Opinions

Tom Hanks transformeert in enkele maanden tijd van schoft Colonel Parker naar norse buurman Otto. De film is een remake van het Zweedse A man called Ove (die ik in alle eerlijkheid nog niet gezien heb). De film is ronduit voorspelbaar en erg sentimenteel, maar toch konden de leuke dialogen met Marisol (Mariana Trevino) mij bij momenten best wel raken.

Marc Forster kiest voor enorm veel flashbacks en had de (poging tot) zelfmoordscènes gerust wat subtieler kunnen aanpakken. Toch is het best een aangename film. Met een goeie Hanks en Trevino. Geen must-see, maar ook zeker niet verkeerd.

Niet beter of minder dan de eerste, maar die was ook al niet best. Statham heeft opnieuw zijn standaardrolletje gespeeld en de centjes opgehaald. Geen idee waarom ik de tijd genomen heb om deze toch ook nog eens te bekijken. De CGI - die in de eerste echt wel oké zat - viel me zelfs wat tegen.

Waar het eerste deel nog een soort van Jaws on steroids was, gaan alle registers open in deze film. Het onderzoeksteam gaat naar een diepere onbekende laag in de oceaan waar heel wat "Megs" blijken te zitten, samen met nog een hele reeks andere schepels die uit het tijdperk van de dinosauriërs lijken te komen. Samen met dat alles nemen ze het ook nog eens op tegen een groep die uit is op het plunderen van de schatten die zich op de zeebodem bevinden.

Het is allemaal wat veel en overdreven. Er is inspiratie gehaald bij Jaws, Piranha (Fun Island) en Jurassic Park en het leidt voor mij tot een film zonder duidelijke verhaallijn, het is een samenraapsel van verschillende ideetjes.

Aardig, en misschien zelfs goed. Al hoef ik de film vlak voor het uitkomen van deel twee niet te herzien. De actie en ruime shots zijn werkelijk fenomenaal. Ook de chemie tussen Atwell en Cruise - intussen wel zowat op pensioengerechtigde leeftijd - zit gewoon goed.

Niet dat de actiescènes echt kunnen verrassen uiteraard. Het zou pas wat zijn mocht de parachute van Ethan Hunt ineens niet opengaan en de aftiteling begint. In zowat elke scène weet je wel wat gaat volgen, maar dat maakt het niet minder indrukwekkend. Cruise is als acteur en als stuntman echt wel weer op dreef.

De dialogen zijn wat anders. McQuarrie zorgt ervoor dat kijker geen enkele moeite hoeft te doen om mee te zijn met het plot. Een plot dat samen te vatten valt als een wapen dreigt in de handen te vallen van de verkeerde persoon of personen en het voorbestaan van de wereld staat op het spel. Zo komen we terecht in oeverloze nietszeggende dialoogjes waarbij de al uiteengezette informatie telkens wordt herhaald. Zo wordt het al snel nogal veel geleuter over 'The Entity' en 'the key'. We weten het dan echt al wel. Stoorde me daarbij vooral aan de rol van Vanessa Kirby (The White Widow). McQuarrie liet alle andere hoofdpersonages haar nog eens uitleggen wat er nu eigenlijk op het spel stond, om na verloop van tijd echt horendol van te worden. Zeker op dat feest in Venetië - geloof ik - viel er gewoon een kwartier uit te schrijven. Laat trouwens ook Russen geen Engels spreken met een Russisch accent, dat is ronduit belachelijk.

McQuarrie wil in deze film ook de gevaren aanstippen van AI. Boeiend en actueel ook, Cruise wordt zo een net wat avontuurlijkere Geoffrey Hinton.

Deze film moet het uiteraard hebben van zijn actie en Cruise doet het daarin op de rand van de afgrond nog steeds adembenemend straf. De laatste drie kwartier houdt Cruise je aan je stoel gekluisterd, fantastisch spektakel.

Ik begrijp eerlijk gezegd geen snars van de vergelijkingen met de John Wick-franchise. Deze 'Monkey Man' is een striemende aanklacht tegen het Indiase kastensysteem en de verdorven politieke en maatschappelijke bovenlaag van de partij. Patel deelt -naar mijn inziens- gretig tikken uit aan het Modi-regime. Daarnaast is het verhaal meeslepend en de actiescènes flitsend en overtuigend. Daar vallen parallellen te trekken met Wick, maar verder dan de actie kom ik niet. Patel is een menselijke actieheld in een film doorspekt van actiescènes en pijnlijke flashbacks (die voor een groep Indiërs zeker realiteit zijn). Knap werk en dikke meevaller!

Hele fijne film die wel even bleef nazinderen. De fractie van een seconde die een levenspad kan bepalen, maar of het ene levenspad tot een gelukkiger bestaan leidt dan het andere is nog maar de vraag. Visueel een aantal verhaallijnen rond hoofdpersonage Nemo die zeer knap zijn uitgewerkt.

Beresterke Kevin Bacon, Christian Slater en Gary Oldman in deze thriller/rechtbankdrama over de donkere Alcatraz-periode in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog. Het camerawerk en de beeldkwaliteit oogt wat verouderd, maar dat het verhaal en de acteerprestaties zijn dat zeker niet. Rocco weet een terechte en belangrijke sympathie op te wekken voor Henri, bijzonder aangrijpend en mooi in beeld gebracht. De intro trekt je meteen de film in en laat je nadien ook niet meer los. Net als 'A Time to Kill' een uitstekend rechtbankdrama uit die periode.

Een en al ellende wordt hierboven gesteld, ben ik het toch niet mee eens. De warmte van de moeder en bij uitbreiding het hele gezin is net opzienbarend. In een tijd waarbij het duidelijk niet zo ongewoon was om een jongen met dergelijke beperking in een 'tehuis' te stoppen kiest de familie ervoor om Christy te behandelen als een van hen. De film voelt wel sterk verouderd, het is allemaal nogal dof en grijs in beeld gebracht.

Daniel Day-Lewis is ronduit indrukwekkend als Christy Brown, de jongen die de jonge Christy speelt doet het ook uitstekend. Jim Sheridan kiest ook wel voor een leuke mix tussen drama en humor, hij maakt het niet te zwart maar ook niet te luchtig. Hij kiest de goede toon, het is ook geen afschuwelijk verhaal dat verteld moet worden. Christy Brown is net een hele intrigerende figuur.

DDL wint de Oscar voor Robin Williams (Dead Poets Society), wat een onmogelijke keuze moet dat geweest zijn.

Pittige film die uiteindelijk zuur en met een knoop in de maag eindigt. Het traditionele verloop van een thriller met het onderzoek naar een moord wordt compleet onderuit gehaald door trauma en onvoldoende of zelfs niet geheelde wonden. Minpunt is wat mij betreft de opheldering van de moord, dat eindpunt is toch wel vederlicht. Alles wat eerder komt met het verwerken van trauma en de verstoorde onderlinge relaties tussen de hoofdrolspelers staat veel sterker. Ook het ultieme einde waar dan eigenlijk blijkt dat het allergrootste slachtoffer misschien niet Jimmy, maar het verscheurde gezin Boyle is, is stevige kost. Niettemin een interessante en hele degelijke film van Eastwood.