Opinions

Disney Classic #30

De derde achtereenvolgende Disney waarin geëxperimenteerd wordt met computeranimaties maar desondanks een niemendalletje in mijn ogen. Hoewel de hoofdpersoon een kat is draait Oliver & Company in wezen uit op de zoveelste hondenfilm uit de Disney-stal. Nergens voelt het echt origineel aan: alles lijkt al een keer eerder te zijn gedaan. Denk aan de autoachtervolging (101 Dalmatians, The Fox and the Hound) of een groepje verschillende hondenrassen die het wonderwel geweldig met elkaar kunnen vinden (Lady and the Tramp).

Natuurlijk zijn er ook verschillen. Zo worden er logo's van bestaande merken in de film gestopt en krijgen we ongemeen veel van New York te zien. De tekenstijl is wat hoekiger en wijkt behoorlijk af van veel voorgaande tekenfilms. Toch zijn er in mijn ogen maar weinig memorabele karakters en is het verhaal wel erg eenvoudig. Van bijzonder pakkende momenten is eigenlijk nauwelijks sprake. Nee, de eerste Disney van na mijn geboortejaar komt er met een onvoldoende van af.

2,5*

Al jaren heb ik een zwak voor de films voor Quentin Tarantino. Hoewel zijn producties niet altijd even sterk zijn, hebben ze altijd scherpe dialogen, verrassende wendingen en bovenal een geweldige soundtrack. The Hateful Eight viel mij enigszins tegen, maar dat zou ditmaal weer goed komen toch?

Nee dus. Once Upon a Time in Hollywood is een opeenschakeling van langdradige scènes, oninteressante dialogen en er is feitelijk geen plot. Hoewel de film er fantastisch uitziet, is het vooral een lege huls. Wat dat betreft is de rol van Margot Robbie tekenend: ze ziet er geweldig uit (heel overtuigend '60s ook met minirok en bijpassende make-up) maar haar personage stelt werkelijk geen fluit voor.

Ik zal het gemist hebben in recente interviews, maar wat is precies de reden dat Bruce Lee belachelijk wordt gemaakt? Tarantino heeft een zwak voor B-acteurs/B-films maar een écht icoon wordt te kakken gezet. Is het een soort superioriteitsgevoel van Hollywood jegens Aziatische cinema? Pitt doet het verder leuk als macho stuntman maar kan bij lange na niet tippen aan DiCaprio. Het blijft indrukwekkend hoe gelaagd hij een karakter kan neerzetten. Wat mij betreft één van de beste acteurs van zijn generatie en dé reden dat de film nog enigszins wordt gered.

Met Once Upon a Time in Hollywood begint Tarantino een karikatuur van zichzelf te worden. In het verleden hadden zijn films een duidelijke kop en staart; in zijn laatste 'kunstje' zet hij vooral in op herhaling, lange stiltes en word je als kijker getrakteerd op een anti-climax. Eén van de dieptepunten vond ik de interessantdoenerij op de Manson-ranch. Er wordt een spanning opgebouwd terwijl de schurk een totaal ongevaarlijke, slapende oude gek is. Wat is de bedoeling van deze onzin?

In het eerste uur werd ik nog geboeid door de prachtige beelden; na de pauze leek de koek op en werd de film genekt door een gebrek aan spanning. Fraai om de oude auto's en levensmiddelen etiketten te zien, maar zonder een sterke clue levert dit geen goede film op. Overigens apart dat The Beatles ontbreken in de soundtrack. Het is namelijk bekend dat Manson geobsedeerd was door The Fab Four en als er toch íets is wat de jaren '60 met vlag een wimpel hebben overleefd...

Tarantino moet zichzelf duidelijk opnieuw uitvinden. Als dit werkelijk zijn afscheidsfilm wordt, is het een roemloos einde van een schitterende carrière.

2*

Disney Classic #17

Aparte beslissing van Disney om een paar jaar na Lady and the Tramp opnieuw met een hondenfilm op de proppen te komen. Gedurende de herziening kwamen de herinneringen langzaam bovendrijven en mijn waardering is gelijk gebleven. Een vermakelijke film die wel de nodige minpunten kent.

Ten eerste is het niveau van de tekeningen bij lange na niet zo hoog als die van de voorgaande films. Vooral het gebrek aan schaduwen zorgt ervoor dat het allemaal wat minder 'leeft' dan een aantal klassiekers die hiervoor kwamen. Nu is het ongetwijfeld een bewuste keuze geweest maar ik vond het niet altijd even goed uitpakken. Vergelijk de donkere kamers in deze films eens met die van Geppetto in Pinocchio waarin hij met een kaars door zijn slaapkamer wandelt...

Verder duurt het even voordat het verhaal op gang komt. Pas nadat we kennis hebben gemaakt met Cruella de Vil is het duidelijk waar de film naartoe gaat en ontpopt zich een spannend kat-en-muis spel tussen de honden en De Vil met haar hulpjes. De langzame opbouw zorgt er hierbij wel voor dat er tijd is voor karakterverdieping. Behalve de hoofdpersonen krijgen Tibbs en zijn maten voldoende screentime om een band mee op te kunnen bouwen.

Het is knap dat deze film geen herhalingsoefening is geworden en een heel andere sfeer kent dan Lady and the Tramp. Misschien minder tijdloos dan veel andere Disney's maar we zijn afgelopen twintig jaar ook wel erg verwend geraakt met de ene goede computergeanimeerde film na de andere. 101 Dalmations is tussen al dit geweld haast oubollig geworden maar heeft nog genoeg charme om met een ruime voldoende weg te komen.

3,5*

Op basis van de trailer en de aanwezigheid van Christian Bale niet helemaal de film waar ik op had gehoopt. Er is veel sfeer en met Pearl Jam op de achtergrond lijkt er in het begin een aardige film te ontplooien. Met name vanwege het matige verhaal en de trage vertelling komt Out of the Furnace nooit echt los.

De tweede zit heb ik zelfs afscheid moeten nemen van mijn vrienden: zij weigerden hun tijd langer te verspillen aan deze 'baggerfilm'. Het laatste half uur kwam echter eindelijk de gewenste spanning en adrenaline in de film. Na de dood van zijn broer is Russell ziedend en dat levert de nodige aardige momenten op. In het politiebureau denk je heel even dat hij de agent de huid vol scheldt maar dat blijft Wesley bespaard. Dat politie-uniform zit Whitaker trouwens weer als gegoten.

Het slot is even onvermijdelijk als cliché en zorgt er voor dat je vermoeden dat er veel meer in had gezeten definitief is bevestigd. De dialogen en karakterachtergronden en -ontwikkelingen zijn dermate zwak dat ze de grimmige sfeer en de op zichzelf interessante setting onvoldoende nooit naar een bovengemiddelde film weten te trekken.

3*