Opinions

Een prima misdaad verhaal. Niet echt verrassend maar wel onderhoudend.

De spanning wordt niet opgebouwd door het onbekende, maar wel door het feit dat Mick weet wie het deed en hier niks aan kan doen.

Sterk acteerwerk door Matthew McConaughey

4*

“You're trying to read the contents of an entire library by walking through the aisles.

You gotta open the books to know what's really going on inside.”

Wat als je iemand anders zijn gedachten zou kunnen lezen ? Schrikt die gedachte je af of zie je perspectieven en mogelijkheden in deze technologie ? En hoelang zou het duren eer een overheid de opdracht geeft aan de geheime dienst om hun aandacht hier op te focussen, om op deze manier de vereiste technologie te beheersen ? Voor je het weet zit je in een “Big Brother” situatie waarbij je niet alleen visueel in de gaten wordt gehouden, maar ook je persoonlijke gedachten worden onderschept. Of erger nog, bepaalde dictatoriale gedachtegang worden in je bewustzijn gepenetreerd. Een methode dat elke machtswellusteling aan het kwijlen zou brengen. Dat is kort en bondig het basisidee dat in “Listening” werd verwerkt. Een technologische innovatie met verstrekkende gevolgen vermengd met enkele persoonlijke crisissen.

Uiteindelijk is mijn algemeen gevoel over “Listening” van een teleurgestelde aard. De film had zoveel potentie en mogelijkheden, maar werd door enkele flauwe situaties en redelijk ongeloofwaardige ontknopingen herleidt tot een lovenswaardige poging. Laat er geen twijfel over bestaan, het oorspronkelijke idee is verre van slecht. Een revolutionaire ontwikkeling in de neurologische sector op een realistische manier geportretteerd met een overvloed aan technische apparatuur en bekabeling en becommentarieerd door gebruik te maken van een ingewikkeld vakjargon dat soms neigt te klinken als regelrechte wartaal. Zou dit in werkelijkheid verwezenlijkt worden, dan betekent dit zonder twijfel het bankroet van de mobiele telefonie industrie.

Het merendeel van de scenes spelen zich af in een rommelige garage. Dit zijn echter de meest boeiende fragmenten in deze film. Opmerkelijk was dan weer het gebruik van een heel breed kleurengamma. De verschillende hoofdstukken worden telkens in flashy kleuren gegoten. Dit vraagt wel enige aanpassing en maakte dat ik telkens bezorgd mijn kleurinstelling ging controleren telkens er weer een blauw, rood of geel fragment opdook. Maar uiteindelijk gaf het de film een eigen karakter. Het nadeel van een lowbudgetfilm is natuurlijk het lage budget (hoe verrassend) waardoor het gebruik van adembenemende visuele effecten beperkt blijft. Dit wordt overduidelijk tijdens de stereoscopische beelden tijdens de telepathische connectie.

Wat rest zijn de personages en de achterliggende filosofie. Om een lowbudgetfilm te laten slagen is de kerngedachte achter het verhaal van cruciaal belang. Als het er niet indrukwekkend flitsend uitziet, dan moet het verhaal intrigerend genoeg zijn om het interessant te maken. Zoals ik al eerder zei is het idee boeiend genoeg met stof genoeg tot discussie. Ik kan me voorstellen dat er hierover ruimschoots gedebatteerd zal worden. Spijtig genoeg wordt het geheel een beetje verzwakt door de mager uitgewerkte privéproblemen waarmee David (Thomas Stroppel) en Ryan (Artie Ahr) geconfronteerd worden. Tevens zijn er een paar onlogische zaken en spijtige ontwikkelingen. Zo vind ik het een beetje goedkoop dat de eerst gebruikte telepathische gedachten direct al van erotische aard zijn. Een poging om de theorie over de gedachten van het mannelijke geslacht te onderbouwen ? Dat een eeuwenoude boeddhistische meditatiemethode deze hightech goochelarij kan weerstaan, was iets te makkelijk. En de veiligheidsmaatregelen tijdens de grande finale, waren een lachertje. Maar buiten deze miniscule minpuntjes, was dit een niet onaardige cyberpunk film.

2,5*

“You gonna be the big shot that closes down the Bonford Coal Company?

We lost men in there. I'd keep to myself, if I was you.

Just keep telling them you don't remember.

Try to get back to work, back to being productive.”

Heb je je voorgenomen om er eens een gezellige filmavond van te maken ? Zit je al knus in je zetel overstelpt met zakken chips en de frisdrank binnen handbereik ? Dan raad ik je aan om toch een andere film dan “Little accidents” uit te kiezen, want echt happy word je niet van deze film. Het is eerder een opeenvolging van intrieste en deprimerende omstandigheden en voorvallen. Een ongeval in een steenkoolmijn waar 10 doden te betreuren vallen, een spijtig incident met verregaande gevolgen, de verscheurende dilemma’s, het immens verdriet over het verlies van een dierbare, de onwetendheid over het lot van een vermiste en het onbegrip binnen een huwelijk. Het zit allemaal verwerkt in dit sociaal drama dat zich afspeelt in een uitstervend stadje dat er zo grauw uitziet alsof het bedekt werd door een laagje steenkoolgruis. Een verhaal over twee inwoners van dit gehucht zonder toekomst, wiens levensloop parallel lopen zonder dat ze het beseffen en verschillende raakpunten hebben. Een ingrijpende gebeurtenis, de loodzware waarheid die ze verborgen houden en het al of niet beslissen om deze aan het licht te brengen. Uiteindelijk kruisen zich deze parallelle lijnen en eindigen op dezelfde manier.

Volledige recensie hier ...

“Are you saying I should stop?
I would say do what makes sense for you.”

“Little boy” gaat over een sterke vader-zoon band, geloof, hoop, liefde en vertrouwen. Dit alles met behulp van een mosterdzaadje en een illustere goochelaar uit een stripverhaal. Oei, geloof en een parabel over een mosterdzaadje. Je verwacht je dan direct aan een religieus getinte film waarbij het christelijk geloof centraal staat. Uiteindelijk valt dit reuze mee. Op een bepaald moment leek het zelfs zo dat de snuggere Pepper (Jakob Salvati) er in slaagde om de dienstdoende priester verstomd te laten staan met zijn , overigens logische en ongeremde vragen. “Why wouldn't God want to bring my dad back?”. De onderliggende boodschap die deze prachtige en ontroerende film wilt brengen is wel degelijk doordrenkt met de boodschap uit het heilige boek, maar echt prekerig wordt het niet echt. Laat ik het erop houden dat als je ergens in gelooft, je ook het beoogde doel kan bereiken en verwezenlijken. Zelfs bergen verzetten. “Do you believe we can do this? Yes, I believe we can do this”.

Pepper Busbee, een olijk uitziend ventje dat voor zijn leeftijd wel erg klein is uitgevallen en daarom ook het mikpunt is van spotternijen door grotere jongetjes, woont in het fictieve kuststadje O’Hare zoals je ze ook kan zien op postkaarten, word je duidelijk gemaakt door de voice-over van Pepper hoogstpersoonlijk aan het begin. Pepper’s beste vriend en partner is zijn vader James Busbee(Michael Rapaport) die Pepper’s enthousiasme over stripverhalen en cinemafilms deelt. Tot de dag komt dat James naar het front trekt en dit omdat de oudste zoon London (David Henrie)afgekeurd is wegens platvoeten. Pepper’s wereld stort in elkaar en hij gelooft dat hij door pure wilskracht zijn vader terug huiswaarts kan laten keren.

Zelf ben ik niet zo’n liefhebber van sentimentele, tot tranen toe bewegende film waarbij moralistische en christelijke waarden naar voren worden gebracht. Maar deze 105 minuten durende film hield me in de greep vanaf de eerste minuut. Het deed me direct terugdenken aan “Forrest Gump” dat zich ook situeerde in deze periode, het Amerika tijdens de Tweede Wereldoorlog met zijn huiselijke en christelijke waarden, en waarbij het hoofdpersonage in staat was om iets te bereiken simpelweg door doorzettingsvermogen en erin te geloven. Als tegenpool van deze vrome waarden staan dan weer de mindere kwaliteiten die in een mens naar boven komen, namelijk racisme en pesten. Het pesten neemt het zoontje van de plaatselijke arts Dr. Fox (een grappige vertolking door Kevin James), die enerzijds Pepper’s situatie op de voet opvolgt en anderzijds in de gunst probeert te komen van Pepper’s moeder Emma (Emily Watson), voor zijn rekening. Het racisme tegenover Aziatische burgers vindt zijn voedingsbodem in de aanval op Pearl Harbor, waarna Japanse burgers werden ondergebracht in kampen. Het mikpunt van dit racisme is de ondertussen teruggekeerde inwoner Hashimoto (Cary-Hiroyuki Tagawa) die belaagd wordt door zowel London als een stadsgenoot (Ted “The silence of the Lambs” Levine) wiens zoon sneuvelde tijdens de aanval op Pearl Harbor. Zelfs Pepper wordt meegezogen in deze spiraal van haat.

Om dit alles in goede banen te leiden, komt priester Oliver (Tom Wilkinson) op de proppen en probeert Pepper de betekenis van Matheus 17:20 uit te leggen “Als jullie geloof maar zo klein is als een mosterdzaadje en je zegt tegen deze berg: 'Ga weg,' dan gaat hij weg. Dan is niets onmogelijk voor je.”. En om zijn geloof te versterken , zadelt hij Pepper op met een to-do lijstje, waaronder ook het sluiten van vriendschap met Hashimoto. Ik moet allereerst toegeven dat Wilkinson een zeer aimabele man van het geloof hier vertolkt. De wijze waarop hij Pepper verder helpt, gebeurd op een kindvriendelijk, begripvolle en enigszins ludieke manier. En niet op zo’n neerbuigend, opdringerige en belerende toon waarbij geen tegenspraak geduld wordt. Laten we zeggen dat het kerkelijk instituut op een heel andere manier wordt voorgesteld dan dat het werkelijk was in die tijdsperiode.

Wie niet echt houdt van sentimentele, melige snotterfilms zal deze feelgood film waarschijnlijk links laten liggen. Maar er zijn ook schitterende aspecten te bewonderen in deze film. De acteerprestaties van Tagawa en Wilkinson zijn ronduit fantastisch. Zowel de in zijn lot schikkende Japanner als de voor die tijd uitermate modern ingestelde katholieke priester. Beiden vertolken ze hun rol met bravoure, ook al lijkt Tagawa wel als de leermeester uit “The karate kid” die het opneemt voor het zwakkere,kleine ventje. Ook Salvati levert een prachtprestatie, alleen leek het soms figuurlijk boven zijn hoofd te groeien tijdens de diep-emotionele momenten. En de grimassen en theatrale mimiek tijdens zijn pogingen om telekinetische krachten op te roepen, werkten na een tijdje eerder op de lachspieren. En dat zijn naam gerelateerd was met het meest vernietigende wapen uit WWII, zorgt wel eventjes voor een vieze nasmaak. Maar ondanks dat kon dit verhaal vol hoop en vertrouwen me toch bekoren. Een film met een lach en een traan.

4*

Can we play the shooty game,Uncle David?

I don't want us to get in trouble, Felix.

We'll have to play it with the sound off.

Tja, er is altijd wel een ontgoocheling van het jaar. Dit jaar is de eer weggelegd voor de film “Little Monsters”, vrees ik. Ik had terug vertrouwen gekregen in de combinatie horror en komedie na het bekijken van “Monster Party” en “The Dead don't die”. Ik heb altijd een probleem gehad met het mengen van deze twee genres. Maar deze twee laatste films slaagden erin om mijn enthousiasme terug te doen oplaaien. Tja, “Little Monsters” heeft dat enthousiasme toch wel in de kiem gesmoord. Er waren enkele hoogtepunten in deze zombie-film. Maar over het algemeen werd ik geplaagd door een geeuw-aanval en ergerde ik me constant over bepaalde situaties.

Ik begrijp wel dat men tegenwoordig allerlei nieuwe invalshoeken moet bedenken om het zombie-genre nog interessant te maken. In “The dead don’t die” slaagde men daar grotendeels in. Maar dat is dan weer persoonlijke smaak. En toevallig hanteerde deze film het type humor waar ik wel van hou. In “Little Monsters” was de humor over het algemeen ver te zoeken. Het absurdistische van “The dead don’t die” werd ingeruild voor platvloerse en kinderachtige humor. Geloof me, het niveau van irritatie overschreed meerdere malen het toelaatbare bij mij. Al na 2 minuten ergerde ik me over de openingsscène waar je Dave (Alexander England) en zijn vriendin continue elkaar afblaffen. Net zoals hun gezelschap voelde ik plaatsvervangende schaamte en irritatie. En dat was zeker niet de enige keer tijdens het bekijken van deze film.

Laat ik eerst het meest positieve opsommen. Zonder twijfel is er allereerst de verschijning Lupita Nyong’o. Deze Oscar-winnares wist me ontroeren in “12 Years a Slave”. En speelde een huiveringwekkende rol in de film “Us”. Hier is ze het zonnetje van de film met die oogverblindende gele jurk. Waarschijnlijk strategisch uitgekozen zodanig dat het maximaal contrasteerde met het gespetterde bloed. En met haar ukelele en aanstekelijke versie van Taylor Swifts “Shake it Off” leek het wel alsof ik naar de hedendaagse Maria uit “The Sound of Music” aan het kijken was. Zeker als de gehele klas ook eens tijdens het lied inviel als een volleerde Von Trapp familie. Maar buiten het feit dat ze heel muzikaal en modebewust is in deze film, moet je ook gewoon toegeven dat Lupita gewoonweg een beeldschone vrouw is. Zelfs als ze in volle paniek haar klep opentrekt en met opengesperde ogen een ongecontroleerde schreeuw slaakt, is ze nog begerenswaardig. En ze is eigenlijk ook nog de grappigste van de film.

In mindere mate vond ik de vertolking door Alexander England ook nog best te pruimen. Deze onverantwoorde, soms imbeciele kluns is best irritant op sommige momenten. Maar desondanks slaagt hij door zijn stuntelige houding en onhandige manier van doen (voornamelijk qua sociale vaardigheden) er toch in om enig sympathie op te wekken. Ik vond zijn ontmoeting met Juf Caroline redelijk aandoenlijk. Die plots opkomende drang die bij hem opkomt om kost wat kost deze juf binnen te draaien. Maar in de volgende scène zie je hem op toilet een demonstratie soloseks geven terwijl hij kwijlend naar de schoolfoto (met schooljuf Carolina natuurlijk) van zijn neefje Felix (Diesel La Torraca) kijkt. Als tiener zou ik hier om kunnen gniffelen. Nu was een omhooggaande wenkbrauw het enige resultaat.

Als griezelige zom-com had het ook zijn charmes. De klungelige manier waarop Dave in een goed blaadje probeert te staan bij Juf Caroline is best wel grappig om te zien. En vanzelfsprekend gaat zij ook overstag na verloop van tijd voor zijn pogingen, ook al heeft ze van begin aan een hekel aan Dave vanwege zijn brute en stupide opmerkingen. En tenslotte zitten er ook wel enorm grappige momenten zoals de Darth Vader scène en de horde meezingende zombies. De meest spontane lach ontsnapte mij toen ik een verbouwereerde zombie een poging zag doen om mee te klappen op het ritme en hij constateerde dat zijn beide armen ontbraken. En hier en daar zat er wel een magistraal grap of one-liner tussen.

En toch. Spijtig genoeg vond ik het aantal irritante zaken zo overweldigend, dat ik opgelucht was dat deze zom-com afgelopen was. Allereerst vond ik de opgevoerde zombies enorm belachelijk uitzien. Het leek wel een schoolproject waarbij de creaturen werden gespeeld door medestudenten. Zo’n woensdagnamiddag activiteit waarbij er veel lol wordt gemaakt. Qua horror stelt het niet veel voor. Gruwelijkheden spelen zich altijd off-screen af. Dat komt door het budget hoogstwaarschijnlijk. Misschien dat de veelgebruikte foto van Lupita besmeurd met bloed en angstig kijkende kinderen op de achtergrond me opgezadeld heeft met verkeerde verwachtingen. Vervolgens vond ik dat de humor ontbrak. Maar voornamelijk ergerde ik me aan de figuur Teddy McGiggle (Josh Gad). Zo’n irritant personage dat ik hem hoogstpersoonlijk aan de bende ondoden had willen voederen. Ik weet wel dat het een Australische indie is. Maar soms kwam het wel echt goedkoop over (letterlijk als figuurlijk). De enige vraag waar ik mee zat op het uiteinde was : “Wat doet zo’n befaamde, talentrijke Hollywood-ster als Lupita in deze film?”.

2*

“I swore If I made it home, I would never follow orders again.

I left a soldier.

I came home an outlaw.”

Ben Affleck is niet bepaald één van mijn favoriete acteurs. Niet dat hij vreselijk acteert, maar het is zo’n afgeborsteld persoon en telkens slaagt hij erin om gecast te worden voor uitstekende films die echter geen zinderende indruk op me nalieten. Naderhand bekeken heb ik hem toch in een hele rits films kunnen bewonderen zoals “The Accountant”, “Suicide Squad”, “Batman v Superman”, “Gone Girl”, “Runner Runner”, “Paycheck”, “Changing Lanes”, “Pearl Harbor” en “Daredevil” (Absoluut dieptepunt naar mijn mening). De enige gedenkwaardige rol die ik hem toemeet is die in “Good Will Hunting”. Dit zal dan ook wel te wijten zijn aan de medewerking van Matt Damon en Robin Williams. Ook als producer wist hij te schitteren met het toch wel absolute meesterwerk “Argo”. Met “Live by Night” tracht Affleck zowel als hoofdpersonage als producer lof te oogsten. En dat is een brug te ver volgens mijn bescheiden mening.

Het resultaat is enerzijds een lust voor het oog, maar qua verhaal is het allemaal nogal rommelig en hopeloos ingewikkeld. De verschillende verhaallijnen volgen elkaar op in een verschrikkelijk tempo. De rode draad is het gangstermilieu tijdens de drooglegging en de illegale handel in alcoholische dranken. En daaromheen zijn enkele nevenplots geschreven waarbij telkens de hoofdrol wordt opgeëist door een vrouwelijk personage. In eerste instantie de maîtresse Emma Gould (Sienna Miller) van een mafiabaas. Vervolgens de zus van een Cubaanse zakenpartner (Zoe Saldana). En tenslotte de dochter van de sheriff uit Tampa die gered wordt door Joe (Ben Affleck) nadat ze haar heil zocht in Hollywood en waar ze terecht komt in de prostitutie. Dat ze naderhand als onheilsprofeet optreed en Joe’s plan om een immens casino te bouwen boycot, is een bijkomend probleem.

Net zoals “Argo” is dit een verfilming van een boek geschreven door Dennis Lehane. In het verleden is al meermaals gebleken dat het verfilmen van een boek geen sinecure is. Het grote probleem is het gedetailleerde van een boek te reproduceren in een film. Meestal is dan het resultaat een volgepropte film waardoor men niet meer wijs raakt uit het kluwen van verhaallijnen. Een oplossing zou zijn om het op te splitsen in meerdere films, wat dan ook weer niet toepasselijk is voor deze film. Wat wel een succes werd is de manier waarop men deze periode, door excellent camerawerk, in beeld bracht. Een realistische kijk op het Amerika uit de jaren 20 verkreeg men dankzij schitterende sets, prachtige kostuums en authentieke rekwisieten. Een echt epische gangsterfilm werd het uiteindelijk niet, maar de achtervolging met oldtimers aan het begin van de film en het explosieve einde zorgden wel voor indrukwekkend beeldmateriaal.

Het grootste probleem vond ik in deze toch niet zo slechte film het acteren van Affleck zelf. En dit heeft niets te maken met zijn talent als acteur maar eerder met zijn braaf uiterlijk. Zonder twijfel hopen veel moeders dat hun dochter zo’n ideale vent aan de haak slaan. Ideaal schoonzoon materiaal dus. Maar als gangster faalt hij op dat vlak dan wel volkomen. Door zijn braaf uiterlijk is hij compleet ongeloofwaardig. Had hij nu deze rol toegekend aan Michael Shannon bijvoorbeeld, dan had de toon van de film er veel guurder en intimiderend uitgezien. Je mag gerust stellen dat dit een ambitieus project is, maar spijtig genoeg is het een softe versie van elk toonaangevend gangsterepos uit het verleden.

2.5*

Zo enthousiast als ik was over de eerste 3 delen, zo diep teleurgesteld ben ik over dit zwak deel in de Die Hard saga. De eerste 3 waren groots door hun spanning, uitgekiende actie-scenes en de coole harde McClane met rake one-liners en droge cynische humor.

Het laatste zit nog altijd in deze film, maar de actie is zoooooooo overdreven , dat ik alleen kon zuchten bij het zien ervan.

Een eerste opmerking die ik had, en die ik ook gelezen heb op IMDB bij iemand anders, is het blokkeren van alle straten in DC behalve dan die straten waar de achtervolging zou gebeuren. Die achtervolging eindigde in een tunnel (toegegeven , onweerstaanbare scenes daar) en toen het licht stilletjes aan werd uitgedaan door de bad-guys, kon ik het niet helpen om te denken : tiens, ik zou in ieder geval mijn lichten aandoen

Maar het meest irriterende voor mij was het stuk waar McClane een truck bestuurd over een bruggencomplex achterna gezeten door een straaljager. Dit was zo grotesk, zo superhero-achtig. Dit hoorde thuis in The Avengers of zoiets ... maar niet in Die Hard.

Bruce Willis = Die Hard. Maar het is wel ietsiepietsie te makkelijk om hem te casten en dan de film de titel "Die Hard : huppeldepup" te noemen !

Timothy Olyphant speelde de would-be-bad-guy. Een uitdrukkingsloos gezicht. In de verste verte niet zo geschift als de 3 bad-guys uit de eerste 3 delen.

Justin Long vond ik dan weer beresterk als jeugdig computer-nerdje, dat bijna in zijn broek deed van al dat geweld rondom hem heen

2.5* (en dat door BW helemaal zelf)

What I do isn’t about the people that die.

It’s about the people that are left alive.

They get the short end of the stick, as far as I’m concerned.

“The Living” is een basic wraakfilm waarbij de wraakactie heel anders uitdraait dan initieel de bedoeling was. Een sociaal drama rond huiselijk geweld en alcoholisme, alhoewel ik me al heel vlug afvroeg hoe kritisch dit alcoholprobleem wel was. Ook de evolutie naar dit gewelddadige misbruik werd ook niet belicht. Hoe was het zover kunnen komen ? Waren er al voortekenen van een aankomend probleem ? En waren er al meerdere gevallen van partnergeweld in het verleden ? Je blijft in het ongewisse als het over deze relevante bedenkingen gaat.

Het eerste beeld, onder begeleiding van muziek door The de Luca Brothers, is dat van enkele lege bierflesjes op de grond en een uitgetelde Teddy (Fran Kranz) die blijkbaar zijn roes ligt uit te slapen. Bij het ontwaken merkt hij de bebloede hand en een missende trouwring op, waarna hij tot het besef komt dat er zich iets vreselijks heeft voorgedaan de vorige nacht. Het feit dat zijn jonge vrouw Molly (Jocelin Donahue) niet meer aanwezig is in huis, bevestigd zijn vermoeden. Molly is gevlucht naar het ouderlijke huis waar haar moeder Angela (Joelle Carter) en broer Gordon (Kenny Wormald) nog wonen. Het moment dat Teddy daar arriveert en Molly ondanks alles mee teruggaat, dreigt Angela om hem een kogel door het hoofd te jagen. Tegelijkertijd reageert ze ook nog furieus over het feit dat Gordon redelijk laks zijn zus verdedigt. Pisnijdig over datgene wat met zijn zuster is gebeurd, volgt Gordon de raad op van een werkmakker (die iemand kent die dan weeral iemand kent die niet vies is om bepaalde personen een lesje te leren) en gaat hij op zoek naar de geschikte persoon om het probleem eens en voorgoed op te lossen.

Lees verder hier ...

“Ow! (INJECTS)

That'll freeze the nerves in this spot for 24 hours.

You want some on your mouth? “

Verwacht geen cinematografisch hoogstandje als je deze film begint te kijken, maar verwacht je wel aan een onderhoudende verstand-op-nul actie-sciencefiction met Guy Pearce als een rasechte John McClane die in een hypermoderne gevangenis in de ruimte de dochter van de president van Amerika moet gaan redden. Een clichématig soort musketiersverhaal waarbij de slogan “Eén voor allen, allen voor één” vervangen is door “Eén tegen allen”. Het welbekende en veelgebruikte verhaal waarbij de held het moet opnemen tegen een hele meute laag allooi, zowat 500 moordenaars en verkrachters die uit een winterslaap ontwaken, om een bevallige jonkvrouw uit de nood te helpen. Je mag het gerust “Die Hard In Space” noemen.

Het verhaal op zich is niet echt speciaal te noemen en hangt een beetje met haken en ogen aan elkaar. Laat je niet ontmoedigen door de vreselijke achtervolgingsscene in het begin van de film. Dit zag er vreselijk gedateerd uit en leek wel uit één of ander C64 game te komen. Sommige fragmenten zijn redelijk onwaarschijnlijk (onder andere de windtunnel en het vermommingstrucje van de presidentsdochter gaven me zo’n “Het zal wel” gevoel) en het voorspelbaarheidsniveau is wel gigantisch hoog. Maar daarnaast is het actiegedeelte wel bevredigend te noemen en met name de personages zijn interessant genoeg om een vermakelijke filmavond eraan over te houden.

Guy “The Rover” Pearce mag zich hier eens uitleven als de flink uit de kluiten gewassen spierbundel “Snow” die er een redelijk fatalistische levenshouding op nahoudt en om de haverklap een droge oneliner of sarcastische opmerking uit zijn mouwen schudt. Nogmaals is de vergelijking met Bruce Willis in zijn jongere jaren snel gemaakt en zorgt dit voor enkele gniffelmomenten. De conversaties tussen hem en Maggie Grace (als Emilie Warnock) zijn dan hoogst vermakelijk op bepaalde momenten. Maar vooral de twee criminele broers Alex (Vincent Regan) en Hydell (Joseph Gilgun) stelen de show (een soort “Jekyll and Hyde” vertolking). Twee uiterst gevaarlijke misdadigers waarbij Alex de leidersfiguur voor zijn rekening neemt. Maar vooral Gilgun is schitterend op bepaalde momenten als de totaal geschifte Hydell die met een zwaar Engels accent zijn ongenoegen uit. Hij ziet er op bepaalde momenten redelijk angstaanjagend uit en verknoeid de plannen van zijn broer telkens maar weer (ook zo’n stupide beslissing die Alex telkens neemt).

Buiten de tot de verbeelding sprekende opzet van een ruimte gevangenis waar gevaarlijke criminelen hun straf uitliggen (letterlijk) in comateuze toestand, een hele resem heerlijk oneliners en actietaferelen met knettergekke gevangenen, is dit uiteindelijk maar een derderangs doodsimpele actiefilm met een rechtlijnige verhaallijn. Een film die past in onze consumptiemaatschappij. Consumeren, verteren en vergeten. Mijn favoriete fragment is aan het begin van de film waarbij een vuistslag en een krom geslagen sigaret de hoofdrol speelt. Het deed me direct denken aan een gelijkaardige scene uit “The Last Boy Scout”. Ik veronderstel dat Bruce het allemaal al eens eerder heeft gedaan.

2,5*

“We're bringing the war, to you.

Make no mistake.

This is the day, when your world changes forever.”

Flutfilm in kwadraat. Een soort vervolg op “Olympus has fallen” maar ditmaal wordt het slagveld verplaatst naar de U.K. met name in de metropool Londen. Dezelfde sleutelfiguren lieten ze opdraven. Aaron Eckhart speelt weer de rol van Amerikaans president Benjamin Asher die in de vorige film al een terroristische aanslag door overijverige Noord-Koreanen wist te overleven. En dit met behulp van de onteerde geheimagent Mike Banning (Gerard Butler). Morgan Freeman is dan weer van de partij om het heft in handen te nemen als Vice President op het moment dat Asher weeral eens in een benarde positie terechtkomt. Ditmaal is het tijdens de plechtige begrafenis van de Prime Minister van Engeland. Het idee van Butler om zijn geheimagent-bretellen aan de kapstok te hangen (daar hij op het punt staat om kersverse vader te worden), bergt hij tijdelijk op zodanig dat hij de President kan begeleiden naar deze staatsbegrafenis.

Op het moment dat alle belangrijke regeringsleiders aankomen voor de ceremonie in de Sint Paul’s Kathedraal, breekt de hel los. Londen wordt herleidt tot een smeulend oorlogsgebied waarbij bekende trekpleisters herschapen worden tot in puin liggende ruïnes en verwrongen staal. Toegegeven dit oogt soms wel indrukwekkend waarbij de chaotische toestand op een overtuigende manier wordt weergegeven. Maar verder zijn de speciale effecten niet echt bijster hedendaags te noemen en zien ze er ronduit belabberd uit. Vooral de crash van de Presidentiële helikopter ziet er beroerd uit.

Begrijp me niet verkeerd. Ik kan uitermate genieten van een door actie doordrenkte film waarbij je je hersenen eventjes op mute moet zetten. Maar er is een verschil tussen hersenloze maar vermakelijke actiepulp en oliedom spektakel. Dat ineens half Londen zijn vermomming afgooit tijdens de meest beveiligde ceremonie en als een knettergekke radicale terrorist iedereen doorzeeft (zelfs een granaatwerper werd vanonder een djellaba tevoorschijn getoverd) was gewoonweg ridicuul. Voor het spektakel-niveau op te krikken was het uiterst geschikt, maar ten aanzien van de terroristische aanslagen waar we de laatste jaren mee geconfronteerd worden was het absoluut beledigend. Ik kan me best voorstellen dat personen die op de staatsveiligheid effectief hun best doen, pisnijdig de film verlaten hebben na het zien van zulk een amateuristische organisatie.

Eerlijk gezegd was “Olympus has fallen” nog origineel te noemen alhoewel het de “Die Hard”-formule schaamteloos kopieerde. Deze film ruikt puur naar commerciële uitpersing om het matige succes van de voorgaande nog meer te exploiteren. Zelfs het toevoegen van het sentimentele onderwerp over Banning’s hoogzwangere vrouw en het verscheurende dilemma waar hij voor stond, was een slap probeersel om variatie te brengen. En dan waren er nog de cheesy dialogen en pogingen tot humor. Alleen de persiflages op sommige regeringsleiders (met een flirterige Berlusconi als uitschieter) kon ik nog appreciëren. De actie neigde naar het sadistische met een veiligheidsagent die als een dolle tekeer ging. Het is te hopen dat er geen snoodaards ergens in de wereld, deze film als leidraad gebruiken om iets gelijkaardigs te proberen.

1.5*

Never take off the mask

Het lijkt wel eeuwen geleden dat ik nog eens een western heb gezien. Dan wordt ik onmiddelijk geteleporteerd naar de tijd dat ik nog piep was. Toen was er bijna wekelijks wel ergens een western uit de oude doos op TV. Meestal op de duitse zenders met Roy Rogers na een tekenfilm van Schweinchen Dick of zo'n slapstickfilm met Buster Keaton op vrijdagmiddag en in het weekend was het wel altijd ergens in de avond prijs op ARD,ZDF of WDR. Mijn pa vond dat er maar één soort genre film was die de moeite waren om te kijken ... inderdaad Westerns. Dat die kerels toen in de tijd met echte proppenschieters rondliepen en waarschijnlijk nog geen olifant zouden raken op 2 meter afstand, werd hardnekkig stil gehouden. Ik had me toen voorgenomen dat ik nooit nog een Western zou kijken ... of ze moesten me vreselijk dwangmatig ernaar laten kijken. Ik klasseer dit onmiddelijk onder het begrip "Traumatische ervaringen"

Maar toch deze gekeken. Ook een beetje uit nostalgie. Vroeger kreeg ik ook wel eens een stripverhaal van "The Lone Ranger". En natuurlijk was de vertolking van Tonto door Johnny Depp ook wel een reden om deze film een kans te geven.

Dat het een Disney film was, was van meet af aan te merken. Onwaarschijnljke situaties, zonder kleerscheuren uit een voortdenderende crashende trein geraken en een Silver die kunstukjes uitvoert alsof het Rintintin is. Dat Depp altijd excentrieke rollen uitkiest is geweten. En uiteindelijk vertolkt hij deze altijd volgens hetzelfde stramien. Altijd lijkt hij altijd onder invloed te zijn van één of ander verdovend middel. In dit geval zal het ook wel weer "vuurwater" te zijn. Het was dus als het ware een Indiaanse Jack Sparrow somtijds. Dat hij garant staat voor droge humoristische one-liners, is te verwachten. En er komen er toch wel een paar voor die bij mij toch wel een schaterlachje veroorzaakte.

Grootste minpunt voor mij was inderdaad ook dat het wel een enorme lange film is om bitter weinig te vertellen. Tevens waren sommige acties wel over-the-top. Maar ik moet toegeven, ik heb me niet verveeld. En sommige actie scenes waren wel uiterst secuur en doordacht in elkaar gestoken. Uiteindelijk is het geen straight-on brave Disney film geworden , gezien de talrijk gevallen slachtoffers en sommige tot de verbeelding sprekende expliciete scenes zoals het zogezegd opeten van Dan's hart door de wel echt eng en boosaardig uitziende Butch Cavendish. Het afslachten van Comanches d.m.v. de Gatling Guns was ook niet bepaald geschikt voor jeugdige kijkers.

Conclusie : ontspannend actie/avontuur stripheld-verhaaltje met veel actie maar weinig inhoud. En ik snap nog altijd niet wat er aan de hand was met die konijnen ... ernstige vorm van myxomatose veronderstel ik

3*

“Sometimes you're your own worst enemy.”

Wat voor Conrad blijkbaar de langst durende en meest pijnlijke week was, was voor mij de langst durende en pijnlijke filmervaring. Sowieso heb ik al een bloedhekel aan een voice-over die begint met “This is …” gevolgd door de naam van het hoofdpersonage. Meestal is dit al een slecht voorteken. Je kan dit vergelijken met de voice-over die begint met “My name is …” gevolgd door de naam van het hoofdpersonage (op enkele uitzonderingen na zoals “Forrest Gump”). Maar om terug te komen op “The Longest week” : ze hebben wel de tijd genomen om deze romantische komedie (alhoewel ik niet echt humor heb ontdekt) uit te brengen (blijkbaar was deze klus al geklaard in 2012). Was het de twijfel dat ervoor heeft gezorgd dat de film terug werd opgeborgen ? Of waren de reacties van het testpubliek zo rampzalig ? Als je echter wilt zien hoe een verwende rijkeluiszoon van rond de dertig ineens vertwijfeld op straat komt te staan zonder geld of continue aandacht voor zijn egocentrische persoonlijkheid, en die zich dan moet beroepen op enkele vrienden om zich erdoor te slaan waarna hij ook nog eens verliefd wordt op een knap model, dan moet je deze zeker gaan kijken. Niet vergeten een knus kussentje mee te nemen, want dit is zowat de meest trage film die ik ooit heb gezien waarbij de inhoud zo nietszeggend is dat ik mezelf gerust de hoofdprijs mag toekennen voor weergaloos uithoudingsvermogen.

Visueel was het allemaal wel prachtig om te zien. Gestileerd, gedetailleerd en kunstzinnig (de stijlvolle stillevens, de jazzy muziek, kledij en atoomstijl meubelen).Toch heeft het ook een beetje de neiging om pretentieus te zijn. Alhoewel dit wel past bij het hoofdpersonage Conrad : een pretentieuze snob die zijn hele leven gepamperd werd door het personeel van The Valmont Hotel. Een narcist die nooit iets heeft bewezen en nooit de behoefte zal hebben om zichzelf te bewijzen. Iemand dus die zo geprivilegieerd geboren werd, dat hij zich niet kan voorstellen hoe het is om voor zichzelf te zorgen in het echte, realistische leven zonder dat het in zijn schoot geworpen wordt. Misschien daarom dat ik al na 10 minuten een grondige hekel had aan deze pretentieuze nietsnut en would-be auteur. Dat zijn toekomstige novelle (in de lijn van Fitzgerald) nog niet voltooid was, wijt ik louter en alleen aan de levensstijl van Conrad. Dat een aantal levenslessen de oorzaak zijn van een versnelling in zijn schrijversproces, was pure fictie naar mijn mening.

Lees andere recensies en de naam Woody Allen komt telkens naar boven. Ondanks de reputatie en de enorme aanhang voor deze filmmaker, ben ik nooit liefhebber geweest van zijn creaties. Het lijken telkens van die gecompliceerde, hoog intellectuele komedies. Ik had altijd de indruk dat het humoristische van Woody Allen’s films verborgen zat in de mogelijke syntactische fouten die de hoofdspelers listig hadden gemaakt, want echt komisch vond ik het nooit. Ik weet wel dat diegenen die de link met Woody Allen maakten niet hier op zinspeelden, maar voor mij was dit wel de meest plausibele link, want echte humor heb ik niet echt gevonden in “The Longest week”. Er was echter één bepaald moment wat mij wel komisch leek. Het moment dat Jenny Slate (“Obvious Child“ moet ik dus echt eens kijken) haar mening geeft over een bijgewoond toneelstuk en daarbij de vinger op de wonde legt.

Ik begrijp wel het satirische van deze film en het uitvergroten van Conrad’s pretentie, maar kon eerlijk gezegd me niet echt inleven in het complete verhaal (naar analogie met Slate). Het is zoals de omschrijvingen die gebruikt worden voor Dylan Tate, Conrad’s beste vriend die hem in huis neemt : Dylan is “an anti-social socialist”,”a closet conversationalist” and “a clinical neurotic”. Een reeks dure, intellectuele woorden die ingewikkeld klinken, maar uiteindelijk niets betekenen. Zo ook de snobistische conversaties met veel poeha en waarvan ik me telkens afvroeg welke individuen nu in zulke bewoordingen met elkaar converseren. Zelfs de notoire driehoeksverhouding waarmee ze op de proppen kwamen, voelde kunstmatig aan. Zo artificieel als de wimpers van Beatrice (Olivia Wilde) waarbij ik direct moest terugdenken aan de plastieken pop van mijn zusters 40, jaar geleden, die ook zo van die knipperende ogen hadden met wimpers zo groot dat je er onder kon schuilen in de zomer. Olivia Wilde is een adembenemende schoonheid, maar zelfs dat kon niet verhinderen dat ik lag te snakken naar de aftiteling. Wat een pretentie, niet ?

1*

I'm everywhere where you are.

Whenever you see yourself,

what you really see is me.

Films waarin spiegels een cruciale rol spelen zijn er in grote getale. Denk maar aan “Mirrors”, “Oculus” en “Candyman”. En als er eens iemand voor een spiegel staat in een horror, dan mag je er zeker van zijn dat er iets angstaanjagends achter hem of haar staat op het moment dat het beeld terugkeert naar die spiegel. Eén van de vele trucjes die makers van horrorfilms gebruiken. En wanneer ze deze gimmick op een degelijk manier toepassen, dan mijd je de volgende dagen elke spiegel. Maar wat als je evenbeeld je ineens begint toe te spreken en je een uitweg biedt uit een hopeloze situatie die je niet meer aankan? Wel, dat is wat Maria (India Eisley) meemaakt. Haar alter ego Airam (Vond ik wel een slimme vondst om haar naam in spiegelbeeld te gebruiken) stelt voor om van kant te ruilen, om haar puberleven op orde te stellen.

Maria’s leven is niet bepaald rooskleurig. Het is een onzeker en angstig, grijs muisje. Ondanks dat ze welgestelde ouders heeft en een natuurlijke schoonheid uitstraalt, is ze niet bepaald de vrolijkste thuis. Ze eet slecht, ziet er bleekjes en op een bepaalde manier onverzorgd uit en straalt geen vertrouwen uit. De oorzaak is in de eerste plaats te wijten aan haar ouders, Dan (Jason Isaacs) en Amy (Mira Sorvino). Dan is een succesvolle chirurg die elke afwijking van het schoonheidsideaal onmiddellijk opmerkt. Perfectionisme is zijn dada. Een vreselijk persoon wiens denigrerende opmerkingen overduidelijk een impact hebben op dochterlief. Als hij enkele esthetische chirurgische ingrepen als cadeau aanbiedt voor Maria’s 18de verjaardag, zie je het zelfvertrouwen van Maria zo wegslippen. En Maria’s moeder is ook niet bepaald de persoon om dit vertrouwen te herstellen. Amy is een vrouw die leeft in ontkenning en resoluut weigert te zien dat bij haar man het “trouw zijn in een huwelijk” niet een prioriteit is.

En ook Maria’s schoolervaringen zijn niet echt plezant te noemen. Ze wordt behandelt als een paria. En natuurlijk is er weeral zo’n vervelende kwast die haar constant pest (maar een bekende volkswijsheid zegt ook : “Meisjes plagen is om liefde vragen”). Ook haar vriendenkring is nogal beperkt. Alleen Lily (Penelope Mitchell) lijkt een boezemvriendin te zijn. Uiteindelijk blijkt deze vriendschap gewoonweg oppervlakkig te zijn. Kortom, Maria’s sociaal netwerk is niet echt uitgebreid te noemen. En ondanks haar welstellende ouders en uiterlijk, is de sociale acceptatie nihil te noemen en behoort ze niet tot de favoriete meidenclub zoals gekend op Amerikaanse hogescholen. Vandaar dat Maria’s evenbeeld maar al te graag haar dagdagelijks leven wil overnemen zodanig dat ze de beslommeringen en onrechtvaardigheden rechtgezet worden.

Ondanks dat “Look Away” veel raakpunten heeft met bestaande films en je in wezen niet echt vernieuwend kan noemen, vond ik het toch een boeiende film die mijn aandacht vasthield. De interactie tussen de twee döppelgangers via de spiegel, is fascinerend om te zien. Dat het verhaal een “Carrie”-achtig tintje krijgt nadat Airam het heft in eigen handen neemt, was natuurlijk enorm voorspelbaar. Verwacht echter geen bloederige toestanden. Daarvoor is de film meer thriller dan horror. Het enige wat voor enige suspense kan zorgen, is het mysterie van de bizarre echografie aan het begin van de film. Dat zorgt voor het nodige giswerk. Is er een bovennatuurlijke entiteit betrokken? Een boosaardige tweelingzus? Of is er bij Maria op geestelijk vlak iets ontspoort nadat ze de echografie ontdekte? Is het een geval van gespleten persoonlijkheid? Tja, de ontknoping zal je niet veel wijzer maken. En spijtig genoeg was deze ontknoping ook geen verassing. In “Look away” zitten er enkele geslaagde scènes. Misschien toch niet wegkijken en de film een kans geven als je het tegenkomt.

3*

Nog eens een degelijke en onderhoudende SciFi.

Sterk vond ik deze film omwille van 2 zaken :
- Het gegeven van tijdreizen is al meermaals gebruikt, maar het feit dat mensen vanuit de toekomst worden gestuurd en dan door een Looper worden geëlimineerd is een uniek gegeven (Of ik moet me al schromelijk vergissen maar dacht niet dat ik dit ooit ben tegengekomen in andere films) De Looper wordt op pensioen gestuurd nadat zijn alter ego vanuit de toekomst komt beladen met goud. Tricky maar vernuftig.
- Het acteerwerk van Pierce Gagnon als Cid vind ik bij momenten subliem en verbazingwekkend wetende dat het zo`n ukkie nog is. Die ogen die opkijken naar de jonge Joe bij de vraag of die al mensen heeft gedood. Die razernij in die blik op het einde als hij geconfronteerd wordt met BW. En dat voor zo een klein knulletje. Schitterend.

De rest van de film vond ik wel entertainend. Niet bijster origineel natuurlijk en reeds gebruikt in andere films nl. het veranderen van de toekomst door in het heden drastische wijzigingen te doen. Of er fouten in zitten of niet, lijkt me alleen te leiden naar banale en filosofische discussies waarin men alleen maar zit te gissen wat de uitkomst zou zijn. Tijdreizen is en blijft in mijn ogen onmogelijk. T`is dan ook SF

The setting en scenery vond ik afwisselend schitterend met een Blade Runner-achtig gevoel en soms vreselijk uitziend zoals de auto`s voorzien van precies opgeplakte zonnecellen en een Gamma-achtig uitziende buis naar de benzinetank. De Star Wars-achtige vliegende motorfietsen waren dan wel weer prachtig.

Willis vond ik maar doorsnee en naar mijn gevoel weeral gebruikt om een bepaalde standing te geven aan deze film.Gordon-Levitt verraste me aangenaam en zat voor mij van het begin juist in zijn rol. Hij deed me meermaals denken aan Gigolo Joe uit A.I. met zijn soms plastieke uiterlijk.

Het was inderdaad dus eigenlijk een soort mix van TwelveMonkees ,Terminator en Firestarter.

3,5*

Hier kan ik eigenlijk niets aan toevoegen. Ik sluit me aan bij al de lofuitingen gespreid over 114 pagina's hier op het forum.

Deze film is in één woord episch. Bij het verlaten van de filmzaal toen in de tijd, had ik voor het eerst een "Wow"-gevoel. Dit was magistraal,overweldigend,episch en grensverleggend.

Deze trilogie is de crème de la crème op Fantasy gebied.

Alle lof voor Peter Jackson voor dit titanen-werk, maar alle eer gaat naar Tolkien die deze magische wereld geschapen heeft.

Een 5+++++ in ieder geval !

+5*

2 the point recensie van Korbie over deze magistrale en epische trilogie.

Schitterende afsluiting van dit magistrale werk. (De schimmen vond ik iets minder)

Onevenaarbaar

+++++5*

Bleed us a king!

Ik moet eerlijk toegeven dat ik eigenlijk nog nooit van Rob Zombie gehoord had. Niet als muzikant en zeker niet als film producent. Tot mijn verbazing heeft hij wel een indrukwekkend palmares op zijn naam staan en daar stonden dan ook nog wel "Haloween" en "Haloween II" tussen. En de lijst van muzikale bijdrages is des te indrukwekkender. Maar namen onthouden is ook nooit mijn sterkste punt geweest. Maar "The Lords of Salem" is nu niet bepaald een goede referentie voor onze Rob.

Naderhand gezien had deze film alles om een uitstekende horror te worden. Vooral het eerste uur is het echt genieten van de naargeestige en soms wel creepy atmosfeer die er overheen hing. De intro was al een klein beetje een teleurstelling, met de oude heksen die er naakt stonden te dansen rond een vuur en bezwerende teksten stonden te scanderen. Ze zagen er niet uit in dat afhangend lillend vel. Ze leken me eerder op met papierpulp gemaakte handpoppen. Wat kan je echter verwachten als je het volgende leest bij de trivia op IMDb : "There are no digital effects in the film. " Ja dat was in dit geval wel direct te merken. Ongeacht dit kleine detail, gaf deze inleiding me wel een verwachtingsvol gevoel en hoopte ik dat dit de aanzet was voor een creepy satanische film met een roedel heksen in de hoofdrol.

Het volgende beeld is het bevallige achterwerk van Sheri Moon Zombie, vrouw van en qua vrouwelijk naakt zeker de moeite waard, die de lokale DJ Heidi speelt, die nog maar recent afgekickt is van een of andere drugsverslaving. Op het moment dat ze een anonieme levering ontvangt met een vinylplaat van de band "The Lords" en deze thuis afspeelt, zijn de poppen aan het dansen. Het eerstvolgende half uur kon ik alleen maar goedkeurend verder kijken. De sfeer was donker, dreigend en subtiel in beeld gebracht. De gang met de onheilspellend uitziende deur op het uiteinde. De lampen die symmetrisch achter elkaar hingen. De plotse verschijningen in de badkamer en de keuken van naakte verschrompelde heksen. Dat alles zorgde voor een magnifieke opbouw naar een schijnbaar schrikwekkend einde.

En daar gaat het dan (voor mij) pijlsnel de dieperik in. Heidi begint bizarre en abstracte waanbeelden te krijgen. Vervalt terug in haar verslaving en zet ons op een hallucinante bizarre trip met beelden die bij mij een "Wat is dit in godsnaam" gevoel gaven en ik meermaals mijn voorhoofd moest fronsen. Een yeti-achtig monster dat grollend verschijnt, spookachtige figuren met grijze wapperende maskers (Ik gok dat het een symbolische uitbeelding is van door vuur gesmolten gelaten) die haar darmen uitrukken, masturberende priesters, Heidi die een rodeo rijdt op een geit, Heidi erotisch dansend met een KISS-imitator, smeltende beelden, flitsen van duivelachtige figuren en uiteindelijk Satan zelf die er uitziet als een klein rondhuppelend aardvarkentje of een plastieken Teletubbie. Dat sloeg bij mij alles. Ikzelf ben niet gelovig, maar ik vrees dat de echte godsvruchtige mensen hier wel eens aanstoot aan kunnen nemen. Het gehalte van blasfemie ligt hier wel enorm hoog. Het gebruik ervan is dan wel weer verantwoord daar het hier ook over duivelsaanbidders gaat die alles wat goddelijk is verwerpen.

Uiteindelijk was het gewoon een variant op het thema uit "Rosemary's baby" maar dan wel verschrikkelijk slecht uitgewerkt. Het einde dat zich afspeelde in een soort theatergebouw waar een select publiek het uiteindelijke schouwspel mocht gadeslaan (waarschijnlijk de door de muziek opgeroepen nakomelingen uit het stadje Salem). De 3 moderne heksen die zich in de loop van het verhaal hadden gevestigd in het huis waar Heide woonde om er voor te zorgen dat niemand het eeuwenoude ritueel kwam verstoren, gaven daar een vertoning waar menig abstracte en moderne toneelgezelschappen jaloers over zouden zijn.

Voor mij dus niet echt een geslaagde horrorfilm (als we het dat wel mogen noemen). Het was een veelbelovend begin en eindigde op een wel echt gestoorde manier. Als dit laatste gedeelte niet onder invloed is gecreëerd dan weet ik het niet. Niet dat ik ander werk van Rob Zombie nu ga vermijden, want ondanks dat dit een rariteitenkabinet was ben ik er vrij zeker van dat de man capabel is om een keigoede duistere horrorfilm te fabriceren.

1.5*

“A scorned woman will tear your heart out, put it between two buns and eat it, just as your life slips away before you. Don´t ever forget that.”

Dit is nu eens zo’n film waar je achteraf van zegt : wat een mooi opgebouwd verhaal rond twee eenzaten waarbij de interactie tussen beiden magistraal gespeeld werd en alles schitterend in beeld werd gebracht. Spijtig dat er echter niet echt iets opwindend in gebeurd, het tempo verschroeiend traag is en je tenslotte concludeert dat deze broeierige road-movie vreselijk saai is. Het verhaal op zich is simpel en ook op die manier verfilmd. Pretentieloos zonder nutteloze nevenplots.

Alles draait rond de tiener Louis (Josh Wiggins) die net de begrafenis van zijn moeder moet verteren en door de lokale priester afgezet wordt aan een busstation met zijn schamele bezitting en een enveloppe vol geld. Net op het moment dat hij de bus wil opstappen, die hem voert naar zijn grootouders die bereidt zijn hem op te vangen, wordt Louis aangesproken door de vreemdeling John (Josh Duhamel), die blijkbaar zijn grootouders kent en er geen probleem mee heeft om hem op zijn bestemming af te zetten. Dat John een egoïstische, ex-gevangene is die mensen gebruikt in zijn eigen voordeel, zal Louis algauw ondervinden.

Ik maakte al snel de vergelijking met “Mud”. Een film die een bijna gelijkaardige opzet heeft. Namelijk een misdadiger die een vriendschap aanknoopt met enkele jonge snaken en deze dan gebruikt om aan de autoriteiten te ontsnappen. Ook al zo’n trage, gezapige film waarbij de persoonlijkheden en de relatie die ontstaat tussen hen, meer centraal staat dan opwindende, actierijke scènes. Alhoewel op het einde van “Mud” er een kortstondige opflakkering is qua actie. In “Lost in the sun” zijn de occasionele overvallen het enige wat voor tijdelijke opwinding kan zorgen. Maar toch krijg je het gevoel alsof dit allemaal toevallig gebeurd en deel uitmaakt van de trip. Zo ook het intermezzo met Mary (Lynn Collins) en haar dochter Rose (Emma Fuhrmann). Een puur toevallige ontmoeting met als enig nut nog eens te benadrukken hoe John anderen zonder scrupules gebruikt om ze naderhand op onverschillige wijze te dumpen. Het gedeelte functioneel naakt in de film, werd hiermee ook geïntroduceerd in de film.

Wat rest zijn de acteerprestaties. En hierop valt nu eens niets aan te merken. Josh Duhamel laat hier duidelijk zien dat hij beschikt voor acteertalent. Beter dan in “Fire with fire”. Maar dat zal dan eerder aan een waardeloos script hebben gelegen. Hij zal er geen Oscar mee winnen, maar het was buitengewoon boeiend om te zien hoe deze gewetenloze nietsnut geleidelijk aan toch blijk geeft in het bezit te zijn van menselijke gevoelens. Maar het is vooral Wiggins die indruk maakt. Deze tengere, jonge knaap, die wel op een piepjonge Matt Damon lijkt, die terecht komt in een wel heel bizarre situatie en wiens gevoelens balanceren tussen haat en genegenheid. Alhoewel ik me eigenlijk na een tijd afvroeg waarom hij nu eigenlijk bij John bleef. Het draait dus allemaal rond karakterontwikkelingen en de band die gecreëerd wordt tussen twee individuen. Wat de uiteindelijke relatie is tussen de twee, is echter wel overduidelijk op een bepaald moment.

“Lost in the sun” is een road-movie met een streepje drama. En wat doe je als je “on the road” bent om de tijd te doden? Inderdaad, het landschap bewonderen. Dat zou ik dan ook doen als je deze rustig voortkabbelende film bekijkt, want die achtergronden zijn een lust voor het oog en vakkundig in beeld gebracht. Cinematografisch is dit wel echt een pareltje. Maar tenslotte is het niet alleen het oog dat wat wilt.

2*

Ach, zo af en toe vind ik ook wel eens plezier in zo'n kinderlijk voorspelbare en gevuld met ongeloofwaardige avonturenkitch film zoals "The Lost medaillon". Een film voor een ontspannen zondagavond waarbij je niet voortdurend geconcentreerd moet blijven volgen, waar je niet zo in spanning zit dat je per ongeluk in je afstandbediening hapt i.p.v. in je klaargemaakte croque monsieur of dat je je te pleuris schrikt bij één of ander akelig griezelmoment.

"The Lost medaillon" is een avonturenfilm speciaal voor de jeugdige kijkertjes , waarbij ze 's avonds met een glimlach in slaap vallen om te dromen dat zij die kwieke jongen zijn die een heel eiland weet te redden.
Je mag zeker niet beginnen te letten op die immense onmogelijkheden die zich om de haverklap aanbieden zoals daar zijn : een medaille vinden in een onmetelijk oerwoud met alleen een belachelijk kleine metaaldetector , een graatmager tienermeisje dat een tot de tanden gewapende kleerkast velt met een dreun op zijn kont, het omlaagzweven aan een door kokosnoten samengebonden touw met een stuk liaan , het saboteren van boten zonder dat de bende aan een kampvuur dit merken en daarna wegpeddelen en de hele zooi achter ze aan gaat terwijl ze makkelijk het water konden doorwaden om de kano te bereiken, de in echte ninja-turtles ontaardende jongelingen op het einde. Daarlangs moet je de levenslessen die men het jong grut wil bijbrengen over je heen laten gaan. En het eindigt natuurlijk in een echte EO-aflevering, waarbij God van iedereen houdt en nog zulks. Als je dat allemaal kan verdragen, dan hou je dus een leuke avonturenfilm over.

Iets gelijkaardigs als "Indiana Jones" maar dan met kinderen als helden. Zelfs de scene met de medaille die de hele tijd wordt rondgeschoven over de grond door de wervelende menigte, waarbij Billy en Cobra tevergeefs het te pakken willen krijgen, leek op het moment dat Indiana Jones achter zijn tegengif aan het grijpen was.
Geen grensverleggende film, geen grootse acteerprestaties en zeker geen oscarnominatie-materiaal. Maar ik wed dat er vele kinderen toch eventjes hebben kunnen genieten van dit avontuur en in hun dromen dit nog altijd verder meebeleven.

Ik ga het bewaren voor als mijn 2 ukkies oud genoeg zijn om dit te waarderen. Misschien is dan hun commentaar "Jezus Papa, wat een vreselijke films wil jij dat we kijken !"

2*

Eight, nine, ten. A thousand.

You boys find any more coins,

give me a holler.

Ik lust wel eens een goedgemaakte coming-of-age film. Zo’n film over jeugdige onschuld waarbij een ingrijpende gebeurtenis het gemoedelijke leven van één of meerdere jongeren duchtig dooreengeschud wordt. Een levenservaring waar menigeen op terugkijkt tijdens hun volwassen leven. Zoals in “Stand by me” waar een groepje kameraden op zoek gaan naar een lijk om op die manier beroemd te worden. In “Mud” zijn het twee bengels die een voortvluchtige helpen. “Rockaway” toont dan weer twee broers die een driest plan bedenken om zich te ontdoen van hun gewelddadige vader. In de meeste gevallen loopt het nogal uit de hand waardoor de impact op de bengels des te groter is. Of het moet zo’n sprookjesachtig verhaal zijn als “The Goonies” (ook meer gericht op een jeugdig publiek) met een joekel van een happy end waardoor je nog dagen rondloopt met een dusdanige brede glimlach dat men ervan overtuigd is dat er zich een kleerhanger genesteld heeft aldaar.

Lees verder hier

2.5*

Purpose for coming to the United States, Mr. Chaltiel?

Uh... Business... Pleasure...

Well, which one is it?

A little bit of both. I take pleasure in my business.

Tegenwoordig lijkt het wel een hype om telkens weer af te komen met reboots of remakes van films uit lang vervlogen tijd. Ook al heb ik een grondige hekel aan dit soort filmmakerij en relateer ik het meestal met snel geldgewin, was ik na een tijdje toch enthousiast over “Lucky Day”. Niet dat het een reboot of remake is in de strikte zin van het woord, maar de overeenkomsten met “Pulp Fiction” zijn zo overduidelijk, dat ik het vanzelf al betitelde als de ultieme reboot die deze legendarische film uit de jaren 90 verdiende. En als er al iemand zou zijn die deze klus probleemloos zou klaren, dan is het wel Roger Avary, co-writer van “Pulp Fiction”. Het enige wat je jezelf zou kunnen afvragen is “Zat hier wel iemand op te wachten?”.

Alles draait rond Red (Luke Bracey), een brandkastenkraker, die na 2 jaar de gevangenis verlaat en terugkeert bij zijn Franstalige vrouw Chloe (Nina Dobrev) en snoezige dochtertje Beatrice (Ella Ryan Quinn). Vastberaden vertelt hij dat hij het leven als misdadiger de rug toekeert. Hij heeft alleen nog een appeltje voor de dorst opzij gezet. Zijn vrijlating is echter ook iemand anders ter ore gekomen. Niemand minder dan Luc Chaltiel (Crispin Glover) komt hoogstpersoonlijk uit Frankrijk over gevlogen om wraak te nemen op Red. Luc’s broer liet het leven tijdens een overval, met Red als medeplichtige, die grondig fout liep.

De overeenkomsten met “Pulp Fiction” zijn zo overduidelijk. Het is een cocktail van verschillende facetten die zo kenmerkend waren voor deze mijlpaal in Tarantino’s oeuvre. Zelf Chloe’s kapsel lijkt wel een kopie van die van Uma Thurman. En verder is er de algehele sfeer met bijpassende soundtrack en mengeling van absurde, cartooneske nevenpersonages. Maar het is vooral de extreme gewelddadigheden en bloederige taferelen. Verwacht je dus aan als watermeloenen exploderende hoofden en opgesneden kelen. En dat alles doordrenkt met zwartgallige, soms wel vulgaire, humor. Chaltiel die als autodief tweemaal over het slachtoffer rijdt. Zijn explosieve confrontatie met een politiepatrouille. Het absurde vuurgevecht in de bar. De psychopathische manier waarop hij een bloedbad aanricht tijdens een tentoonstelling. Misschien niet indrukwekkend meer in deze tijd, waar men overstelpt wordt met films vol extreem, hard geweld. Maar het was wel genietbaar.

Zonder twijfel is Crispin Glover’s personage het meest in het oog springende deel van deze film. Altijd al eens willen weten hoe de klungelige, sullige George McFly (Yep, vader van Marty McFly in “Back tot he Future") het zou afbrengen als meedogenloze, brutale, psychopathische huurmoordenaar met een zwaar Frans accent? Dan is dit je kans. Want Crispin Glover parodieert dit op een briljante wijze. Misschien lichtjes overdreven maar toch extreem geweldig. En gewelddadig. Voor velen zal het Frans accent storend overkomend. Ja, misschien zelfs lichtjes beledigende ten aanzien van onze Franse medemens. Voor mij voelde het aan als een theatrale parodie. Ik las ergens dat je het hem zou kunnen vergelijken met Pepé Le Pew. Maar uiteindelijk paste dit extreem overdreven accent bij zijn exorbitante houding als de goedgeklede, grillige moordenaar die op wraak uit is.

“Lucky Day” heeft nog meerdere van die absurde personages in petto. Zoals Tomer Sisley als de excentrieke barman met Hitler-snorretje. Een "over the top" absurde rol. Of de vuilbekkende reclasseringsambtenaar Ernesto Sanchez (Clifton Collins Jr.). Vergeleken met deze figuren zijn Red en Chloe nog doodnormaal te noemen. Ook al komt Chloe nogal excentriek over met haar door gevangenismuren geïnspireerde kunstwerken.

“Lucky Day” was voor mij een film die zeker niet verveelde en perfect diende als opvulling voor niet ingepalmde vrije tijd. De vergelijking met “Pulp Fiction” is snel gemaakt. Maar toegegeven, het reikt nog niet aan de enkels van deze briljante film. Daarvoor mist het panache en originaliteit. De briljante vertolkingen van Travolta, Jackson en Thurman zijn natuurlijk onevenaarbaar. En op narratief vlak moet “Lucky Day” natuurlijk ook zijn meerdere erkennen. Het hardvochtige en meedogenloze vol explosief geweld, bloederige baldadigheden en vulgair taalgebruik was zeker aanwezig. Maar dat hebben we 25 jaar geleden al kunnen bewonderen. Het lijkt alsof Avary wel in de tijd is blijven stilstaan. Net zoals ik nog dweep met muziek uit de jaren 80. Maar hey, daar is op zich niks mis mee. Niet?

3*

“Life was given to us a billion years ago. Now you know what to do with it.”

Kan je Lucy zien als het resultaat van een op wetenschappelijke basis gefundeerde theorie of mag ze zich aansluiten bij het clubje “door chemische substanties gemuteerde superhelden” zoals Spiderman,The Hulk of Captain America ? Het eerste kunnen we al van het lijstje schrappen ,want dat we maar 10% van onze hersenen gebruiken is klinkklare onzin. Dat zou dus betekenen dat er ruim 90% onontgonnen terrein voor het grijpen ligt in onze bovenkamer. De kans op hersenletsel slinkt daarmee dus. En zou onze schedel dan niet te ruim zijn voor dat nietig gedeelte ? Is het niet zo dat de evolutie iets aanpast zodanig dat er optimaal gebruik wordt gemaakt van bepaalde functionaliteiten ? De tweede stelling komt dan weer wat dichter bij het fenomeen “Lucy”, alleen dat er geen opzienbare transformaties doorgevoerd worden. Geen flashy superheldinnen-kostuum of bovenmenselijke attributen zoals webspuitende toevoegsels. Buiten het feit dat Lucy verandert in een emotieloos en zielloos hoogintelligent wezen die op een rationele en logische manier situaties inschat, is er niets wezenlijks dat er verandert aan haar.

Recensie Lucy

If something happens to my daughter I'll kill you.

You and your boss.

Net als je denkt dat zo’n icoon als Jean-Claude Van Damme bezig is een karikatuur te worden van zichzelf en in de vergetelheid dreigt te raken, verrast hij je toch maar weer met zo’n rol als in deze film. De “Muscles from Brussels” wist me hier te raken door zijn integer en gevoelig acteerwerk. Geen rollende spieren en een lang uitgerekte oerkreet vergezeld van een verbeten grimas. Dat heeft hij al uitgebreid gedemonstreerd in de jaren 90. De jaren dat hij piekte met klassiekers zoals “Bloodsport”, “Double impact” en “Sudden death”. In die tijd kon je geen videotheek binnenstappen of de strijdlustige JCVD staarde je dreigend aan vanuit de rekken. Spijtig genoeg ging het van kwaad naar erger met als absoluut dieptepunt de film “Alien Uprising”. Wat een gedrocht van een film. JCVD onwaardig.

Maar in “The Bouncer” (originele title “Lukas”) laat Van Damme zien dat hij ook meer kan dan alleen maar moeiteloos kokosnoten tussen zijn twee gespierde billen kraken. Voorwaar, hij geeft zelfs blijk hier van enig acteertalent. Niet dat hij hiervoor diep moet grijpen in zijn trukendoos. Het enige wat hij moet doen, is mistroostig en vermoeid voor zich uitstaren. En af en toe emotieloos ingrijpen als buitenwipper in minder koosjere etablissementen in het Belgische uitgangsleven. Tja, dat zou iemand die een hekel heeft aan Van Damme misschien wel opperen. Ik vond het magistraal wat hij hier demonstreerde. Hij speelt hier een man op leeftijd die het klappen van de zweep wel kent. Zo’n individu die er niet voor terugschrikt om als sollicitatieproef een robbertje moet vechten met andere kleerkasten. Iemand die achteloos zijn wonden likt en een stevige plakker plekt over opgelopen wonden, om dan weer verder te gaan met de orde van de dag. Kortom, een keihard iemand.

En toch klopt er in die ruwe bolster ook een blanke pit. De manier waarop deze alleenstaande vader omgaat met zijn 8-jarig dochtertje Sarah (Alice Verset), is vertederend. Lukas kreeg rake klappen in het leven. Klappen die hij volgens mij nog niet te boven is gekomen. En het feit dat het financieel niet vlotjes verloopt, maakt het alleen maar moeilijker. Een spijtig ongeval in de danstempel waar hij als buitenwipper tewerkgesteld was, zorgt voor bijkomende problemen. Zodanig dat hij ook een baan aanneemt bij een nachtclub waar het niet alleen duister is voor het cliënteel maar schijnbaar ook om de activiteiten aan de aandacht te onttrekken van de autoriteiten.

“The Bouncer” is geen actierijke film. Uiteindelijk is het nogal deprimerend. Grauwige achterbuurten, donkere bars en brute criminaliteit. Dat is wat je voorgeschoteld krijgt. Zelf ben ik niet zo bekend met de streek waar zich dat afspeelde. Het Brussels gewest is geen bekend terrein voor mij. Door de mengelmoes van talen (Nederlands, Frans en Engels) kreeg de film ook een meer internationaal karakter. En de aanwerving van Kevin “Revenge” Janssens en Sam Louwyck, de twee kompanen die Lukas aanwerven als bodyguard, gaf het een Vlaams cachet. Zelf ben ik niet zo’n liefhebber van bioscoopfilms van eigen bodem. Maar cinematografisch was dit wel van een heel ander niveau.

“The Bouncer” is een rechttoe rechtaan film waarbij clichés niet geschuwd worden. Van Damme schittert in deze film. Hij is constant in the picture en weet moeiteloos deze film te dragen. Neen hij laat hier niet zien dat hij meester is op gebied van gevechtstechnieken. Lukas is een stevig, geblokte kerel die klappen kan uitdelen en ook moeiteloos kan incasseren, maar verwacht geen spagaat in deze grauwe film. Ook het acteerwerk van de beide criminelen is verre van slecht. Vooral Sam Louwyck is redelijk intimiderend. De conversaties tussen hem en Lukas zijn uiterst geslaagd te noemen. Bij Kevin Janssens was het kapsel hetgeen dat het meest in het oog sprong. Zou je kunnen spreken over een wedergeboorte van Van Damme? Misschien moet ik “Black Water” dan toch maar eens een kans geven, ook al is de kans groot dat ik ontgoocheld zal zijn.

3*