Opinions

Wat een dikke meevaller was dit zeg! Fede Alvarez maakt met een bijzonder jonge cast een meer dan waardig nieuw onderdeel in deze franchise. David Jonsson speelt echt goed, is veelzijdig en overtuigend, en kan deze film als vliegwiel gebruiken naar een mooie carrière. Alvarez slaat geen volslagen nieuwe weg in en blijft dicht bij eerdere delen in de franchise, de alien ziet er ook weer echt goed uit. Het laatste act is dan weer full on Alien Resurrection. En dat mag, het warm water is in deze franchise al uitgevonden. Maar Alvarez doet zeker zijn eigen ding, steekt alles in een modern jasje. Hij geeft eindelijk de ruimte aan de "facehugger". Heerlijk ook om eenzelfde androïde als uit de Ash-familie terug te zien.

Minpunten? Die zijn er zeker ook. Het gaat af en toe net wat teveel de sentimentele toer op, er zitten ook magere stukken dialoog in en het komt allemaal pas na een uur(tje) helemaal los. Maar daarin is zelfs het originele meesterwerk van Ridley Scott niet helemaal vrij van. In een tijd die vol staat met prequels, sequels en spin-offs is dit wat mij betreft een geslaagde toevoeging. Het is geen poging tot vervanging, maar net een versterking van wat al bestaat.

Na Resurrection is Alien nu in 2024 weer helemaal terug!

Ach wat was dit een hoogst ongemakkelijke en vervelende ervaring . Het kostte zelfs even om uit de film te komen. Een film over onzekerheid en twijfel, je krijgt eigenlijk zelden een inzicht wat er aan de hand is. Is hij nu anders geworden of gaan doen of ligt het toch eerder aan hen? Vermoedelijk beiden. Stourton doet het goed. Je zit ergens wel in met z'n personage, maar hij is net zo goed bijzonder makkelijk om vervelend te vinden. Hij wil telkens graag over zichzelf vertellen, maar vergeet dat ook het leven van z'n oude vrienden niet is blijven stilstaan. Goed gedaan, claustrofobische ervaring waarbij het hoofdpersonage met niemand echt een aansluiting kan vinden.

Een komedie met de nodige tragiek. Een bijzonder goeie Wright wordt gesteund door een zeer fijne cast. Wright speelt 'Monk' een vijftiger die als matig succesvol auteur zijn hoogdravend werk aan de straatstenen niet kwijt kan. Hij raakt gefrustreerd en gaat onder een pseudoniem een boek schrijven, een soort van parodie, op de 'zwarte literatuur' die door de witte producenten en cultuursnobs verzwolgen wordt om toch maar inclusief te zijn. En uiteraard slaat zijn boekje vol stereotypen en 'authentieke taal' meteen aan. In realiteit is van die inclusiviteit bitter weinig te merken wanneer de drie witten tegen de twee zwarte juryleden ingaan en de cultuurprijs toch aan hun favoriete werk toekennen.

Leuk en scherp gedaan. Clichés worden bevestigd en net zo hard tegen ingegaan. Al is zeker niet de hele film zuivere satire, er zitten een aantal bijzonder scherpe dialogen in. Het gesprek tussen Monk en Sintara, meer naar het einde toe, zit bijzonder goed in elkaar. Een aantal scènes zijn ook behoorlijk meta, zeker het knappe eind. Dikke meevaller!