Opinions

3D wordt normaliter constructief gebruikt. Godard gebruikt 3D juist om het beeld uit elkaar te trekken, te verminken. Maar net met deze deconstructie van het beeld, weet hij het door overdijving van de ruimtelijkheid als geen onder op de voorgrond te plaatsen. Daar ligt absoluut de kracht van de film, want we krijgen zoals wel vaker ook een hoop onsamenhangende quotes over ons heen gestort. Gelukkig gaat deze film volgens mij net over de manier waarop het beeld vandaag de dag de geschreven en gesproken taal opslokt en vervangt. Gelukkig is het geen zwanenzang over het plaatsmaken van het boek voor het swipen van images, zoals de scene over het contrast tussen het boek en de Iphone mij eventjes deed vrezen. Bij monde van Monet worden we herinnerd aan de zwijgzame zeggingskracht van het beeld. Godard omarmt het het impressionisme van Monet in zijn poetische beeldtaal, en in de prachtige kleurenfilters die hij gebruikt. Heel mooi.

Helaas is de film net te fragmentarisch om zich met de absolute hoogtepunten van Godard te meten, maar hij laat in ieder geval zien dat hij het vak op deze hoge leeftijd nog altijd niet is verleerd. 4*

Veelbelovend, maar niet helemaal wat ik ervan had gehoopt.

Aegri Somnia wil iets te graag Eraserhead zijn. De typische Lynchiaanse awkwardness heb ik zelden door iemand anders met succes zien uitgevoerd dan door Lynch zelf. Imitatie-Lynch is just not the real thing. Dat heeft vooral impact op het acteerwerk van Tyhr Trubiak, wat een overdreven nadrukkelijk/naief karakter heeft. Bij Lynch heeft dat soort acteerwerk vaak een sfeerverhogend effect, hier niet. Hier komt het vooral ondermaats over.

Beeldtechnisch gezien werd ik niet echt ingepakt. Hier en daar wel een paar mooie beelden gezien; had ik geen verwachtingen bij de film gehad, dan zou dit me in positieve zin zijn opgevallen. Maar vanwege die hoge verwachtingen mocht het allemaal wel wat meer zijn. Ik had vooral op iets abstracters gehoopt.

Qua spanning werkt het ook niet helemaal. Het was allemaal wel wazig en onconventioneel, maar ik vond de film nergens echt eng of verontrustend, daarvoor was het tempo niet strak genoeg en bleef de sfeer van de film te veel hangen in de duidelijk herkenbare pogingen om deze te op te wekken.

Slecht is deze film overigens ook zeker niet. Visuele innovatie is schaars, en deze film doet een oprechte poging hiertoe. Dat het vaak blijft steken in bekende vormen en goede bedoelingen is jammer, maar het is goed dat men het blijft proberen. Volgende keer beter.

3*

Een typische Spiderman film.

Qua acteerwerk, verhaal, schurken en actie is dit een typische Spiderman film. Niet geheel onvermakelijk, maar nergens goed. Het acteerwerk is echt niet goed, al blijf ik de afwezigheid van Tobey McGuire een verademing vinden. Het verhaal is redelijk standaard, maar verder niet echt storend. De schurken zijn zo onrealistisch en over-the-top dat de vertaling van strip/tekenfilm naar live action film niet echt lekker werkt, wat bij alle Spiderman films eigenlijk wel het geval is. De actie is nog best vermakeljk en immersive en dat red de film dan nog weer enigzins.

Het enige aspect waarop de flm ietsje anders is dan de andere Spiderman films, is het visuele. Opvallend is het kleurgebruik: vooral in scenes met Electro overheersen de blacklight-achtige kleurtjes. Mooi is het niet, daarvoor is het allemaal veel te generiek.

Vanwege de vermakelijke actie een krappe voldoende. 3*

Heel aardig. Visueel bij vlagen prachtig. De nachtscenes doen het erg goed. Met name de shots van de subtiel verlichte metropool, of kernreactor, maar ook de actiescenes zijn heel mooi.

Overdag vind ik de digitale camera vaak beduidend minder goed presteren, voornamelijk als we acteurs gewoon een gesprek met elkaar zien voeren. De film is ook op visueel vlak lang niet zo consistent als een Miami Vice.

Ook de soundtrack is niet van dat niveau: wel mooi en passend, maar vaak ook te onopvallend of zelfs afwezig. Echt memorabel wordt de soundtrack nergens, en een echt fenomenale afstemming tussen beeld en geluid is er ook niet.

Het acteerwerk laat over het algemeen veel te wensen over en de acteurs missen stuk voor stuk finesse en uitstraling. Ook het verhaal mist wat geloofwaardigheid. Maar aan die laatste twee punten til ik niet zo zwaar.

Al met al toch wel genoten van een aantal prachtige sfeerbeelden, maar foutloos is het niet. Een totale mislukkig is het ook zeker niet 3,5*

Mijn verwachten waren laag, maar het viel me nog mee.

Boyhood is gelukkig geen soap geworden, maar het is wel een perfectionering van hetzelfde principe waardoor de soapserie zo winstgevend is geworden. Het principe van de soapserie is dat je een lange tijd met de personages doorbrengt en daardoor een sterke band met ze krijgt. Voor een rasechte soapserie geldt dat wat de personages allemaal doen of meemaken en de kwalitatieve kenmerken van de wijze waarop dat allemaal wordt overgebracht er in het geheel niet toe doen: alleen de kwantiteit van de tijdsduur die je ‘samen’ met ze doorbrengt doet er toe. In Boyhood breng je (weliswaar virtueel) zelfs een hele levensduur door ‘samen’ met de personages! Aangezien Boyhood met deze strategie in de markt werd gezet waren mijn verwachtigen laag: ik hield er serieus rekening mee dat het wel eens een veredeld RTL 4 familiedrama zou kunnen worden.

De gelijkenis met de soapserie is op meerdere fronten door te trekken. Net als bij een soapserie doet het er in Boyhood niet echt toe wat de personages allemaal meemaken. We zien veel mondaine gebeurtenissen uit het alledaagse leven. Vooral in het begin wanneer de kinderen nog klein zijn: het famaliegevoel weegt hier behoorlijk zwaar op de film en het duurt best lang voordat daar verandering in komt. Visueel is het middelmatig: slecht is het niet, maar het blijft vooral functioneel. De soundtrack is ook zeker niet slecht, maar het speelt wel erg sterk in op nostalgische gevoelens, wat bij mij nu niet bepaald een gevoelige snaar is.

Toch is Boyhood me goed meegevallen. Meer naar het einde toe, wanneer het familiegevoel grotendeels is verdwenen, weet Linklater toch wel een aangenaam sfeertje neer te zetten, een beetje gelaten en dromerig. De speelduur was ook niet echt een probleem: ondanks dat het mondaine gebeurtenissen zijn sleept de film nergens en blijft het toch wel boeien. Boyhood weet ondanks alle overeenkomsten het soapgevoel grotendeels te onstijgen. Linklater heeft genoeg kwaliteiten in huis om er voor te zorgen dat de film niet enkel om de kwantiteit van de speelduur draait.

Het acteerwerk is overigens wel erg wisselvallig. Eigenlijk was alleen Patricia Arquette constant goed, al komt ze nergens in de buurt bij haar performance in Lost Highway. Ellar Coltrane is als jochie niet echt storend: dat is vaak al heel wat voor kindacteurs. Als tiener doet hij het helaas een stuk minder. Dat is vooral jammer omdat hij de mooie sfeer meer naar het einde toe weer deels verknoeid, vooral ook omdat de film op het laatst steeds meer om hem begint te draaien. Ellar is geen Hayden Christensen maar hoe ouder hij werd des te meer hij me aan hem deed denken. Ethan Hawke moest duidelijk even inkomen: in het begin was zijn performance nauwelijks te pruimen, verderop in de film deed hij het steeds beter. De performance van Lorelei Linklater was vanaf het begin tot het eind een totale ramp: het begon al met de irritante manier waarop ze dat Britney nummertje zong. Aan het einde van de film hebben ze haar gelukkig steeds minder tekst gegeven: wijsheid komt met de jaren zullen we maar zeggen.

3*, voor het aardige sfeertje meer naar het einde toe.

Tof! Eindelijk weer eens een filmpje die gewoon geen seconde verveelt.

Het verhaal boeit natuurlijk niet, maar dat boeit natuurlijk niet. In een actiefilm hoeft het verhaal niet veel meer te zijn dan een heel klein mini-kapstokje. Dat wil zeggen: het moet niet veel meer doen dan her dan her en der wat kleine handvaatjes aanreiken om ervoor te zorgen dat de actiescenes niet als een grote brei in elkaar overlopen, wat op de lange duur vaak wat numbing en aandachtverslappend werkt. “Op de lange duur” en “wat” zijn geen overbodig termen, want op zich kan een actiefilm het heel ver rooien zonder deze kleine verhalende elementjes. Strooi een paar van die (op zich random maar wel samenhangende) elementjes door je actiefilm en de aandacht krijgt een flinke boost. Strooi er teveel van die elementjes doorheen en het idee van de actiefilm gaat verloren en het verhaal gaat weer teveel aandacht opeisen, terwijl het zelden die aandacht waard is, waardoor je aandacht per saldo gewoon enorm verslapt. Crank strooit precies genoeg verhalende elementjes in de mix, niet te veel niet te weinig, gewoon een klein beetje.

4*

Best ok. Kan hier moeilijk lyrisch over zijn, maar het was niet onaardig.

Ben absoluut geen fan van Tom Cruise. In de meeste films paradeert hij als een soort Jezus-figuur door het beeld, voornamelijk erg verheerlijkt en vol van zichzelf te zijn, maar in een aantal rollen (o.a. Interview with a Vampire en Eyes Wide Shut) weet hij wel te overtuigen. In Edge of Tomorrow wiebelt zijn performance een beetje tussen beide extremen. Op momenten best te pruimen, op andere weer helemaal niet.

Wat de vervelende kantjes van Cruise’s performance deels weet te compenseren, is dat het plot interessant en vermakelijk blijft. Echt origineel is natuurlijk niet, het concept hebben we in Groundhog Day al (meerdere keren) gezien, maar het plot is bovenal behoorlijk strak: er zit weinig filler in. Daarnaast is het redelijk zorgvuldig: maar al te vaak verzanden dit soort plotjes in onlogisch geneuzel, maar dat is hier niet het geval. In dat opzicht steekt de film toch wel wat boven z’n sootgenoten uit. Zeker in het begin weet het plot ook nog genoeg vragen open te laten om je nieuwsgierig te maken naar het verdere verloop.

Dat verandert weer enigzins wanneer aan de hand van hologrammen even precies wordt uitgelegd hoe de vork in de steel zit. Vanaf dat moment zijn we volledig debriefed en wordt het plot meer een soort Mahlen nach Zahlen. Dat is zeker jammer, maar saai of onzinnig wordt het gelukkig nergens. Het blijft al bij al toch wel interessant.

De creature designs zijn overigens wel erg matig. Die gewelddadig rondvliegende tentakeldrolletjes maken vooral heel veel kabaal, maar hebben geen enkele uitstraling, om over de zoutloze designs van de Omegas maar te zwijgen. Jammer, want hierdoor staat er minder op het spel en wordt mijn interesse in de wereld van Edge of Tomorrow veel kleiner dan die had kunnen zijn.

De actie is redelijk immersive, niet echt subtiel in beeld gebracht en ook bepaald niet overzichtelijk, maar het houdt de aandacht absoluut goed vast.

Krappe 3,5*

Troep!

De CGI van Godzilla en met name die enorme Kakkerlakken is werkelijk niet om aan te zien. Als er visueel nog wat interessants mee zou zijn gedaan, dan kan ik dit soort onzin nog wel eens pruimen, maar werkelijk alles in deze film ziet er gewoon spuuglelijk uit. Dat geldt zowel voor de pre-historische rendering technieken als voor de idiote designs. Godzilla’s lichaamsverhoudingen zijn grotesk: veel te dikke buik, veel te dikke nek, veel te hoge stekels op zijn rug: ziet er een beetje uit alsof hij verstandelijk gehandicapt is (voor monster begrippen dan). Het helpt ook niet dat Godzilla en z’n vriendjes altijd in vol ornaat zichtbaar waren.

Op de soundtrack roffelen voornamelijk wat luide generieke trommels. In een bepaald stuk hebben ze zelfs nog wat psychedelische muziek uit 2001: A Space Odyssey overgenomen: heel smaakvol!

Het achtergrondverhaal is ook totaal irrelevant: wat die vader vroeger was overkomen wordt met vreselijk veel dramatische bombarie geintroduceert, maar wanneer de verwoesting toeslaat doet het er eenvoudigweg niet meer toe. Het verdere verloop van de actiescenes en de afronding van de film missen vooral elementaire logica.

1,5*

Onderhoudend, maar verder niet opzienbarend en vooral nogal overhyped.

De toevoeging van de walkman en de jaren 70/80 muziek vond ik vooral een geforceerd ‘dingetje’. Een poging om hip te zijn door er wat retro-meuk tegenaan te gooien. De dansjes waren nog veel geforceerder en vooral irritant.

De sets en creature designs hadden een licht Star Wars tintje, wat ik wel aardig vond. Afgezien daarvan vond ik de sets wel te chaotisch en te onoverzichtelijk om mooi te zijn. Er gebeurde een hoop, maar de focus ontbrak vaak. De CGI was best aardig en functioneel, en de 3D vond ik best wat toevoegen voor een film die niet in dat formaat is opgenomen, al krijg je soms overduidelijk het bordkarton effect te zien.

Kan in het verhaal maar moeilijk het ‘post-narrative’ concept terugvinden. Het plotje is dun, de film neemt zichzelf niet altijd even serieus met wat grappen en grollen, de verhaallijnen zijn luchtig gebracht, maar ik had altijd wel een duidelijk idee waarom personage x bezig was om object y te verkrijgen en waarom. Daarnaast had ik niet het gevoel dat het plot nu dermate ondergeschikt was aan het vermaak, de actie, de humor en de stijl dat het plot niet langer essentieel was voor de film. Het lijkt me dat de film enkel wat minder serieus is dan de gemiddelde Marvel film en net iets meliger (in de Hollandse betekenis van het woord), maar dat het plot voor de rest wel een typisch Marvel product is.

Een ‘liquid narrative’ herken ik er ook absoluut niet in. Daaronder versta ik eerder een radicale poetische, ritmische of muzikale transformatie van de editing en beeldtaal, waardoor de film niet langer stapsgewijs plotelement a, b en c doorloopt, maar deze in een vloeiende beweging in elkaar laat overlopen, dan slechts wat vlotte en luchtig gebrachte scenes met wat guitige humor en muziek erbij.

De personages vond ik wisselend. Peter moest vooral z’n dansjes niet doen en die fucking walkman laten liggen, maar verder was hij wel ok. Die wasbeer was een beetje irritant, voornamelijk omdat hij het niveau van de humor nogal naar beneden trok. Groot moest vooral z’n mond houden, dan was hij wel sympathiek. Die lichtjes waren best schattig. Wel grappig dat ze Vin Diesel een rol hebben gegeven die bij z’n intelligentieniveau past. Gamora en Drax voegden verder niet zoveel toe maar waren ook niet storend.

De humor was erg onevenwichtig. Het eerste uur viel er qua humor niks te beleven, al lag de zaal meermaals plat. Wel wat mislukte grappen gehoord. Het tweede uur was erg wisselvallig. De ene keer was het irritant, de andere keer was het wel aardig. Heb zelfs nog 2 of 3 keer moeten lachen.

De schurken waren wel acceptabel, gelukkig heb ik geen Loki gezien, maar verder waren het vooral grommende blauwe CGI baksels.

De actie was vlot en onderhoudend. De eindscene met het schip en de gele dingetjes eromheen was ook wel aardig.

Heb me al bij al nog best vermaakt, maar er valt van alles op aan te merken en bijzonder vond ik het niet.

3*

Een sentimentele draak.

Het constante piano-gejengel werkte me danig op de zenuwen. Alleen al door deze irritante muziek ontstijgt de film eigenlijk niet het niveau van een kinderfilm: het acteerwerk en het script passen verder ook perfect bij dit plaatje. Als kind had ik hier vast om kunnen huilen, maar als volwassene verwacht ik dat er op veel subtielere wijze wordt omgegaan met mijn emoties. Dit soort van sentiment doet me helemaal niks, afgezien van mij irriteren vanwege het extreem stroperige/manipulatieve gehalte. Afgezien van zijn rol in Days of Heaven, heeft Richard Gere ook nog nooit iets anders gedaan dan mij irriteren met z'n neppe, verheerlijkte glimlach; hier is het niet anders.

Het hondje zelf zal verder best lief en trouw zijn geweest en het waargebeurde verhaal mag dan an sich best ontroerend zijn, maar door de manier waarop het is uitgewerkt doet het me allemaal helemaal niks. Ik heb niks tegen honden in films, zelfs niet wanneer dit een sterk emotionele lading met zich mee brengt. In Oshii's films vind ik de basset hond vaak enorm veel toevoegen aan de sfeer, maar dat is dan wel op een veel subtielere wijze gedaan. Dit is alles behalve subtiel. 1,5*

Zelden een film gezien waarin je zo sterk wordt meegesleurd, waarin de flow zó sterk is. De film is zeer radicaal in de mate waarin de first person perspective is doorgevoerd. Er loopt niet iemand met een camera rond, maar jij ziet gewoon precies hetzelfde als de hoofdpersoon.

De keiharde actie is non-stop. Er is geen adempauze en er wordt ook geen tijd genomen om het 'verhaal' uit te diepen wat je ongetwijfeld weer uit de flow zou halen. Niets van dat alles. De film beukt gewoon genadeloos door en zo zie ik dat graag!

Het camerawerk is zeer dynamisch en shaky, maar bepaald niet het werk van een amateur met een handy cam. Het vergt juist zeer veel behendigheid om het camerawerk onder dergelijke omstandigheden de juiste mate van beheersing en professionaliteit mee te geven, en als dat dan geslaagd is maakt dat des te meer indruk. Net als in Cloverfield is dat ook hier zeer geslaagd, al was het spel van kleur en licht daar wellicht nog iets preciezer en doelbewuster.

Sharlto Copley weet als geen ander kleur te geven aan dynamisch gefilmde werkjes zoals deze (zie ook District 9). Ook zorgt hij voor de nodige luchtigheid en zelfrelativering. Het verhaal slaat verder nergens op, maar het is allemaal heerlijk droog gebracht, dus who cares.

Klein puntje van kritiek is toch wel de overdaad aan continuity errors. Niet omdat het verhaal daardoor minder geloofwaardig wordt: dat was het toch al niet en dat maakt ook niet uit. Wel omdat je daardoor soms weer een heel klein beetje uit de flow wordt getrokken. Gelukkig wordt dit ruimschoots gecompenseerd door de overweldigende dynamiek van de film. Dat is toch vooral hetgeen wat bij mij blijft hangen.

Intens van genoten!

4,5*

Een grandioos meesterwerk! De beste van Godard die ik tot nu toe gezien heb! Heb hem boven Le Mépris en Week End staan. Eindelijk een film die eerder poëzie dan proza is! Zoals het hoort. Vooral de laatste 25 minuten zijn adembenemend mooi, maar ook op het begin zitten een aantal fantastische scènes. Helaas vereist het middenstuk af en toe wat geduld, maar vanaf de 50ste minuut worden alle twijfels over deze film weer weggeblazen! De cinematografie, de belichting, de prachtige muziek, maar vooral de editing zijn in het eindstuk van een sublieme kwaliteit. De symbolische overeenkomsten die Godard bijvoorbeeld schetst tussen lampen en hemellichamen geeft een prachtig verstilde sfeer mee aan alledaagse scènes zoals een basketbalwedstrijd. Het vrouwelijk naakt is nog nooit zo subtiel in beeld gebracht! Ik vind het buitengewoon indrukwekkend hoe Godard, gezien zijn Marxistische/Maostische overtuigingen, zo'n wonderschoon portret van een religieus thema heeft kunnen maken. Het is alsof Godard het spirituele in zijn film tegelijkertijd bevestigt en ontkent: is het een soort negatieve theologie (door ontkenning dichter bij het spirituele komen)? Of toch gewoon (ironisch) atheïsme (denk aan Maria's pijpklare open mond op het eind)? Of misschien juist agnosticisme? Het is me nog altijd niet duidelijk, maar deze vragen blijven zich opdringen. Waarschijnlijk is het Godard's bedoeling geweest om dit in het midden te laten: een juiste keuze wat mij betreft.

Helaas valt ook deze film weer tegen. En dat terwijl het op punten een briljante film is. Op visueel vlak is het bij vlagen verbluffend mooi, maar op verhalend vlak laat Takahata een aantal cruciale steken vallen.

Het begin was ongelofelijk sterk in z’n eenvoud. Het beeld van de prinses in de bamboe had met heel weinig middelen enorm veel zeggingskracht. Takahata laat prachtige animaties van de natuur zien, met losse penstreken en subtiele aquarelkleuren, wat een krachtig vrijheidsgevoel teweeg bracht, dat eigenlijk constant aanwezig was. Misschien iets te constant en mischien was het iets te veel van het goede: het leek niet geheel in balans.

Het tweede stuk, waar Kaguya meer in een keurslijf werd gedruk, had juist veel te weinig vrijheidsgevoel: dit stuk voelde statisch en beknottend aan, zowel visueel als narratief. Dat strookte weliswaar perfect met wat Kaguya overkwam, maar dit zorgde er helaas wel voor dat de film langzamerhand begon in te kakken.

De kortstondige uitbarstingen van het vrijheidgevoel midden in het statische gedeelte waren dan wel weer adembenemend mooi. Deze uitbarstigen behoren tot het allerbeste wat ik op animatiegebied heb gezien. Hoe onzuiverder en woester de lijntjes en kleurtjes des te intenser het gevoel.

Echter, zoals Onderhond al aanhaalde zijn de scenes met de 5 kerels die om de hand van Kaguya dingen veel te repetetief. Hier lijkt een definitieve kentering te onstaan, waarbij het statische en levensloze aspect van het verhaal zijn tol gaat opeisen en het verhaal eigenlijk een beetje saai wordt.

Daarna komt het ook niet meer goed met het verhaal. Het stuk met de keizer, de vertwijfeling en het gedoe over de terugkeer naar de maan overtuigt allemaal niet. Tot overmaat van ramp is het einde ook nog eens een enorme domper: Boeddha komt op z’n wolkje langs om even alle banden met het aardse leven door te snijden, en daarbij tevens alle mooie herinneringen te verwoesten: wat een lul!

Toch nog 4*, voor het visuele.

Heel aardig.

Knap hoe deze film toch zo boeiend blijft, terwijl ongeveer de helft van de gesprekken eigenlijk gewoon over saaie technische details gaan met betrekking tot de fijnzinnige kunst van het betonstorten. Dat ligt deels aan het strakke script, de sterke performance van Tom Hardy en het (qua doorzettingsvermogen en integriteit) bewonderingswaardige personage dat hij vertolkt.

Visueel is het ook best goed: Steven Knight gaat vooral in het begin vaardig om met verkeerslichtjes en hun talloze reflecties. Toch is het op dit vlak geen meesterwerk: dat hoeft het ook niet te zijn overigens. Dat het visuele ondergeschikt blijft aan het script is in dit geval wel passend.

Enige echte minpunt was dat het einde voor mij toch wat te abrupt was.

3,5*

Knullig, maar wel fijn.

Het is zeker jammer dat er geen bevredigende oplossing wordt gevonden voor het gebrek aan dreiging waarmee het steeds machtiger wordende wezen wordt geconfronteerd. Hierdoor ontbreekt het de film aan de nodige spanning en – vanwege de vrijblijvendheid – tevens aan de nodige scherpte en focus. Hierdoor wordt de film op het eind een beetje een losse, onsamenhangende brei, in plaats van de dappere geest-verruimende tour de force die het had moeten wezen. Een gemiste kans dus.

Toch heb ik me absoluut vermaakt met deze film. De poging om een gelaagde film te maken die zowel als actiefilm en als meer eigenzinnige film kijkbaar is waardeer ik zeer. Het lange stilstaan bij het evoluerende karakter, de nieuwe mogelijkheden, de verschillen in perceptie en de manier waarop dit alles wordt gevisualiseerd, geeft de film een zeer quircky uitstraling, die het midden houdt tussen knulligheid en eigenzinnigheid. Maar ook in al z’n knulligheid is de film best leuk. En het is fijn om je zo nu en dan eens in te leven in wezens die over andere vormen van perceptie beschikken. Dat verruimt de geest en prikkelt de fantasie en de film trekt daar meer dan voldoende tijd voor uit. 3,5*

Grandieux laat in een aantal adembenemend mooi gefilmde scenes zien wat hij in huis heeft. Erg impressionistich en experimenteel, zij het deels misschien herkenbaar "lynchiaans", maar ergens ook weer totaal uniek.

Helaas houdt hij dat niet de gehele speelduur vol. Nergens wordt de audiovisuele stijl minder dan bovengemiddeld goed, maar als je 2,5 uur lang de kijker wilt boeien en je verhaal is zo'n enom rommeltje dat je aandacht er niet op kan leunen, dan moeten je audiovisuele kwaliteiten wel constant retegoed zijn om er als kijker op te kunnen blijven leunen. Dat gaat hier niet en halverwege verzand de film helaas in saaiheid. De speelduur is wat mij betreft daarmee dus ook niet gerechtvaardigd. Wel respect voor de enorme gaafheid van een handje vol verbluffend mooie scene's.

Wat een tergend lange zit zeg...

The Best of Youth wordt echt geen seconde interessant. Wat mij betreft is het een ordinaire soap-serie verpakt in wat - lelijk in beeld gebrachte - pittoreske Italiaanse landschapjes in een mislukte poging om wat Godfather allures te verkrijgen. Iets met een aap en een gouden ring... De losse delen van de soap-serie hebben ze aan elkaar geplakt en lo and behold..., je hebt een 'film' met een epische speelduur. Wow!

Het acteerwerk is om te huilen. Echt van een bijzonder laag niveau, de hoodfrolspelers niet uitgezonderd. Nog een paar lieve/zielige randfiguurtjes erbij die je met van die grote/glazige ogen aankijken om even lekker op het sentiment in te spelen. Ik hou er eerlijk gezegd een vieze nasmaak aan over. Het zou me niks verbazen als Berlusconi een grote vinger in de pap heeft gehad bij deze productie. Verhaaltechnisch wist het me nergens te boeien en het sentiment druipt er voortdurend vanaf. Daar komt de speelduur van 6 uur nog even bij en je hebt een hele lange en zware zit te pakken. Ik ben blij dat ik de eindstreep heb gehaald, maar het heeft me wat moeite gekost. 1,0 *

Magnetic Rose (5/5) is het op één na mooiste filmpje wat ik ooit heb gezien! Stink Bomb (3.5/5) en Cannon Fodder (3.5/5) zijn in mijn ogen slechts twee middelmatig goede filmpjes. Ergens dus wel jammer dat het een drieluik is, aangezien de andere twee filmpjes de score relatief laag houden (4/5). Ik beperk me in deze review maar even tot Magnetic Rose.

Magnetic Rose is een filmpje dat zo'n sterke emotionele impact op me heeft, dat m'n lichaam er steevast hevig op reageert: je kunt je klok erop gelijk zetten. Telkens wanneer de piano toetsen worden ingedrukt en er een abrupte overgang plaats vind, 'schrik' ik me de pleuris, al is het misschien meer iets van extatische verwondering dan gewoon 'schrikken'. Niet alleen de piano scenes doen dit, maar ook de overgangen van bruinig intereur naar zeer intens groen en blauw exterieur, of het zeer gedetailleerde wandschilderij, of het kleine meisje dat naar beneden valt. Door al deze zaken wordt ik eigenlijk gewoon compleet doodgegooid. De kosmische maalstroom op het eind sleept me nog verder mee in deze spiraal van 'zelfvernieting' en als het rozenblaadje is weggeblazen voel ik me weer eventjes 'herboren'. Het mag dan maar drie kwartier duren: iets beters heb ik zelden gezien.

Napoleon in de Royal Festival Hall in Londen, zaterdag 30 november.

Eigenlijk is er maar één manier om Napoleon goed te bekijken en dat is onder orkestrale begeleiding en met een scherm dat groot genoeg is om Gance’s/Napoleon’s alziende oog enigszins recht te kunnen doen. Gance en Napoleon, eigenlijk is dat twee keer hetzelfde. Beiden hadden ze de ambitie om boven alle normaal menselijk proporties uit te stijgen. Een soort van supercinema had Gance op het oog. Napoleon wilde aanvankelijk een universele republiek oprichten, om zo de goede aspecten van de Franse revolutie aan de rest van de wereld te schenken. Wereldvrede had hij aanvankelijk op het oog; oorlog was slechts een noodzakelijk kwaad. Echter, oorlogvoeren was datgene waar Napoleon het allerbeste in was en zijn vaardigheden als briljant strateeg toonden zich al in zijn kindertijd. De film neemt diezelfde naïviteit over en is daarin misschien niet altijd even subtiel. Het lijkt misschien een simplistische verheerlijking, maar met de spoken van de revolutie zinspeelt Gance op de latere delen die nog moesten komen (maar nooit kwamen), de vernietiging en de val die voor de hoogmoed kwam. Maar de nadruk van dit deel ligt zeker op de onmetelijke visie van Napoleon. De kracht van de film zit ‘m dan ook in de onmetelijke proporties die Gance deze heeft meegegeven. De gigantische, maar meer dan gerechtvaardigde speelduur, de meer dan nauwgezette weergave van het tijdperk, Albert Dieudonne die in principe gewoon Napoleon was, de vooruitstrevendheid, de visie, het naar huidige maatstaven nog altijd duizelingwekkende camerawerk, het gebruik van handheld camera’s tijdens het sneeuwbalgevecht of de achtervolgingsscène, de camera die in de conventiescène aan een kroonluchter heen en weer deint op golven van de boot van Napoleon, het naakt in de dansscène, de drieluik finale die niet meer op een gewoon bioscoopscherm past en de abstractie opzoekt.… Eigenlijk is er te veel om op te noemen. De film barst gewoon uit z’n voegen van de energie en de creativiteit. In één woord: gewéldig!

Onder begeleiding van de Londen Philharmonic Orchestra met Carl Davis als componist en dirigent komt dit geheel nog veel meer tot leven. De dynamiek van een orkest is vele malen groter dan die van je luidsprekers, de fidelity ongelimiteerd hoog, en de akoestiek van de Royal Festival Hall vele malen beter dan die van je huiskamer. Het feit dat uiterst getalenteerde mensen van vlees en bloed dit urenlang voor je opvoeren zuigt je nog veel meer in de film. De drieluikfinale met panoramisch beeld eist gewoon een enorm scherm. Op je computerscherm of je flatscreen valt het gewoon niet te bekijken en in je lokale bioscoop zul je de film niet aantreffen. De finale is echt een unieke ervaring die je zelf meegemaakt moet hebben. De staande ovatie was dan ook volkomen terecht. 5*

P.S. Als je geluk hebt kan je nog kaartjes krijgen voor de screening met orkestrale begeleiding in de Ziggo Dome, zondag 15 juni 2014. Ik kan je dat absoluut aanraden.

The Neon Demon wisselt in het begin adembenemend mooie en extravagante decors, sprankelend kleurgebruik begeleid door een fragiele maar heerlijk bedwelmende score regelmatig af met bleke huidskleuren van half ontklede dames, egaal-witte achtergronden en stilte op de klankband. Daar waar de hyperstylering hoogtij viert, is de film niet minder betoverend als de beste films van Refn. De opvallende ingetogenheid qua stylering en muziek in bepaalde scènes zorgt voor een beklemmende, steriele, en doodse sfeer, die evenzogoed doorwerkt in de extravagantere delen, maar dit is zeker geen kaal realisme en evenmin een tekortkoming. Het preludeert op de meer bloederig-gestyleerde 'ode' aan de dood verderop in de film. Schoonheid en dood worden van meet af aan thematisch met elkaar verbonden in de esthetiek van de film, als waren ze twee keerzijden van dezelfde medaille.

Het verhaal is minimalistisch uitgevoerd en is zeker in het begin nog redelijk transparant, maar verderop in de film beginnen dromen te suggereren wat er wellicht is gebeurd of had kunnen gebeuren, waardoor de an sich simpele structuur langzaam uiteenrafelt.

Halverwege de film laat Refn een aantal van z'n meest abstracte momenten zien, scènes die volstrekt los lijken te staan van tijd en ruimte, op een 'catwalk' die net zo min als de ruimten van Escher echt kan bestaan, maar ergens wel een plek heeft binnen het geheel.

Lust, begeerte en afgunst zijn impulsen die bij de hoofdpersonages veelvuldig voorkomen. Refn brengt de uittingen daarvan volop in beeld, maar zeker niet op een exploitatieve manier (zie bijvoorbeeld de scène waarin Jesse wordt gevraagd zich volledig te ontkleden).

Tegen het einde van de film zien we het logische (nou ja, 'logischse') resultaat van rauwe instincten en impulsen die niet - zoals doorgaans het geval is - worden beteugeld door enige vorm van beschaving. Een ironische noot waarbij ik een glimlach maar moeilijk kon onderdrukken, werkte enigzins relativerend. De end credits kwamen ietsje eerder dan verwacht. Dat laatste zal ik bij een herziening denk ik beter kunnen beoordelen. The Neon demon kan zich als geheel in ieder geval meten met Refn's beste films.

4,5*

Nouvelle vague is een zeer goede Godard. De montage, de beelden, de belichting en de muziek zijn van een zeer hoog niveau, vergelijkbaar met 'Je Vous Salue, Marie', al is die laatste film nog een stuk intenser, minimalistischer en mooier. Meerdere kijkbeurten zijn vereist om het geheel op zijn plek te doen vallen, aangezien de stortvloed aan geluiden, beelden, dialogen en quotes door de uitzonderlijke montage op zeer complexe en ontoegankelijke manieren in elkaar grijpen. Na meerdere kijkbeurten, zijn er nog steeds veel open vragen en is mijn interpretatie enkel voorlopig en speculatief. Zoals ik het nu interpreteer staat het thema van de liefde centraal, waarbij de mogelijke zuiverheid en diepgang van de liefde in vraag wordt gesteld in de context van het hedendaagse kapitalisme, waarbij economische machtsverhoudingen diep zijn doorgedrongen in alle vormen van menselijke interactie, waarbij voor contemplatie en eenvoudigweg bij elkaar zijn in rust, zwijgzaamheid en gelijkheid, geen plaats meer is. De machtsverhoudingen nemen zo'n centrale plek in binnen het narratief dat de liefdesuitingen die we zien vaak een dubbele betekenis lijken te hebben, waarbij de ene betekenis oprecht aanvoelt en de andere deze oprechtheid weer ondermijnt. De vrouw stak haar hand uit naar de uitgetoken hand van een hulpeloze man, maar kon ondanks haar gevoelens voor hem, haar macht over hem en vooral zijn machteloosheid uiteindelijk niet verdragen, en kon de verleiding niet weerstaan om met diezelfde hand een poging te doen om hem van zijn leven te beroven. Paradoxaal genoeg bleek die laatste daad zo onomkeerbaar en radicaal, dat de man (of wellicht een mysterieuze kopie van hem) zich uiteindelijk weer aan die laatste hand heeft kunnen optrekken om zich boven de vrouw te verheffen en zijn machtspositie te consolideren. Uiteindelijk verbreekt hij deze vicieuze machtsstrijd door de uitgestrekte hand van de nu hulpeloze vrouw weer vast te pakken en haar weer op gelijke hoogte te brengen en samen afstand te nemen van het kapitaal dat deze strijd überhaupt heeft doen ontstaan, om samen weg te rijden, wellicht als kans voor de liefde, maar nog altijd in een cabriolet als heilige koe van het onvermijdelijke kapitalisme. 4*

P.s. Dank aan xgogax voor het mij aanraden van deze film!

Only God Forgives is een goede film, de beste van Nicolas Winding Refn die ik tot dusver heb gezien. Het is niet alleen style over substance, maar (zoals Spring Breakers) ook style as substance. Een grimmige sfeer wordt gecreëerd door broeierige rode lichten te weerspiegelen op de gezichten van de acteurs, terwijl de gewelddadige uitbarstingen ontladingen lijken te zijn van een audiovisueel geladen omgeving, waarbij elektriciteit is opgebouwd tijdens lange stiltes met veel eye candy, gestileerde composities, kadreringen en een geweldige elektronische/ambient score van Cliff Martinez. Dit alles onderstreept de verlangens, motivaties en gevoelens van een aantal fucked up personages. Je zou dus kunnen zeggen dat de stemming en de betekenis primair van de stijl afkomstig zijn, net zoals Korine dat beschreef met betrekking to Spring Breakers. Dit is de reden waarom beide films geen lege stilistische hulzen zijn, maar juist door middel van hun stijlen een sterke emotionele resonantie hebben. En, omdat de stijl hierdoor in zekere zin substantïeel wordt, blijkt eens te meer dat het ideaal van style over substance niet noodzakelijk oppervlakkig is. Wat ook positief is, is dat in tegenstelling tot Drive, het narratieve skelet dat overblijft niet zo zeer rommelig is, maar eerder vederlicht. Het verhaal is vrij eenvoudig en zuiver uitgevoerd, maar tegelijkertijd ook vreemd, abstract, en behoorlijk lang uitgesponnen. Vooral het begin van de film leunt vooral op stemming, waarbij er maar weinig tijd wordt vrijgemaak voor het verhaal. Dit werkte goed voor mij, maar ik kan begrijpen dat dit door anderen als vervelend wordt ervaren. Er zijn wel een aantal onduidelijkheden, die vooral te maken hebben met de mysterieuze motivaties van Julian. Gosling heeft dezelfde uitdrukking van heerlijkheid op zijn gezicht als in Drive, maar dit keer wat perverser en vreemder, minder engelachtig, of misschien juist meer als een onwillige en verwarde engel des doods. Tevens zitten er een aantal abstracte/absurde elementen in het verhaal: de personages ontmoeten elkaar bijvoorbeeld vaak op paradoxale manieren. Maar voor mij was dit eerder een kwestie van mysterie dan slordigheid. De film is ook uiterst gewelddadig. Niet constant, meer als een reeks van intense klappen na lange stiltes. Dit wordt niet primair ingezet om de kijker te vermaken of dood te knuppelen, maar eerder om het morele conflict dat zich in de geest van Julian afspeelt geloofwaardig over te brengen. En de bizarre slotscène met Julian waarin zijn handen worden afgehakt zal belachelijk over zijn gekomen op veel mensen (ik hoorde veel gelach in de zaal), maar was voor mij helemaal raak, want het was met enige ironie en symbolische verbeeldingskracht een logische consequentie van het conflict dat zich in zijn geest afspeelde: wie enkel het goede wil doen in deze fucked up wereld kan zijn handen maar beter laten afhakken. Ook het cheesy nummer op het einde voelde als de perfecte voortzetting van de prachtige absurditeit die eraan vooraf ging. 4*

Torenhoge verwachtingen had ik ervan. Su-ki-da staat in m'n top 10 en Tokyo.Sora en Kimi no Yubisaki staan in m'n top 50. Helaas heeft Petal Dance deze verwachtingen niet ingelost. Een redelijk filmpje, dat nog wel, maar voor een Ishikawa is zo'n vaststelling eigenlijk een grandioze teleurstelling.

De personages (waarvan er te veel zijn) zijn wat vlakjes uitgewerkt en het kleine beetje verhaal is in het begin te veel en op het eind te weinig aanwezig. Door het ietwat verhalende en ongefocuste begin, komt de film al niet lekker op gang: de beeldpoëzie van Su-ki-da is hier ver te zoeken. Pas bij de treinscène was mijn aandacht een klein beetje gewekt. Maar de thematiek van zelfmoord greep mij niet bij de strot, omdat de film dit nooit echt voelbaar wist te maken. Dat laatste is vooral te wijten aan het gebrek aan overdonderende audiovisuele pracht. Mooie plaatjes zie je af en toe wel en altijd wel goed gekadreert, maar Ishikawa kan zoveel beter! Geen enkel shot komt ook maar in de buurt van wat hij al in Su-ki-da heeft laten zien. De luchten zijn soms nog mooi wit als achtergrond voor donkere objecten, maar vaak gewoon te grauw en te grijs en vaak ook te glad, net zoals de plastic zeemeeuwen. De grijze kledij van de dames hielp ook al niet mee. Al met al is deze film maar een grijs muisje. Tijdens de auto-scène leeft de film wat op met wat mooie muziek, maar dit ebt ook snel weer weg. Eenmaal bij hun bestemming aangekomen, kakt de film ook nog eens in op verhalend vlak: hier heeft het dan ook helemaal niks te bieden en wordt het geheel verdorie nog saai ook! Het achteroverleun-momentje kwam dan ook jammer genoeg over als een stukje uit zo'n World-Online reclame van jaren geleden. In Su-ki-da kon je het gitaarmuziekje ook al opvatten als iets reclame-achtigs, maar door de overdonderde sfeer werkte het wel degelijk. Hier werkte het 'catharsis-momentje' helemaal niet. Wellicht zou een 3,5* nog gerechtvaardigt zijn vanwege wat aardige shots en wat meer sfeer dan het gemiddelde Hollywood filmpje, maar het moge duidelijk zijn dat de teleurstelling zwaar overheerst. Dan toch maar 3*.

Middenmoot met een klein schepje erbij = middenmoot met een klein schepje eraf.

The Revenant is typisch Oscar-materiaal geworden. Wraakverhaaltje lekker standaard met epische speelduur en welgeteld 1 scène die nog ff blijft hangen nadat de film voorbij is. Lubezki schiet mooie natuurplaatjes van beekjes en boompjes en af en toe een lens flare-tje. Middenmoot met een klein schepje erbij. Lubezki moest zich kennelijk inhouden, want nergens komt het ook maar in de buurt van zijn ware potentieel dat hij voor Malick al meermaals mocht laten zien. Dat mocht niet, want stel je voor dat deze film echte (b.v. Kubrickiaanse) intensiteit zou bezitten! Dan kon het wel naar die Oscars fluiten!

Naomi Watts, bij deze wil ik je even bedanken voor je inzet als ambassadeur voor deze film!

Dankzij jouw enthousiasme ben ik hem gisteravond gaan kijken tijdens de voorpremière in Antwerpen. Wat een briljante film! Ongelofelijk. Qua audio-visuele poëzie/trip is deze film nagenoeg onovertroffen. Vooral die poëtische scène met roze mutsen en het nummer van Britney en die laatste trippy scène met de neon-kleurige mutsen tegen de achtergrond van de gitzwarte nacht en de paarsgekleurde pier zijn echt duizelingwekkend mooi. Toegegeven, het verhaaltje is flinterdun en de herhalingen zijn ook niet altijd gerechtvaardigd (hoewel vaak ook wel), maar dit mag de pret wat mij betreft in het geheel niet drukken.

Heb mijn vaste review-plek eigenlijk niet op deze site, maar in de commentaarvelden van mijn gerangschikte imdb-lijst met favoriete films, dus daar kan je mijn uitgebreide mening over de film vinden. Heb deze film op plaatsje 9 van mijn top 10 gezet!

5/5*

Gewoon erg vermakelijk.

Bay geniet zichtbaar van het maken van dit soort over-the-top actie en special effects. Geen ongeinspireerde film, met enkel een formulematig en moraliserend verhaaltje, maar een block-buster gemaakt met zoveel genot, dat het gewoon aanstekelijk werkt. Het verhalende halve uurtje aan het begin had niet gehoeven en de actie had eigenlijk gewoon gelijk moeten knallen, maar veel maakt het niet uit. Dat het allemaal nergens op slaat boeit ook niet, zolang het vermakelijk blijft. Goddank heeft de film geen enkele diepgang, want liever een zo oppervlakkig mogelijke film die perfect weet te vermaken, dan het zoveelste flauwe excuus om diepgang aan te brengen in een kaal verhaaltje wat nergens boven z’n cliche’s weet uit te stijgen (waar het leeuwendeel van de gehele film-geschiedenis uit bestaat). Nee, gelukkig is het dunne verhaaltje hier niets meer dan een insignificant kapstokje om heel veel gave explosies en andere fijne vernielingen aan op te hangen.

3,5*

Moet me helaas aansluiten bij Apster. Enorme teleurstelling! Ik had zeer hoge verwachtingen van deze film. Maar als het poedelnaakte lichaam van Scarlett Johansson me volledig koud laat, dan ligt dat vooral aan het saaie script en de lelijke shots.

Ik heb niets tegen abstracte en onconventionele films. Ik waardeer het dat deze film zijn eigen ding probeert te doen. En het is ook niet te abstract: de openingsscène was gaaf en er waren een paar abstracte momenten die wel ok waren. Integendeel, de film had wat mij betreft nog wel abstracter gemogen. Het had ook veel meesleepender kunnen zijn, met minder herhaling van dezelfde saaie gebeurtenissen. Daarnaast stoorde ik me aan de overdaad aan lelijke, documentaire-achtige beelden van haveloze jongens in sombere omgevingen. Met digitale camera's kunnen soms hele mooie beelden worden geschoten (Miami Vice), maar hier zie ik toch vooral de tekortkomingen van het medium. 2*

La Vie d'Adèle is een zeer delicate en gevoelige film over de relatie tussen twee meisjes. De seksscènes zijn zeer expliciet, maar weergegeven met een poëtische sensibiliteit die ik nog niet eerder in een sekscène heb gezien, en dat terwijl de ruigere seks niet wordt geschuwd. De seksscènes zijn geen porno, maar een essentieel onderdeel van een zeer aangrijpend verhaal en zonder die scènes zou de film een belangrijk deel van haar ziel hebben verloren: wanneer Adèle in een cruciale scène bijvoorbeeld tegen Emma zegt dat ze haar wil "ademen" (respire), zou dat zonder de daaraan voorafgaande seksscènes niet zo enorm voelbaar zijn geweest. De niet-seksuele romantische scènes zijn ook zeer sterk. Adèle Exarchopoulos geeft een zeer memorabele performance, zeer bewust van haar eigen lichaam en gezichtsuitdrukkingen, en slaagt er met enkel haar aanwezigheid al in om de kijker te betoveren. De cinematografie en de muziek zijn stijlvol en sterk, altijd in dienst van het verhaal en de sfeertekening. Kechiche's regie is zelfverzekerd en effectief. De film is echter niet perfect: de lange speelduur is zowel positief als negatief: wij krijgen hierdoor een sterke band met de personages, maar de scènes zelf verliezen soms wat van hun intensiteit verderop in de film, hoewel de film constant van een hoog niveau blijft. 4*

Vond het maar een rommeltje. Het verhaal miste elke vorm van focus. Singer wilde allemaal complexe dingen doen, met tijdsprongen erin, maar dit komt echt voor geen meter over en maakt de film alleen maar rommeliger.

De dramatische momentjes zijn ook echt dramatisch, ‘heerlijk’ dik Hollywoodiaans aangezet. Op het einde nog even lekker groot de Amerikaanse vlag in beeld, je kent het wel. Van interessante karakterontwikkeling is geen sprake: dat lijntje rondom Mystique is in ieder geval niet interessant uitgewerkt, met uitzondering van haar laatste act in de film. Veel karakters hebben enkel tot doel om de nieuwe en de oude wereld aan elkaar te linken. Fassbender is een goed acteur, maar voegt hier maar weinig toe: viel me op dat hij in deze rol ook wat weg heeft van Captain Chaos in South Park. Klein lichtpuntje was Peter Dinklage: zelfs in redelijk slechte scenes vond ik hem nog goed acteren. Een acteur om in de gaten te houden.

Vond de actiescenes ook maar flauwtjes, veel gedoe met een zwevend stadion enzo, maar wat dit nu allemaal toevoegd mag Joost weten. Verder heb je van die dingen rondwandelen waarbij hun hele hoofd steeds openklapt om vuur eruit te spuwen: dat was vast bedoeld om het lekker subtiel te houden.

Echt gigantisch slecht is deze film overigens ook weer niet, maar het is lastig om je aandacht vast te houden bij een scipt dat zo rommelig en onbeduidend is als dit, waardoor het geheel grotendeels langs me heen is gegaan. 2*

Erg gaaf! Van het begin tot het eind krijgen we een doldwaas audiovisueel spectakel voorgeschoteld waar Miike's fantasie weer volkomen op hol slaat. Heb me geen moment verveeld. De evil alter ego van Zebraman genaamd "Zebra Queen" steelt de show in een geniale mock-up van Lady Gaga. Haar liedjes en de videoclips passen perfect bij de sfeer van de film en zijn erg professioneel. De film barst ook van de enorm droge en volstrekt unieke Miike humor: heb regelmatig dubbel gelegen van het lachen. Het übercoole concept ter verklaring waarom goed en kwaad van zo sterk van elkaar gescheiden zijn, is één van de vele punten waaruit blijkt hoe moeiteloos Miike parodie en geniale vondsten hand in hand weet laten te gaan. De sets, de volstrekt idiote maar ergens toch ook weer gave pakjes en moves, de humor, de vermakelijkheid, het onaflatende tempo en de gigantische creativiteit maakt dit mijn op één na beste Miike (Visitor Q is net iets beter).