Opinions

Elk horroruniversum heeft blijkbaar nood aan Patrick Wilson. Dit, intussen alweer vijfde, deel uit de reeks kiest ervoor om dichter aan te leunen bij eerdere films. Ik had de eerdere delen ooit wel gezien, maar ben er niet meer in geslaagd om ze te herbekijken waardoor ik een aantal linken ongetwijfeld gemist heb.

De film komt naar mijn gevoel nooit echt los. De rol van Lin Shaye (Elise) wordt gereduceerd tot een verwaarloosbare bijrol en een eerdere bosdoener uit "The Further" wordt opnieuw van stal gehaald. Er komen uiteraard ook een pak onverwerkte trauma's boven. Al de gesprekjes en conversaties tussenin duurden me ook wat te lang en het viel me ook tegen dat het zo kenmerkende Insidious-geluid/soundtrack eigenlijk niet werd gebruikt. De door James Wan geregisseerde Insidious-films blijven niet te evenaren, het moment is zo stilaan misschien gekomen om te stoppen met de reeks.

Dé film over vampiers blijft, voor mij althans, Bram Stoker's Dracula met een weergaloze Gary Oldman. Deze film is totaal anders en ook van mindere makelij. Het opzet is oké met Slater als luisteraar en Pitt als hoofdfiguur als verteller. Net als de start met Pitt als Louis die na het overlijden van zijn vrouw en pasgeboren baby geen enkele reden meer ziet om te leven. Hij wordt opgewacht door Lestat - die goed wordt weergegeven door Tom Cruise - die hem vervolgens de kans geeft om als vampier verder te leven.

De morele worstelingen die Louis vervolgens doormaakt (in tegenstelling tot de moordzucht van Lestat) kunnen zeker voldoende boeien. Net als de toevoeging van Kirsten Dunst als Claudia. Op jonge leeftijd zet ze echt wel een hele goede rol neer. Zeker wanneer ze beseft dat haar lichamelijke ontwikkeling zich niet zal verderzetten en ze voor eeuwig kind zal blijven.

Het tweede deel van de film met eerst de behoorlijk zwakke terugkeer van Lestat en nadien de ontmoeting van Armand en de anderen heeft niet veel meer om het lijf. Neil Jordan sleept zijn film daar echt naar het einde. Louis wordt opgesloten "voor eeuwen" om nadien makkelijk weer te kunnen uitbreken en vervolgens degenen die Claudia om het leven brachten simpel te vermoorden. Dat is allemaal nogal lichtzinnig. De film eindigt dan wel weer behoorlijk leuk, maar voorspelbaar.

Interview with the Vampire blijft vermakelijk, er zit heel wat goeds in en Cruise, Dunst en Pitt acteren prima. Maar het is aan de lange kant en na verloop van tijd bloedt de film letterlijk wat dood

Het land zelf meermaals bezocht en hoewel Mandela hoop bracht, blijven de werkloosheids- en criminaliteitscijfers enorm. De kloof tussen wit en zwart is nog steeds heel erg groot. De townships die je in de film ook terugziet, zijn in de voorbije 30 jaar quasi onveranderd gebleven.

Invictus is wel een aangename film over het einde van apartheid, de organisatie van het WK rugby door Zuid-Afrika en de uiteindelijke winst van het thuisland. De groeiende liefde van Mandela voor rugby en het afbeelden van de 'Springbokken' als zwak team een jaar voor de start van de wereldbeker is uiteraard fel geromantiseerd. Toch is het allemaal wel aardig in beeld gebracht met vooral de nadruk op verzoening en het helen van een gebroken land. Al is dat helingsproces tot op de dag van vandaag nog steeds niet veel verder opgeschoten.

Hoewel het, zoals aangegeven wel allemaal heel fel geromantiseerd is, is de rush van het Zuid-Afrikaanse team naar de wereldtitel het leukst om volgen. Mooi in beeld gebracht door Eastwood. Sterke Freeman ook als Mandela, al had ik in de korte inleiding gewoon authentieke beelden van Madiba gebruikt. De kijkers ging heus wel mee zijn. Damon als Pienaar was wel oké, de scène op Robbeneiland trok ik moeilijk . Dat was me toch wel wat te melig van Eastwood. Goed verhaal, maar er wordt teveel naar sentiment gezocht.

It Ends with Us wil terecht een problematiek bespreken, maar vergeet die expliciet te benoemen en blijft zeer braafjes en o zo voorspelbaar. Het moet dan ook een film voor een publiek van 9 tot 99 blijven. Daardoor blijft het allemaal nogal vlak en onpersoonlijk. Vooral de dialogen zijn ronduit slecht geschreven, geen enkel gesprek in de hele film voelt aan als een normaal gesprek of wat normale mensen tegen mekaar zeggen. Lively mist net wat power om als sterke vrouw de film te dragen. Het is - nogmaals - te vlak en te slap. Je ontwikkelt doorheen de film ook voor geen enkel personage echt sympathie. De keuze om de geweldpleger naar het einde toe opnieuw te humaniseren vind ik ook bizar. Ik vrees dat Lively ook in de uiteindelijke afwerking van het product te veel mee aan de knoppen het mogen zitten. Mager beestje.