42/43 jaar was toen ze deze rol op der nam en dat had ik haar zeer zeker niet gegeven, de spontaniteit die ze haar karakter meegeeft is ook erg welkom.

De rol van Charles Coburn als Dingle is een inmiddels bekende rol als je vaker comedy filmpjes kijkt van rond deze tijd, maar zijn personage geeft de film wel een hoop feel-good mee.

De 2de helft heeft in mijn optiek helaas niet de zelfde frisheid dan de film in de eerste helft laat zien, maar al bij al is het zeker de moeite van de tijd waard geweest.

3*

Leuk klein realistisch filmpje over een jongen die leert meer voor zichzelf te moeten opkomen en een man die duidelijk graag een soort van vader voor de jongen wou zijn.

The Motel scoort punten voor het plot, personages en verloop van het verhaal maar weet door de korte speelduur toch wat te weinig medeleven op te wekken.

Had graag gezien dat de film nog even door ging, sowieso had ik wel meer scenes willen zien tussen Ernest en Christine.

The Motel is een film die je zeker eens mee moet pakken, maar het jammere is dat met dit verhaal en personages meer had gedaan kunnen worden.

3,5*

De 2de Albert Brooks film die ik heb gezien en heb me er weer goed mee vermaakt.
Ieder ander regisseur had hoogstwaarschijnlijk de moeder irritant en heel erg aanwezig gemaakt maar Brooks kiest voor een wat rustigere aanpak.
Het is leuk om te zien hoe de band tussen moeder en zoon maar stroef verloopt en de moeder ook helemaal niet door heeft wat haar zoon belangrijk vind.
Naar mate de film vordert komen de 2 natuurlijk steeds dichter bij elkaar, maar op het zoete einde na komt dit nergens geforceerd of onrealistisch over.

Albert Brooks heeft uit dit simpele plot een hoop weten te halen.
3,5*

Wat een aparte maar wel zeer interessante film, die duidelijk inspiratie heeft gehaald bij Polanski. ( Rosemary's Baby, Repulsion.)
Sterker nog, Mother! zorgt er voor mij voor dat ik weer zin krijg die klassiekers te herzien.

Mother! wordt vooral belicht vanaf de kant en belevingswereld van (hoe kan het ook anders) de mother. De bizarre situaties en de verwardheid die je hierdoor als kijker ervaart zorgen ervoor dat je je erg goed kan inleven in het hoofdpersonage. Jennifer Lawrence vult die rol trouwens ook wel met erg veel overtuiging in, en los gezien van dat weet ze de aandacht alleen al vast te houden door haar prachtige verschijning.

Dat dit een typische love it or hate it film is geworden is begrijpelijk, het is alles behalve een standaard horror maar dat smaakt mij eigenlijk wel prima. Filmmakers die anders durven te zijn hebben sowieso al mijn waardering en respect.

3,5*

Geen typische familie film maar eerder een zwarte comedy, de jonge Jordan waar je tegenwoordig weinig meer van hoort heeft duidelijk talent en had het best ver kunnen schoppen.

Motorama heeft een hoop vage en mysterieuze personages die soms angstaanjagend echt zijn en op andere tijden weer te geforceerd overkomen, de film schommelt een beetje tussen die 2 gedachtes.

Het is duidelijk geen film die op welke manier dan ook realistisch te noemen is, maar door een speelduur van net 86 minuten kijkt het vlot weg en is het een aangename rit.

Niet te veel van verwachten maar goed te doen!

3*

Het was pas na dat ik de film had gekeken dat ik de trivia hiervan ging opzoeken, dat Marilyn Monroe en Dean Martin officieel de hoofdrollen hadden in een soortgelijke film met een andere naam wist ik dus niet.

Nergens had ik het idee tijdens het kijken van deze film dat Doris Day officieel niet de hoofdrol had, deze rol vertolkte ze namelijk vol overtuiging en deed mij in positieve zin meermaals denken aan de films die ze samen met Rock Hudson deed.

De sfeer in deze film is ook weer heerlijk, een typische jaren 50 sfeer(ook al is de film uit 63) en mooie kleurrijke indelingen.

3,5*

Als je de trailer bekijkt weetje ongeveer al wat je kan gaan verwachten, het ene filmpje nog flauwer en droger dan het andere maar als je al in een melige bui bent is het erg aanstekelijk.

Velen bekende gezichten die aan deze film hebben meegewerkt en ook voor de regisseurs lijkt het me wel eens een geinig en redelijk gemakkelijk uitstapje naar totaal iets anders..

Movie 43 is wat het is, sommige stukjes deden me niks terwijl andere me soms hardop lieten lachen en het meeste van de tijd ik wel een grijns op mijn gezicht had.

iBabe

3*

Zoals ossie al eerder beschreef heeft deze film inderdaad een goede balans tussen comedy en drama weten te vinden.

Charles Q. Murphy heeft met stipt voor mij het leukste en boeiendste personage in de film en lijkt de balans tussen de werknemers ook stabiel te houden.

The Guys Who Move Furniture of zoals ik hem gezien heb met de titel Moving Day kijkt erg lekker weg en weet de kijker goed mee te laten voelen met bepaalde personages en de gebeurtenissen die ze meemaken.

De meeste personages lijken stuk voor stuk uit het leven geplukt te zijn en hebben allemaal emotionele bagage mee gekregen.

Alleen de baas vond ik niet altijd even realistisch uit de hoek komen, maar daar heb ik me verder niet aan geërgerd.

Een minpuntje vind ik misschien toch het einde, het was weliswaar niet mierzoet maar op de 1 of andere reden vond ik het niet helemaal mooi aansluiten op de rest.

Kortom: Een comedy/drama die zeker de moeite waard is geworden om te kijken en toch wel meer te bieden heeft dan een standaard comedy filmpje.

Voor nu een 3,5*

Leuke comedy film die vooral de moeite waard is geworden door het overtuigende acteerspel van zowel Grant als van Loy. Het verhaal had van mij persoonlijk iets sneller op gang mogen komen, zo hadden er meer scenes mogen zijn dat ze daadwerkelijk het droomhuis gaan bouwen maar al met al heb ik mij hier toch erg goed mee vermaakt.

Fijn sfeertje, kinderen die door niet te veel screentijd niet te irritant werden en gewoon interessante personages!

3,5*

De negatieve reacties hier op MM deden mij lichtelijk aan het twijfelen brengen, maar gelukkig vond ik op IMDB wel een hoop positieve reacties en die waren meer dan terecht.

Zeer vermakelijke film met een Michael Keaton die op dreef is en kinderen die gelukkig niet irritant waren. Natuurlijk is het einde bijna altijd voorspelbaar in dit soort filmpjes maar dat mag de pret niet drukken. Dit is wat mij betreft 1 van die jaren 80 klassiekers die een heerlijke warme sfeer over weet te brengen en die kan zorgen voor een brede glimlach op mijn gezicht, iets waar hedendaagse films nog te vaak de plank mee mis slaan.

Teri Garr was trouwens ook een heerlijke vrouw in die tijd, sexy en tegelijkertijd een lieve en een tikkeltje onzekere uitstraling.

Mr. Mom is een vrij simpele comedy film, maar it gets the job done

3,5*

Toch wel een tegenvallende film voor mij, visueel is Mr Nobody natuurlijk een genoegen om naar te kijken maar het verhaal was soms wat te druk en te chaotisch.
De velen verhaal lijnen, waar bij de 1 boeiender is dan de ander is een leuk gegeven maar bij Mr Nobody ging het me zeker de laatste 3 kwartier steeds meer tegen staan.

Het einde was teleurstellend, het idee dat het enkel en alleen afspeelt in het hoofd van een klein jongetje was wel erg makkelijk gevonden

De positieve kanten waren zeker de muziek die bij iedere scene wel een meerwaarde gaf, natuurlijk de goed gekozen cast en de originele manier van beelden die in elkaar overgingen.

Visueel en op acteer vlak is Mr Nobody zeker een boeiende en mooie film, maar de verhaal lijnen doen zich groter voor als dat het uiteindelijk is.

Snap trouwens die 141 minuten niet? mijn blu-ray versie is zeker 150 minuten?

3*

Interessant verhaal maar een magere uitwerking, dit is vooral te danken aan het lage acteerniveau van de meeste acteurs. De film is nog net de moeite waard omdat Guy Rolfe zijn personage als 1 van de weinige wel met volle overtuiging neerzet, zonder hem was de film hoogstwaarschijnlijk nog een stuk minder geweest.

William Castle probeert het geheel nog een beetje te redden met een aardige cameo waarin hij de kijker persoonlijk toespreekt, maar helaas is dit niet 1 van zijn betere filmprojecten.

Door Guy Rolfe toch nog net een gemiddelde van 2,5.

Het verhaaltje op zich heeft heel weinig om het lijf en is ook niet altijd even boeiend te noemen, wat tegelijkertijd wel weer goed zit zijn de sfeer en de gezongen nummers. Ook Angela Lansbury vult haar rol erg leuk in! Kerstsfeer? Ja zeker! Maar de film had zeker een beter verhaal verdiend.

2,5*

Voor mij persoonlijk niet zo sterk als bijvoorbeeld Frankenstein of The invisible Man, maar dat neemt niet weg dat het nog steeds wel erg prettig weg kijkt.
De korte speelduur is in dit geval ook fijn, jammer vond ik wel dat de mummie zich al snel niet meer als een mummie gedraagt, dat haalde toch een bepaalde spanning weg die er in het begin van de film nog wel was

Boris Karloff acteert sterk maar het was voor mij persoonlijk toch echt de prachtige Zita Johann die de show steelt, en natuurlijk al helemaal in de slotscènes.

Zonder twijfel de moeite waard, maar niet mijn favoriet uit deze periode en dit genre.
3*

Erg leuke uitvoering van het bekende en vaak verfilmde Christmas Carol verhaal, Michael Caine weet te overtuigen als Scrooge en de muppets die het verhaal vertellen zijn een erg leuke toevoeging.
De film had nog wel een tikkeltje langer mogen duren, nu lijkt de overgang van egoïstisch en slecht naar vriendelijk en vrolijk best snel te gebeuren.
Dit is zonder twijfel 1 van de leukere uitvoeringen die ik heb gezien met een hoop feel-good momenten, alhoewel de versie uit 1970 nog steeds mijn grote favoriet blijft.

Meer dan de moeite waard en zonder twijfel een hoop christmas spirit!
3,5*

2de keer gekeken en wat een heerlijke vrolijke en sfeervolle kerstspecial is dit toch!

Lekker kort, makkelijk verhaal en kerstsfeer tot en met!

Tot volgend jaar!

half sterretje omhoog, omdat deze special precies doet wat je er van mag verwachten.

3,5*

Leuke eerste film die hier en daar wat chaotisch is meer wel makkelijk weg kijkt.

De overdreven home alone achtige bad guys hadden ze weg mogen laten, die waren eerder irritant dan dat ze echt een meerwaarde voor het verhaal betekende.

Ik kende voorheen enkel nog de kerstfilms maar dit eerste deel is ook leuk om eens mee te pakken.

3*

1 van de minste Muppet films die ik tot nu toe heb mogen aanschouwen, het grootste positieve punt is dat de film kort duurt.
Muppets zelf waren wel om aan te zien maar de bijrolletjes van andere acteurs waren overdreven en veel te veel overacting.
De noordpool scene was grappig maar veel te kort, en het feest op het einde gaf ook nog wat leuke kerstsfeer mee, maar voor de rest voelde de film zelfs voor amper 50 minuten langdradig aan!

2*

Zeker niet origineel en ook zeker niet onvoorspelbaar, veel dingen worden uit andere films gehaald of in ieder geval als groot inspiratiepunt gebruikt. Dit alles lijkt in theorie een vervelende zit maar valt in de praktijk gelukkig heel erg mee! Sandler & Aniston samen acteren duidelijk met een hoop plezier maar het was voor mij vooral Dany Boon die eruit springt als de cliché volle detective. Leuke spoof! Er zijn zeker betere, maar het is prima vermaak.

Met een aangenaam tempo is het zo slecht nog niet.

3*

Helaas niet de filmklassieker waar ik stiekem een beetje op had gehoopt maar wel uiterst vermakelijk. Ik wou eerst het origineel gezien hebben voor dat ik aan de remake begon die ik vandaag in de bios heb gezien, duidelijk mag zijn dat ook al zie ik dit niet als een super goede classic het wel degelijk beter is dan de remake.

Dat Albert Finney goede typetjes kan neerzetten werd me al duidelijk sinds de film Scrooge uit 1970, maar in deze film vond ik het er soms misschien net iets te dik bovenop liggen, ik begrijp dat dat de bedoeling was(hoogstwaarschijnlijk) maar toch was hij met zijn accent soms maar moeilijk te volgen en was het soms misschien net op het randje. Daarentegen maakt de remake dit personage een stuk persoonlijker en rustiger en dat faalde nog harder.

Het is vermakelijk, zonder twijfel beter dan de remake en gelukkig niet te uitgekauwd of te voorspelbaar(wat de remake wel was )

3*

De eerste verfilming uit 74 vind ik niet een ultieme klassieker maar slaagt in mijn ogen wel beter dan deze remake. In deze remake is er geprobeerd het personage Hercule Poirot meer persoonlijke achtergrond te geven en het een meer gevoelige man te maken, helaas faalt dit gedeelte nogal en komt het geforceerd en ongepast over.
Ook vond ik de Van Damme achtige vechtscene in het begin nogal overdone, later als er een personage probeert te ontsnappen vond ik het beter uit de verf komen.

Waar het origineel ten eerste al beter mee scoort zijn de shots van de trein, hier zitten we helaas duidelijk naar CGI te kijken en deed het mij regelmatig denken aan The Polar Express, wat prima was geweest als de hele film in animatie style gedaan was maar wat nu wat mij betreft een storende factor is.

Maar er zijn gelukkig ook positieve dingen te melden over deze remake, zo vond ik Kenneth Branagh uitstekend op zijn plaats als Poirot, dat zijn personage soms wat geforceerd overkomt ligt niet aan de acteur maar de manier hoe het personage is geschreven.
En wat voor mij ook een verrassing was is Josh Gad, hij weet zijn personage echt overtuigend neer te zetten en de vluchtpoging later in de film werkt hierdoor beter.

Dat ze op het einde alles veel meer moeten uitkauwen dan het origineel deed is weer jammer, er moest speciaal weer een moraal belicht worden die het origineel ook had maar waar hier een gouden Hollywood randje omheen moest(want oh oh oh, wat nou als de hedendaagse kijkertjes het niet begrijpen?)

Een grappig detail trouwens, 2 andere bioscoopgangers hoorde ik op weg naar de uitgang praten over dat ze dachten dat Poirot niet echt bestond en ze gingen dus een diepere betekenis achter deze film zoeken die er duidelijk niet is. Ik sprak de 2 heren aan en zei, ga het origineel maar eens kijken.

Twijfel sterk tussen een 2 en een 2,5, helaas laat ik dat voorlopig op 2 staan. Niet de slechtste film van het jaar, best nog wel vermakelijk maar ook snel weer vergeten.

Op aanraden van Kuck-x mij ook maar eens gewaagd aan een Miss Marple film, en waar kan je dan beter beginnen dan gewoon bij de aller eerste?

En ik moet eerlijk zeggen dat ik dit vermakelijker vond dan ik had verwacht! Het Miss Marple personage is op een leuke en humorvolle manier uitgewerkt en de toon in de film blijft ook lekker luchtig.
Naar het einde toe vond ik de film wel een beetje rommelig worden, de moord op zich werd voor mij persoonlijk ook steeds minder interessant helaas.

3 sterren kan ik hier in ieder geval zeker aan kwijt.

Een hele vermakelijke film en een leuke spoof op de James Bond films! De film zit vol met leuke oneliners en ook de actie scenes vielen niet tegen. Op en top vermaak is wel het beste om deze film te beschrijven, dat Dean Martin zijn rol niet al te serieus neemt maakt het eigenlijk alleen maar vermakelijker.

Ann-Margret was trouwens zoals ALTIJD weer een leuke verschijning en Camilla Sparv in die sexy outfit was ook geen straf.

Leuker dan verwacht, een film die zichzelf niet al te serieus neemt en daar kunnen sommige James Bond films nog best een voorbeeld aan nemen!

Binnenkort maar eens deel 1 bekijken.

4*

Simpel plot maar best een leuke uitwerking.

Soms is de film een beetje traag maar over het algemeen kijkt het allemaal wel lekker weg en is het personage wat Brooks speelt leuk om te volgen.

Niet zo goed als Lost in America & Mother, maar nog steeds de moeite waard voor de liefhebbers van Brooks.

3*