Opinions

Als Hollywood afgelopen decennia een genre (her)ontdekt heeft dan is dat wel die van de zogenaamde superheldenfilm. Batman, Spiderman, Superman, Iron Man, Thor, Captain America....hun films vlogen ons werkelijk om de oren. Toen de ene na de andere trilogie in de bios verscheen was het onvermijdelijk dat de échte verrassingen steeds vaker uitbleven. Maar in 2010 was daar opeens een film die het genre een gezonde schop onder kont gaf: Kick-Ass!

Althans: zo luidt de algemene stelling. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog maar feit blijft dat ze niet helemaal zijn waargemaakt. Het begin is trouwens erg leuk. De hoofdpersoon hijst zich niet in een prachtig gestileerde outfit met cape maar een apenpakje zonder ook maar enige uitstraling. Niet zo gek ook dat het tijdens zijn eerste missie al helemaal uit de hand loopt.

Als Dave uit het ziekenhuis terugkeert grijpt Kick-Ass helaas weer te gemakkelijk terug op de bekende elementen. Het gebrek aan fysieke kracht wordt namelijk simpel opgelost door de hulp van een super-Batman en een ongrijpbare 11-jarige die zelfs voor een Tarantino film te absurd zou zijn. Het verhaal krijgt verder geen enkele wending: de boeven van de eerste minuten moeten nog steeds worden opgepakt en dat is het ook wel.

Er volgen vooral veel bloedige gevechten terwijl de uitwerking beperkt blijft. Karakters worden nauwelijks uitgediept, de Mustang heeft behalve die sfeerverlichting niets van een superheld 'mobile' en de hoofdpersoon blijft vooral die suffe tiener. Ik vond Aaron Taylor niet echt overtuigend spelen. Geef mij maar Tobey Maquire met zijn Marthy McFly achtige bevlogenheid.

Gek genoeg blijft Kick-Ass twee uur lang vermakelijk. Of het komt door de geslaagde soundtrack of de geniaal ingerichte wapenkamer van Cage weet ik niet maar de speelduur vloog voorbij. Kick-Ass heeft namelijk genoeg hilarische momenten en de martelscene vond ik behoorlijk pakkend. Ook zijn er grappige one-liners, verwijzingen en over-the-top gevechten. Misschien dat mijn beoordeling bij een volgende kijkbeurt naar beneden gaat maar voor ditmaal heb ik best genoten van deze 'andere' superheldenfilm.

3,5*

Hoewel ik mezelf als een bovengemiddelde filmliefhebber beschouw zie ik dat ik de afgelopen zeven jaar nauwelijks berichten heb achtergelaten. Vreemd want op 'zusje' MusicMeter heb ik wel een behoorlijk aantal posts. Komt het misschien omdat een goede film meer woorden nodig heeft om te beschrijven?

Hoe dan ook: Quentin Tarantino is toch wel één van mijn favoriete regisseurs geworden. Hij zit altijd op het randje van het toelaatbare en gaat daar soms nét overeen. Zo vind ik Pulp Fiction geweldig maar het tempo van "Jackie Brown" veel te laag. Ook heb ik nooit iets gehad met de dialogen van Death Proof. Maar om on-topic te blijven zal ik mijn bevindingen van Kill Bill proberen uiteen te zetten.

Allereerst halen alle acteurs stuk voor een stuk een enorm hoog niveau. Op de één of andere manier weten veel acteurs bij Quentin Tarantino beter voor de dag te komen dan in andere films. Een goed voorbeeld is Michael Madson. Zowel in Kill Bill als in Reseroir Dogs vind ik de man geweldig acteerwerk afleveren, terwijl ik hem in Donnie Brasco inwisselbaar vind. Hetzelfde geldt, althans in mijn ogen, voor Samuel L. Jackson en Brad Pitt in respectievelijk Pulp Fiction en Inglourious Bastards. Tenminste in die zin dat ze hun top onder QT leveren.

Maar de échte sterren van de film zijn voor mij toch de twee hoofdpersonen: The Bride en Bill, vertolkt door Uma Thurman en David Carradine. Het laatste hoofdstuk was echt genieten geblazen. De 'goudvis' dialoog vind ik één van Tarantino's allerbeste. Bill is geen ruwe moordenaar maar heeft zoals alle andere personages een eigenzinnig karakter met bijbehorende 'trekjes'.

Hoewel deel 1 meer actie te bieden heeft neig ik Vol. 2 nóg hoger aan te tippen dankzij de geweldige dialogen. De film is wat rustiger maar wordt nooit saai. Ondersteund door, met als in Vol. 1 overigens, uitstekende muziek duurt de film voor mij geen seconde te lang.

4,5*