Opinions

Normaliter laat ik een blockbuster met een dergelijk gemiddelde links leggen maar omdat ik nog nooit iets van Godzilla heb gezien heb ik maar meteen de meest recente gepakt. Eerlijk gezegd ben ik positiever dan de meesten hier.

De film is prima opgebouwd en ook het camerawerk is uitstekend. Echt duister à la The Dark Knight is het niet maar er hangt wel vanaf het begin een dreigende sfeer. Hoewel de acteerprestaties niet geweldig zijn is het ook nooit zwaar ondermaats. Als het sentimenteel dreigt te worden, worden de scenes bovendien tijdig afgebroken. Een ander positief punt vind ik de soundtrack, niet zo bombastisch zoals je vaak ziet in dit soort films, maar het drukt gewoon aan op de momenten dat de spanning stijgt. Tot zover de pluspunten.

Ik heb namelijk een probleem met het monster Godzilla. Het is zó verschrikkelijk groot dat het niet weet te boeien. Nooit is er contact met de in paniek verkerende stadsbewoners. Hetzelfde geldt voor zijn tegenstander, het is een onvervalste tweestrijd met de stad als achtergrond, maar dit had net zo goed de Sahara kunnen zijn. Een sterk punt van Jurassic Park is dat je als kijker na gaat denken over een wereld die mensen en dino’s moeten delen. Bij een fantasiedier als Godzilla is dat helaas niet het geval en dat maakt het allemaal een stuk minder fascinerend.

3*

David Fincher behoort al jarenlang tot een select gezelschap regisseurs die de makkelijke weg keer op keer lijken te mijden. In plaats van over te gaan naar simpele blockbusters lijkt hij nog altijd meer heil te zien in het zoeken naar nieuwe artistieke uitdagingen. Ook zijn plots gaan doorgaans een stuk verder dan dat van een willekeurige thriller of actiefilm. Toen ik de hoge gemiddeldes van Gone Girl voorbij zag komen werd het dan ook hoog tijd om de bioscoop weer eens op te zoeken.

Tot de pauze zag ik een spannende, fraai geschoten thriller die een compleet andere wending kreeg toen Amy niet zo onschuldig bleek als gedacht. En het ging in mijn ogen helaas helemaal fout na 'de wending'. Allereerst vind ik het onrealistisch hoe de gewiekste, superintelligente Amy zich zo makkelijk te grazen laat nemen op die camping. Vervolgens trekt ze bij een oude vriend in die zijn huis bomvol camera's heeft gestopt. Maar als deze wordt doodgestoken heeft de politie niet meer bewijsmateriaal dan dat ene shot waarin Amy huilend in een hoekje zit? De twee lijken voortdurend goed met elkaar overweg te kunnen dus dan komt die geweldseruptie wel erg onverwachts voor een scherp analyserend rechercheur van de camerabeelden.

En zo kan ik nog wel even doorgaan: op het einde wordt er een kind verwacht terwijl Nick zijn vrouwe enkele weken daarvoor nog tegen de muur stootte, ehh?? En waarom is de houten schuur nooit een keer open gegaan? Hoe is Amy duizenden mijlen op pad geweest na de beroving? Haar contante geld werd haar zoals eerder gezegd afhandig gemaakt en iedere creditcardtransactie zal het landelijke politiekorps wakker hebben geschud. Nog een leuke: Nick stapt eerst volkomen onbeschoft naar één van de spaarzame 'getuigen' toe maar nadat deze is uitgekafferd doet zijn advocaat, die een ton als voorschot vraagt, geen moeite om nogmaals een gesprek aan te knopen? Aangezien hij later ook nog eens intensief contact met Amy heeft helemaal een gouden kans om eens goed uit te zoeken wat zij allemaal uitspookt.

Het zijn allemaal vragen die naar plotgaten rieken en ook het einde vond ik allesbehalve bevredigend. In potentie is Gone Girl de zoveelste topper van Fincher maar na dik twee uur stap ik toch enigszins ontgoocheld de zaal uit. Het fraaie begin en de degelijke soundtrack ten spijt.

3*

Beter dan ik had verwacht. Natuurlijk stelt het script niks voor en is de vader-zoon relatie een aantal keren tenenkrommend. De schrijvers van deze film hadden volgens mij het idee dat we nog in de jaren '80 leven. Altijd maar weer die Russen als vijand: bah.

Maar met de actie zit het wel goed. Af en toe totaal bespottelijk maar we hebben ook collectief genoten van de onrealistische voorgaande delen. De autoachtervolging vond ik een goede inkomer en het geknal in het gebouw is helemaal Willis. Ook qua geluid, cinematografie en camerawerk is het zeker niet het prul dat er door velen in gezien wordt. Misschien vind ik het een volgende kijkbeurt al een stuk minder vermakelijk maar voor de eerste keer is de film redelijk genietbaar.

Kortom: een aardige actiefilm maar valt als Die Hard uit de toon. 3*

Hoewel ik al jarenlang op de hoogte was van deze film, heb ik mij er nu pas aan gewaagd. Op de één of andere manier blijven films van vóór de jaren zeventig bij mij vaak langer liggen dan recentere werken. Misschien was ik bang voor een traag tempo of slechte acteerprestaties.

Die angst (of is het een vooroordeel?) was in ieder geval ongegrond want ‘Grand Prix’ is ondanks de lengte een genietbaar stukje cinema. De races zijn fraai geschoten en voor diens leeftijd zijn de beelden ronduit spectaculair te noemen. Extra leuk voor F1-liefhebbers is dat kampioenen als Brabham, Clark, Hill en Rindt voorbij komen. De helm van de hoofdrolspeler verwijst bovendien naar het exemplaar dat Jackie Stewart destijds droeg.

Helaas zijn de dialogen buiten de baan wat vlak. Alleen Yves Montand en Eva Marie Saint hebben een goede klik. De dames van de concurrerende rijders zijn weliswaar beeldschoon (vooral Francoise Hardy) maar acteren een stuk minder dan Saint. Echter, door het fantastische camerawerk en dito geluid wegen de pluspunten toch zwaarder dan de minpunten.

3,5*

Disney Classic #29

Opvallend dat Disney slechts enkele films na The Rescuers alweer met een muizenverhaal op de proppen komt. En als een detective de hoofdrol speelt is er natuurlijk maar één decor mogelijk: Londen. Apart dat Disney iedere keer een Londen uit het verleden pakt. In Lady and the Tramp zagen we bijvoorbeeld auto's die zeker 20/30 jaar ouder waren dan het wagenpark anno 1955 en ditmaal gaan de makers zelfs terug naar de 19e eeuw. The Great Mouse Detective is desalniettemin een vermakelijke film geworden maar de tekeningen vond ik helaas weinig indrukwekkend.

Sterke punten zijn de karakters en de stemmen. Vooral Ratigan is perfect ingesproken. Het verhaal is vrij rechtlijnig en wordt nooit écht spannend. Echt klassieke scènes komen er mijns inziens dan ook niet in voor. Het is wel onderhoudend en door de leuke liedjes en de geslaagde ontknoping komt er voor mij toch een ruime voldoende uit.

3,5*