Opinions

Om even terug te komen op mijn voorgaande bericht: hiervan is weinig sprake in The Treasure of the Sierra Madre. De Spaanse dialogen maken de film lekker autheniek, maar ondertitels hadden er prima bijgekund. Het gebrek eraan heeft niets van doen met restrictieve narratie omdat de gesprekken in grote lijnen duidelijk worden. Anderzijds weet je toch wel wat er ongeveer gezegd wordt dus onmisbaar zijn ze nu ook weer niet. Laten we die authenticiteit daarom vooral onderstrepen!

Verder een uitstekende, onderhoudende avonturenfilm met een uitmuntende cast. Vooral de oude Huston schittert als het goud dat ze opgraven, maar Bogart en Holt zijn eveneens perfect gecast. Verder zit er genoeg spanning door de film en is het einde bovenal verrassend. Wat een deceptie in die laatste vijftien minuten, heerlijk!

Best goede film dit. Beetje standaard onmogelijk liefdesverhaal, maar al met al toch best bloederig voor een chick flick

Na een poos geleden "Blanc" gezien te hebben werd het wel eens tijd om het eerste deel uit Kieslowski's trilogie te kijken. Omdat zijn film over egalité mij prima beviel waren de verwachtingen met betrekking tot zijn liberté vrij hoog. Hoewel deze termen natuurlijk zeer vrij interpreteerbaar zijn. Voor de symboliek die schuil gaat in zijn films geldt hetzelfde. Dat is overigens geen negatief punt, het is fijn als films zodoende een diepere bodem krijgen, het maakt herziening natuurlijk ook aangena(a)m(er).

Helaas kon "Bleu" lang niet zo bekoren als diens opvolger. Vooral het doen en laten, het hebben en houwen van Juliet Binoche was nogal.... saai. Laat daar de film nou mee gevuld zijn. Ze acteert wel aardig, dat was het zeker niet, maar er gebeurt zo weinig met haar. Natuurlijk zijn veel mensen het hier niet mee eens: hoog emotioneel gehalte, eenzaamheid in het zwembad, enz... maar het raakte me niet.

Wat overblijft is een aardige art direction die de filmtitel leuk weerspiegelt en een ingenieus geïmplementeerde soundtrack. Het valt me op dat Kieslowski zeer secuur te werk gaat met betrekking tot zijn kaderstelling en mise-en-scene. "Blue" is daarom visueel een stuk beter dan inhoudelijk. De muziek is ontoepasselijk bombastisch, maar sluit wel aan op het verwerkingsproces van Binoche. De goede punten afwegend tegen de slechte kom ik uit op een 2,5. Wellicht dat herziening een openbaring is. Wellicht ook niet. Eerst Rouge maar eens zien. Dan Bialy. Dan pas weer Bleu.

2,5*

Lekker foute 80s onzin. Enorm veel slechte meuk wordt spaarzaam afgewisseld met dingen die eigenlijk niet eens zo heel slecht waren. De acteurs en het script zijn hilarisch en maken van Troll een uiterst belabberde prent, maar al die trollenpoppen zagen er juist weer geinig uit. Sesamstraat in fantasystijl. Niet eng dus, wel grappig. Ook Torok ( ) de trol zag er cool uit. Niets is hoogstaand natuurlijk, maar in een film als deze past het prima op zijn plek.

Verder waren een aantal bijrollen hilarisch slecht, zoals de vrijgezelle bovenbuurman en de legerbuurman. Hun appartementen zijn nogal typisch ingericht, dat valt dus weer mooi boven op de pret. Dan zijn er nog de jaren 80 muziek en de SFX die echt vreselijk belabberd zijn, plus het einde van de film. Troll is geestige pauper.

Wat een je reinste pulp. Lachen! Dat dit één van de slechtste grappigste films ooit is, dat lijkt me duidelijk. Boven alles wat slecht is (en alles ís slecht), zjin er een paar uitschieters. De kroon wordt natuurlijk gespannen door de heks. Kom op mensen: vervang zo'n rol gewoon tijdens het filmen... Of niet natuurlijk, als je bewust dit soort cultpulp wil maken.

Dan het script. De slechtste situaties gaan gepaard met idiote teksten. Een uiterst foute pisscène bijvoorbeeld, gevolgd door de geniale tekst "You can't piss on hospitality! I won't allow it!" moet toch wel het beste staaltje schrijfwerk ooit zijn. Of een lading boze goblins die wordt afgeschrikt door een broodje rauw vlees... "Think of all the cholestorol!" En vooruit, nog even een laatste quote'je waarvan ik bijna mijn eigen pisscène beleefde: (tijdens een seance waarin de familie hun overleden opa wil oproepen) "But how are we going to make grandpa come?"

Dikke camp en pure nonsens, maar wel erg vermakelijk.

Hoewel een film als deze altijd twee kanten op kan gaan, lukt het Tropic Thunder toch wel om te slagen als flauwe comedy. Uiterst leuke cast, met een uitmuntende Downey Jr. Maar ook heel veel leuke cameo's en bijrollen van o.a. Jon Voigt, Nick Nolte, Matthew McConaughey, Jason Bateman, Toby Maguire en weet ik veel wie nog meer. Spot de acteur! En zelfs Jack Black vond ik te verkroppen en dat zegt eigenlijk heel wat. Overigens ook veel leuke knipogen naar acteurs die niet meespelen.

Wat een hoop overeenkomsten met het origineel. Of misschien ook: wat weinig originaliteit in de remake. Ik had meer verwacht van de Coens in dit tijdperk. Iets meer durf dan de versie uit 1969 misschien. Dit is leuk, maar wat voegt het toe? Iets meer een eigen draai in plaats van het script amper aanpassen. Hele dialogen zijn onveranderd gebleven. Bridges is cool, maar Wayne is cooler. De rol van Mattie Ross was ook al beter in de oudere versie. Ten slotte jammer dat Dagget in deze film louter een voice over was (J.K. Simmons?)

Een leuke en goed te volgen documantaire over de Le Mans titelfavoriet Audi in het racejaar 2008. Vooral omdat de medewerkers in de opbouw naar, maar ook tijdens de race zelf, openhartig spreken over hun taken en werkzaamheden binnen het team, krijgen we een aardig beeld van hoe Audi zich voorbereid op de jaarlijkse race van 24 uur lang. Daar staat vooral de concurrentie van het snellere team Peugeot tegenover, die eveneens een gooi naar de titel doet.

De opbouw van Truth in 24 is goed. De eerste helft bestaat uit de opbouw naar de race en worden er vooral vergelijkingen met Peugeot gemaakt. Het blijkt al snel dat hun bolides sneller zijn dan de Audi's, wat een redelijke spanning opwekt voor de race zelf. De tweede helft bestaat uit de 24 uur van Le Mans. Beide teams hebben drie auto's in de race en per auto rijden er nog eens drie coureurs. Strategie is van uiterst belang, naast een zeer behendig coureurteam. Beide zijn doorslaggevend voor de overwinning.

De opzet van de documentaire is helaas het minste aspect. Tergend Amerikaans wat betreft de muziekkeuze, die onnodig bombastisch is en te pas en te onpas wordt ingezet om team Audi een heoïsche status te geven. Verder zitten er een hoop lelijke slowmo shots in, wat natuurlijk de snelheid van het racen niet ten goede komt.

Het is overigens handig om het één en ander te weten van Le Mans, maar niet cruciaal om deze documentaire te volgen. De vertelstem van Jason Statham is ten slotte niets minder dan perfect.

Poe, wat een vreemde film. De keuzes van Phoenix zijn personage zijn ronduit vreemd en onvoorspelbaar door de film heen, hoewel het verhaal zelf ernstig clichématig is. Aan het begein leek dit een soort romantiscge komedie (met veel plaatsvervangende schaamte), maar uiteindelijk is het een romantisch drama. Two Lovers is zo'n film waar één persoon verliefd wordt op twee vrouwen en natuurlijk de foute keuze maakt tussenbeide. Daar tussendoor wat familiegeneuzel, maar weinig noemenswaardige gebeurtenissen. James Gray daarentegen heeft van regisseren wel kaas gegeten (zie ook We Own the Night), maar ik wil wel eens zien wat hij met een goed script kan. Als scenarist faalt hij wederom.

Hopelijk trouwens niet de laatste film met Phoenix, in dat geval zou hij zijn acteercarriere met een sisser laten eindigen.