Opinions

Helen kruipt in andermans leven

Helen is een Brits-Ierse film van twee regisseurs die vooral theater hebben gemaakt en korte films. Hun langspeelfilm gaat over de verdwenen Joy, een meisje van achttien jaar. Beter gezegd: de film gaat over Helen, het meisje dat in een reconstructie van die verdwijnen de rol van Joy speelt. Helen is een dolende ziel die als grote droom heeft eens wakker te worden in een ander huis, in een ander leven. Dat juist zíj de rol van het verdwenen meisje moet spelen, maakt veel bij haar los. Langzamerhand gaat ze zich steeds meer met Joy vereenzelvigen.

Waarom Helen opgroeit zonder ouders blijft lang onduidelijk. Zelfs zijzelf weet dat niet, ze wil het niet weten. Ze weet alleen dat ze haar leven niet wil. De kans om in andermans huid te kruipen grijpt ze dan ook graag aan. De treurende ouders gaan vanwege het gemis zelfs mee in dit spel. Ook het vriendje Danny staat open voor Helens toenadering.

De regisseurs hebben er een realistische film van gemaakt door het alledaagse sterk te benadrukken. Tijdens het speuren naar Joy krijgt de hoofdagent een privételefoontje van zijn vrouw; vlak voor een bijeenkomst van de klas van Joy en een agente zien we eerst een jongen die in dezelfde ruimte gitaar staat te spelen. Als de bel gaat, vertrekt hij en komen de klasgenoten binnen. Heel bewust geven de makers ons niet alleen zicht op de speficieke scène maar ook op het gewone dat daar net aan vooraf gaat en dat voor het verhaal niet nodig is.

Toch is de film niet geheel geslaagd. Het idee is sterk, de manier van filmen intrigeert, maar alles had net een tandje beter kunnen zijn: de acteurs, het scenario, de plot. De film is ook net wat te kort en het einde nogal abrupt.

Warm gezin aan drukke snelweg

Het gezin van Marthe en Michel is gelukkig op het Franse platteland. Man, vrouw, twee dochters en een zoontje zijn erg op zichzelf, maar genieten volop van elkaar en de afgelegen plek waar ze wonen. En om die woonplek gaat het in deze film. Hun huis staat namelijk pal naast de snelweg. Alleen wordt die weg al tien jaar niet gebruikt. En het ziet ernaar uit dat de snelweg voorlopig ongebruikt blijft.

En dus fietst de jonge Julien over het prachtige asfalt, heeft pa Michel een luie stoel op de weg gezet en steken alle gezinsleden gemakkelijk over naar de overkant waar een zandweg hun enige verbinding met de bewoonde wereld is. Vooral moeder Marthe voelt zich thuis op deze bijzondere stek.

Maar dan ziet Julien op een dag werklui die met de weg bezig zijn. Op de radio (Radio autoroute) horen ze dat de snelweg na tien jaar eindelijk open gaat. Hier is de familie niet blij mee. Maar duidelijk is dat vader, moeder en drie kinderen nog geen idee hebben van wat hun te wachten staat.

Het zijn deze komische en absurde elementen die tezamen vooral tot een drama leiden. De film laat zien hoe de drukke snelweg het hele gezinsleven op zijn kop zet en uiteindelijk ontwricht. Hoewel de inleiding van de film nog komisch lijkt, vergaat het lachen de familie al snel. Voor een echt geslaagde film is het allemaal te absurd en te incoherent. Zeker als de climax nadert.

Wel mooi aan de film is de manier waarop de warme band van de gezinsleden in beeld is gebracht. Om die band voelbaar te maken, toont regisseur Ursula Meier vooral heel gewone scènes. Je ziet de manier waarop het gezin in de badkamer met elkaar dolt, hoe er gekliederd wordt met water, hoe er gelachen wordt en gestoeid. Het zijn deze scènes die het verhaal toch nog enige overtuigingskracht meegeven. Daardoor ga je lang mee in het rare verhaal.