Opinions

Deze film is een bijzonder geslaagde productie van zowel Litouwse als Engelse bodem. Het is zeker geen hoogstaande cinematografie, maar de donkere komedie is voortreffelijk uitgebeeld. Dit alles berust zich natuurlijk op heerlijke stereotypetjes en een vocabulaire wat veelal niet verder reikt dan cunt en mate. Het verhaal van de vier Britten is zeker doldwaas en het werkt gegarandeerd op de lachspieren. Lekker ontspannen en genieten, niet meer en niet minder.

Dit filmpje is geïnspireerd op een golf van satanische kindermishandeling beschuldigingen en rechtszaken die in de jaren '80 en '90 behoorlijk wat opschudding veroorzaakte. Ik denk dat het onderwerp met deze acteurs op een veel interessantere manier vorm had kunnen krijgen. Er waren namelijk behoorlijk veel lege c.q. saaie momenten in de film, waardoor ik de aandacht zo mee en dan begon te verliezen. Erg jammer dat de regisseur qua genres nogal zoekende was en er daardoor niet echt een sterke film werd afgeleverd.

Relic was voor mij een film die metaforisch de link legt tussen drama en horror niet helemaal super goed bevallen. Ik kan me best voorstellen dat er mensen zijn die het geniaal vonden. Als ik de twee los zie van elkaar kwamen ze voor mij door deze keuze op beide fronten te kort.

Heerlijke zwoele film met een schitterende setting vol van folklore. Wat betreft het verhaal is het een mooie uiteenzetting over een jongeman van Pakistaanse afkomst die het na 9-11 zwaar te verduren krijgt. De waanzin, achterdocht, onderhuidse spanningen en de alles over een kam scheren retoriek zijn na de aanslagen diep geworteld in de VS. Afghanistan en Pakistan waren immers de bewakers van het terroristisch bolwerk Al Qaeda, die door de Taliban aldaar onderdak kregen. Ondanks dat we hier weinig van te zien krijgen, is het een zeer geslaagde film. Er wordt diep in de huid gekropen van de Pakistaanse Changez, die na de aanslagen over de zin van zijn bestaan gaat nadenken. Een sterke en overtuigende cast ligt hier aan ten grondslag, en maakt het plaatje helemaal af.

Deze film vertelt op een verrassende wijze het verhaal van een eigenaardig hoofdpersonage. De film is een ironisch verhaal van zowel de vriendelijkheid en wreedheid van anderen. Of moord uit wraak uiteindelijk moreel gezien rechtvaardig is dat blijkt een dilemma. Christopher Plummer bewijst maar weer eens dat het een groot acteur is, echt klasse.

Remember Me is een typisch voorbeeld van een film waar drama en comedy elkaar naadloos weten te vinden. Het lost elkaar prima af. Bruce Dern is een van mijn top acteurs van zijn generatie. Ook hier ijzersterk.

Renesse is op zich een best te behappen Nederlandse productie. Wie is er in zijn/haar jeugd niet naar Zeeland geweest om te feesten en alles te doen wat God verbiedt! Om die reden werkte het sowieso op mijn lachspieren en sentiment. Niet hoogstaand maar prima film.

Replicas was voor mij een zeer aangename kijkervaring. De film had eigenlijk alles wat het in dit genre succesvol maakt. Verhaal, setting, techniek en degelijk acteerwerk. Om te beginnen bij Reeves: Velen zijn kritisch over zijn acteertalent maar hier was de rol voor hem zeer geschikt. Het verhaal had genoeg te bieden en werd in een prima setting netjes uitgevoerd. Qua emoties vond ik dat daar zeker wel bij stil werd gestaan maar gelukkig niet teveel. Dat had de vaart er onnodig uitgehaald en het genre onnodig ontkracht. Prima film, kostelijk mee vermaakt.

Repo Men is een heerlijke SF-thriller met een goede cast. Verhaal verveelt geen seconde.

Wederom een heerlijke overbodige actie/thriller met B-film specialist Bruce Willis in een bijrolletje. Sommige van deze films kunnen best het kijken waard zijn, echter is dat hier zeker niet het geval. Gauw vergeten.

Reptile is een pretentieuze film maar kon mij als geheel alles behalve overtuigen. Verhaallijnen blijven vaag en naar mijn gevoel wat uit. Daarbij het trage tempo is gewoon een bittere pil. Gezien de cast en excellente sfeer had het met wat meer aandacht beter gekund. Nu blijf je een beetje leeg achter.

Reservoir Dogs is voor mij een film met enkele briljante scenes en een sterrencast die het geweldig weet neer te zetten. Ik blijf er bij dat de heer Tarantino zelf beter niet kan acteren want hij is er mijns inziens bijzonder slecht in.

De film zelf is wat oppervlakkig met een simpel verhaal over een intense vriendschap met fatale gevolgen. De ontwikkeling van deze relatie tussen de twee tieners kent veel subtiliteit en samen met sterk acteerwerk is dit wat het de film toch interessant maakt. Het verwoestende en sombere karakter kent zijn oorsprong uit de slachtofferrol, waar alle personages in zekere zin aan lijden en dit gemeen hebben met elkaar.

Deze film kent goede cinematografie waarbij haast van kunstzinnige accenten kan worden gesproken bij het zien van de landschappen. Het script is echter meer gebaseerd op morele vraagstukken en gaat duidelijk minder over de wreedheden van de slavernij. Ondanks de fascinerende beelden en de geheel andere manier van uitlichten, heb ik toch redelijk wat momenten gehad waarop het allemaal wat slapjes aanvoelde.

Alejandro G. Iñárritu stijgt wederom naar grote hoogte met deze biografische western. Zijn The Revenant is visuele poëzie, een symbool van de menselijke veerkracht en een lofzang aan de woeste pracht van de natuur. De combinatie van het geluid van vallende sneeuw, ruisende wind van de bomen, of het stromende water van de rivier en de muziek van Alva Noto / Bryce Dessner / Ryuichi Sakamoto is adembenemend. Leonardo DiCaprio' s yup-achtige rollen van Martin Scorsese moeten je liggen, maar in deze film laat deze acteur maar weer eens zijn veelzijdigheid zien en zijn rol is dan ook Oscar-waardig. Ik weet een ieder deze intense en meeslepende wraakfilm aan te raden, wat een 156 minuten van puur genot was voor mij om te zien.

Of deze film geloofwaardig is of niet, is eigenlijk niet zo'n boeiende discussie. Wat wel interessant is, is het feit dat er wederom geprobeerd wordt om een misbruikte vrouw wraak te laten nemen. We zien het de laatste tijd wel vaker en soms werkt het en soms ook niet. Op zich is deze film verhaaltechnisch niet zo heel erg bijster intelligent. De actie wordt mijns inziens op een hoog ketchupgehalte bijzonder in elkaar gezet. Ik was er niet vies van, het is weer eens een mooie poging tot. Het is er zo eentje die je gerust kunt kijken, maar als je het niet doet, mis je niks.

Deze productie had apert te lijden onder beklagenswaardig acteerwerk en werd met veelal slow motion en harde gitaarmuziek dik aangezet. Het verhaal dat gebaseerd is op de gelijknamige reportage van Fredric Dannen maakt hiermee maar weinig indruk. Daarbij is het een wirwar aan gebeurtenissen en voelt het als een afgeraffeld geheel. Een soort van Triade festijn en de naam Scorsese klinken aanlokkelijk, maar blijken niet meer dan een lachertje te zijn. Het zal vast niet meer zijn geweest dan een vriendendienst voor het binnenhalen van een Oscar(The Departed) en een regisseur die een teveel aan misdaadfilms heeft gezien en van al die invloeden iets wou delen maar er uiteindelijk geen eigen draai aan wist te geven.

Revolver is een film met een interessant plot, goede acteurs die schitteren en een heerlijk sfeertje. Prima film maar verder niet groter maken dan wat het is.

Richard Jewell is een film met een aangrijpend en onbegrijpelijk verhaal. Geen ander persoon dan Clint Eastwood weet dit soort beladen films van de nodige sfeer te voorzien. Omdat het haast onbegrijpelijk is wat er met Richard Jewell is gebeurd is het een film die qua speelduur voorbij vliegt.

Sterk verhaal over vriendschap en jezelf moeten neerleggen bij dat wat je in het leven graag wilt, maar niet meer kan. Echt grote acteurs zijn er niet, maar acteren doen ze enorm goed en zeer geloofwaardig. Het is een klein filmpje met een traag verhaal maar precies dat, wat hoort bij de film. Ik heb er zeker van genoten.

Vol van beledigend saaie stereotypen en overgoten met verschrikkelijke dialogen en afgezaagde humor. Een sterrencast maakt nog geen film, dat blijkt wel weer. Adam Sandler is vaak goed of slecht. Altijd een uiterste, waarbij in deze zeer slecht!

Vrij vlotte en kleurrijke animatiefilm met mooie beelden uit Rio de Janeiro. De gedomesticeerde Macaw papegaai zal zijn soort voor uitsterven moeten behoeden en gaat een groot avontuur tegemoet. Zo vlot als de film start zal dit gaandeweg wel afnemen, omdat er weinig spanning valt te beleven tijdens hun avontuur in Rio. Wanneer het script in Rio ook wat vlotter in mekaar had gezeten, was de film absoluut beter geweest dan wat het nu is.

Deze film is een vrij smakeloos vervolg geworden met een script wat qua uitwerking zwaar tekort schiet. Op zich is het plot vrij aardig bedacht, maar is het te dun om een succesvol vervolg te creëren. Het eerste uur is zo tergend en oninteressant dat de lege ruimte noodzakelijk gevuld worden met een hoop theatrale nietszeggende musicalachtige optredens van de personages. Grappen zijn er nergens en het beoogde avontuur is qua opbouw slaapverwekkend.

In deze film maken we kennis met een exclusieve eetclub, die bestaat uit tien over het paard getilde eerstejaarsstudenten van Oxford. De regisseur heeft een duidelijk beroep willen maken op thema's zoals macht, kapitaal en groepsdruk. Dat deze club leden kent van welgestelde klasse wordt eens te meer duidelijk. Drank, drugs en controle verlies zijn excessen die bij een wanstaltig karakter bij velen duur komen te staan. Uiteraard is dat bij leden van de riot club anders en geldt hier een soevereine dienstregeling. De nacht die dit alles duidelijk zal maken, is ook eigenlijk alles waar het hier om draait. Veel blijft er niet over en het is allemaal net te weinig om memorabel te zijn. Qua karakterontwikkeling en emoties is het daarentegen vrij sterk. Een goed spelende cast staat hieraan ten grondslag.

Deze Ripley is wat je kunt noemen een redelijke interpretatie van een heerlijk fenomeen. De sfeer in de film is goed en het verhaallijntje kan er net mee door. Er zijn betere films onder deze naam, maar dat doet niets af aan deze.

Ripley's game is een zeer fascinerende film. Een zwoel decor wat verstoort wordt door pure moordlust. Het psychische spelletje door dhr. Tom Ripley is hierin de leidraad voor een zeer spannende en aantrekkelijke film. Zeer knappe film in al haar facetten.

Rauwe Britse misdaad waarbij de opkomst van Carlton Leach in beeld wordt gebracht. Bikkelharde hooligans die dat leven door sterkere controle niet meer als uitdaging zien. Wanneer de onderwereld dan nog genoeg te bieden heeft, wordt het van kwaad tot erger. Hierbij wordt geen detail overgeslagen en zien we dat het leven van deze criminelen in de jaren tachtig en begin jaren negentig meedogenloos was. Uiteindelijk blijft zoiets nooit overeind en is het een film als zovelen.

Zwaar rommelige film waarin elke chronologie ontbreekt en de ontwikkeling van het psychopathische gedrag van de tweeling niet echt overtuigend in beeld werd gebracht. Slechte karakterontwikkeling, onsamenhangend en qua details ontbrekend verhaal en slecht acteerwerk maakt het dat deze productie een echt fiasco is.

Rise of the Planet of the Apes is een film met een leuk en boeiend verhaal wat met indrukwekkende informatie waanzinnig wordt geprojecteerd. Ik was verrast omdat ik op voorhand een twijfel had maar dit in positieve zin goed werd beantwoord.

Ondanks een zwaar uitgemolken verhaallijn was dit een zeer verrassende film. Het mysterieuze tintje was sterk, de beelden echt fantastisch en het acteerwerk meer dan overtuigend. Vooral Rafe Spall deed het zeer goed. Prima film, serieus.