Opinions

Amerika's geliefdkoosd filmthema (zeker in die jaren) : de edelmoedige strijd van één man voor gerechtigheid en dat tegen de publieke opinie, de corruptheid en politieke bemoeiingen in.

Frankenheimer maakte er een goede film van die op bepaalde momenten een hoog niveau haalt, maar onze John durft nogal wat overdrijving in alles en nog wat mengen wat vaak leidt naar overdramatisering (de beginscène bijvoorbeeld).

De cineast heeft alleszins een punt en raakt beslist de harde realiteit met de schets van de rivaliserende bendes van diverse origine in de grootstad in de States. Gaat het nu om Italianen en Puertoricanen, vele films hebben het nog over Ieren en natuurlijk blank en zwart...

Burt Lancaster is knap en zal een jaar later zijn talent en goede samenwerking met John Frankenheimer nogmaals onderstrepen in "Birdman of Alcatraz".

Shelley Winters, met al te overduidelijke pruik, overtuigt minder terwijl Dina Merrill wel een goede act neerzet.

Wie beter dan de jongensachtige (hij was 20 jaar bij het draaien van de film) Mickey Rooney had de rol van de jonge Thomas Edison kunnen vertolken ?

Keurige en sympathieke familiefilm die bij de aanvang vermeldt dat de gebeurtenissen echt hebben plaats gevonden, zodat de film toch wel een biografische waarde heeft en dit van een historisch belangrijk persoon.

Er zou een vervolg zijn met Spencer Tracy in de hoofdrol (zo meldt het einde van de film) en dat is inderdaad zo : "Edison, the Man".

De jonge koninginnejaren van Victoria. Romance met een historisch tintje. Genietbaar vooral omdat het bevolkt is door goede acteurs. Zo is Emily Blunt in de hoofdrol erg sympathiek. Verder werden ook de costumes erg gewaardeerd.

OK maar toch weinig "hart" om de film groots te maken. Wel voor Belgen misschien wel een beetje "curieus" omdat koning Leopold I er bij te pas komt.

Richard Attenborough leert ons wat over de jonge Winston Churchill - zijn relatie met zijn ouders, inzonderheid zijn bewondering voor zijn vader, zijn avonturen als oorlogscorrespondent en zijn toetreding in de politiek - en doet dat op zijn gebruikelijke verzorgde manier.

Mogelijks nogal lang uitvallend maar voldoende interessant om niet te vervelen. De actiescenes zijn zelfs zeer knap gefilmd. Goed acteerwerk, zekerlijk van hoofdrolspeler Simon Ward en Robert Shaw.

Zelfs "Cheaper by the Dozen" (1950) met Clifton Webb vervaagt hier in het niets vergeleken met deze, uiteraard, familiefilm, die in het tweede gedeelte wel hilarisch aandoet maar m.i. in het eerste gedeelte, dat het huwelijk voorafgaat, heel grappige dialogen en gezegden brengt.

Niet zoveel Henry Fonda in een komedie gezien, Lucille Ball wel natuurlijk.

Ze brengen het er goed van af, evenals Van Johnson, in een kleinere rol.

Pakken prachtige shots - de zwevende monnik krijgt van mij de hoofdprijs - en heerlijk zin- en onzingekeuvel tussen twee oudjes, niet toevallig twee schitterende acteurs.

Mijmeringen, vaststellingen en discussies over het verleden en vergelijkingen met het heden met het onvermijdelijk steeds terugkerend begrip "jeugd" er doorheen, zo is deze mooie visuele film gevuld. Het is nooit echt om te lachen, eerder stroef, maar toch soms fijntjes grappig.

"Emotions, is all we have" zegt Mick en zijn vriend Fred zorgt voor heel wat emotie in het schitterend concert met de "Simple Songs"-uitvoering naar het einde toe.

Zowel cinematografisch als inhoudelijk een zeer goede film.

Wat is het leven kil zonder liefde en blijkbaar was Etaix wel heel erg ingenomen met het cirkusleven in deze film die weer overloopt van gags die af en toe aan Chaplin of Keaton doen denken (maar meestal origineel zijn) en ook niet nalaat even de TV- en reclamewereld, het snobisme van bourgeoisie en allerlei kleinzierige menselijke gedragingen op een grappige manier te hekelen.

Het werk van Etaix, naar het schijnt nogal beschadigd, mede door slechte stockage, werd in 2007 grondig gerestaureerd. Het resultaat mag gezien zijn.

Niet de meest imponerende film van Mizoguchi maar toch weer ene met knappe fotografie en toch weer handelend over de weinig benijdenswaardige positie van de vrouw binnen het huwelijk.

Doorheen het intrieste verhaal wordt deze opvatting nog eens onderlijnd met wanhopige uitlatingen van het hoofdpersonage als "Must every woman marry ?", "Why was I born as a woman ?" en "Must I carry a baby in me from a man I do not love ?".

In het slot wordt via het meisje Hamako ook nog eens duidelijk gemaakt dat het leven niet altijd even rooskleurig verloopt als het er van buitenaf uitziet en is bewondering wel altijd op zijn plaats ?

Onderhoudend en goed in beeld gebracht.