Opinions

Eentje in het Groundhog Day-rijtje en misschien wel een van de betere. Geslaagde comedy met Samberg en Milioti, leuke bijrol ook voor JK Simmons. Niet dat je zit te schaterlachen, maar het is heel vlot en leuk om volgen. De fijne vakantiesetting waarin de film zich afspeelt, helpt daarbij ook wel. Ga je gewoon genieten van de omgeving en het leven of keihard studeren om uit de timeloop te raken? Niets baanbrekends, maar leuk gedaan.

Ik ben misschien nog de enige, maar authentieke Franse verhalen (verwijzingen naar plaatsen, Franse opschriften, etc.) die in het Engels worden verfilmd, het blijft voor mij een afknapper. Het boek kende ik wel, de film uit '73 zag ik (nog) niet. De film zit best goed in mekaar. Papillon of "Papi" wordt een moord in de schoenen geschoven en zo komt hij in een werkkamp in Frans-Guyana terecht. Tijdens de reis daarnaartoe komt hij de veroordeelde miljonair Louis Dega tegen. In ruil voor geld om een ontsnapping te beramen staat hij in voor de bescherming van Dega.

De band tussenbeide is op zich wel mooi weergegeven, maar het gaat allemaal wel nogal plots van een soort van transactie naar ware vriendschap. Het sentimentele stuk op het einde van de film (het afscheid op Devil's Island) sloeg bij mij ook niet zo aan. Misschien omdat het naar het einde toe een stuk sneller vooruit gaat dan in de rest van de film.

Hunnam doet het goed, Malek vind ik misschien ietwat overschat. Hij voegt als Dega nogal weinig toe aan de film. Hij straalt te weinig uit, ook niet in zijn conversaties. Andere nevenfiguren zoals Castili en Jugot zijn zeker een meerwaarde.

Geen misse film, goed in beeld gebracht hoe het er in die tijd aan toe ging voor gevangenen die werden overgebracht naar overzeese gebieden. Film mist bij momenten misschien wat punch en chemie.

Heerlijk, opvallend, out-of-the-box. Lanthimos maakt alweer geweldig veel indruk. Een Frankenstein-verhaal dat zich afspeelt in het verleden, het heden en de toekomst zonder dat zo te benoemen. Geweldige stijlrijke decors, geen detail werd uit het hoog verloren. Stone, Ruffalo en Dafoe spelen werkelijk geweldig met dialogen om van te smullen. In wat serieuzere rollen was Ruffalo al onversneden klasse, maar hier toont hij nog maar eens bijzonder veel in zijn mars te hebben. Stone verliet intussen het wat matigere circuit, de combo met Lanthimos heeft haar op een uitzonderlijk niveau gekregen.

Het zwart-wit-gedeelte is wat mij betreft het strafste deel. De intro in de absurde Frankenstein-wereld van de zwaar getraumatiseerde Godwin Baxter is onwaarschijnlijk goed. Je komt ogen tekort om alle absurditeit in je op te nemen. De groei en ontwikkeling van Baxter wordt indrukwekkend in beeld gebracht. Ook het eerste deel van haar reis door Europa staat. De futuristische elementen gekoppeld aan de Victoriaanse architectuur is bevreemdend, maar heel stijlrijk. Ik kan er geen slecht woord over zeggen. Er zijn een aantal schaarse momenten waar het wat inzakt, zeker naar het einde toe gaat het af en toe alle richtingen uit, maar met een speelduur van 140 minuten is dat onvermijdelijk.

Geweldig onconventioneel. Lanthimos duwt Poor Things nooit een definitieve richting uit, wil geen boodschap opdringen maar geeft zeker een hoop symboliek mee. Een absolute voltreffer.

Zwak, door het slechte weer deze film bekeken in een AMC in Florida. Had dan toch mijn tijd nog wat beter kunnen besteden. Ik begrijp ook niet dat iemand met de kwaliteiten van Sofia Coppola deze film heeft willen regisseren. Een film waarbij Priscilla ongetwijfeld in ieder onderdeel van het proces over de schouder heeft zitten meekijken.

Vorig jaar hadden we Baz Luhrmann’s Elvis uiteraard. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Priscilla vond dat haar schermtijd daar nogal beperkt was dus was er blijkbaar een momentum om dit nog te maken.

Elvis wordt hier toch maar grimmig geportretteerd. Niet onaardig, maar ook niet geweldig neergezet door Jacob Elordi. Zijn autoritaire karakter binnen de relatie, zijn drugsgebruik worden sterk benadrukt. Ook moet een keer of vijf aangegeven worden dat Elvis en Priscilla hun relatie zedig hielden tot ze meerderjarig was. De romantiek tussenbeide ontgaat mij eerlijk gezegd ook, een 24-jarige kerel met een 14-jarig meisje. Daar is voor mij weinig romantisch aan. Ook als Priscilla later in de film in de 20 hoort te zijn, zie je nog altijd een 14-jarig meisje. Spaeny overtuigt mij in die rol eerlijk gezegd niet echt.

Daarbij een film die eigenlijk over Elvis gaat, zonder Elvis-muziek. Wat een afknapper.