Opinions

Na het fenomenale Drive en het, in mijn ogen volkomen onterecht, geflopte Only God Forgives levert Refn wederom een knap staaltje cinema af. The Neon Demon is visueel een pareltje en ook de soundtrack en acteerprestaties mogen er zijn. Geen Michael Bay-montage maar enkele hoofdpersonen die in alle rust worden gevolgd.

Vooral het eerste uur vind ik buitengewoon sterk. Hierna ontspoort de film enigszins. Wellicht dat ik er na een herziening een half puntje aftrek. Of juist optel: ik kon het gewoon niet helemaal plaatsen na één kijkbeurt. De hypnotiserende sfeer van het begin leek enigszins weg te ebben. Het L.A. van Refn doet overigens sterk denken aan dat van Easton Ellis.

Godzijdank zijn er nog regisseurs die tegen de protocollen in durven te werken; zodat er naast Spider-Man 7 en Superman 5 toch nog ruimte is voor innovatie. Zelfs de necrofiele scène was functioneel zonder goedkoop effectbejag. Ook sterk was de manier hoe de hoofdrolspeelster haar vriendje aan de kant schoof. Ik kijk al met hartenlust uit naar het volgende project van Refn.

4,5*

Martin Scorsese zal voor eeuwig tot één van de grootste regisseurs aller tijden worden beschouwd. Dat is terecht als je bekijkt wat voor meesterwerkjes hij allemaal op zijn naam heeft staan. Bovendien spreiden deze zich uit over een groot tijdsvlak: in elk decennium levert hij wel minimaal één absolute uitschieter af. Een terugkomend aspect is dat hij voortdurend met 'rise and fall' verhalen op de proppen komt. Soms zijn deze briljant (Taxi Driver, The Departed) andere keren suf en weinig creatief (Casino vond ik een regelrechte draak).

Maar ook deze titel is binnen no-time uit mijn geweten gewist. Nergens ben ik memorabele momenten, leuke dialogen of interessante plotwendingen tegen gekomen. Een muzikant valt als een blok voor een zangeres en samen bouwen ze hun leventje op. De Niro is als babbelzieke saxofonist vaak te dominant voor Minnelli en dat levert steeds vaker problemen op. Veel rechtlijniger en stijver kan een film niet worden verteld.

Het grootste manco vind ik dat de klik tussen de hoofdpersonen ronduit rampzalig is. Nergens wordt mij duidelijk waarom Jimmy zo graag Francini in het huwelijksbootje wil krijgen. Zijn versierpogingen leveren lang niets op en eenmaal bij elkaar ontbreekt nog steeds elk spoor van chemie. Lachen lijkt niet aan Francini besteedt: de hele film kijkt ze ongeïnspireerd voor zich uit.

Qua kijkervaring is er ook niets nieuws onder de zon. Nergens mooie shots, originele camerastandpunten of fraai kleurgebruik. Slechts de slotscene weet nog wat fleur aan de film te geven. New York, New York is gewoon veel te lang: naar mijn idee had de film probleemloos een uur korter kunnen duren. Een prima De Niro en een pakkende themamelodie houden New York, New York van een lagere beoordeling af.

2,5*

Afgelopen decennia heeft Sylvester Stallone zeker niet onafgebroken topfilms afgeleverd maar ik heb wel het idee dat hij zichzelf met The Expendables weer aardig op de kaart heeft gezet. Zelf kon ik beide delen zeer waarderen, zowel in de bios als thuis op de bank. Eén van de niet onaardige bijgevolgen van deze opleving is dat er allerlei films van zijn castgenoten voor wegwerpprijzen verschijnen.

Eén ervan is dus Nighthawks maar wat blijkt: niet Sly maar onze eigen Rutger Hauer steelt de show! In alle dialogen blaast hij behalve Stallone ook Williams moeiteloos omver. Is het eigenlijk niet veelzeggend dat misschien wel de grootste actieheld ooit zich als eenvoudige undercoveragent niet staande kan houden tegenover onze landgenoot in een, dat moet worden gezegd, heerlijke rol als bad guy?

Op zichzelf is dit gewoon een onderhoudende film die met wat meer tegengas voor Hauer en wellicht een vleugje humor had kunnen uitgroeien tot een uitstekende film. Nu word ik weliswaar anderhalf uur prima vermaakt maar blijven echte memorabele momenten uit. Vandaar 3*.

Vrij aardige actiefilm die ik op basis van het gemiddelde op MM toch net iets beter had verwacht. Dat heeft echter niks te maken met Liam Neeson. Zijn acteerwerk is sterk genoeg om de film te kunnen dragen. Het verhaal komt vrij snel op gang en wist mij lange tijd behoorlijk te boeien. De insteek van het plot doet mij een beetje denken aan dat van Phone Booth. Neeson wordt in de huid van veteraan Bill Marks in een houtgreep gehouden door een onbekend persoon en de kijker mag mee gaan raden. De psychologische spelletjes worden voortdurend opgehelderd zonder dat de regie naar allerlei middelen grijpt om het de kijker uit te leggen. En sterk punt van de film en een teken dat het script voor een actiefilm bovengemiddeld is.

Tot zover heb ik weinig op Non-Stop aan te merken. Het lijkt pas tegen het einde mis te gaan. Enerzijds door de hondslelijke CGI, anderzijds omdat het alle geloofwaardigheid in een paar minuten overboord gooit. Het extreem snelle dalen van het vliegtuig, de straaljagers die er tien meter naast vliegen en een afgaande bom zonder menselijke schade toe te brengen zijn totaal bespottelijk. Toch kom ik op een voldoende uit omdat de spanning er toch bijna anderhalf uur lang inzit. Ik vond het althans jammer dat er na 60 minuten een bioscooppauze werd ingelast. Dat doet de titel geen eer aan nietwaar?

3*

De film vind ik niet echt slecht maar zeker niet memorabel. Het verhaal leende zich bovendien tot een veel spannender film. Waarom wordt er bijvoorbeeld nergens goed in beeld gebracht hoe er vossen worden gevangen? Ik hou het op 3* maar de Blue-Ray laat ik in de schappen liggen.