Opinions

interessant klein filmpje wat op een goedkope simpele manier is gemaakt maar toch slaagt in zijn einddoel.

Wat Inland Rabbit eigenlijk al zei had het begin best wat sneller gemogen en wat meer to the point, maar gelukkig is de film na pakweg 20 minuten door zowel de personages als de mooie sfeerbeelden een interessant geheel geworden.

Even door de eerste minuten heen kijken dus, maar als debuut film is Dance Party USA zeker geslaagd.

3*

Geen idee dat dit een vervolg was op een eerder filmpje, maar ik ga die met alle plezier overslaan. De film begint best leuk in de eerste 5 minuten maar begint daarna al stil te vallen en de reis die de film laat zien brengt daar ook bar weinig verandering in. Hier en daar een paar aardige scenes, maar daar blijft het ook bij. Het acteren is redelijk, maar vaak genoeg ook niet overtuigend genoeg.

Als je iets beters te doen hebt met je tijd, doe dan alsjeblieft dat. Alles wat ook maar een beetje goed valt te noemen is beter dan deze saaie meuk.

1*

Alweer een film die zich afspeelt in de 2de wereldoorlog, is het dan echt nog steeds nodig? Het antwoord is natuurlijk volmondig ja! Ik sprak vlak voor de film iemand van een jaar of 50 die geen eens wist wie Winston Churchill was en het gek vond dat ik haar geheel verbaast zat aan te kijken. Dit is een film die op de juiste manier gebruik maakt van humor zonder dat het verhaal hierdoor minder indrukwekkend wordt, sterker nog misschien zijn de serieuze scenes daarom nog wel beter geslaagd.

Gary Oldman zet een zeer overtuigende vertolking neer, of het allemaal waarheidsgetrouw is kan ik niet helemaal over oordelen maar als kijker krijg je in ieder geval makkelijk een band met deze toch wel vreemde man uit de geschiedenis.
Lily James( Ik kende haar nog niet) had bijna niet beter gecast kunnen worden, ze speelt sterk tegenover Gary Oldman en de scenes die ze samen hebben zijn voor mij toch wel de hoogtepunten uit de film. Natuurlijk is het echte hoogtepunt dat Winston in de trein stapt en het gesprek aan gaat met het gewone volk en daar zelfs ontroerd door wordt.

Wat mij betreft beter dan verwacht, vond het jammer dat de film niet meer verder ging en er had gerust nog een uurtje aan vast geplakt mogen worden. Misschien(en dit zeg ik vrijwel nooit) kans op een 2de deel?

4 sterren zijn wel op zijn plaats, een lach en een traan en een fijn bioscoopbezoek.

Indrukwekkende film wat ook grotendeels te danken is aan het hechte spel tussen Lemmon en Remick.
Het begin van de film ging een beetje van de hak op de tak en dat voelde soms een beetje rommelig aan, binnen een paar minuten zag je als kijker al jaren voor bij gaan.

Gelukkig maakt Days of Wine and Roses daarna een hoop goed, had Jack Lermmon nog niet eerder een alcoholist zien neerzetten maar hij kwam erg overtuigend over.
De scene dat hij dronken thuis komt, bloemen gaat plukken en daarna keihard tegen de deur loopt moest ik toch wel erg om lachen, een typische dronken actie.

Soms doet Days of Wine and Roses misschien een schepje er boven op, maar hier heb ik me door het sterke acteer spel totaal niet aan geërgerd.


Jack Lemmon begin ik steeds meer te waarderen, en deze film versterkt dat gevoel alleen maar

4*

Meer dan 3 jaar later weer bekeken en nog steeds geen nieuwe recensie?! Daytrippers is duidelijk een film die zwaar ondergewaardeerd en helaas waarschijnlijk ook vrij onbekend is.

Dit is typisch een film met een hart en ziel, het is een vrij simpel en alles behalve origineel plot maar de uitwerking is zo fris en de personages zo menselijk.

Jammer joh, dit kleine pareltje verdiend zeker te weten meer kijkers en stemmen!

Stem blijft uiteraard staan op 4!

Wauw zelfs na 5x gezien te hebben is dit een film waar ik keer op keer weer van kan genieten en waar ik ook iedere keer weer met een brede grijns naar mijn scherm staar.

Niet voor niks is Dazed and Confused een top 10 film voor mij, alles lijkt te kloppen hier! De soundtrack is heerlijk en kent geen zwakke nummers en daarbovenop zijn de gemonteerde beelden en acteerprestaties zo goed dat je het gevoel hebt er zelf bij te zijn. De personages zijn bovendien ook nog eens levensecht.

Deze film geeft mij het zelfde feel-good gevoel als de Woodstock film uit 1970, een tijd die ik super graag had willen meemaken en deze film is daarom ook de ultieme droom.

Heerlijk, blijft een meesterwerkje van Linklater en blijft zonder enige twijfel in mijn top 10 staan.

Precies wat ik hier van ongeveer had verwacht, lekker droog en makkelijk kijkvoer.
Het acteer niveau is gemiddeld en het script is erg leuk uitgewerkt, de verschillende depressieve personages zijn hilarisch en houden de film boeiend.
Dead Man on Campus is alles behalve een slechte comedy, het is zeer vermakelijk heeft genoeg leuke situaties en weet de volle speelduur te blijven boeien.
3,5*

Een interessant en sfeervol mysterie, waarin niet alle scenes even goed werken maar die over het algemeen wel de aandacht weet vast te houden.
Soms voelt de film zelfs een beetje aan als een droom, scenes die op het eerste gezicht niks met elkaar te maken hebben en gebeurtenissen die weinig logica maken.
Het verhaal rondom de buikspreker en zijn pop deed mij zelfs denken aan het veel latere Psycho, behoorlijk creepy!

Veel verschillende verhalen waardoor het tempo ook aangenaam hoog blijft.
Het einde geeft helaas niet heel veel uitleg, maar dat is misschien ook de kracht van de film? It was all a dream, or was it?

3,5*

Vaag, spannend en eng zijn de eerste 3 woorden die bij mij in me opkomen als ik terug denk aan deze film.

De film is zeer sterk uitgewerkt en weet van een vrij simpel plotje een hele spannende en boeiende film te maken!

De schrik momenten zijn alles behalve voorspelbaar en de hoofdrol spelers zeer overtuigend in hun rollen!

De hele vage sfeer en de hele aparte manier van filmen en uitwerken maakt deze film beter dan de standaard horror/thriller meuk.

Dit soort filmpjes mogen zeker vaker worden gemaakt! misschien een beetje ziek op sommige momenten maar dat kan dit genre prima hebben!

4,5 sterren.

Door de vrij korte speelduur is het best een aangenaam tussendoortje, Jeff Garlin is daar ook grotendeels de reden voor.

De titel Dealin' with Idiots kan je zeker letterlijk nemen aangezien bijna iedereen behalve Max behoorlijk raar en apart is.

Ik zat eigenlijk te wachten tot de film een wat scherper randje kreeg, jammer genoeg bleef alles een beetje te braaf.

3*

Lang mee gewacht maar toch eindelijk eens bekeken, Tarantino begint steeds meer een favoriete regisseur voor mij te worden merk ik wel. Zijn liefde voor de oude style films(ook deze film lijkt in de eerste helft zo uit de 60s te komen en de 2de helft meer 70s/80s te zijn) en ook zijn liefde voor oudere muziek en daardoor ook heerlijke soundtracks maken hem wel een zeer creatieve en smaakvolle regisseur. Ook in Death Proof grijpt Tarantino zo veel mogelijk kansen aan om in dit geval letterlijk wat plaatjes op de platenspeler te leggen.

Het mooie aan Death Proof is ook wel dat de film duidelijk bestaat uit 2 verhalen, de eerste waar de vrouwen gruwelijk en in alle detail om het leven komen.. en het 2de verhaal wat in het begin hetzelfde lijkt te verlopen maar opeens heel mooi de rollen omkeert en zo toch de kijker weet te verrassen werken samen uitstekend. Tel daarbij op dat Tarantino alle stunts echt heeft laten uitvoeren en het niet op een simpele manier via CGI heeft laten doen en mijn respect en een grote buiging komen dan vanzelf.

4 sterren zonder twijfel, kans op verhoging als ik de film nog eens opzet.

7 jaar geleden gezien maar ik dacht gisteren dat ik hem voor de eerste keer zag, raar hoe veel je van een film kan vergeten maar in eerste instantie dacht ik serieus dat ik deze voor de eerste keer keek! Zou wel moe zijn geweest de vorige keer gok ik.

Leuk vermakelijk en best bizar filmpje die een heerlijke 70s sfeer uitstraalt en een paar erg leuke actrices bevat. Stallone in zijn jonge jaren is grappig om te zien trouwens! Bizar maar tegelijkertijd stiekem toch een feel-good film die ontzettend lekker weg kijkt.

7 jaar geleden een 3, nu een 3,5.

Kan zich wat mij betreft met gemak evenaren aan Sleuth, met het verschil dat ik hier de plottwists beter vond maar dat Sleuth dankzij de mooie filmlocatie een betere sfeer heeft.
Het eerste gedeelte duurt alleen best lang, dit had normaal gesproken niet erg geweest maar ik vond Dyan Cannon nogal irritant en met overacting acteren, dit kan ook aan haar personage hebben gelegen maar ze was duidelijk de zwakste tussen Cain & Reeve.
Hierna wordt de film wel een stuk sterker en interessanter en het einde was passend, origineel en onvoorspelbaar.

Door de iets te lange speelduur en opbouw kan ik hier helaas geen 4 sterren aan kwijt, maar 3,5 zijn meer dan op zijn plaats. Het zelfde cijfer wat ik aan Sleuth heb gegeven.

Na een best wel lange tijd had ik weer eens zin in een ouderwetse actie film, vroeger als 16 jarige was ik daar helemaal gek van en was Steven Seagal mijn held.
The Debt Collector zag ik toevallig voorbij komen op Netflix en ik dacht van waarom niet, laat ik de film gewoon een kansje gunnen en gelukkig pakte dat beter uit dan dat ik had verwacht. The Debt Collector grijpt namelijk terug naar die gloriedagen van de jaren 80 en 90 en bevat ook erg veel gevechten op de ouderwetse Van Damme/Seagal manier. Veel gevechten met de vuist dus, veel bloed en veel gebroken ledematen. Zelfs nog een leuke naakt scene.

Het verhaal is vanzelfsprekend voorspelbaar, maar dient ook als niks anders dan een kapstok voor de actie en "ontwikkeling" van de personages.
Scott Adkins & Louis Mandylor vormen daarbij ook nog eens een leuk duo, de speelvreugde lijkt ook van beide heren af te stralen.

The Debt Collector doet wat het moet doen, in een niet te lange tijd veel actie en wat cheesy one-liners stoppen met een niet origineel maar wel vermakelijk plot. Prima! Van mij mag er een deel 2 komen. ( Alhoewel dat natuurlijk niet echt een gemakkelijke opgave gaat worden aangezien beide personages aan het einde dood gaan. )

3,5*

Best uit te zitten deze film, vooral in het eerste uur zijn er wel een aantal vermakelijke scenes en zit er een aardig tempo in. Dat dit niet de ultieme kerstfilm is mag duidelijk zijn, maar tenenkrommend slecht is het ook niet.
Het einde is wat je kan verwachten, vol clichés en met een dikke plakkerige zoete rand.

2,5*

Het uitgangspunt is best een leuk idee en de eerste helft van de film is ook op een leuke en herkenbare Brooks manier uitgewerkt maar het 2de gedeelte is duidelijk een grote stap terug en ging de film met momenten zelfs al meer aanvoelen als standaard.

Brooks heeft jammer genoeg maar 7 films op zijn naam en dit is inmiddels de 6de die ik van hem zie, de film is vermakelijk en prima door heen te komen maar ik weet dat Brooks vooral met zijn gevoel voor humor wel beter kan dan dit.

Defending Your Life is geen doorn in het oog maar het voelde als of Brooks hier meer mee had kunnen doen, het standaard romantische geleuter had ook wel ingekort mogen zijn.

3*

De moeite waard, de film heeft een tijdje nodig om echt spannend te worden maar weet in zijn geheel toch een bevredigend eindresultaat neer te zetten.

Met name Rudy Ramos die als Angel Cruz 1 van de betere bad guys neer heeft gezet, als blikken konden doden...

3*

Leuk jaren 50 filmpje die ik in eerste instantie enkel ging kijken voor Sidney Poitier. Maar toch was ik ook verrast bij Tony Curtis, deze 2 acteurs lijken echt gewaagd aan elkaar te zijn.

Het verhaaltje mag dan door de tijd heen wel heel veel zijn gebruikt, toch is deze film een erg lekker tussendoortje.

Hier en daar wat verouderd, zo had ik best wat meer spannende dialogen tussen deze 2 willen zien en vooral in de eerste helft van de film wat meer haat naar elkaar toe.

The Defiant Ones is op het eerste gezicht een simpele film, maar heeft een erg mooi en passend uitgewerkt einde waar ik zeker door verrast was

De hele film dacht ik aan een 3 door boven genoemde kritieken, maar omdat het einde me voor de verandering eens een keer echt beviel doe ik er een half sterretje bij.

3,5 dus!

John Candy filmpjes zijn en blijven tot zover uiterst vermakelijk voor mij! Met tot zover bedoel ik dat ik nog niet al zijn films heb gezien ofcourse aangezien er helaas geen nieuwe meer gaan komen.

Vooral de eerste helft van deze film geeft een feel-good gevoel, al vanaf de eerste scene met the cable guy.

Na de eerste helft krijgen we helaas een wat tragere 2de helft, John Candy weet het geheel nog aardig te redden maar ik vond het jammer dat ze niet wat meer uit dit script hebben weten te halen aangezien de aanzet zo goed was.

Het is zonder twijfel een vermakelijke film maar er had duidelijk meer in gezeten, aan John Candy ligt het in ieder geval niet!

Voor de John Candy liefhebbers zoals ikzelf is dit zonder twijfel de moeite waard en een fijne wegkijk film, maar verwacht niet te veel!

3*

Het grote pluspunt aan Deliverance zijn de erg realistische personages, die ervoor zorgen dat alles een stuk echter en menselijker aanvoelt.
De film heeft een vrij lange opbouw, wat bij de meeste films van de jaren 70 was maar wat ook zeker een pluspunt is.
De film wordt spannend bij de eerste kennismaking van de 2 dorpelingen.
Vanaf dat punt is de spanning goed voelbaar en kan je als kijker meevoelen met de groep.
Wel jammer vond ik dat de 2de dorpeling best snel gedood was en vanaf dat punt de spanning alweer ging zakken, had eigenlijk gehoopt op nog meer spanning en misschien nog wel een paar extra dorpelingen

Kortom: Deliverance voelt realistisch aan, maar had ergens toch gehoopt dat de spanning langer bleef voortzetten.

3,5*

Blijft zelfs na een derde keer kijken in bijna 5 jaar tijd nog steeds een erg vermakelijk en leuk film tussendoortje.

De film duurt niet te lang en is door de realistisch aanvoelende personages boeiend om te blijven volgen.

Het is dan wel een luchtig filmpje die desondanks toch wel wat zwaardere onderwerpen in zich heeft maar toch een erg fijne sfeer met zich meedraagt.

4 sterren zijn zeker op zijn plaats.

Boeiende film om te kijken die door de lange opbouw de karakters leuk weet uit te werken.

Des Hommes et des Dieux is zeker geen film voor iedereen en het gaat ook meer om menselijke emoties dan echt om de spanning.
Het einde was misschien voorspelbaar, toch vond ik de aanleiding er naar toe, de scene van het laatste maal erg mooi en ontroerend door de combinatie met de muziek

En toch vond ik de film niet heel erg speciaal, de lange opbouw en de manier hoe de film eindigde waren typisch Frans maar had vooral in het begin moeite in de film te komen.

Kortom: zeker een film om eens mee te pakken, vol emotie en mooie beelden van het klooster en omgeving.
Hier en daar misschien net iets te lang, en het daadwerkelijke einde was een beetje simpel.
Aan de andere kant bevat deze film wel 1 van de mooie scenes die ik de laatste tijd zag, het laatste maal dus

Twijfel tussen 3,5 en 4, en ga voorlopig voor de 3,5.

55 jaar na data is The Desperate Hours nog steeds een vermakelijke en met vlagen spannende film om te kijken.

Humphrey Bogart in 1 van zijn laatste rollen, gelukkig wel een rol die hem op het lijf was geschreven.

Bogart overtuigde mij al in The Treassure Of The Siera Madre, en ben hem nog meer gaan waarderen door zijn rol in The Desperate Hours, hij is echt een meerwaarde voor de film.

Het plot is ook redelijk goed uitgewerkt, maar had best wat meer spanning in gemogen op sommige punten.

3,5*

Aardig vermakelijk tussendoortje wat voor een korte speelduur aardig wat plotwendingen heeft.
Tom Neal vond ik redelijk acteren maar de film werd voor mij pas echt boeiend met de verschijning van Ann Savage. Haar karakter zorgt voor een hoop spanning tussen beide en overtuigde me al gelijk.
De spanning tussen de 2 is duidelijk een haat-liefde verhouding omdat ze volgens mij stiekem toch wel erg tot elkaar waren aangetrokken.

De telefoonmoord scene is ook een vrij originele wending, ik kan me niet herinneren dit eerder in een film te hebben gezien?

Ik kan me goed voorstellen dat Detour in 1945 behoorlijk verfrissend en origineel was, zelfs in anno 2012 zitten er nog onverwachte wendingen in.
Jammer vond ik wel het snelle einde, misschien dat ze sowieso niet verder konden door een laag budget? maar het blijft toch een beetje een snelle uitweg.

De versie die ik heb gezien was trouwens behoorlijk verouderd, bestaat hier nog steeds geen opgepoetste versie van? Detour schreeuwt toch om een blu-ray release?


3,5*

Leuke vermakelijke film met erg goede muziek door de film heen!
Heb erg genoten als rock liefhebber zijnde, zelfs Thin Lizzy heb ik een paar keer gehoord met een iets versnelde versie van Jailbreak en Boys Are Back In Town.
Wel goed te horen was dat er in veel muziek veel geknipt is om het passend te maken voor de film, soms wat slordig gedaan maar ik ergerde me er niet aan de film had sowieso goed gekozen muziek!

Ook het einde vond ik erg leuk gedaan, we krijgen dan toch eindelijk Kiss te zien met een optreden wat ze zelf hebben nagedaan van de jaren 70

Kortom: Vermakelijke film met leuke personages en goed gekozen muziek!
4 sterren

Een op het eerste gezicht simpel verhaaltje die wel op een hele leuke manier wordt uitgewerkt. De cast had er ook duidelijk zin in bij het maken van deze film, de feel-good sfeer is eigenlijk al vanaf de eerste minuten voelbaar maar toch zeker als de mooie Jean Arthur op het scherm verschijnt.

Charles Coburn zet zijn rol trouwens ook erg sterk neer, een rol die hem ook wel op het lijf geschreven is.
De reden dat ik niet voor 4 sterren ga is toch wel dat het einde een beetje kort door de bocht voelde. Persoonlijk vond ik dat in de film It Happened on 5th Avenue die 6 jaar na deze film verscheen en een soort gelijk personage en situatie creëert iets sterker uitgewerkt. Maar afgezien van dit toch wel kleine dingetje is het gewoon een aangename en fijne invulling van je tijd.

3,5*

Dial M for Murder voelt zelfs vandaag de dag nog aan als vernieuwend en wordt na een vrij rustige opbouw goed spannend gehouden.
De Detective die beetje bij beetje de puzzelstukjes bij elkaar legt zorgde voor extra spanning en meerwaarde, 1 van de betere detectives die ik tot nu toe heb gezien.

De film werkt zoals gewoonlijk bij Hitchcock op een opbouwende manier naar het einde toe en blijft de voorspelbaarheid een stapje voor.
Toch vond ik Dial M for Murder niet alleen maar pluspunten hebben, het einde paste wel bij het geheel maar de reactie van Ray Milland viel me een beetje tegen, hij kwam er achter dat zijn plan niet gelukt was en dat hij dus door de mand gevallen was door 1 stom klein detailtje.
Zijn reactie en gezichtsuitdrukking vond ik net iets te rustig en zelfverzekerd overkomen en in plaats van in paniek te raken of toch nog iets te proberen geeft hij zich wel heel gemakkelijk over.

Kortom: Weer een sterke film van Hitchcock met een niet voorspelbaar plot, toch vond ik het einde iets minder geslaagd.

4*

Vermakelijke bond met een Connery die duidelijk ouder is geworden maar dat mag de pret zeker niet drukken, hij lijkt juist des te meer vertrouwd te zijn met zijn personage en dat is na zoveel films ook niet zo gek. De film begint gelijk sterk met wat bond actie en gaat daarna ook vrij snel door naar het hoofdplot.

Daarbij komt ook nog eens dat Jill St. John een prachtige en super sexy bondgirl is! Helaas is haar acteertalent niet zo sterk als haar looks en misschien hielp het ook niet echt mee dat haar personage niet erg sterk geschreven was, maar goed ik heb mijn ogen uitgekeken en ze staat in mijn top 5 van mooiste bond girls!

Naar het einde toe raakt de film wel wat vaart kwijt, ik begrijp ook niet zo goed waarom een bond film altijd speciaal 2 uur moet duren? Als deze film maar anderhalf uur de tijd had gehad was het in mijn bescheiden mening een betere film geweest zonder te veel trage stukken.

3,5 kan ik hier minimaal aan kwijt! Niet de aller beste bond film maar zeker 1 die gezien mag worden.

Leuke horror/thriller classic die grotendeels gedragen wordt door Vincent Price, het is een vermakelijk filmpje ook al acteerde de rest van de cast(met uitzondering van Nancy Kovack) een beetje houterig in mijn mening en was het einde een beetje kort door de bocht en wat te snel.
Onlangs die paar minpuntjes is het verhaal best leuk gevonden en ja, nogmaals Price was hier zeker op dreef.
De moord op Odette(Nancy) had wat mij betreft later in de film mogen zijn, Nancy Kovack was niet alleen een leuke verschijning maar ook een interessant personage.

3 sterretjes kan ik hier wel aan kwijt.

Een film die voor mij persoonlijk zeer realistisch oogde, ik had trouwens ook echt niet verwacht dat de actrice die de jonge Minnie speelt 22 jaar was toen ze deze rol vertolkte. Begrijpelijk trouwens wel, aangezien meerdere scenes wel erg ver gaan.

The Diary of a Teenage Girl haalt ook het voordeel uit de tijd dat het verhaal zich afspeelt, de soundtrack zit boordevol fijne jaren 60 nummers en dat versterkt wat mij betreft zeker wel de sfeer.

Minnie is geen alledaags cliché personage en daardoor kon ik mij ook meer inleven in haar karakter.

Sommige personages(zoals bijvoorbeeld haar vriendin of de stiefvader) hadden wat dieper uitgewerkt mogen worden, maar afgezien van dat heb ik mij erg vermaakt met dit toch wel gewaagde coming of age filmpje.

4*