Opinions

San Andreas is op het eerste gezicht een rampenfilm waarvan er al honderd zijn gemaakt en het plot klinkt ontzettend cliché. Toch heeft de film mij prima vermaakt. Het tempo zit er goed in en het verhaal krijgt nét genoeg diepgang om urgent te kunnen zijn. Want eerlijk is eerlijk: de breuklijn tussen San Francisco en Los Angeles spreekt wel degelijk tot de verbeelding. Mij in ieder geval wel.

De cast is oké en kent geen echte dissonanten. Dwayne Johnson zal natuurlijk niet snel voor een Oscar worden genomineerd. Desalniettemin heeft hij zich afgelopen tien jaar wel degelijk ontwikkeld als acteur. Alexandra Daddario is niet van het kaliber Natalie Portman, maar heeft wel twee andere pluspunten. Vier eigenlijk, want haar ogen mogen er ook zijn.

Verder verdient de CGI een melding. Deze is over het algemeen meer dan prima. Natuurlijk zijn er wat schoonheidsfoutjes, maar ik vond bijvoorbeeld het drijvende huisvuil dan wel weer erg overtuigend. Kortom: ik heb ze véél slechter gezien in dit genre en feitelijk doet San Andreas gewoon wat het moet doen. Niet meer en niet minder.

3*

Documentaires hebben, net als films, de neiging om te romantiseren. Soms gaat dat zó ver dat ik bijna de term ‘propaganda’ wil gebruiken. Wegens de WOII-associaties hou ik het echter liever op ‘promofilm’. Een verdomd fraai gemonteerde, dat dan weer wel.

Je kunt van Asif Kapadia zeggen wat je wilt, maar niet dat hij kritisch te werk is gegaan. Ayrton Senna wordt afgeschilderd als iemand die om zijn medemens gaf, uitzonderlijk snel was, kon inhalen, voortdurend door de wedstrijdleiding werd benadeeld etc. etc. In zekere zin zijn deze dingen waar, maar niet allemaal tegelijkertijd. Alain Prost moet een flinke zak geld hebben gekregen om zich in deze documentaire te laten wegzetten als een kwade genius.

Dat Senna zelf bedreven was in politieke spelletjes, wordt duidelijk als hij nota bene in zijn allereerste F1-jaar de komst van een kundig coureur (Derek Warwick) tegenwerkt. Later bij Lotus werkt hij de zeer getalenteerde, bescheiden Elio de Angelis de deur uit. Eenmaal aangekomen bij McLaren (op verzoek van Prost!) gaat hij nóg verder door ervoor te zorgen dat hij steevast over de beste spullen beschikt. Dat Senna testdagen afbelt en het team in 1993 met de rug tegen de muur zet, wordt nergens genoemd.

De werkelijk ligt (zoals altijd, wat saai soms…) een stuk genuanceerder. Alain Prost was geen kwalificatiebeest maar beheerste de kunst om te maximaliseren als geen ander. In tegenstelling tot Senna was hij een briljante testpiloot, technisch onderlegd en haalde vrijwel nooit domme dingen uit op het circuit. Hij was zó goed, dat hij in dertien F1-seizoenen tienmaal voor de titel vocht. Een aantal jaar in een (zeer) sterke auto, maar ook met inferieur materiaal deed hij steevast een gooi naar de wereldtitel. Ayrton Senna dankt zijn eerste wereldtitel (1988) volledig aan het puntensysteem en mocht in 1990 de titel houden ondanks een levensgevaarlijke, opzettelijke kamikazeactie. Hoezo waren de bobo’s hem kwaadgezind?

Senna was charismatisch en bij tijd en wijle bloedsnel, maar allerminst ‘volmaakt’. Niet als mens, niet als coureur. Dat geeft niet, maar het is wel kwalijk dat mensen dit beeld van hem krijgen voorgeschoteld. Zeker omdat dit ten koste gaat van een ander. Dieptepunt is als Senna richting de eindcredits wordt gevraagd naar zijn sterkste tegenstander. Niet Prost of Lauda worden genoemd, maar een één of andere nobody die het Senna in de karting lastig zou hebben gemaakt. Een grotere sneer naar Prost kun je amper uitdelen. Het is een publiek geheim dat Senna’s drang naar succes hand-in-hand ging met een vurige haat tegen Prost. Toen de Fransman is 1993 de sport vaarwel zei, was Senna alle motivatie verloren. Hij wilde immers niet tegen ‘jochies’ vechten. Dat één van die jochies destijds al minstens zo goed was (Michael Schumacher) leek hij niet te willen zien.

Vreemd genoegd wordt deze gigant voor onsportief bedrag veroordeeld terwijl Senna voor vergelijkbare acties wordt gesteund en door sommigen zelfs bejubeld. Ook andere kritiekpunten op Schumacher (zwakke teamgenoten die voor hem in dienst rijden, weinig concurrentie) zijn tevens van toepassing op Senna maar de Braziliaan wordt geportretteerd als een ware Messias. De fraaie beelden en de algehele vormgeving krikken mijn cijfer op, maar onder de streep blijft een zware onvoldoende over.

2*

Waanzinnige film. Hopkins zet hier zo ongeveer de meest gestoorde, doch briljante psychopaat neer die ooit op het witte doek is getoond. De film blijft maar boeien. Het acteerwerk is super en doeltreffend. Verder natuurlijk een psychologisch verhaal, heel anders als het zaagwerk van Saw de afgelopen jaren. 5* en een plaatsje in mijn top 10.

Disney Classic #16

Sleeping Beauty is bij ons natuurlijk bekend onder de naam Doornroosje, ik heb zelfs nooit geweten dat dit de Engelse titel is. Ook opvallend dat de fans destijds bijna vier (!) jaar hebben moeten wachten op een nieuwe Disney speelfilm. Het is een vrij aardig geheel geworden al kan ik het geen meesterwerk noemen.

De vormgeving wijkt behoorlijk af van het voorgaande werk. Soms worden er allerlei 2D tekeningen over elkaar geschoven à la South Park. Apart is dat er vaak stilstaande achtergronden worden gebruikt waarop ook de personen bewegingloos staan. Waarschijnlijk een bewuste keuze want tegelijkertijd worden de mogelijkheden van breedbeeld uitstekend benut. Over het algemeen ziet Doornroosje er verzorgd uit en zijn de animaties van hoog niveau.

Het verhaal is erg eenvoudig maar de drie feeën zorgen voor de nodige capriolen. Leuke ingeving van de makers is om het trio zonder toverstokje te laten leven. Dit leverde soms hilarische momenten op. Met name het bakken van de taart en de hopeloze poging een fraaie jurk te maken vond ik erg geslaagd. De ruzie tussen de feeën waardoor de kleur van Doornroosjes voortdurend veranderde was zowel grappig als een visueel kunststukje.

Onder de streep een fraai gemaakte, vermakelijke Disney die iets speciaals mist om een écht hoge score te verdienen.

3,5*

Disney Classic #1

Tijdens mijn basisschool periode zag ik veel Disney-films maar het zou niet representatief zijn op basis van herinneringen van twintig jaar geleden stemmen uit te delen. Daarom heb ik besloten veel delen een nieuwe kijkbeurt te geven. En waarom niet gewoon starten bij het deel waar alles begon?

Dat Sneeuwwitje een klassieker van de bovenste plank is staat buiten kijf. Maar dat de film tijdens mijn eerste kijkbeurt al ruim een halve eeuw oud was had ik nooit geweten. Voor het internettijdperk kwam ik niet verder dan de Donald Duck en mijn eigen ervaringen met films.

Zelfs na 77 jaar ziet de film er nog altijd goed uit. Weliswaar wordt het detailniveau van Beauty and the Beast of The Lion King niet gehaald maar vanaf de eerste minuut straalt Sneeuwwitje een zekere warmte uit. Met een eigenaardig gezelschap dwergen en een fraai getekende heks zijn alle elementen aanwezig om ook nu nog amusant te kunnen zijn.

Het verhaal zelf en de hoofdpersoon in kwestie zijn jammer genoeg wat eenvoudiger dan de verder prachtig 'gevulde' film. Voor de rest heeft de moeder aller animaties de tand des tijds moeiteloos doorstaan. Zelfs de liedjes, niet direct mijn favoriete aspect van Disney films, zijn erg leuk. De sterke karakterverschillen tussen de zeven dwergen zijn een vermelding waard: nooit heb je het idee dat zes, vijf of zelfs vier dwergen hadden kunnen volstaan. Hulde.

4*

Perfecte superhelden film.

Het tempo ligt lekker hoog maar toch is er een geslaagde balans tussen actie en rustmomenten. De actie is ook aardig in beeld gebracht al is het CGI niveau af en toe wel érg hoog. Verder vind ik zowel de soundtrack als het geluid dik in orde. De acteurs zijn niet grandioos maar laten geen grote steken vallen. Vooral de hoofdpersoon vind ik goed gecast. In het normale leven komt Peter menselijk over wat het contrast met zijn alter-ego versterkt. Het niveau van de recente Batman-trilogie wordt mijns inziens nergens gehaald maar dat hoeft ook niet. Uiteindelijk kijk je een film vooral om vermaakt te worden nietwaar?

4*

Disney Classic #18

The Sword in the Stone is weer zo'n klassieker die ik nooit eerder zag. Na mijn eerste kijkbeurt is het ook meteen duidelijk waarom ik deze titel tevergeefs aantrof in de VHS rekken van basisschool klasgenoten. Het is simpelweg geen goede film. In tegenstelling tot veel andere vroege delen kan deze zijn leeftijd ook allerminst verbloemen.

Wat meteen opvalt is dat de tekeningen een stuk minder fraai zijn dan die van de meeste oudere Disney's. Als je zou zeggen dat dit één van hun eerste animatiefilms is geloof ik het meteen. Het is allemaal behoorlijk eenvoudig gehouden en nergens komt het 3D effect echt tot uiting. Bewegende karakters lopen door stilstaande, vaak slordig getekende 2D achtergronden. Deze stijl werd ook al in voorganger 101 Dalmatians gebruikt en ik ben er niet kapot van.

Het verhaal heeft ook weinig om het lijf. We maken zonder enige introductie kennis met de hoofdpersoon die al even plotseling bij Merlijn terechtkomt. Vervolgens ontwikkelt zich een serie transformaties waarin levenslesjes worden verteld. Geen enkele hiervan blijft echt hangen, evenals de liedjes. Eigenlijk komt er pas leven in de brouwerij zodra Madam Mikmak ten tonele verschijnt. In het weekblad Donald Duck konden haar verhalen mij altijd al bekoren maar ik ben haar nooit in tekenfilms tegengekomen.

Hier duurt het trouwens wat langer voordat ze mij kan amuseren want de scene in haar huis moest even op gang komen. Maar zodra de 'titanenstrijd' tussen haar en Merlijn van start gaat krijgen we eindelijk het vermaak waar ze zo lang op hebben moeten wachten. Vervolgens is de kroning van Arthur ook wel aardig al komt het wat afgeraffeld over. The Sword in the Stone is geen draak van een film maar wel de eerste in de reeks die voor mij op een onvoldoende uitkomt.

2,5*