Opinions

Prachtige film, die scoort op alle vlakken: een heerlijk scenario, mooie setting, een hartverwarmend stel acteurs en goeie muziek, maar toch vooral een schitterend staaltje filmmaken. De film zit vol geniale vondsten, perfecte camerabewegingen, de timing zit steeds goed en het geheel ademt een en al nostalgie, liefde voor de cinema en vakmanschap. Wat mij betreft Andersons meesterwerk, maar ik geef het nog een halfje minder dan perfect, want ik voel dat hij nog beter kan. Zo vond ik de hele scouts-setting heel grappig en aangenaam tot in het absurde doorgetrokken, maar veel grapjes zijn iets te gemakkelijk, al vond ik het meestal wel geinig. Maar als de romance tussen Sam en Suzy op het voorplan treedt, is de film gewoonweg om te zoenen zo schoon. Snel nog eens bekijken

Inderdaad een meesterwerk, en voor zover ik weet Visconti's beste film (maar ik moet The Damned nog zien) Zelden heb ik in een film zo knap, zo intens en toch zo subtiel zien acteren (in elk geval subtieler dan in Rocco e i suoi Fratelli bijvoorbeeld, de emoties in deze film komen dan ook beter over) Bovendien is de film adembenemend traag en werkt de muziek perfect. En eigenlijk is hij zelfs niet eens zo ernstig, laat staan saai, ik moest meermaals terugdenken aan die strandscenes uit Les Vacances de Mr. Hulot bijvoorbeeld. Visconti weet, net als Tati maar dan op een andere manier, perfect zijn personages te typeren en te karakteriseren zonder dat ze daar veel dialoog voor nodig hebben.

En als we dan toch verbanden aan het trekken zijn: deze film deed me qua sfeer ook erg denken aan Tystnaden van Bergman, misschien gecombineerd met een vleugje Otto e mezzo.

Waarmee ik enkel wil zeggen dat deze film dus in zijn eentje drie meesterlijke films waard is

Een verschrikkelijke film. Ik waardeer het dat hij taboes tracht te verleggen, maar ik zou het niet op deze manier doen als ik hen was. De héle film, van het scenario tot de personages tot de acteerprestaties tot de manier van filmen en de muziek is allemaal zo verschrikkelijk conventioneel en banaal, ik heb mij echt doodverveeld, en ik had van Kureishi toch wel meer verwacht (het verhaal is zo onorigineel en zo onboeiend, als je dat dan vergelijkt met Sammy and Rosie get laid) De thematiek lag mij nu wel niet zo, als 18-jarige eeuwige vrijgezel heb ik niet zo veel boodschap aan een film over een vrouw van in de 60 die haar leeftijd niet wilt aanvaarden en toenadering zoekt bij jongere mannen. Maar het idee op zich is absoluut interessant, en het doet gewoon pijn om te zien hoe alles wat interessant is in deze film gefnuikt wordt door onkunde en onoriginaliteit. Bovendien roept geen enkel personage iets van medeleven op, is de emotionele pianomuziek ronduit storend en lijdt de film aan een totaal gebrek aan humor (pogingen daartoe zijn aanwezig, maar grandioos mislukt) Hoe kan ik dan meer dan 1 ster geven (voor het idee dan, en omdat hij niet past bij mijn 0.5 sterren-films, die allemaal uitblinken in slechtheid, wat natuurlijk nog erger is dan banaliteit)?

Ik vond deze film behoorlijk verbijsterend, zelfs bijna choquerend, het kwam op mij over zoals een documentaire over het leven van de zeekoeien in de kratermeren van Alaska, zo ver van mijn bed ongeveer. Maar goed, eens je daarover bent is het allemaal wel ongemeen grappig, de film is ook best goed gemaakt, alleen slaagt men er niet in om alles op een duidelijke manier te vertellen (eerlijk gezegd dacht ik dat het over vier vrouwen ging, zo slecht kon ik volgen op sommige momenten ) Je krijgt ook weinig zicht op de persoonlijkheden van de karakters, maar in een film die gewoon gáát over banale oppervlakkigheid stoort dat niet echt.

Interessante, onconventioneel vertelde film met geweldig mooie beelden van water, regen, rivieren, overstromingen, opnieuw water, weer regen en nog veel meer overstromingen. Opvallend zijn de vele grote sprongen die het verhaal maakt en het niet altijd even duidelijk maken, ik ben er nog niet over uit of dit nu een kwaliteit is of juist niet, maar het maakt de film wel wat bizar om te bekijken. In Belgie trouwens uitgebracht door Jekino, ik vraag me wat af welke kinderen ze hiermee willen bereiken . Maar ik vond het zeker een goede film, het hele verhaal is haast absurd, op het apocalyptische af, en tegelijk toch de jaarlijks terugkerende realiteit voor de mensen ginder.

Almodovar op zijn best! Leuk dat ik nu ik bijna zijn hele oeuvre gezien heb, toch nog stuit op een meesterwerkje als dit (al had ik het, gezien de veelzeggende titel, wel een beetje verwacht )

Alles wat Almodovar tot een van mijn lievelingsregisseurs maakt, zit in deze film: een heerlijk, compleet overdreven verhaal waarin geen enkel kliché wordt geschuwd (in tegendeel: ze worden triomfantelijk door de grote poort binnengehaald! ) maar dat tegelijkertijd bruist van zuiver originele creativiteit (de unieke Almodovar-mix: alles waarvan je denkt dat het gaat gebeuren, gebeurt ook, maar op zo'n onconventionele manier dat je toch iedere keer weer verbaasd achterblijft!), een verhaal dat zich afspeelt in een wereld die geregeerd lijkt door histerische maar ijzersterke en alles dominerende vrouwen (de rol van Antonio Banderas in deze context is dan ook absoluut hilarisch), een wereld die vrij normaal begint, maar langzaam maar onherroepelijk ontspoort naarmate de film vordert. Het camerawerk is bovendien zoals steeds briljant en de muziek al evenzeer (al meteen in de begingeneriek trouwens).

Een puike 4.5*, maar ik wil de film absoluut zo snel mogelijk opnieuw zien, en wie weet kan hij dan nog wel een trapje omhoog.

Sympathieke kinderfilm die het moet hebben van de mooie en fantasievolle setting maar jammer genoeg faalt in de afwerking. Het verhaaltje zelf is eenvoudig en doet niet zo ter zake, maar de achtergrond vond ik fascinerend en vooral de mythologische achtergrond en de manier waarop de maan en zon worden voortgetrokken erg sterk. De film mist een beetje de juiste humor (de lieve demon was wel leuk, maar wat te weinig) en ook de computeranimatie is net een tikje te zwak om echt te overtuigen. Karakterdesign en landschappen zijn op zich goed (met de nodige Ghibli-inspiratie), maar in het vertalen naar de computer is er een lelijke plastic-look overgeslopen die de film veel kwaad doet. Gelukkig valt dat in de cinema, met 3D bril op de snoet en behoorlijk vloeiende bewegingen, minder op dan op stills of in de trailer, maar echt goed is het allemaal niet. Toch vond ik het een behoorlijk goeie film, als ik kinderen had zou ik er met hen naar gaan kijken.

Geweldige film. Het zal een persoonlijke zwakte van me zijn, maar ik kreeg echt tranen in mijn ogen door de schoonheid van Kahns gebouwen. De film maakt heel duidelijk dat een architect erg zelden meer is dan de slaaf van zijn opdrachtgever die het geld moet ophoesten om de droom van de architect waar te maken, een situatie die in principe ook behoorlijk logisch is. Kahn daarentegen weigert water in zijn wijn te doen, wat de reden is dat hij zo weinig heeft gebouwd, financieel compleet aan de grond zat én bijna enkel meesterwerken gecreëerd heeft. Naast een schitterend beeld van de kunstenaar-architect Louis Kahn brengt de film ook nog een fascinerend verhaal van de mens achter de architect en zijn turbulent persoonlijk leven. De opbouw van de film is misschien nogal conventioneel, maar hij blijft continu geweldig boeiend. Ook leuk om sterarchitecten als Johnson, Gehry en Pei aan het woord te horen, hoe beroemd ze ook zijn blijft het beeld dat je van een architect hebt meestal beperkt tot de foto op de achterkant van een of ander overzichtswerk .

De film verdient het misschien niet echt, maar ik geef hem 5 sterren. Ik zou graag meer van dit soort films zien, binnen de architectenwereld zijn er fascinerende figuren genoeg voor een honderdtal documentaires. Die zijn er ook al lang, maar meestal blijft het veel te afstandelijk. Deze film was voor mij de ontdekking dat het anders kan, en zolang er geen navolging is verdient hij die 5 sterren-status absoluut.

Leuke film die alles doet wat je ervan verwacht, zeker als het op het scenario aankomt: alle verplichte elementjes zitten erin, en het geheel is mooi opgebouwd, afwisselend, mooi met een (heel klein) angeltje. Goed geacteerd, camera doet het goed, en de hele film kijkt lekker weg, weet te boeien en af en toe te ontroeren. Dat het geheel niet te voorspelbaar werd komt door de context van krakers in Amsterdam, waar ik persoonlijk niet veel over weet, dus dat was interessant. Mooie sfeerschets, en gewoon goed gemaakt.

Erg mooie film vond ik, had alleen wat problemen met het einde, alsof per se nog snel alle mooie gevoelens moesten verknoeid worden om hetverhaal niet te banaal te laten lijken. Terwijl die verrassende wending eigenlijk niet zo veel toevoegt vond ik. Maar voor de rest zeer aangenaam om te bekijken, erg ongedwongen en met mooie scenes en actrices. La foule is trouwens een van mijn lievelingsliedjes in het Frans, was aangenaam verrast toen het begon te spelen. 4 sterren, met de nadruk op 3,5 .