Opinions

Opnieuw een avondje speurneuzen met Hercule Poirot.

Branagh, die zichzelf een dubbelrol aanmeet in deze filmreeks, speelt opnieuw detective Hercule Poirot, hij spreekt als Noord-Ier telkens met een matig Frans accent. In vergelijking met zijn eerder klassieke detectivefilms van hiervoor gaat Branagh ditmaal de paranormale toer op. Een verdedigbare keuze die het jongere publiek ongetwijfeld zal smaken, maar het doet toch allemaal wat afbreuk aan het mysterie.

De structuur van zijn films blijft wel volledig hetzelfde. We beginnen met een omstandige inleiding waarna de eerste moord plaatsvindt. Nadien gaat Poirot aan de slag met ondervragingen en lijkt hij telkens compleet het spoor bijster om nadien een eerste (foute) conclusie te trekken. Er vindt dan een nieuwe wending plaats waarna Poirot de gasten in de trein (Orient Express), op een boot (de Nijl) of in een spookhuis gaat uitleggen wat er aan de hand is.

Waar de vorige films naar mijn gevoel toch beter toewerken naar de uiteindelijke ontknoping blijf ik dit keer over het speurwerk toch wat op mijn honger zitten. We zien talloze ondervragingen, maar er worden weinig verbanden gelegd of inconsistenties in de verhalen van de verdachten blootgelegd. Dat komt deels ook omdat de verschillende karakters minder worden uitgewerkt, je krijgt veel minder hun klein leed en irritaties naar elkaar toe te zien. Dat is nochtans de sterktes van zulke detectives, iedereen moet op een of andere manier verdacht zijn. Branagh als Poirot lijkt deze film ook wat minder spitsvondig (misschien omdat hij gedrogeerd is ), de ontknoping valt naar mijn gevoel ook nogal bruut over deze film.

Deze film speelt zich ook af op één locatie, een spookhuis in Venetië. De vorige films ademden toch net wat meer sfeer, hier zit je nogal veel in donkere ruimtes te staren.

Aardig derde deel, maar beter lijkt het toch niet meer te gaan worden.

Aardig regiedebuut voor Veerle Baetens. Een verfilming van het boek 'het smet' van Lize Spit. Baetens kiest ervoor om het verhaal eigenlijk gedurende anderhalf uur zeer rustig en sereen op te bouwen. Je ziet een jonge vrouw, Eva, die duidelijk getekend is en je voelt ook een onderhuidse spanning. De film wisselt daarbij voortdurend af met shots uit de kindertijd. Je weet dat er iets zit aan te komen, een pijnlijke en traumatiserende gebeurtenis, pas laat in het verhaal krijgen we dan ook te zien wat er aan de hand is.

Baetens bouwt de film zo zorgvuldig op dat het laatste deel naar mijn mening net wat te snel afgewerkt moet worden. We zien een 13-jarige Eva en een 27 of 28-jarige Eva. Het lijkt alsof tussen de traumatiserende gebeurtenis en het einde van de film veel minder tijd zit. Alsof de tijd tussen beide gebeurtenissen is blijven stilstaan. Ook over de relatie met haar ouders krijgen we geen context meer.

Desondanks blijft de film wel hangen. Een typische Vlaamse film, een mooie verfilming van 'het smelt'.