Live and Let Die (1973)

Geweldige Bondfilm, erg verfrissend na de Connery reeks (en die enkele van Lazenby). Dit is een hele andere film, minder serieus, veel meer humor en toch spannend, goede muziek, mooie actie en achtervolgingen. En valt me tevens op dat Moore toch een erg veelzijdig acteur is in deze rol. Minder rauw dan Connery. Ondanks dat dit een donkere film lijkt, heb ik er erg van genoten. Alleen dat Voodoo gebeuren past niet helemaal bij Bond. Ik heb overigens in deze film ook nergens het gadgetgehalte gemist, het zit er bijna niet in.

Oei! Hier zag ik toch wel even tegen op, te beginnen met Roger Moore na Connery en Lazenby. Een reeks films die ik me toch herinnerde als niet bijzonder sterk met de nadruk op The Man With The Golden Gun en Octopussy, films die geregeld een flauwe komische noot meedroegen en daarmee een heel verschil met de stijlvolle Sean Connery films. Één verschil moet dan ook meteen geduid worden, dat de aanpak van deze Bond behoorlijk anders is dan de vorigen, en de 'do or die' aanpak plaats gemaakt heeft voor een aanpak waar de situaties Bond vooral lijken te overkomen, met nadruk wanneer hij weer achter de wijven aanzit. De vrouwenjacht is ook zoiets trouwens dat onder Moore in een stroomversnelling gekomen lijkt te zijn, aan het belachelijke grenst en eerder een terugkerende gimmick lijkt dat hij alles meteen tussen de lakens krijgt, dan iets verhaal technisch of iets dat toevoegt. Desondanks is de eerste Bond met Moore best genietbaar en dat komt vooral door de aangename en afwijkende sfeer die de hele voodoo toestand met zich mee draagt. Verder staat de film bol van de actie met als aangename momenten krokodilleneiland, de bootachtervolging, de busachtervolging, de hele toestand in Harlem en het lesvliegtuig waardoor je van het ene in het andere valt. De bekende hit van McCartney doet goed en Jane Seymour valt toch ook weer op als een bijzonder knappe dame. Niet te vergeten Kotto als prima bad guy met leuke handlangers als Tee Hee en Whisper. Na Live And Let Die is toch de eerste angst voor de mindere reeks even weggenomen en valt deze film toch met recht een van de besten van Roger Moore te noemen. Leuk, echt leuk.

Een van de mindere delen uit de hele reeks, vind ik persoonlijk. Met grappig genoeg wel een van de leukere theme-songs, dat ook fijn vaak terugkeert in de film zelf. Roger Moore is voor mij ook de minste James Bond, en dat beeld wordt hier niet echt veranderd. Hij is niet slecht hoor, en het zal ongetwijfeld ook wel te maken hebben met de jaren 70-koers van de Bond reeks in het algemeen (om de halve minuut een geforceerd woordgrapje bijvoorbeeld), maar hij mist gewoon een bepaalde coolness die voorgangers en opvolgers wel hadden. En mijn god, wat was er aan de hand met die sheriff zelfs? Ongelooflijk irritant, pijnlijk bijna. Zo zitten er nog wel wat missers in deze film, en ontbeert het aan toffe zijpersonages of Bond girls. Mr. Big is op zich wel een leuke bad guy gelukkig, en ach ja, het is en blijft vermakelijk om uit te kijken natuurlijk. Maar van deze Bond-era zal ik vrees ik nooit echt fan worden (al waren er later in Moore's run wel wat leukere films dan deze). 2.5*.