Opinions

Disney Feature #54

Volgens de introductiescene is Tangled de vijftigste animatiefilm van Disney en als je de drie hybride-films en "The Wild" niet meetelt lijkt dat keurig te kloppen. Een goede reden om alles uit de kast te halen en het is zeker een leuke film geworden.

Rapuzel is misschien wel de meest vermakelijke prinses sinds Belle: lekker eigenwijs en met haar lange haarlokken zijn veel creatieve vondsten uitgehaald. Ik vroeg me even af waar de titel voor stond maar die vraag was snel beantwoord. Hoewel het waarschijnlijk een dubbelzinnige naam is als je het touwtrekken tussen Flynn Rider en Gothel in ogenschouw neemt.

Er zijn behoorlijk wat overeenkomsten met Beauty and the Beast en Doornroosje. Maar omdat we ditmaal met computeranimaties te maken hebben voelt deze film allerminst aan als een herhalingsoefening. Bovendien zijn het films die Disney op hun eigen CV heeft staan, het lijkt me geen schande als er zo nu en dan verwijzingen doorsijpelen. Technisch gezien vond ik de lampionnenscene het hoogtepunt van de film. In elk opzicht een moderne variant van de sprookjesachtige sfeer die vroeger regelmatig in handgetekende films werd gecreëerd.

Het verhaal is vrij eenvoudig maar door de grappige karakters is het een vlotte film geworden. De kameleon is redelijk op de achtergrond gehouden maar dat paard steelt echt de show. Qua gezichtsuitdrukkingen staat Tangled trouwens op een hoger plan dan het maar iets oudere Bolt. Eigenlijk is deze film het definitieve bewijs dat Disney eindelijk door heeft hoe het, zonder afstand te doen van zijn roots, een computergeanimeerde film moet afleveren.

4*

Disney Classic #40

Er staat mij iets van bij dat Tarzan ongeveer tegelijkertijd met de Toy Box kraker "Tarzan & Jane" werd uitgebracht. Beide zijn voor mij in de vergetelheid geraakt en er komt tijdens de herziening niet veel bovendrijven. Het is dan ook geen uitblinker in de over het algemeen ijzersterke jaren '90 collectie van Disney.

De actie is energiek 'gemonteerd' maar de combinatie van handgetekende karakters en computerachtergronden werkt voor mij niet. Bij tijd en wijle ziet de film er absoluut goed uit maar op belangrijke momenten laat het animatieteam steken vallen. Op den duur heb je het slingeren in de lianen ook wel gezien en is het tijd voor iets anders. Sowieso hou ik veel meer van de sfeer van Jungle Book. Tarzan is geen duistere film maar mist de losbondigheid van die 'andere' klassieker.

Het idee van twee werelden die samenkomen is best leuk bedacht maar het komt wat geforceerd over. Dat komt misschien ook door die zwijmelmuziek van Phil Collins. Ik heb niets tegen die man persoonlijk maar zijn muziek gaat mij jaar in jaar uit meer tegenstaan. Dan is er ook nog de relatie tussen Tarzan en Kerchack die niet lekker is uitgewerkt. Hoewel Tarzan hem meerdere keren van het leven redt blijft hun verstandhouding koel en afstandelijk.

Toch zijn er ook absoluut genietbare momenten. De apen die het menselijk kamp overhoop halen waren erg vermakelijk en ook dat kleine aapje die Jane schetste was grappig. Jammer dat deze niet vaak meer terugkomt want over het algemeen zijn de karakters niet echt memorabel. Maar de anderhalf uur zijn niettemin behoorlijk snel voorbij gegaan. Een sterk punt zijn ook de jeugdscènes die stuk voor stuk echt iets toevoegden.

3*

Hierboven werd al even de achtervolgingsscène aangehaald van Terminator 2. Wat mij betreft hét voorbeeld voor menig actiefilm. Mocht ik ooit in de positie komen als filmstudiobaas, en een beginnend regisseur vraagt naar tips om actie te monteren, hoef ik alleen maar even Camerons klassieker aan te stippen. Alle elementen (spanning, verhaallijn, quotes etc.) wist hij ruim twintig jaar geleden in een meesterlijke cocktail te mengen. Maar dat was toen. In tegenstelling tot veel anderen vond ik T3 nog steeds erg sterk (geen classic maar wel topvermaak) maar ging het pas mis bij deel vier. Heel even dacht ik dat dat vooral kwam omdat de film om de oorlogen zelf draaide en Arnie was ‘verbannen’ tot een computeranimatie.

Deel vijf doet echter nog een stap terug. De typische Terminator sfeer, ook al nauwelijks aanwezig in Salvation, is ditmaal helemaal verdwenen. Terminator Genisys mist een eigen smoel en de casting is ook al niet al te sterk. Emilia Clarke doet totaal niet denken aan de Sarah Conner van de eerste films. Haar zoon John is al even matig, hij bezit totaal niet het charisma wat bij deze rol hoort. Arnold is redelijk al is zijn karakter niet meer zo bad-ass als in de vorige delen. Waar was de zonnebril?

Maar wat mij nog het meest stoort is het lawaaiige, onnavolgbare verhaal. Ooit was tijdreizen voor Hollywood een item dat creativiteit met zich meebracht (Terminator 1&2, Back to the Future, Donnie Darko etc.) maar ditmaal is het vooral een excuses om ruimte te kunnen maken voor nóg meer vervolgen. Want als personen tijdens het tijdreizen ook nog eens in een verkeerde verhaallijn terecht kunnen raken, blijft er totaal geen draagvlak meer over voor een heugelijk verhaal.

In de actie zien we vooral loze ontploffingen en een John Connor die binnen no-time van tientallen kogels weet te herstellen. Ooit was deze ‘morphing’ van personages mindblowing in T2, maar ditmaal wordt het te pas en te onpas gebruikt, waardoor het al snel aan kracht inboet. Misschien dat alleen de schoolbus scene de boel nog enigszins overeind houdt maar om nou te zeggen dat ik op het puntje van mijn stoel zat? Nee dus.

Humor is ook al schaars te vinden. Dat vonden de makers zelf waarschijnlijk ook, vandaar dat Arnie tot driemaal toe een stomme grijns mocht opzetten. Bij de laatste keer werd het bijna pijnlijk. Er komt een tijd dat “I’ll Be Back” roepen niet meer voldoende is om Schwarzeneggers rollen overeind te houden en die periode lijkt zich binnenkort aan te dienen. Omdat de CGI overall gezien oké was en het geluid zelfs goed leek de film op 2,5* af te stevenen. Ik weet echter 99% procent zeker dat ik deze score thuis voor de tv niet ga halen. Nog een halfje eraf dus. Ik houd mijn hart vast voor deel 6 en 7.

2*

Niets minder dan een meesterwerk. Alleen al door de fantastische rol van Daniel Day-Lewis verdient deze film een dikke voldoende. De man heb ik geen enkele keer betrapt op een blik die niet in de scène past, een verkeerde toon of een voorhoofd dat net even te geforceerd gefronst wordt. Zeer knap ook hoe hij moeiteloos schakelt van de charmeur naar de nietsontziende zakenman.

De film is ontzettend mooi geschoten en de decors zijn met veel oog voor detail in elkaar gezet. Ook qua kleding en wooninterieurs is aan alles gedacht. Nu ben ik iemand die naar normaliter niet zo mee bezig is maar in deze film zit het zo goed in elkaar dat je je helemaal 100 jaar terug in de tijd waant. Het tempo ligt dan ook op gepaste wijze laag maar door het oerdegelijke verhaal en de fantastische acteerprestaties heb ik mij geen seconde verveelt.

Hoewel de oliebaron veruit de belangrijkste rol speelt worden ook zijn broer, de priester en zijn 'zoontje' erg goed uitgewerkt waardoor het gevaar van een one-man-show wordt ingedamd. En dan die eindscène....je denkt dat een oude dronken man geen gevaar meer vormt voor de priester maar niks is minder waar. In enkele minuten draaien de rollen zich om en dan dat laatste zinnetje van de film...

Wellicht is het een grimmige film maar omdat het geweld niet wordt overdreven en het accent op de dialogen ligt is het zeker geen deprimerend materiaal.

4,5*

De minste Marvel die ik tot nu toe heb gezien. Alles wat (veel) andere delen aantrekkelijk maakt ontbreekt hier: spanning, chemie, humor, goede actie. Niks van dat alles.

Het lijkt allemaal episch over te moeten komen van de makers maar daar slaagt men helaas niet in. Waar het eerste deel nog onderhoudend was en wist te boeien is The Dark World vlees noch vis. Ik zie elementen van LotR, Star Wars en een ‘gemiddelde’ superheldenfilm maar dit tweede deel voelt aan als een verplicht nummer. Weinig verhaal, weinig bezieling en geen eigen smoel.

De knipogen naar The Beatles (flatfoto) en The Birds (Hitchcock) waren lichtpuntjes, evenals de vertolking van Loki. Zijn personage is eigenlijk de enige die beklijft. Hemsworth en zéker Portman kunnen veel beter, dat hebben ze in het verleden wel bewezen.

Maar buiten matig acteerwerk, in dit soort films niet de grootste bottleneck, is het visueel ook gewoon erg matig. De CGI lijkt er de laatste jaren niet mooier op te zijn geworden. Als ik een blik op Marvels agenda werp zie ik vooral héél veel vervolgen: als dat maar goed gaat… Misschien wordt de studio wat overambitieus na het succes van de afgelopen jaren.

2*

Disney Classic #7

The Three Caballeros lijkt een soort aanvulling op Saludos Amigos en voelt eigenlijk net als die film niet helemaal af aan. Geen formuleachtig script maar een verzameling korte verhalen die elkaar nauwelijks versterken. Toch vind ik het zeker niet zo slecht als veel anderen hier. De sfeer is vrolijk en bij tijd en wijle zelfs verrassend gedurfd. Daarmee doel ik vooral op de verliefde Donald en de strandscene die daarbij hoort.

Opvalled dat deze film twee jaar na de vorige verscheen en toch vrij goedkoop oogt. De geldproblemen bij Disney waren niet van de dag en daar kon een reclametour bij de buren blijkbaar weinig aan verbeteren. Ik doe er in ieder geval een halfje af want de tand des tijds heeft hier inmiddels behoorlijk vat op gekregen.

3*

Goede animatiefilm die op een waardige manier het drieluik afsluit. Overigens vind ik dit deel op de graphics na zeker niet beter dan 1 en 2, in tegenstelling tot veel anderen. De openingsscène ziet er natuurlijk magnifiek uit en de details vliegen je de rest van de film om je oren. Maar het gedoe met Ken is bijvoorbeeld wat overdreven. Het einde vind ik, hoewel allesbehalve écht verrassend, domweg fantastisch. De manier hoe Andy nog éénmaal in zijn speelgoed opgaat zorgen ervoor dat ik er een 4* van maak.

Tijdens één van die zinloze wekelijkse internetsessies kwam ik deze film hoog in een lijst van grootste blockbusters aller tijden tegen. Nu zeggen die cijfers niet alles maar het feit dat anno 2011 enkel Avatar en Titanic meer geld in de kassa van de filmstudio's brachten maakte me toch nieuwsgierig.

Zodoende ben ik er voor gaan zitten en de film begon alleraardigst. De ruimtevaart met de maanvluchten in het bijzonder hebben mij toch altijd wel weten te fascineren. Dat de filmpjes met Armstrong en Kennedy de opmaat zouden gaan vormen voor een staaltje tenenkrommend patriottisme kwam nog niet bij mij op. Toen de hoofdpersonen eenmaal in beeld kwamen begon ik toch ongerust te raken. Shia LaBeouf was in Wall Street 2 al weinig overtuigend maar de acteer'prestaties' die hij neerzet zijn werkelijk ontluisterend.

Wat volgt is een lachwekkende serie conversaties tussen hyperactieve stereotypen. Bay krijgt het onmogelijke voor elkaar om het niveau stapsgewijs omlaag te brengen. Na de totaal ongeloofwaardige gesprekken tussen Sam en zijn ouders krijgt de kijker de meest irritante Japanner voorgeschoteld die het witte doek ooit heeft gekend. Om de ergernisfactor nog even op te krikken propt de regie ook nog eens twee stompzinnige minirobots in de film waarvan hun toegevoegde waarde mij totaal onduidelijk is.

Nu kijk je dergelijke films voor de actie dus het matige niveau moest in de loop van de film wel omhoog gaan. Toch? Niet dus. Vrijwel alle actiescènes zijn behalve totaal onlogisch totaal dood gemonteerd. De laatste kans om de film nog enigszins aantrekkelijk te maken wordt daarmee vakkundig de grond ingeboord. In een dikke twee uur is mij geen enkel fraai shot bijgebleven.

Waar Transformers: Dark of the Moon naast 1,3 miljard aan bioscoopkaarten zijn redelijke gemiddelde aan te danken heeft is opzienbarend te noemen. Enkel Rotten Tomatoes bleek, voor mij helaas achteraf, een representatieve beoordeling paraat te hebben. Zelden heb ik een grotere geld- en tijdverspilling mogen waarnemen dan tijdens de 154 minuten van deze draak. Het beginstuk, het 'knikkende gebouw' en de verschijning van Rosie weerhouden mij ervan om de eerste 0,5* te geven sinds mijn inschrijving.

1*

Nadat ik vorig jaar voor het eerst kennismaakte met Transformers leek dat meteen de laatste keer te zijn. Natuurlijk kende ik de plastic speelgoedfiguren uit de Intertoys-jaarboeken maar die hebben mijn speelgoedbox nooit van binnen gezien. Nu de vierde film van dit fenomeen een aantal weken in de bios draait, volgens een jongere neef de moeite waard, werd mijn belangstelling toch weer gewekt. Maar wederom kom ik van koude kermis thuis.

Mijn verwachtingen waren niet al te hoog maar wat mij gedurende 150 (!) minuten werd voorgeschoteld was werkelijk bedroevend. Michael Bay vindt drie elementen voldoende voor een goede film: ontploffingen, de aanwezigheid van het Amerikaans leger en lekkere wijven. Nu ben ik geen monnik of priester en moet ik bekennen dat deze input inderdaad veel vermakelijke cinema heeft opgeleverd. Maar in tegenstelling tot bij films van Robert Rodriguez of Quentin Tarantino wordt alles in Transformers tot in het belachelijke doorgevoerd waardoor het al snel stompzinnig en volkomen ongeloofwaardig wordt.

Nog even over het laatste element: in tegenstelling tot de halve wereldbevolking heb ik helemaal niets met Megan Fox. Onder die lagen make-up schuilt in mijn ogen allesbehalve een natural beauty. Gelukkig is ze hier nog redelijk tattoo-vrij maar veel meer dan met haar pijpmondje om zich heen schreeuwen komt ze niet. Een volkomen inwisselbare actrice die tijdens de opnames meer in de spiegel heeft gekeken dan in het script. Nu zal het scenario niet veel meer dan vijf pagina's beslaan dus in dat perspectief is haar ijdelheid niet zo uitzonderlijk. De rest van de cast heeft schijnbaar ook maar weinig acteerlessen achter de rug en komt niet veel verder dan hysterische en geforceerde dialogen.

Natuurlijk is de actie het smeermiddel van een dergelijke film maar ook die stelt vaak teleur en is bovendien zo willekeurig dat je de binding met de karakters al snel kwijt bent. De alles verslindende Decepticon heeft geen enkele moeite om zestig ton wegende tanks op te slurpen maar een paar B-acteurs kunnen blijkbaar ontsnappen door zich aan een fragiel hekwerkje vast te houden... Dit alles wordt ook nog eens vergezeld door een veel te aanwezige soundtrack.

Ten slotte is de humor tenenkrommend en van een bedenkelijk niveau. Honden die de liefde bedrijven, een ruziemakende Autobot-tweeling, een moeder aan de drugs...niets is te gek voor deze bombastische draak. Ik ben blij voor de filmstudio's dat de kassa's weer rinkelden, wie weet kunnen ze met de opbrengsten tijd en budget reserveren om een volgende keer met een fatsoenlijke film op de proppen te komen. Enkel de bij vlagen overtuigende CGI houdt Transformers: Revenge of the Fallen van de laagste beoordeling af.

1*

Disney Classic #46

Treasure Planet is een mengelmoes van sciencefiction, (piraten)actie, fantasy en Disney. Als je dat laatste ten minste al een genre mag beschouwen. Vreemd genoeg vind ik de uitwerking niet eens zo verkeerd, het is mij reuze meegevallen.

De look van de film is fraai en ook de muziek is niet onaardig. Jim is als hoofdpersoon weinig interessant, niettemin komen we het nodige over hem aan de weet. De karakters waarmee hij kennismaakt zijn gelukkig boeiender en getuigen van veel creativiteit. Bovendien zorgt Morph voor de nodige humor zonder vervelend te worden. Robot B.E.N. roept wel de nodige irritatie op maar zodra hij zijn intrede doet is het verhaal gelukkig al bijna afgelopen.

Geen onvergetelijk avontuur maar ik zie niet in waarom deze film zo genadeloos flopte. Misschien een te beperkte doelgroep? Natuurlijk worden er weer de nodige levenslessen de strot ingeduwd maar dat is niet bepaald ongebruikelijk voor Disney producten... Nipte voldoende.

3*