Opinions

Formidabel natuurlijk. Nog steeds. Goed tempo, leuk geacteerd, gek en toch geniaal. Kijk ernaar uit om nu de volledige trilogie nog eens af te werken.

Fijne film uit het begin van de jaren '90 van de Coen-brothers. Verhaal van een pedante en toch onzekere en zelfs wat angstige toneelschrijver uit de donkere jaren '40. De verhalen/scripts van Barton Fink blijken een succes in New York waarna de filmindustrie hem een lucratief contract aanbiedt.

Fink reist dan af naar LA waar hij in een mistroostig hotel wordt ondergebracht. In het hotel vinden dan ook een reeks bevreemdende passages plaats. De lange gangen, de eindeloze rij aan inspiratieloze kamers,... het kan misschien gezien worden als de 'gevangenis' waar Barton Fink is terechtgekomen. De gevangenis van jonge getalenteerde schrijvers die hun creativiteit in de koelkast moeten stoppen om nietszeggende scripts te schrijven voor B-films.

Hele leuke rollen ook voor Steve Buscemi en Michael Lerner.

Aardige kinderfilm, maar veel te onnozel en karikaturaal om te gelden als volwaardige Batman-film. De claustrofobische Burton-versie van Gotham is deels overeind gebleven, maar verder is al het gemene en duistere compleet verdwenen. Jones en Carrey spelen de kleurloze Kilmer weg, maar bereiken het omgekeerde. Het toont dat Jones een veelzijdig acteur is, maar net als Carrey speelt hij eigenlijk een versie van de Joker alleen heeft Schumacher er met Two-Face en de Riddler een andere naam op geplakt. Carrey als de Riddler is zelfs totaal overbodig, de film blijft zo hangen tussen twee schurken die allebei hun moment niet ten volle kunnen nemen. Intussen krijgen we ook nog de redelijke zijsprong naar Robin en het liefdesverhaaltje tussen Bruce Wayne en Chase Meridian. Jones als ondergrondse maffiafiguur en Carrey als maffe versie van de Joker die de handen in mekaar slaan had veel beter kunnen werken, maar dan had de film ook fundamenteel herwerkt moeten worden. Gelukkig hebben we de afgelopen jaren een pak betere Batman-films gehad en is deze wat tussen de plooien gevallen.

Hele fijne inkijk in het creatieve jaren '80-brein van een van de meest invloedrijke en interessante regisseurs van de voorbije decennia. Burton doet met deze sterrencast helemaal zijn zin. Een compromisloze film zoals hij die voor ogen zag en wou maken. Een echte Burton, enkel Depp en Bonham Carter ontbreken, maar Baldwin en Davis zijn als sympathiek koppel ook zeker op dreef.

Aangevuld uiteraard met een uitstekende Michael Keaton die zich duidelijk prima vermaakt heeft als Beetlejuice. Een film vol met macabere en bizarre typetjes, zoals we dat van Burton kennen. Grappig is het soms zeker, maar het gaat ook naar mijn gevoel wel een aantal keer mis. Special effects zijn sterk verouderd, maar het is ook een film uit de jaren '80 dus dat stoorde me allerminst. Prima mee vermaakt!

Minder doldwaas dan in '88, maar niettemin een hele degelijke sequel. Burton laat zich er evenwel teveel toe verleiden om zijn succes met Wednesday (en dus Ortega) vrij blindelings hier te importeren. Ook de toegevoegde verhaallijnen met Bellucci en Dafoe zijn eigenlijk voetnoten en onnodig, Burton vergeet zijn zijsprongen uit te werken. Zo krijg je een film waarin alle sterren hun moment moeten pakken, het helpt niet om er een consistent geheel van te maken.

Verder is dit wat mij betreft best oké, alles ziet er gewoon ook goed uit. De screentime van Beetlejuice blijft beperkt, Keaton schittert niet als voorheen, maar het blijft een leuk en gestoord personage. Zijn actieradius blijft misschien net wat te beperkt. Ryder en O'Hara pikken hun rollen vrij feilloos op, Ortega is in zo'n films een goede toevoeging. De overige ledenen van de cast in '88 waren om begrijpelijke redenen niet mogelijk om terug te keren . Jones is dood, de Maitlands 'moved on'. Het verdriet om 'opa Deetz' valt wat op een koude steen .

Het is warrig en gaat af en toe werkelijk alle kanten uit, maar dat is passend. De verwijzingen naar de vorige film zijn meer dan talrijk, de nostalgie uitermate aanwezig. Genoten van het eerste deel? Dan ga je dit waarschijnlijk ook wel appreciëren.

Aanstekelijke Eddie Murphy in dit eerste deel van Beverly Hills Cop. Leuke eighties sfeer waarin Murphy als Axel Foley een soort van maffiabaas achterna gaat in Beverly Hills. Die maffiabaas heeft namelijk een goede vriend van hem laten omleggen, best een brute moord in deze verder zeer lichte film. De soundtrack is net zo goed kenmerkend en leuk als irritant bij momenten. Net als het gedrag van Axel Foley. Murphy kon zich in deze rol duidelijk helemaal uitleven, leuke film die na al die jaren wel wat aan kracht heeft ingeboet maar nog steeds gewoon zeer vermakelijk is.

Me gewoon heel goed mee vermaakt. Flanery en Reedus spelen de hoofdrol als broers die 'een openbaring' hebben gehad om alle criminelen in Boston uit de weg te ruimen, maar het is een geweldige Dafoe die de show steelt als excentrieke FBI-agent. Prima film, anderhalf uur vliegt zo voorbij.

Een parodie op Fight Club die eerder aansluit bij series als Blue Mountain State. Niet zo verkeerd, er is een totale karikatuur van een Amerikaanse highschool gemaakt. In realiteit gedraagt niemand zich zo, maar jonge studenten voelen de laatste jaren van hun middelbare schoolloopbaan misschien wel voor een stukje zo aan. De bekende pestkoppen, meelopers, de bijzonder obsessieve kijk op sport en het adoreren van al wie een greintje talent heeft. Het lijkt een te zijn met de Amerikaanse schoolcultuur.

Emma Seligman draait in 'Bottoms' de situatie om. Geen mannen (zoals in de klassieke nineties-films), maar twee jonge vrouwen willen indruk maken bij hun vrouwelijke medestudentes. Daarvoor richten ze dan uiteindelijk een 'fight club'. Allemaal bijzonder kolderiek en losgeslagen, maar niet zo'n verkeerd opzet. Als je wat van het genre houdt, is het zeker een behapbare komedie.