Opinions

De eerste vijf minuten voelden al aan als een half uur. Tommy Wiseau is een werkelijk abominabel acteur, met ook nog eens verschrikkelijke teksten die dan met een raar accent en een creepy uitstraling opgedreund worden. En dan binnen vijf minuten ook gelijk een treurigmakend neppe seksscene met kazige muziek. Dan weet je in ieder geval waarom Tommy Wiseau de film gemaakt heeft. Na wat uber-beroerde gesprekken volgt de tweede seksscene al snel, met hetzelfde recept - het zelfde blonde actricetje mag haar rondingen laten zien, maar dan met een ander, wederom met rampzalige muziek eronder. Het vervolg van de film kan je daarna wel invullen. Ik heb een hoop van de films die vaak genoemd worden in het rijtje slechtste-films-ooit al wel gezien (Troll 2, Monster a Go Go, Plan 9 from Outer Space, Manos, Night Train to Mundo Fine, Pledge This), maar deze is er een beetje tussendoor gefietst, ook omdat ik meer van cultige sci-fi en horror hou dan van cultige, tja, romantische dramafilms? Maar nu, in voorbereiding op The Disaster Artist moest het er toch maar eens van komen.

Tja, er is weinig positiefs te vertellen, behalve dan misschien dat het zo tenenkrommend slecht is dat het zo heel af en toe toch wel weer vermakelijk is in een soort van film-ramptoerisme. De acteurs zijn zonder uitzondering beroerd, al staat Tommy Wiseau op eenzame laagte. Het voelt bijna genant, de man lijkt serieus zwakbegaafd (misschien is ie dat ook wel) en ik kreeg soms het gevoel alsof ik de Jostiband uitlachte. De dialogen zijn misschien nog wel slechter, ik kan me niet voorstellen dat iemand in het echte leven ooit dit soort teksten uit z'n keel kan krijgen. Ik vermoed dat Wiseau deze ook geheel geschreven heeft. Het verhaal, tja, het is een serie oerdomme gesprekken en ongeloofwaardige gebeurtenissen met een verhaaltje over overspel (Tommy Wiseau heeft duidelijk wat issues) en met als terugkerend thema hoe goed het karakter van Tommy Wiseau wel niet is. Daarbij zien we elke tien minuten een (halve) seksscene. Onsamenhangend en dertien in een dozijn zijn positieve omschrijvingen, en bij het filmwerk is ook niks interessants te bekennen. En toch maakt de extreme kazigheid van de dialogen en de compleet onnatuurlijke dictie en timing toch nog wel wat goed. Zo slecht dat het toch nog wel een klein beetje vermaak oplevert door de plaatsvervangende schaamte, maar alsnog heel heel slecht. Ik wou na een half uurtje al de hele cast met een honkbalknuppel te lijf, laat staan tegen het einde.

Maar de slechtste film ooit? Een goede kandidaat, maar ik heb me er toch net iets beter mee vermaakt dan met Monster a Go-Go, Pledge This en Night Train to Mundo Fine. Toch, ondanks het beetje leedvermaak en citeerbaarheid("You're tearing me apart, Lisa!", "I didn't hit her!", die hele dakscene met het pistool) kreeg ik na een tijdje zo de schurft aan alles en iedereen in de film, dat ik toch niet verder kom dan een halve ster.

Rovdyr, dat betekent dus exact wat je zou verwachten in het Noors, blijkt. Hoe dan ook, in deze Noorse film gaat een groepje twintigers kamperen in de bossen, en na een liftster opgepikt te hebben gaat het helemaal mis. Om onduidelijke redenen is er een groep rednecks/houthakkers die het op mensen voorzien hebben. Het is niet écht slecht of zo, met best nog wel wat redelijke sfeerbeelden (ik heb sowieso een zwak voor donkere bossen), acteurs die niet bovengemiddeld irritant zijn voor een film als dit en nog wel wat redelijke gore. Al snap ik niet dat welke vriendengroep dan ook dat chagrijnige secreet van een Mia mee zou nemen. Hoe dan ook, er is voornamelijk één probleem met Rovdyr, en dat is dat het zo verdomde onorigineel is. Nou ja, niet helemaal waar, want de rare beslissingen die af en toe voorbij komen en een compleet gebrek aan motivatie in het plot helpen ook niet. Geen rampzalige film en het is ook vrij compact qua speelduur, maar het voelt toch een beetje dertien in een dozijn aan en daardoor was ik er zélfs met slechts 78 minuten al ruim voor die tijd wel een beetje klaar mee.

Van tevoren dacht ik dat dit weer zo'n muziek-biopic zou zijn zoals er velen zijn uitgekomen de laatste jaren - Bohemian Rhapsody, Rocket Man, Yesterday, Elvis, enzovoorts. Maar dan over een band die wél tof is: The Clash. Maar dat blijkt niet echt aan de hand, dit is namelijk al in 1980 gemaakt toen The Clash nog gewoon actief was.

Alsnog, het gaat uiteraard wel over The Clash, en over een fictieve roadie die met ze op pad gaat. Nog wel redelijk als tijdsdocument met veel politiek, opkomend fascisme, skinheads en het National Front, en The Clash is een hele vette band. Maar zelfs voor iemand die de band grijsgedraaid heeft (zoals ondergetekende) is dit een taaie sessie. Er is verder geen verhaal te bekennen, de roadie is op positieve momenten saai en soms gewoon irritant, en dit had echt geen dikke twee uur hoeven duren. Gelukkig komt The Clash nog vaak live in actie, maar zelfs daar was ik op een gegeven moment wel een beetje klaar mee. Best wel een tegenvaller, eerlijk gezegd.

Ik vond dit toch wel een fijne verrassing. Nee, het verhaal heeft niet zoveel om het lijf en misschien wel wat erg aan de magere kant, zelfs voor de 73 minuten die het duurt, maar de film is best een belevenis. Asano speelt een gangster die (de titel zegt het al) er met een prostituee vandoor gaat, maar dat is verder allemaal niet zo heel belangrijk. Het filmwerk is lekker energiek, met veel handheld shots en ook bijzonder veel afwisseling - het is m'n eerste Khavn maar de beste man zorgt er in ieder geval voor dat je je niet hoeft te vervelen. De muziek speelt ook een belangrijke rol, het is eigenlijk continu aanwezig en er wordt niet gekozen voor bekende nummers (al lijkt één van de nummers wel bijzonder veel op 'I can't help falling in love with you' van Elvis Presley) maar voor (schijnbaar) eigen muziek van Khavn. De teksten vormen ook een soort van vervanging van filmdialoog en geven zo toch een beetje meer duiding aan wat er gebeurt in de film. Best een leuk experiment wat mij betreft.

Redelijk genrewerkje, met een paar originele ideetjes, maar veel meer dan dat ook weer niet. Het begint zoals zovele matige horrorfilms: een groep Amerikaanse toeristen, in dit geval op vakantie in Mexico, gaat naar een afgelegen locatie, in dit geval een verlaten Mayatempel, en uiteraard is het er niet pluis. Maar hoewel er ook boze locals zijn, Indianen die het kwaad uit de tempel in een soort van quarantaine willen houden, zijn er toch kwaden in het spel die anders zijn dan in de meeste andere horrorfilms. Geen monsters, seriemoordenaars of iets dergelijks, nee, een nogal agressief stuk onkruid is hier de boosdoener - die gedurende de film menig toerist overgroeit en van binnen opeet. En ook zijn er wel wat leuke kleinigheden zoals de gesimuleerde geluiden, en best nog wel wat gore. Maar toch, de bedreiging was misschien weer eens wat anders, de cast doet het (zeker voor dit type film) gewoon prima, maar echt veel vond ik er toch ook niet aan. 2.5*

Net als otherfool heb ik zeker interesse in het fenomeen ultralopen - ik heb me er ook met een paar teentjes aan gewaagd (50 en 60k), maar iets als de Badwater, dat is om het in goed Nederlands te zeggen next level shit. Nu zijn er in het ultrawereldje wel meer ontzettend zware races, qua afstand, omstandigheden, hoogtemeters, en ga zo maar door, maar Badwater is mede door de temperatuur een gruweltocht. De docu is rechttoe rechtaan - het volgt een aantal van de lopers zowel tijdens de race als eromheen. Mooie typetjes, zoals die kerel die het zo zat was om z'n teennagels elke keer kwijt te raken (een bekend hardloopkwaaltje) dat hij ze maar allemaal heeft laten verwijderen. En sowieso een aparte mix mensen, die één ding gemeen hebben, namelijk dat ze dit soort bizarre afstanden en uitputtingstochten prachtig vinden. Een Britse zakenman, een stoere militair, een snelwandelende muziekleraar, een Mexicaanse automonteur, een man met een voetprothese, uiteraard een aantal dames die ook rammend snel gaan. Al leer je ze ook weer niet heel goed kennen.

Er is vooral veel focus op de race. Met enige reden natuurlijk, iets meer achtergrond had ik (net als de bovenbuurman) ook wel interessant gevonden. En ja, dat is een hoop lijden, op het beeld komt de hitte misschien niet helemaal uit, maar dat er mensen kapot gaan is wel duidelijk. Inclusief de bekende fysieke ongemakken. Een hoop blaren, losgaande teennagels, mensen die bijna niet meer kunnen lopen of überhaupt op hun benen staan, mensen die al brakend gewoon door blijven sjokken. En even lekker een hazeslaapje doen in de berm. Als docu niet zo heel spectaculair, maar met een onderwerp als dit kan het bijna niet mis gaan.