Opinions

Gisteren was het dan zo ver. Mijn eerste Star Wars film.

Na enige twijfel toch maar "gewoon" begonnen met episode 4. Ik speelde even met het idee de films chronologisch te kijken en met episode 1 te beginnen, maar bedacht me dat ik de films toch op de volgorde wilde zien zoals ze zijn uitgekomen.

Deze kwam dus uit in 1977. Dik 40 jaar geleden. En dat is merkbaar. Het geheel voelt natuurlijk erg gedateerd aan, maar dat valt de film niet kwalijk te nemen.

Helaas zijn er verder nog heel wat zaken die de film wel kwalijk zijn te nemen. Want eigenlijk scoort de eerste Star Wars op heel wat vlakken zeer matig. De pacing is zeer inconsequent, de acteerprestaties houden zeker niet over, de gevechten zijn van een ongekende tamheid en de comic relief is vaak misplaatst. En er zijn nog wel meer zaken die echt niet goed op orde zijn. Ik begreep dat de film op de montagetafel nog zeer ingrijpend is veranderd. Maar dan nog vind ik de storytelling niet overtuigend.

Puur naar de kwaliteit van de film kijkend, zou ik dit startstuk geen voldoende moeten geven. Maar de wereld die geschapen is en de epische "goed tegen slecht" sage die Lucas wist te creëren verdienen beter. Ook al laat de uitvoering ervan in dit eerste deel heel erg te wensen over.

Nadat ik kort geleden voor het eerst van mijn leven een Star Wars film had bekeken, voelde ik een fikse teleurstelling. Natuurlijk was het interessant om nu eindelijk eens een keer te beginnen aan de iconische reeks met zijn al even iconische karakters. Maar A New Hope bleek buiten dat toch vooral een niet zo'n beste film en eigenlijk best een lange en weinig vermakelijke zit.

Hoe anders is het gevoel na het zien van het vervolg. Ok, ook The Empire Strikes Back heeft nog wat knulligheden hier en daar. Maar bovenal is het een spectaculair en meeslepend sci-fi avontuur. De film is op alle vlakken beter dan zijn voorganger en een enorm stuk boeiender. Al zijn er als nog best wat kritische kanttekeningen te plaatsen is The Empire Strikes Back voor een film uit 1980 een indrukwekkend geheel.

Ook deze als derde gemaakte Star Wars film is een stuk beter dan A New Hope. Maar iets minder dan zijn directe voorganger. Dat de verouderde technieken in verschillende actiescenes enigszins op de lachspieren werken nemen we voor lief. Want het universum met zijn bonte verzameling aan goede en kwade wezens is wederom erg vermakelijk. Daarbij worden alle verhaallijntjes en vraagstukken netjes afgehandeld, zoals het een sluitstuk betaamd.

Vooral de strijd waarin Luke met zijn vader beland, -zwicht hij uiteindelijk voor de Dark Side of niet?-, was interessant.

Return of the Jedi is niet voortdurend even boeiend, maar een echt saai wordt het nooit.

In een wat andere rol dan we van Damon gewend zijn, overtuigd hij als de typische, dommige redneck Bill. Simpel en vrij bot, maar ook aandoenlijk met name als hij met de kleine Maya samen is. Als het karakter waar de volledige film op hangt, wordt deze Bill goed genoeg uitgediept om met hem mee te leven. Al zijn zijn acties af en toe niet helemaal begrijpelijk.

Daarmee is Stillwater een mooi sociaal drama. Met af en toe wat spanning en iets vaker een licht komische noot. Maar het geheel blijft vrij realistisch en goed in balans. Een niet al te vlotte, maar boeiende vertelling.

Het enige dat ik niet begreep, is dat bij de rechtszaak 5 jaar geleden blijkbaar door de verdediging niks is aangedragen met betrekking tot Akim. Terwijl Allison simpelweg wist dat hij de dader was.

Niet perse bijster origineel. Voor een groot deel heb je het gevoel het allemaal al eerder gezien te hebben. Ondanks dat zit het plot toch aardig in elkaar en wordt het op een intrigerende manier gebracht.

Maar vooral de uitvoering is op werkelijk alle vlakken absoluut geslaagd. Beklemmend, mooi en er is duidelijk over elk shot nagedacht. Vakwerk.

Mastermovies. Daar vond ik vroeger weinig aan. Maar deze langspeler vond ik oprecht zeer geestig.

Karrevrachten typetjes waarvan de meeste erg vermakelijk zijn. En prettig gestoorde gebeurtenissen in een eigenlijk dodelijk saaie setting.

Ik kan me niet voorstellen dat het een erg kostbare film is geworden, maar stiekem is er heel veel aandacht besteed aan aankleding, sfeer en details. Straf is duidelijk met liefde en plezier gemaakt, en dat maakt dit Nederlandse filmpje ook nog eens sympathiek. In tegenstelling tot veel Engelstalige moneygrab comedy's met een veel groter budget.

En mocht je deze Straf nog voor de eerste keer willen gaan bekijken: Skip de trailer.

Lekkere actie thriller. Weinig origineel. Na de eerste 10 minuten kan je de rest van het verhaal al wel uit tekenen. En daarbij is Street Kings af en toe wel erg simplistisch.

Maar onder andere een prima Reeves en een uitstekende Whitaker maken er toch een fijne film van. Buiten de acteerprestaties is Street Kings ook op alle andere cruciale vlakken gewoon degelijk en prima in orde.

Niet bijzonder maar vermakelijk kijkvoer.

Vermoeid na een lange werkdag had ik geen zin in een moeilijke of subtiele film. Ik was meer toe aan simpel, hapklaar spektakel. En dat is precies wat Sucker Punch me bracht. Hoewel deze actieflick met zijn semi-poetisch geneuzel soms lijkt te pretenderen meer te zijn. Maar met de diepgang en samenhang van een gemiddelde videoclip, valt er op het vlak van storytelling niet heel veel te halen. Maar dat geeft helemaal niks. Want de heerlijke soundtrack die de prachtige beelden begeleidt terwijl je naar de ene knap gefilmde actie scene na de andere zit te staren, maken deze over-de-top film tot een prima tijdverdrijf. Alles is mooi aan deze film, van de hoofdrolspeelsters tot de decors tot de CGI. Enige echte nadeel vond ik persoonlijk dat de film een wel hele scherpe draai maakt van een positieve vibe naar een enorm negatieve. Mij had een wat happier end beter gepast. Maar ondanks de vele slechte kritieken van zure recensenten die zichzelf en hun beroep veel te serieus nemen, heb me uitstekend vermaakt met deze dolle rit.

James Gunn maakt in de eerste minuten meteen duidelijk dat deze versie van de Suicide Squad op geen enkele manier serieus genomen dient te worden. En ondanks dat het begin wat schijtlollig aan deed, werkte de botte humor gedurende de rest van de film grotendeels prima. De chemie en timing tussen de castleden was ook prima, al vind ik Gunns' Guardians-film daar nog wel een stukje sterker in. Maar de soms onverwachte en vooral abrupte gebeurtenissen, grove actie en al eerder benoemde botte humor, zorgden hier in huis voor een heerlijke 2 uur achterover zitten en ontspannen.

Prima stijl oefening. Lekkere 80's vibe die voor een filmliefhebber van mijn leeftijd de juiste nostalgische snaar weet te raken. Ook het plot lijkt (al dan niet helaas) zo uit de jaren tachtig te zijn gekomen. Een stapel aan clichés binnen een weinig inventief plot. Voor de originaliteit hoef je deze film dus zeker niet te kijken. Maar er zijn aan de andere kant ook genoeg redenen om dat wel te doen. Als kanttekening is in mijn optiek het einde veel te grimmig voor de relatieve luchtigheid van de rest van de film.

Persoonlijk heb ik weinig op met ruimtemissie films waar de standaard duivelse dilemma's en opofferingsgezinde keuzes het medeleven van de kijker moeten wekken. En dat is wel een beetje de eerste helft van deze film in een notendop. Daarna komen er nog wel wat ingrediënten bij, wat het geheel op zich wat meer op smaak maakt. Maar de tweede helft gaat het aantal vage en chaotische shots weer tegen staan. Hoe verder de film vordert, hoe vager hij wordt.

Ik ben dan ook zeker niet louter positief over "Sunshine". Maar ik heb me ook niet verveeld. De beklemmende sfeer is goed neergezet en de acteurs leveren prima prestaties. Er gebeurt genoeg in een prima tempo om te blijven boeien. En visueel is deze film bij vlagen schitterend. Er had alleen echt meer ingezeten.

De animaties zijn over het algemeen dik in orde. Maar dat valt van het scenario helaas absoluut niet te zeggen. Alsof een stagiair die halverwege zijn opleiding zit deze Mario film even in twee weekjes heeft neer moeten pennen.

Van de hak op de tak springen de verschillende nietszeggende scenes voorbij, veelal dienend als niet meer dan een kapstok om wat elementen uit de spellen aan op te hangen. Dat de centrale storyline flinterdun is, is natuurlijk niet echt een verrassing. Maar daarnaast slaan ook de humoristisch bedoelde "gevatte opmerkingen" met fikse regelmaat volledig dood. En alsof dat al niet erg genoeg is, heeft scriptschrijver Fogel het ook nog voor elkaar gekregen om deze animatiefilm werkelijk vol te proppen met vrachtladingen uitgemolken clichés.

Een computerspel converteren naar een film is niet gemakkelijk. Maar over een wereldberoemd karakter met zo'n omvangrijke back catalogue als Super Mario moet toch wel een beter verhaaltje te maken zijn?

De slicke beelden, lekkere liedjes, nostalgische waarde, en het zwaarmoedige blauwe sterretje maken wat goed. Maar niet genoeg.

Omdat hij bijna van Netflix verdwijnt, deze dan toch maar eens bekeken. Tot nu toe had ik eigenlijk nooit de neiging om Superbad op te zetten. Omdat ik dacht dat het weer zo'n typische puberale onderbroekenlol film zou zijn met overdreven gedoe en eindeloze sexgrappen.

En dat bleek ook te kloppen. Maar alsnog heb ik me er grotendeels prima mee weten te vermaken.

Het gekibbel tussen Cera en Hill is leuk en sommige grappen, typetjes en situaties zijn goed geslaagd. Anderen dan weer wat minder. Maar de doldwaze avonturen van Seth, Evan en Fogell zijn in deze platvloerse coming of age comedy al met al best de moeite waard.

Oei wat een dikke tegenvaller. Een stupide verhaal, een bloedirritante Lex Luthor, amateuristische timing en een compleet onevenwichtige toon door de film heen. Daarbij de ene goedkope info dump na de andere en een berg chaos.

Op zich kan David Corenswet best een prima Superman zijn. Hij had alleen een fatsoenlijke film verdiend om zijn eerste opwachting als de Man Of Steel te maken.

Ik had van James Gunn echt veel beter verwacht.

Met de zichtbare hitte, hoge verzadiging van kleuren en af en toe onorthodoxe cameratechnieken wordt een parkeerplaats en een klein stukje strand tot een rauwe en surrealistische setting omgetoverd. Cage helpt daar natuurlijk ook bij. Hij speelt zijn rol weer met enorme intensiteit, maar blijft daarbij wel aan de goede kant van een dunne scheidingslijn.

The Surfer heeft veel aspecten die de term B-film rechtvaardigen, maar is zeker geen makkelijk samenraapsel van een paar simpele ingrediënten. Hier en daar gaat de boel redelijk over the top en er zijn best wat rare beslissingen en reacties nodig om het verhaal te kunnen laten slagen, maar door de koortsachtige nachtmerrie waarin het leven van de Surfer verzandt, hindert dat amper. Bovendien stevent de film niet al vrij vroeg op een onmiskenbaar einde af, maar kan het tot het laatst nog alle kanten op. En ook dat maakt dat je moeiteloos geboeid blijft kijken naar deze toffe, low-budget thriller.

Stijlvolle film met eigenzinnig en intrigerend camerawerk. Traag maar spannend genoeg.

Al was iets meer verhaal geen overbodige luxe geweest.