Opinions

Verontrustend portret van drie dromende zusters

Vergeleken met het Internationaal Filmfestival van Rotterdam is het Europese Film Festival van Brussel een zeer bescheiden en kleinschalig evenement. Het festival wordt dezer dagen voor de zesde keer gehouden en er worden alleen eerste en tweede films van Europese regisseurs getoond. Alle ruimte dus voor nieuw talent en iets dichter bij huis dan de veel IFFR-films.

I am from Titov Veles is toevallig een film die ook al in Rotterdam is gedraaid in januari. Deze typische arthousefilm reist heel wat festivals af en krijgt daar soms bijzondere vermelding. Want een prijzenkraker is het niet, ik zeg het meteen maar eerlijk. De film slaagt er namelijk onvoldoende in om tot leven te komen en zo de emotie van de hoofdkarakters over te brengen.

In het Macedonische stadje Titov Veles - kortweg Veles genoemd sinds de onafhankelijkheid van Macedonië - leven drie zusters samen. Slavica is de oudste en zij werkt op de fabriek en kampt met een methadonverslaving. Sapho is nummer twee en zij is de modekoningin en ze legt het aan met iedere man die haar kans geeft op een visum om het land te kunnen verlaten. En het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Afrodita, een dromig en merkwaardig meisje dat besloot te zwijgen sinds hun moeder wegliep en hun vader overleed.

Alle drie hebben zij hun dromen die vanuit de miserabele omstandigheden waarin ze leven moeilijk bereikbaar lijken. Slavica wil van haar verslaving af en droomt van een huwelijk met de baas van de fabriek. Sapho wil vooral weg en Veles achter zich laten. Afrodita droomt van een kind en fantaseert dat ze zwanger is en heeft surrealistische dromen van bevallen (bijzonder mooi in beeld gebracht).

De manier waarop het verhaal in beeld wordt gebracht is beter dan waarop het wordt verteld. I am from Titov Veles is een mooie film om naar te kijken, alleen de klik met de personages ontbreekt. Er komt veel ellende en rampspoed voorbij, met name Afrodita is een gewillig slachtoffer van misbruik. Dat zijn nare momenten in de film, maar diep raken doen ze op dat moment niet. Toch bleef ik met een verontrust gevoel achter toen de film was afgelopen. Want als de film voorbij is, blijkt dat zoveel ellende je toch niet onberoerd laat.

Feelgoodmovie voor feelgoodmoviehaters

Dat een tienerzwangerschap het onderwerp is van een komedie is op zichzelf al een vondst. In Juno wordt dit onderwerp nergens zwaar benaderd, maar is het een prachtig thema om de bijdehante 16-jarige Juno eens flink mee voor het blok te zetten. Op een avond gunt ze een vriend van haar, de niet zo snuggere en flitsende Paulie Bleeker, sex. En meteen is het raak.

Als abortus als oplossing afvalt, gaat Juno op zoek naar geschikte adoptieouders. Laconiek vertelt ze haar vader en stiefmoeder dat het een kwestie is van even een maand of wat uitzingen, en dan kan iedereen verder alsof er niets gebeurd is. Hier komen de heerlijke spitvondigheid en naïveteit van Juno samen.

Juno is de ultieme feelgoodmovie voor mensen die een gruwelijke hekel hebben aan feelgoodmovies. Dankzij de bitsigheid van de puber Juno is de film nergens zoet of larmoyant. Het werkt niet op kilometers afstand al toe naar een einde dat voorspelbaarder dan voorspelbaar is. Juno is geen sukkel, ze is geen genie, geen sloerie, Juno is gewoon anders. En dat bijzondere karakter draagt de hele film.

Ellen Page zet een heerlijke Juno neer. In eerste instantie moet je even aan haar wennen (aan Juno dus) en deins je even terug van al die directheid, maar al snel smelt je voor dit doortastende meisje. Daarbij wordt ze subliem geholpen door de geweldige teksten. De film is doorspekt met pittige dialogen, waardoor zeker de eerste helft een geweldige vaart heeft. En J.K. Simmons als de vader van Juno mag ook niet onvermeld blijven. Hij speelt een geweldige vader die zijn pappenheimer inmiddels wel kent en Juno op een superrelaxte manier in het gareel houdt.