Opinions

Een psycchiatrische patient vertelt het verhaal over de geschiedenis van Dr Caligari (Krauss) die vermomd als kermisexploitant en samen met de gehypnotiseerde Cesar een kleine stad met moorden terroriseert .
Uiteindelijk word hij ontmaskerd als schyzofrene directeur van een krankzinnigen gesticht .
Vervolgens blijkt dat de verteller zelf aan waanvoorstellingen lijd en het hele verhaal een hersenspinsel is , of toch niet ???
Dit is wellicht de oudste film die ik ooit heb gezien , dat is ook aan de decors te zien die volledig uit boordkartonnen achtergronden lijkt te bestaan , Kraus als de enge Dr heeft echt een kop die voor dit soort rol geknipt is en hij speelt zijn rol overtuigend .

Ik had hier wel wat van verwacht , kinderachtige humor ok maar dat kan ik best wel van genieten maar wat was dit ?

Ik heb geen enkel moment kunnen lachen , scenes die mekaar opvolgen die niks met mekaar te maken hebben , de ene scene nog kinderachtiger dan de andere , een romance die niks toevoegt , de film leek twee keer zo lang te duren als de werkelijke screentijd .

Ik dacht dat met zulke gevestigde komedie namen wel heel wat beters verwacht maar dit was echt meer dan waardeloos .

een theatrale praatfilm die nergens boeiend weet te worden , toneelachtig en saai met mooie decors , dat dan wel .

Een actie of spectakelfilm is het duidelijk niet , meer een toneelstuk .

De veroordeling en het proces is eigenlijk een behoorlijk ongeloofwaardig verhaaltje op zich, maar goed de rest is aardig maar verder ook niet echt indrukwekkend .

Ik zie dat hier 120 minuten staat, de versie die ik zag was ruim 95 minuten en zoveel snijwerk kan het verhaal geen

goed hebben gedaan .

aardig maar om nou te zeggen dat het trauma dat haar zo doet veranderen overtuigend overkomt , nou nee ?

Hoofd kaalscheren en zo nu en dan in de isoliatiecel doorbrengen lijkt me niet echt heel wereldschokkend .

Maar goed het was 1950 en al te shockerend mocht het natuurlijk ook niet overkomen .

Toch een 3 voor het degelijke acteerwerk .

Het romance verhaal is het enige minpuntje in deze oorlogsfilm die eigenlijk geen oorlogsfilm is .

In de jaren 50 en 60 werden er heel veel oorlogsfilms gemaakt met veel 1 demensionale karakters .

Een oorlogsfilm waarin het psychologische aspect en het rechtbankgedeelte een balengrijke rol spelen .

Bogard zet zijn rol goed neer en ook de rest van de rollen word goed gespeeld .

Wie had gedacht dat een musical een goede mix zou zijn met het western genre ? ik niet maar wonderwel is het hier wel gelukt met een flinke dosis humor leuke liedjes en een goede chemie tussen Howard keel en Doris day .

Ok day als ruige kerel ? wat mij betreft hoeft het niet , lovelyboy hierboven zij het al, ze is ook erg druk en ze doet net wat teveel haar best om man te willen zijn , als ze wat ontdooit en haar vrouwelijke kant laat zien word ze een stuk verteerbaarder om naar te kijken .

een sociaal dubbele moraal thema is wel opvallend ( hier een voorbeeld maar zeker waar) en veelzeggend : blijkbaar mogen vrouwen wanneer ze maar willen en hoe het hen uitkomt in de mannenrol kruipen zonder dat ze hun vrouwelijke privileges hoeven op te geven , voor mannen daarentegen is het een taboe om in de vrouwenrol te kruipen, zij zitten altijd vast in hun rol en de verantwoordelijkheden die dat met zich meebrengt .

Was dit verhaal gebasseerd op echte gebeurtenissen ? .

Kan me verder prima aansluiten bij wat er hierboven al vermeld is goed spannend verhaal vrij kort maar afdoende

Deze film is voor mij jeugdsentiment maar er zit wel degelijk een onderliggende boodschap in verwerkt ( in ieder geval wat betreft de amerikaanse maatschappij)

Status maakt je kogelvrij.

Mannen met status kunnen overal mee wegkomen, zelfs complete klootzakken zijn.

Kijk naar sporters, de helft van de meisjes in de film mag ze niet eens, maar ze blijven

toch hangen.

Waarom?

Omdat status comfort overtreft, status aardigheid overtreft, status alles overtreft.

En hier is de clou.

Zodra Ronald die status verliest, poef, is het afgelopen.

Al die meisjes die hem zo graag wilden hebben, doen ineens alsof hij niet eens bestaat.

En dit is niet zomaar een tienerkomedie uit de jaren 80, het is het echte leven, beroemdheden, atleten, rocksterren

.

Als ze populair zijn, wil iedereen ze.

Als ze een koud product zijn, als de aandacht vervaagt, kan het niemand meer schelen.

Ronalds opkomst en ondergang is de perfecte herinnering.

Als je je een weg naar de schijnwerpers baant, stopt de dag dat de betaling stopt, ook de aandacht.

Maar er is nog steeds één persoon die door het spel heen kijkt, en zij is de reden dat dit verhaal

niet eindigt zoals de laatste Amerikaanse versie.

Toen THE LAST AMERICAN VIRGIN uitkwam, liet het overal aardige jongens gebroken achter.

Gary verliest niet alleen Karen.

Ze rent terug naar Rick, zijn beste vriend.

De film eindigt met Gary alleen, vernederd en gebroken, bruut, ja, maar eerlijk, daarom

kwam het zo hard aan, omdat we diep van binnen allemaal wisten dat dit de waarheid was.

Vergelijk dat eens met (can't buy me love), Ronald verliest alles, maar dan, boem, daar is

de clichématige jaren 80-kus.

Liefde overwint, ze leefden nog lang en gelukkig, het staat gewoon in de titel, can't buy me love.

Het verhaal moest eindigen met ware liefdesoverwinningen, want anders sloeg de boodschap om in

'ik kan liefde kopen'.

En als dat het einde was geweest, zouden Cindy en vrouwen in het algemeen ontmaskerd zijn als oppervlakkig,

materialistisch en statusgedreven.

Maar de waarheid is dat Cindy en Karen niet anders zijn.

Denk er eens over na, Cindy komt pas bekentenis doen nadat Bobby haar heeft afgewezen.

De student met hoge status wijst haar af.

Wanneer de beste optie afhaakt, draait ze het script om om haar gezicht te redden.

Herinner je haar brute opmerking nog, ik bedoel, ik kreeg tenminste betaald.

Dat is geen liefde, dat is schadebeperking.

En Karen, hetzelfde verhaal.

Ze gebruikte Gary toen Rick haar zwanger maakte, smeekte de aardige man om steun en liet

hem vervolgens vallen zodra Rick weer in beeld was.

Beide vrouwen deden wat vrouwen vaak doen: zichzelf beschermen, hun reputatie beschermen en ervoor

zorgen dat ze niet met lege handen weglopen.

Het echte leven (in ieder geval in Amerika) bewijst dit patroon.

Kijk maar naar wat er gebeurt bij scheidingen tussen beroemdheden.

Mannen bouwen imperiums op, maar zien de helft ervan verdwijnen zodra de relatie eindigt.

Denk aan atleten, acteurs of muzikanten die in één nacht tientallen miljoenen verliezen. Waar

die vrouwen op jacht zijn naar de liefde, of waar ze de uitbetaling veiligstellen, is hetzelfde spel dat Cindy en

Karen op het scherm speelden, alleen met tienerinkomsten in plaats van villa's en miljoenen.

Toen Ronald en Gary niet langer bruikbaar waren, werden ze allebei aan de kant gezet, en laten we eerlijk zijn.

In de echte wereld zou Cindy zijn geëindigd met Bobby, de hooggeplaatste student.

maar Ronald, die clichématige kus uit de jaren 80, is Hollywoods schadebeperking.

Niets meer.

Ronald krijgt het meisje, niet omdat het waar is, maar omdat de studio's

de waarheid niet konden verdragen.

Dus vraag jezelf af, was Ronalds happy end echt een overwinning of slechts een dekmantel voor de waarheid?

Can't buy me love, vermomt zich als een romcom-sprookje, maar onder de flitsende dansmoves

en cheesy kus, is het een verhaal over status.

Ronald won Cindy niet vanwege wie hij was.

Hij won vanwege wat hij vertegenwoordigde.

De nerd werd pas begeerlijk toen hij de sociale ladder beklom, en hij viel op het moment

dat die status daalde, Hollywood gaf hem een happy end, maar laten we eerlijk zijn.

Dat was niet voor hem.

Dat was voor het publiek, om de fantasie te beschermen, om de brute waarheid te verbergen waar de laatste Amerikaanse

maagd niet voor terugdeinsde.

De meeste mannen zoals Ronald en Gary krijgen het meisje niet, omdat vrouwen niet verliefd

op je worden.

Ze worden verliefd op wie je bent.

De grote vraag is dus: ging Ronalds einde echt over liefde, of was het gewoon Hollywoods

manier om de waarheid te verdoezelen?

Denk aan de Ferrari.

Je kunt hem huren, je kunt hem leasen, maar zodra de betaling stopte, is hij weg.

Niets meer dan kinderachtig anti mannen satire die ook nog eens waardeloze grappen heeft , opvallend altijd dat als er een sterk feministisch sausje overheen ligt , de grappen altijd alleen ten koste van mannen gaat , wanneer het over de zogenaamde vrouwen onderdrukking gaat word de toon een heel stuk serieuzer .

Bill maher mag dan het gros van de flauwe grappen over zich heen laten komen als man , maar zowel Shannon tweed als Adrienne barbeau,s karakters blijven volledig gevrijwaard van ook maar enige vorm van spot .

Dat werkt niet in een goede satire en legt bovendien het kinderachtige sexisme goed bloot .

Buiten het feministische sausje dat er in een aantal scenes overheen gegooit is ( gelukkig minder erg dan ik had gevreesd) vind ik het algemene plot verhaal maar middelmatig en je krijgt maar geen connectie met welk personage dan ook , ik betrapte mezelf erop het aan te kijken zonder echt in het verhaal gezogen te worden .

De actie is goed gedaan mag je ook wel verwachten met het budget wat beschikbaar was maar het verhaal is gewoon erg middelmatig en weet maar niet te boeien .

En wat erger is ? waar moet dit passen in het grotere geheel van the avengers ? het is er haastig op het laatste moment tussen gepropt en ik vind het er helemaal niet in passen .

Duvall herkende ik anders vrijwel direct , verder een prima combi tussen lichte humor en sterk drama .

Peck speelt heel sterk de rol van psychiater ( als je het zo mag noemen ) en Curtis mag voor de humor momenten zorgen en dat is aan hem wel goed besteed , volgens mij was dit een beetje een herhaling van zijn rol in operation petticoat .

men must become and women just are , spoiled children make terrible adults , 2 wijsheden die universeel en van alle tijden zijn ( zeker anno nu) .

Tough love is iets wat in deze film een hoofdthema is , iets wat de echte vader van de jongen niet begrijpt maar dankzij het ongeluk word het karakter van de jongen uiteindelijk toch gered , dat dat nodig is met behulp van harde lessen en zelfs trauma is een noodzakelijk kwaad .

Het wordt eigenlijk nog redelijk mild in beeld gebracht maar is desalnietemin effectief in zijn boodschap .

De jongen speelt goed maar zodra hij op de boot is wordt hij nog beter , Tracy doet het leuk en is geknipt voor de rol van mentor .

Ik was hier niet super van onder de indruk , en dat met name te maken met de vele randzaken die eromheen teveel op de voorgrond worden gezet .
Soms rare keuzes qua scenes en editing en 2 meiden die teveel een prominente plaats in het verhaal innemen alsof het allemaal om hen draait en niet om het pakken van de dader .
Als er dan ook nog een soort hereafter scenes worden gebruikt nadat dat ene meisje is vermoord om haar maar in het verhaal te houden op een rare geforceerde manier dan haak ik een beetje af .
Nee geef mij dan maar die andere 2 veel beter verfilmde serial killer stories ( the deliberate stranger en Too catch a killer ) .
Als geheel niet slecht maar echt goed zeker ook niet

De humor is wel bij vlagen grappig in dit aparte feministische verhaaltje over een vrouw (jaques) die zich verwaarloost voelt door haar man .

Ze word meteen vanaf het begin al niet echt sympathiek neergezet en is bovendien nog flink te dik ook , geen wonder dan ook dat manlief niet echt veel aandacht voor haar heeft en liever zich stort in zijn werk .

Haar karakter word gaandeweg de film een stuk milder maar dan is de schade al aangericht .

Ook veel simping door de mannen in het algemeen ( vrouwen die klagen en de heren die niks durven terug te zeggen) .

De eerste gedachte en advies dat ik wilde geven aan haar was : val een kilo of 40 af en je probleem lost zich vanzelf op , in plaats daarvan gaat ze een concurerend taxi bedrijf opzetten met notabene zijn geld en met allemaal sexy taxi chauffeuzes , het levert wel wat grappige scenes op en de heren hebben natuurlijk geen kans want de klanten lopen allemaal naar de dames toe .

Dan vraag je je toch af waarom er bij peggy niet een lichtje gaat branden en wat moeite gaat doen om er eens wat aantrekkelijker voor haar man uit te zien .

Voor een lighthearted comedy zoals dit word omschreven zijn de onderwerpen behoorlijk serieus , een man ziet zijn korte heftige relatie met zijn verloofde op de klippen lopen omdat de introductie met zijn aanstaande schoonmoeder nou niet bepaald vlekkeloos verloopt om het maar zacht uit te drukken .

Dat is een soort flashback overigens want intussen heeft hij al een nieuwe relatien eentje waarin hij morgen gaat trouwen .

Maar als hij erachter komt dat zijn ex net bevallen is van een dochter en dat ze het kind ter adoptie wil afstaan onvoerd hij het kind min of meer .

Zijn huidige vriendin word wel erg makkelijk als opvulling terzijde geschoven en dat levert een rare onevenwichtige film op , wel apart is om te zien hoe vaders al in die tijd al werden gezien als mensen die eigenlijk weinig recht op hun kind hadden terwijl moeders al als vanzelfsprekend als de rechthebbende werden beschouwd .

De karakteristieke kenmerken van een bond film blijven bij mij toch gewoon , de humor en mooie vrouwen , de spectaculaire actie en een leuk verhaal over een charismatische schurk die de wereld bedreigd .
Mads mikkelsen lijkt die schurkenrol aardig in te vullen maar word dan op een gegeven moment achterloos terzijde geschoven .
Het verhaal kon me toen al niet echt meer boeien ,( nodeloos ingewikkeld ) de casino scenes waren het hoogtepunt maar de actie eromheen was niet bijster imponerend , de snelheid van actie scenes ( snelle camerabewegingen die soms nauwelijks te volgen zijn ) is me al jaren een doorn in het oog en lijkt een mix tussen ( kijk eens hoe snel ik ben en truc om het allemaal nog spectaculairder te maken ) .
Vroeger waren bond films films met een knipoog en humor in de actie , het werd allemaal niet zo serieus genomen maar toch was het spannend en spectaculair .
Dat is allemaal vervangen door hardere actie en grimmigheid , en een vaag plot rond terrorisme en geld , het personage neemt zichzelf ook veel te serieus en er valt maar bitter weinig te lachen .
In dit deel is het vrouwelijke schoon ook verre van imponerend , ze straalt weinig vrouwelijkheid uit en is ook op momenten arrogant .
Nee geef mij maar films als : octopussy , the man with the golden gun , of zelfs Moonraker , die hadden wel de Bond vibe .

Natuurlijk geen echte griezelfilm maar meer een komedie met wat sfeer griezel elementen erin ,Hope speelt hier weer de komische clown , zij het iets ingetogener als we van hem gewend zijn , Goddard is weer de charmante schoonheid die de erfenis krijgt maar de nacht moet zien te overleven omdat een onbekende haar erfenis wil hebben .

Het is naar moderne begrippen natuurlijk behoorlijk gezapig maar de sfeer zit er wel in en de film is best wel onderhoudend en duurt kort genoeg .

Teveel suggestie en te weinig echte spanning en horror , dat is eigenlijk in een notedop hoe ik deze film wil samenvatten .

Het begint aardig maar het horrorgedeelte wil maar niet echt loskomen en het blijft een beetje hangen in enkele suspense momenten .

De acteurs en actrices doen hun best maar het red de film niet echt

Borgnine en davis zijn beide goed op dreef en zeer geloofwaardig als ouder koppel waar de sleur flink in geslopen is .

Fitzgerald ken ik niet echt goed als acteur maar hij speelt op zijn komische manier erg sterk .

De rest van de cast doet het naar behoren maar raakt hier een beetje ondergesneeuwd bij , het verhaal is verder zeker herkenbaar en blijft boeien tot aan het feel good maar nietemin sterke einde .

Vanuit een red pill perspectief kan je deze film vrij makkelijk ontmaskeren als het zoveelste damsel in destress en

bad guy sweet girl sprookje en als je het karakter van Geddes in het begin bekijkt dan zie je dat ze nooit het

onschuldig prinsesje kan worden wat het verhaal ons wil doen laten geloven .

Maar goed laten we de geloofwaardigheid laten voor wat het is , dan moet ik wel toegeven dat de uitvoering

( alhoewel dramatisch) goed gedaan is , zowel het acteerwerk als het camera werk is uitstekend .

Geddes heeft trouwens het perfecte onschuldige gezicht voor een rol als dit en ik herkende haar aanvangkelijk niet

direct als Miss Ewing uit dallas ( de enige andere rol waar ik haar eerder in heb gezien ) .

jaren geleden deze miniserie eens gezien maar pas tegen het eind van deze herziening besefte ik pas dat ik hem ooit eens eerder had gezien .

Het verhaal neemt erg lang de tijd om de levensloop van de 3 mannen te vertellen , in dit geval wel meer dan 4 uur maar dat vond ik niet echt een bezwaar want ik hou er wel van als er flink de tijd word genomen om karakters uit te diepen , zo leef je ook echt mee met wat de jongens en later mannen allemaal meemaken .

Over dat conflict met de klu klux clan wat vermeld word in de uitleg hierboven klopt niks van , dat verhaal komt totaal niet in de film ter sparake .

Hier zie je ( als het allemaal globaal een beetje klopt ) hoe het amerikaanse systeem misdaad bijna in de hand werkt , want het is het corrupte medische systeem dat Whittier's familie de armoede in drijft en dat Whittier tesnslotte de misdaad in doet belanden , het vrijwaard hem niet van zijn eigen verantwoordelijkheden ten aanzien van zijn misdaden maar toch .

gezondheidzorg zou betaalbaar moeten zijn maar we weten allemaal hoe het corrupte systeem in amerika werkt .

De film is verder sterk in zijn opbouw en schetst een duidelijk beeld van hoe de jongen langzaam afglijd in zijn haat tegen de gevestigde orde en de overheid .

Een sterke film met goede vertolkingen van vrijwel de gehele cast , en een eerlijk verhaal die het systeem in zijn geheel toch wel aan de kaak durft te stellen ,iets wat anno nu denk ik niet meer gebeurt .

grappig gemaakte soort educatieve film over 4 jongens die een ontdekkingsreis maken door de prehistorie en alle tijdperken doorlopen in hun reis , de effecten zijn natuurlijk gedateerd maar dat geeft niks , trouwens ik vond dat moeras waar ze op een gegeven moment in belanden best indrukwekkend gemaakt .

Verder vooral een historie les verpakt in een simpel plotje .

Ik kan me goed vinden in de recensie van Bobbejaantje hierboven , de rollen zijn verder meer dan prima ingevuld en de lange flasback structuur die in het begin wordt gehanteerd werkt zeer goed .

Ook de opmaat naar de bokscarriere en de karakteropbouw van met name Midge is solide gedaan .

Kirk vult de rol geweldig in en tilt de film naar een hoger niveau .

Niet al te best , al zijn de dames leuk en is het begin best wel veelbelovend met een aantal grappige sexy scenes , maar zodra de kills beginnen en de spanning erin zou moeten komen laten de makers zien dat ze daartoe totaal niet in staat zijn , de film ontbeert elke vorm van engheid en spanningsopbouw , de gore is vrij matig en het plot is behoorlijk warrig .

Ach ja het jaren 80 sfeertje is wel aanwezig en er zitten een paar aardige scenes is maar het horror gedeelte is volledig mislukt , de zogenaamde twist aan het einde weet daar ook geen verandering in te brengen .

kan mij grotendeels vinden in het verslag hieboven .het begin van de film is enigsins saai met een introductie via een voice over van het einde van het Capone tijdperk en de void die dat in misdaad kringen achterlaat en nieuwe crime bosses die zijn plek in de georganiseerde misdaad willen overnemen .

Daarna krijgen we een soort meeting waarin de politie en politiek een undercover agent willen inzetten om de georganiseerde misdaad die nu geraffineerder te werk gaat te ontmaskeren .

Na dit trage begin word de main character geintroduceerd en word de film langzaam aan steeds beter , de karakters krijgen ook genoeg tijd en naar het einde toe word de film steeds spannender .

Rare gemeenschap maar om dan zo een razzia te houden , alle mannen te arresteren , daar klopt ook niets van .

Verder redelijk tam allemaal .

Franz heeft in het geheim een verboden romance met een Barones , maar het is vanaf het begin al duidelijk dat het geen echte liefde is .

Dan ontmoet franz Christine ( een veel jongere vrouw ) en na een stroeve start ontstaat er toch liefde tussen de twee .

Nu moet Franz zijn affaire met de barones op een waardige manier zien te verbreken , De man van de barones vermoed echter dat zijn vrouw vreemdgaat en eist een duel .

Je zou dit als een Sissi clone kunnen zien maar dat is een beetje vergezocht want het verhaal gaat fetelijk over overspel en de liefdes spelletjes tussen de sexen , bovendien is het einde een heel stuk dramatischer dan de Sissi reeks ooit zou durven doen .

Ik vond dit zeker wel een vermakelijke kestfilm Met Kurt die als de kerstman meer dan prima gecast is .

de rolletjes van broer en zus zijn ook leuk ingevuld en het verhaal blijft leuk met wat leuke vondsten

zoals de zak met pakjes en de gimmicks op de noordpool .