Opinions

Een wat minder vervolg op het leuke vierde deel.

Star Trek: Final Frontier heeft een erg oninteressant verhaal, wat wel weer teruggrijpt op de filosofieën uit de eerste delen. Het voor God spelen. Dat is dus weer helemaal terug. Het werkt alleen niet meer. Ik snap niet waarom het weer een keer terug gehaald moest worden. Dat onderwerp is al een aantal keer behandeld binnen de franchise. Ook komt de film erg traag op gang, het duurt dan ook even voordat er echt wat gebeurt. Het begin is wel leuk trouwens waarin Spock, Kirk en McCoy aan het kamperen zijn.

Daarna gaat het tempo flink omhoog en wordt er als een gek door het verhaal en de situaties gesjeesd. Dit komt de film zeker niet ten goede zo'n raar tempo verschil. De film is in no time afgelopen, en laat je op het eind met een leeg gevoel zitten. Wat wilden de makers nu met deze film bereiken, waar ging het naar toe. Ook het vreselijke einde is erg storend. Een erg slecht opgezette scène, en totaal ongeloofwaardig. Verder heeft de film bij vlagen zo zijn aardige momenten, en valt er toch redelijk wat te genieten.

Tja, wat valt er dan nog te zeggen over de effecten, ondanks de slechte effecten op het einde nog steeds erg degelijk. Geld trouwens ook voor de manier waarop het geschoten is. De locaties die zijn gekozen zien er verbluffend uit, vooral het gebergte ziet er mooi uit. Acteerwerk is nog steeds degelijk, maar de cast lijkt echt klaar te zijn voor het einde van de serie. Het is een beetje op allemaal.

2.5*

Het laatste deel van de oude serie films, het is op en er is niets interessants meer te bedenken voor de films. Tevens moet er ruimte worden gemaakt voor een nieuwe generatie.

The Undiscovered Country is het minste deel tot nu toe in de Star Trek saga. De plot is erg saai, en er gebeurt dan ook erg weinig in de film. Ook is het overgoten met een spionage thriller aspect wat totaal niet werkt. Het verhaal werkt niet zoals het zou moeten dus, en het is dan ook geen waardige afsluiter van de oude generatie. De cast heeft er duidelijk niet veel zin meer in. De enige karakters die nog een beetje leuk zijn, zijn de bad-guys, en vooral Plummer blinkt uit in zijn schurken rol. Bijna onherkenbaar geeft hij zijn performance weg. Ook de climax was nog enigszins spannend.

Het tempo is erg laag, en is zeker storend aangezien er niets tot weinig in de film gebeurt. Getracht wordt om een epische afsluiter te maken van de Kirk/Spock films, maar dat is helaas mislukt. De aftiteling was wel erg mooi gedaan, waarin de handtekeningen van de cast over het scherm vliegen. Helaas haalt het zesde deel nergens de kwaliteit en het vermaak gehalte wat de vorige films wel hadden.

2*

Een van de leukere films uit de reeks.

Het voelt qua personages gelukkig niet zo leeg meer aan, aangezien je al een klein beetje kennis met ze hebt gemaakt in Generations. Het begint met een fantastische lange shot van Picard. En dan krijgen we iets wat we nog niet eerder in Star Trek eerder zagen, een echte space battle. Een leuke actie scène met veel verschillende schepen en wendingen. Dan gaan we terug in de tijd. Tijdreizen zagen we al eerder in Voyage Home en in First Contact is dit opnieuw goed uitgewerkt. De film kent niet echt dode momenten en gaat als een sneltrein dor het verhaal. Toch zijn er momenten dat het wat minder interessant wordt maar n iet minder amusant. De karakters komen niet allen even goed uit de verf, en de snelheid zorgt er ook voor dat je af en toe niet echt de tijd krijgt om alles in je op te nemen.

Voor het eerst zien we wat grotere visual effects momenten en die zien er keurig uit hoor. Niveau ligt toch wel behoorlijk hoog, maar af en toe zie je toch wel overduidelijk dat het effecten zij. Ook de miniaturen zien er weer fantastisch uit. Dit keer is ook Goldsmith terug, en dat merk je. Prachtige score weer. Wel heb je tijdens het kijken wel een beetje het gevoel alsof je naar de serie zit te kijken, alsof niet alles uit de cast wordt getrokken voor een speelfilm. Vooral in het acteerwerk laat First Contact het wat afweten.

Af en toe wat minpuntjes, maar verder een prima en vooral leuke film.

3.5*

Star Trek for the next genereraton. Een helaas wat magere kennismaking met de nieuwe crew van de Enterprise.

Net als Star Trek the motion picture wordt er vanuit gegaan dat je de serie van Picard en zijn crew hebt gevolgd, want in de film wordt niemand van de crew echt aan ons voorgesteld en erg weinig voorgeschiedenis prijsgegeven. Toch wel een beetje jammer voor de mensen die, net als ik, de serie nooit hebben gevolgd. Zo krijg je weinig tot niets met de personages en is het moeilijk een band met hen te krijgen. Nu was dat in de originele film niet zo'n probleem, maar hier voelt het gewoon raar. Het verhaal gaat direct van start, en we zien de oude crew van de Enterprise nog even terug. Toch wel een leuk weerzien met de oude crew.

Het verhaal lijkt te gaan om de verdwijning van Kirk. Helaas komt dat een beetje aan het einde van de film en daarvoor gebeurt er weinig. Een beetje een oninteressant verhaal en een bad guy zoals we al zo vaak hebben gezien, wel goed vertolkt trouwens door Malcolm McDowell. Het duurt gewoon te lang voor er wat gebeurt, dus het begin is erg traag. Dan krijgen we nog een saai middenstuk. Het einde is dan wel weer erg sterk, en kent wat meer actie dan we van Star Trek gewend zijn. Ook het einde geeft veel voldoening. Een raar verloop van niveau, het begint slecht en het einde is dan weer erg goed.

Effecten zien er prima uit, en er is een flinke stap gemaakt in de wereld van de effecten, zowel de miniaturen als de visual effects zien er prima uit. Acteerwerk doet te soapie aan allemaal. Enkel Shatner en Stewart zijn lekker op dreef. De rest doet het een beetje middelmatig.

Niet altijd even interessant, maar toch weer erg vermakelijk.

2.5*

Alweer een tijdje geleden dat ik een Star Trek film zag. Inmiddels rest mij nog een film en dan heb ik alle delen eindelijk gezien.

Eigenlijk een raar gemiddelde voor een van de leukste films uit de reeks. Voor Trekkers misschien niet erg interessant, maar voor niet kenners een ontzettend aangename wegkijker. Een verademing is de humor die in het verhaal verwerkt zit. Nergens nemen ze zich te serieus. Deed me een beetje denken aan de betere Kirk/Spock films. Verhaal zelf is niets meer dan een wraak verhaaltje, maar wordt opgefleurd door de leuke gags en teksten. Ook de manier waarop het gebracht is, is erg fijn. Naar het einde toe wordt het wel even wat serieuzer weer, maar is nergens echt storen. Het geheel is leuk genoeg gehouden om je aandacht vast te houden.

De actie is dik in orde. Niet veel aanwezig, maar ziet er verzorgd uit. De special effects hebben weer een upgrade gehad en worden zoals altijd met de film beter. Vooral The Enterprise ziet er als nooit te voren schitterend uit. Acteer prestaties zijn naar behoren, maar nooit echt speciaal. Enig minpunt van de film, is dat het niet echt als een film aanvoelt, maar meer een lange aflevering van de serie. Er wordt niet echt getracht er iets buitengewoons van te maken, ook al lijkt het erop dat dit het laatste deel zou worden. .

Ja, erg leuk en is het lage gemiddelde zeker niet waard.

3.5*

De laatste film van de Next Generation, en ook de laatste film in de serie die in de jaren 70 begon met Star Trek The Motion Picture. En het is dan ook wel mooi geweest.

Het is helemaal op, dat merk je aan Nemesis. De inspiratie is ver te zoeken in het verhaal. Toch hebben ze er nog een leuke film van gemaakt. Tevens kampt deze Picard film met hetzelfde probleem als Insurrection. Het voelt een beetje aan als een lange aflevering van de serie. Er wordt weer niet echt wat speciaals gedaan, buiten de dood van Data om dan . Maar zoals gezegd wordt het geheel erg vermakelijk gehouden, met een aantal puike actie scènes. Zo is de space battle prachtig gedaan. De visual effects zien er voor een film met een wat kleiner budget adembenemend uit. Voor de crash in het schip van Shinzon deed mij verbazen over de kwaliteit.

De cast doet het goed, al lijken ze er wel helemaal klaar mee te zijn. Enkel Tom Hardy is noemenswaardig als schurk. Hij doet het met verve. Ron Perlman is ook goed op dreef, en is onherkenbaar. Zag pas bij de aftiteling dat hij het was. Ook de muziek verdient wat aandacht want die is wederom weer magisch.

Erg vermakelijk, al merk je wel dat deze film er eigenlijk niet in slaagt om een hoger niveau te pakken en alles uit de kast trekt om een geweldig slotstuk te zijn.

En zo zitten alle Star Trek films erop en heb ik heel wat goeds gezien. Maar ook een hoop dingen konden beter. Zoals in elke reeks heb je goede delen en minder goede delen.

Eindoordeel van de 3.05 best goed dus.

Naar aanleiding van J.J. Abrams geweldige nieuwe visie op Star Trek erg benieuwt geraakt naar de oude serie. Uit de Picard serie al een of twee films gezien, maar van de oudere films gek genoeg nog niet een. Het begon meteen erg sterk met The Motion Picture.

Meteen al een contrast met de nieuwe versie, dat heel anders is natuurlijk en ook meer op de oude serie is gericht. De film heeft een lager tempo. Toch lang niet zo langzaam als wat ik op voorhand verwacht had. De opbouw is erg mooi gedaan, met als hoogtepunt de minutenlange rondreis om de Enterprise. Wel een beetje jammer dat de makers leunen op een vervolg van de serie en er dus van uitgaan dat je de hele geschiedenis van de crew al kent. Hun vriendschap komt wel goed over, maar ik miste duidelijk wel een stuk verhaal. Veel van de serie heb ik niet gezien, en dat is dan ook het grootste minpunt van Star Trek: The Motion Picture. Verder was het echt genieten geblazen. Af en toe mooie ruimteshots komen er voorbij, en erg leuke effecten allemaal die er ook niet eens zo heel slecht uitzien. Op de een of andere manier vind ik miniaturen toch net even wat fijner om aan te zien. Een stuk echter natuurlijk ook dan de cgi. Qua fotografische effecten ziet het er, gezien de technieken van toen, erg verzorgd uit.

Verhaal heeft wel wat diepgang. Het is geen rechttoe rechtaan verhaal over een strijd tussen goed en kwaad. Ook is het een stuk filosofischer dan Star Trek. Het stelt vragen waar je een beetje een 2001 gevoel van krijgt. Toch blijft het ondanks de soms zeurderige verhaallijn van begin tot eind boeien. Space actie is er trouwens weinig aanwezig, dus verwacht geen op elkaar schietende ruimteschepen e.d. . Het is meer een karakter gedreven film, en dat pakt in deze film zeer goed uit.

Acteerwerk was lekker. Shatner is echt een droogkloot wat betreft de teksten die hij aflevert, en ook zijn humor is erg droog. Toch brengt hij het met een bepaald gevoel waardoor hij erg overtuigend overkomt. Nimoy is gewoon de echte Spock en ook de rest van de cast doet het erg leuk. Je voelt gewoon dat er een bepaalde band tussen de acteurs is ontstaan door de tv serie.

Erg fijne sci-fi die het over een heel andere boeg gooit dan de standaard science fiction films. Ik ben nu toch echt wel een beetje gegrepen door Trek.

4*

Toch wel een stuk minder dan het eerste deel. Vooral verhaal technisch is het daar een stuk beter.

De film wordt meteen over een heel andere boeg gegooid dan The Motion Picture. De focus wordt nu wat meer gelegd op de actie ipv. het verhaal. De verwijzingen naar voor God spelen zijn nog steeds aanwezig, maar in mindere mate. Ook het motief van Khan is een beetje mwah. Hoe moest Kirk nu weten dat de planeet naast Ceti Alpha 5 zou gaan ontploffen . Een beetje vreemde motivatie om wraak te nemen. De film heeft wel een upgrade gehad, zo zien de effecten er veel mooier uit, en is het opnieuw genieten geblazen van het space gedoe. Ook het tempo ligt een stuk hoger. Op sommige momenten komt dit de film ten goede, maar op ander momenten gaat het allemaal wat te snel en te gemakkelijk.

Acteerwerk is niet allemaal van een hoog niveau dit keer. Ik stoorde mij vooral aan het overdreven acteren van die man die Khan speelt. Shatner doet het weer erg leuk, en ook Spock's rol is fantastisch. De rest deed het maar middelmatig.

3*

Tales from a galaxy far, far away
De Star Wars herzieningen.

Episode IV: A New Hope.

De eerste Star Wars film gemaakt, het vierde deel uit de sage. Meteen ook het beste deel. Lucas' begin van een sage waarmee hij nog ongeveer 30 jaar bezig zou zijn. Niemand had kunnen en durven denken/dromen dat A New Hope zo'n succes zou worden, zelfs Lucas niet. Vandaar ook dat de film bij het moment dat hij uitkwam ook niet die titel droeg. Gewoon de naam Star Wars was te zien. Dit kwam mede doordat gedacht werd dat de film zou gaan floppen, en het te verwarrend voor het publiek was, en al helemaal als er episode IV had bij gestaan. De keuze dat deze trilogie als eerste gemaakt zou worden had vooral te maken met geld. Lucas had het hele verhaal aanvankelijk als 1 script gemaakt, en daarbij de achtergronden van de gebeurtenissen, de politiek en de personages al uitgewerkt dus eigenlijk was de hele sage al compleet. Door de opzet van de eerste drie films, was het qua budget en effecten onmogelijk deze eerst te gaan maken. Tevens heeft A New Hope ook voor de oprichting van ILM gezorgd. De mensen achter veel effecten voor de meest uiteenlopende films. Destijds deden ze bijna alles met modellen, tegenwoordig veel meer met pixels.

A New Hope begint ongeveer zo'n twintig jaar na Revenge of the Sith. De film begint, de befaamde blauwe tekst komt in beeld. Even stilte en dan bam, Star Wars. De crawl begint en legt ons de situatie uit, ondersteund door de fantastische muziek van Williams. Dan begint de film, we zien een ruimteschip voorbij komen die onder vuur ligt, al een geweldig moment. Maar dan komt ineens die grote Star Cruiser boven ons langs. Op dat moment was ik helemaal overrompeld en ben ik een Star Wars geek geworden. Lucas laat ons iets vernieuwend zien qua sci-fi fantasy. Een ruimte waarin vele sterrenstelsels bewoond worden en waar ook dingen het vaak niet of niet goed doen. Een gebruikt design. Scott zou dit drie jaar later in Alien nog beter uitwerken. Na even weer te zijn bijgekomen van dat geweldige eerste shot begint het verhaal pas echt. De rebellen bevatten plannen van een ruimte station die een planeet kan wegvagen. Aan de rebellen de taak om deze naar een veilige plaats te brengen. Hierbij komt ook onze introductie met Prinses Leia, Darth Vader. Ook C-3PO en R2D2 worden voorgesteld, mensen die eerst de eerste trilogie hebben gezien konden ze natuurlijk al. En na het zien van episode III wordt of is alles duidelijk in de situatie.

Ze komen op de planeet Tatooine terecht waar ze Luke Skywalker ontmoeten. En daarbij begint het avontuur. De film heeft niet een heel hoog tempo, maar dit komt A New Hope alleen maar ten goede. Het verhaal wordt lekker rustig verteld, en nergens komt het te gehaast over. Het hele avontuur wordt door de ogen van de twee robots verteld. In de andere films is dit ook zo ongeveer het geval. Telkens word het vanuit een ander perspectief verteld. Luke is jong en wil meer van de wereld zien. Zijn oom houdt hem daarin wat tegen, maar met de komst van C-3PO en R2 komt daar verandering in. Zij zijn de spoel in het grote geheel van episodes IV tot VI. Luke ontmoet Obi-Wan Kenobi, geweldig gespeeld door Alec Guiness. Deze legt alles over de Jedi uit, en verteld over de dagen dat deze groot waren voor de donkere tijden begonnen. Ze besluiten weg te gaan, en dit doen ze samen met Han Solo en Chewie. Lukes' training kan beginnen.

Dan begint de film pas echt. De ene prachtige en leuke scène volgt de andere op. De actie ziet er voor die tijd geweldig uit. De lasers vliegen je om de oren. De designs zien er eveneens fantastisch uit, met als hoogtepunt de Millennium Falcon en de Death Star. De film bestaat voornamelijk uit cliffhangers. De personages komen in situaties terecht waarin het steeds slechter gaat. Lucas haalde zijn inspiratie uit films die vroeger op tv werden vertoond op de zaterdag, als Flash Gordon. De films kennen ook een bepaalde filosofie en er zitten ook mythes in van vroegere tijden. De personages zijn ook gebaseerd op elementen van vroegere mythische en historische personen. Alles wat er in de film gebeurt, draaft af op een tweede gevecht tussen Obi-Wan en Darth Vader waarin Obi-Wan zijn leven geeft voor de rest, en vooral voor Luke en een geweldige climax waarin we schepen met elkaar in gevecht zien, x-wings door de greppels van de Death Star zien vliegen en nog meer ingenieus werk van het team van ILM.

Acteer werk is dik in orde. De acteurs zijn allen goed gevonden. Mark Hamill en Carrie Fisher zijn het jonge stel, waar we in de volgende twee films mee kunnen groeien. Harrison Ford speelt zijn rol geweldig, Alec Guiness had ik al even genoemd. Degene die de show steelt is natuurlijk David Prowse als Darth Vader. Een van de beste badguys uit de geschiedenis, waarbij de stem fantastisch is ingesproken door James Earl Jones.
Zoals gezegd ziet het er film technisch ook goed uit. Effecten zijn mooi, de muziek van Williams geeft een grote kracht mee aan de film, de design is overweldigend, en ook de locaties ogen mooi.

De reden dat ik dit deel met 5* heb beloond is simpel. Het verhaal is leuk en zit compact inelkaar, het avontuur is gewoon voelbaar, en je gaat echt mee op de reis. Leuke en interessante personages en situaties. Revenge of the Sith en The Empire Strikes Back vind ik eigenlijk net zo goed. Maar omdat dit deel, ook toen ik hem voor het eerst zag, helemaal overweldigde en toch origineel was binnen de sci-fi/fantasy. Deze gelukkig ook in de bioscoop mogen ervaren bij de heruitgaven en daar werd mijn gevoel en liefde voor de films, en vooral A New Hope alleen, maar versterkt. Een mooie en leuke ervaring. Star Wars blijft tijdloos. Je kunt er van blijven genieten zonder dat het saai wordt. De wereld en de gebeurtenissen hierin blijven interessant om te volgen. Een film en avontuur om helemaal in op te gaan.

5*

Tales from a galaxy far, far away

De Star Wars herzieningen.

Episode I: The Phantom Menace.

Iedereen kent natuurlijk de originele Star Wars trilogie die menig record hebben verbroken. Het begon allemaal met A New Hope, zonder het episode IV ervoor, want Lucas wist op voorhand niet dat zijn sterren epos zo goed ontvangen zou worden. Later werd dit aangepast en er kwamen 2 vervolgen, episode V en VI. Wat is er dan met I t/m III gebeurd. Destijds was er geen geld voor om deze delen te kunnen maken, en dus heeft Lucas er voor gekozen om die te gaan maken als de tijd er rijp voor was en als de technieken daar naar waren. Die techniek kwam er, het begon allemaal met films als "The Abyss", waarin Cameron goed gebruik had gemaakt van de technieken die er toen waren door een levensechte watertentakel in beeld te brengen. Vanaf daar is het balletje gaan rollen en kregen we T2: Judgement Day en daarna Jurassic Park, die liet zien dat het mogelijk was om computer gegenereerde creaturen levensecht te doen lijken. De fans hebben er dus jaren op moeten wachten, maar daar is dan in 1999 eindelijk de langverwachte eerste prequel van de serie in de vorm van The Phantom Menace. Fans waren verheugd over dit en stonden dan ook weer in rijen voor de kassa. Lucas zou eindelijk zijn droom verwezenlijken en de serie tot een eind te brengen.

Wat we te zien kregen bij deze film hadden we niet voor mogelijk gehouden. Levensechte personages die een grote rol speelden. Jar-Jar ziet er geweldig uit, en ook personages als Watto en Sebulba zijn een lust voor het oog voor de Visual effects geeks. Visueel laat Lucas zich helemaal gaan en maakt goed gebruik van de technieken die er eindelijk zijn. De werelden, nieuw en oud, zien er fenomenaal uit en schitteren als nooit te voren. Het begint al met de letters die in beeld komen. Gewoon een kippenvel moment, iedere keer maar weer. dan begint de film. er is een conflict en de Jedi mengen zich erin om alles tot een goed einde te brengen. Van begin tot het eind is het qua beelden een festijn. De actiescènes zijn adembenemend en ook weer erg spannend. Het titanen gevecht met Darth Maul is dan nog het beste van allemaal. We zien de Jedi in hun volle glorie en de gevechten zijn lekker snel en tegelijkertijd erg gracieus. Ook de Podrace is een erg mooi moment. Je voelt gewoon de snelheid, en je ruikt de brandstof bijna. In episode II en III zal Lucas ons trakteren op nog betere actie scènes, maar hier is hij samen met zijn team ook erg geslaagd in het creëren van het juiste SW gevoel. Visueel dus een pareltje.

Wat de film dan weer een stuk minder maakt zijn het verhaal en de manier waarop dit overgebracht wordt op ons als kijkers. Het verhaal sleept op sommige punten net wat te lang voort, en het duurt dan ook erg lang voor de film eindelijk een beetje zijn vaart heeft gevonden. Helaas gebeurt dit wel wat laat in de film en is het dan al afgelopen voor je er erg in hebt. De manier waarop het gebracht wordt is net even iets te kinderlijk voor de wat oudere fans. Misschien dat kinderen de humor en Jar-Jar erg leuk vinden, maar de oudere fans vinden de humor en Binks, net als de Ewoks, vooral irritant. Ik snap dat Lucas de nieuwe generatie fans wil aanspreken, maar had ook rekening moeten houden met de generatie die de films in de zeventiger jaren hebben gezien of bij de heruitgaven in de jaren negentig. Het verhaal van Anakin heeft verder ook nog weinig om het lijf, misschien was het slimmer geweest om hem op een iets oudere leeftijd te pakken. Degene die er aan bijdraagt dat hij in deze film niet erg memorabel is, is dan ook Jake Lloyd die het gewoon niet erg goed doet. Verhaal technisch dus erg pover, en ook de vertelling is het gewoon net niet.

Acteerwerk van de rest van de cast is gewoon degelijk. De manier waarop geacteerd wordt is ook juist de bedoeling achter Star Wars. In de eerste trilogie vind ik het dan ook niet beter of slechter. Neeson is een goede keus als leraar Qui-gon, en McGregor speelt zijn rol als Obi-Wan goed. Al krijg je van hem later in II en III meer te zien, en gaat hij qua uiterlijk en gedrag steeds meer op Guinnes lijken, al mag hij natuurlijk nog niet in de schaduw van de eerste Obi-Wan staan. Jackson vind ik dan weer niet een goede toevoeging. Ik zie het meer omdat hij een acteur van deze generatie is dat hij er in zit. En Frank Oz als Yoda, tja niets dan hulde voor deze man. Jammer dat we niet meer van Terrence Stamp zagen, die wel een erg klein rolletje heeft, en datzelfde geld ook voor Ray Park als Darth Maul. Ook een schande dat zijn stem dan ook gedubd is door iemand anders.

Jammer genoeg op het verhaal technische aspect wat mislukt, maar qua visuals laat Lucas ons zeker mooie en fantastische dingen zien die onze fantasie te boven gaan. Ik als Star Wars fan kan keer op keer genieten van deze films. De her kijkwaarde is gewoon hoog, en je kunt ze dan ook gerust een heel aantal keren kijken zonder dat je er echt flauw van word. Om ze nu in mijn top 10 te zetten vind ik net even te ver gaan. De films zijn gewoon vermakelijk tot (zeer) goed en A New Hope is gewoon een meesterwerk binnen het genre. Ik verheug me er nu al op om snel aan Episode II te beginnen.

3.5*

Tales from a galaxy far, far away
De Star Wars herzieningen.

Episode II: Attack of the Clones

What you see is what you get. Voor Lucas gaat een droom in vervulling met de uitvinding van de HD camera, waarmee je direct kunt zien hoe je opname is geworden, en daarmee direct de nodige aanpassingen kan doen aan je shot. Ik als kijker merk niet veel verschil aan hoe de andere episodes zijn geschoten, het ziet er als vanouds uit. Belichting is nagenoeg hetzelfde, misschien iets scherper beeld en grootsere (mooiere wide shots) maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Fans hebben er dus lang op moeten wachten tot de saga af werd gemaakt, en in A New Hope wordt al gerefereerd naar de Clone Wars. Nu is het dan eindelijk zover. Het begin van deze oorlog. Het gaat nog niet direct van start, maar wordt op zijn gemakje door Lucas aan ons verteld. Eerst komt er wat politiek, waarin Lucas ons voorstelt met een nieuwe groepering. "The Separatists", onder leiding van de mysterieuze Count Dooku. Dit 2e deel in de nieuwe trilogie is een stuk donkerder dan het luchtige eerste deel. Niet zo donker als Empire Strikes Back of Revenge of the Sith, maar er wordt een start gemaakt om het wat serieuzer te krijgen allemaal. Dit betekent wat minder humor die meer op de kinderen werkt dan op de volwassen fans. Gelukkig is Jar-Jar Binks hier dus een beetje uit beeld verdwenen. Scheelt in ieder geval de nodige irritante momenten. Na de wat oninteressante politieke verwikkelingen is het tijd voor de eerste actie scène, die meteen grootster is opgezet dan de eindstrijd in Phantom Menace. Een spectaculaire door de 'straten' van Curoscant. Snel dynamisch en spectaculair in beeld gezet. Voor het eerst zien we een groter gedeelte en de lagere gedeeltes van de stad planeet.

Na deze enerverende scène worden onze helden uit elkaar gehaald, en krijgen Anakin en Obi-Wan hun eigen missie. Bij deze momenten heb ik wat gemengde gevoelens. Aan de ene kant hebben we het interessante onderzoek van Kenobi naar de clone army en degenen die hier achterzitten. Dit zorgt opnieuw voor een aantal mooie en snelle actiescènes, met een fantastische achtervolging door meteorieten als hoogtepunt. Aan de andere kant hebben we het verhaal van Padmé wen Anakin met hun opbloeiende liefde en de innerlijke strijd van Skywalker. Dit haalt vaak de vaart wat uit de film, en heeft vaak ook tenenkrommende momenten en acteerwerk. Daarnaast komt ook een beetje de woede en angst van Anakin naar boven. Erg mooi gedaan en alvast een opstapje naar wat komen gaat. mooi shot ook als hij terug is op tatooine en daar een Tusken Raider neerhaalt. Ook ontmoeten we naar uncle Lars. .

Dan neemt de film een wending. Het tempo gaat 2 versnellingen omhoog en we krijgen in de laatste acte veel actie te zien. Bijna alleen maar actie moet ik zeggen, en die ziet er fantastisch uit. Een rondje door een fabriek, een gladiatoren gevecht waar Russel Crow zelfs knikkende knieën van zal krijgen, de Jedi in hun volle glorie, en als slagroom op het toetje de clone wars zelf natuurlijk. Een mooi in beeld gezette oorlog scène met prachtige visual effects en hele stijlvolle cameravoering voor een Star Wars film. En als dat nog niet genoeg is krijgen we nog een lightsabre tussen Christopher Lee, Anakin, Obi-Wan en Yoda, waar fans ook lang op hebben moeten wachten om deze in actie te zien. .
Na deze enerverende momenten krijgen we weer wat rust en wordt er een opstap gemaakt naar het volgende deel in de sterrenoorlog.

Acteerwerk is een beetje half half. Op sommige punten is het tenenkrommend slecht, en op andere punten degelijk zoals het hoort binnen Star Wars. Obi-Wan begint steeds meer op Guinness te lijken en ook Christopher Lee is erg op dreef. Hayden Christensen lijkt misschien niet echt een goede keus, maar doet het echt niet verkeerd. Portman ben ik wat minder over te spreken en lijkt zich in dit soort films niet echt thuis te voelen.

Filmtechnisch is het allemaal erg in orde, de effecten zien er fantastisch uit, met als hoogtepunt dus de oorlog. Misschien wel een beetje overkill aan visual effects. Yoda vond ik dan weer wat minder, en ik is dan ook de pop. Mooi geschoten, donker maar tegelijkertijd ook erg kleurrijk. De sound design van Ben Burtt is tevens fantastisch en misschien wel het beste werk van de man van de saga. Muziek was mooi, maar niet echt heel aanwezig voor een Star Wars film. Misschien ook wel de minst opvallende score van Williams binnen de franchise.

Qua vermaak zit het zeker goed in Attack of the Clones en zeker de laatste drie kwartier. Helaas wordt het wat verstoord door het oninteressant liefdesverhaal, die gewoon niet goed uit de verf komt. Gelukkig is dit maar een kleine smet op het tweede deel in de saga, en kent het genoeg leuke en spectaculaire momenten.

4*

Tales from a galaxy far, far away
De Star Wars herzieningen.

Episode III: Revenge of the Sith.

Het einde van de eerste trilogie en het tussenstuk en de opstap naar de tweede trilogie. George Lucas sluit zijn sage af met het donkerste deel uit de serie. Alles komt tot een conclusie waar fans van het eerste uur al op zitten te wachten. Aanvankelijk zou de titel eerst gebruikt worden voor Jedi, waarin het Revenge of the Jedi zou gaan heten. Dit was toch niet zo'n goede keuze aangezien de Jedi niet op wraak uit zijn en in balans met the Force leven. Nu kan het prima gebruikt worden aangezien de Sith wel haatdragend zijn. Opnieuw trekt Lucas alles uit de kast om zijn droom te verwezenlijken. Dit derde deel is extra speciaal worden omdat het de terugkeer en het begin zou zijn van Darth Vader. De film maakt de twee verhalen compleet en sluit alle losse eindjes aan om nog meer van de sage te kunnen genieten.

De credits met daarvoor de befaamde woorden, A Long Time Ago..... zijn afgelopen. Net als in de andere films gaan we met de camera een kleine beweging maken om een planeet, de ruimte of een schip te laten zien. Nu krijgen we alle drie. De muziek begint al fantastisch met een onheilspellende drum. Hierin krijgen we een ruimteschip te zien die doet denken aan de shot aan het begin van A New Hope, waarin de Starcruiser boven ons langs vliegt. Dan krijgen we een reveal van twee ruimte schepen, die in een fantastisch lange shot van bijna twee minuten een ruimte battle aan ons laten zien. Erg mooi gedaan, tevens ook weer een van de vele kippenvel momenten uit de serie. Wat volgt is een geweldige actiescène van twintig minuten lang waarin we allerlei soorten gevechten en acties krijgen te zien. Een geweldig begin voor een afsluiter.
Alles is geprobeerd om fans een zo lekker mogelijk toetje te geven met alle toeters en bellen eraan. Dit is de hele film door gelukt. De politieke verwikkelingen zijn dit keer interessant, de actie is werkelijk fenomenaal te noemen, en dan de visual effects. De natte droom voor elke Star Wars geek die er op de wereld te vinden is. Ik lees vaker dat mensen het een overdaad aan effecten vinden, dat is misschien ook wel zo Lucas laat zich helemaal gaan, maar verteld daarnaast ook nog eens een verhaal. Dit verhaal is na Empire Strikes Back toch wel het beste.

Het pad van Anakin is dan het meest boeiende. Hoe is hij zo geworden, wat is er met hem gebeurd, en hoe word hij een halve robot. Dit alles wordt zorgvuldig en met alle tijd door Lucas en zijn team aan ons verteld. En het werkt. Van begin tot eind zit alles nagenoeg perfect in elkaar. Ook het verhaal van Obi-Wan, die er weer als een detective op uit mag, is erg leuk. De oorlog woedt ook nog steeds, en in deze film is het alleen nog maar uitgebreider geworden. De aanval in Attack of the Clones was dan ook nog maar een begin. Nu heeft de oorlog ook andere sterrenstelsels bereikt, en maken we ook nog kennis met de planeet van Chewbacca, en hem zelf. Een leuk weerzien. Ook de balans is perfect, een actie scène, wat rust en dan weer actie. Alles sluit naadloos op elkaar aan. Een hoogtepunt in de actie is de scène op Kashyk en het gevecht op Utapau. Visuele eyecandy is het te noemen.

Dit alles steven af op de confrontatie waar in A New Hope al naar wordt gerefereerd. Een gevecht tussen leerling en meester, een gevecht tussen Obi-Wan en Anakin. En een briljant gevecht is het geworden. Een donkere plek, gevarieerd in stijlen. Daar tussenin zijn ook andere conflicten gemonteerd. Zoals ook in de andere SW films zijn er twee á drie gevechten tegelijkertijd bezig. Eindelijk krijgen we ook Palpatine/The Emperor in actie te zien in een giganten battle met Yoda . Na een enerverende film waarin je wilt dat er geen eind aan komt, komt er dan toch een eind. Jammer maar je kunt er toch genoeg voldoening uithalen, omdat het verhaal nog niet afgelopen is natuurlijk. De laatste scènes kijk ik tegelijker tijd met een brok in m'n keel omdat ik weet dat er waarschijnlijk nooit meer een Star Wars film zal komen, en ook met een lach omdat ik de andere films ook nog kan kijken, om het een echte afsluiting te geven qua verhaal. Enig minpunt is echter de nog steeds niet werkende liefde tussen Padmé en Anakin.

Acteerwerk is weer in de stijl die Lucas voor ogen had. In deze film is het wat beter zelfs. Portman ben ik nog steeds niet over te spreken. Christensen speelt de sterren van de hemel, om het zo maar even te zeggen. Ook McGregor zet zijn beste prestatie als Obi-Wan Kenobi neer. Hij lijkt nu echt op Alec Guinness en bied een eerbiedige hommage aan de overleden acteur. Maar de echte pluim gaat naar Ian McDiarmid. Wat fantastisch uitgespeeld door de man. Eerst in twee films wat rustig houden, en dan in de derde film de aanval openen, net als een slang. Rustig afwachten en als te tijd rijp is toeslaan. .

Filmtechnisch niets dan hulde. Het verhaal is goed uitgewerkt en wordt filmisch goed uitgespeeld. Een goede regie, sterke editing, mooie belichting. De sound design is net als in Attack of the Clones verbluffend, effects zien er fenomenaal uit. En dan nog de muziek. Dit is de beste score van Williams uit de gehele trilogie. Alle thema's uit alle films smelt hij hier perfect samen, en laat het allemaal werken. Hij sleept je als kijker gewoon mee in de wereld. Mooie muziek ook tijdens Order 66 .

Een mooie afsluiter en een goede opstap naar de andere trilogie. Lucas heeft het gedaan. Zijn sage is voorbij en ook de fans zijn dankzij Episode III aan het eind gekomen, en een nieuwe generatie fans zullen de andere delen gaan ontdekken.

4.5*

Tales from a galaxy far, far away

De Star Wars herzieningen.

Episode V: The Empire Strikes Back .

Na het ongekende en onverwachte succes van A New Hope, of toen nog enkel Star Wars genoemd, had Lucas genoeg geld verdiend en de studio overgehaald om zijn vervolg films te kunnen maken. Dit keer zou hij niet zelf plaats op de regie stoel nemen, maar zou hij die eer aan Irvin Kershner gaan geven. Een regisseur die voor die tijd aanvankelijk drama's had geregisseerd. Op sci-fi/fantasy had hij zich nog nooit gestort. Een mooie kans om wat meer diepgang in het nieuwe Star Wars hoofdstuk te krijgen en de karakters en hun ontwikkelingen in de film. Lucas zou de rol van uitvoerend producent aan nemen om zo nog wel betrokken bij de ontwikkeling van zijn verhaal te zijn. Kershner kreeg wel de vrijheid om er echt zijn film van te maken. Een nieuwe regisseur. Een nieuw verhaal, of in ieder geval een voortzetting en beter ontwikkelde special effects, en dezelfde cast met wat toevoegingen van personages. Het vervolg op Star Wars kon van start gaan. Lucas had met zijn Star Wars in eens zo'n grote fanbase opgebouwd, dit kon bijna niet mis gaan. Toch ging het wel wat mis. Het geld raakte snel op en de film raakte steeds meer in de problemen. Problemen zijn er om opgelost te worden en dat is gelukkig ook gebeurd, en kunnen wij als publiek keer op keer weer genieten van The Empire Strikes Back.

De titel legt de hele film als het ware al uit. Dit is het middenstuk van de trilogie. De film kent dan ook niet echt een begin en een eind. Dat is er natuurlijk wel, anders zou de film natuurlijk een eeuwigheid duren. Het verhaal speelt zich een aantal jaren na de gebeurtenissen in A New Hope af en is een opstap naar het laatste deel in de eerste trilogie en de sage. Het verhaal begint met een grote veld slag op de planeet waar Luke en zijn vrienden zich schuil houden. Darth Vader is op zoek naar Luke en de rebellen om deze voor eens en altijd de kop in te drukken. Het verhaal klinkt niet echt hoogstaand, maar dat is het wel. Het is zelfs beter als dat van episode IV. De actie speelt zich vooral af in het begin en tegen het einde. Waar A New Hope wat meer actie bevatte, bevat The Empire Strikes Back wat meer verhaal. Dat komt de film zeker ten goede, want door dit deel wordt ook het eerste deel veel beter. Je leert de karakters beter kennen en hebben veel meer nuances dan in de voorganger. De wereld waarin het zich afspeelt en de regels die vooraf uitgelegd zijn, zijn nog steeds aanwezig. Kershner geeft de personages meer emotie mee, en je leeft daarom ook meer met ze mee. Alles in het verhaal is beter, uitgebreider en epischer dan in IV. Alles is uit de kast getrokken om dit een zo goed mogelijk verhaal te maken. Dat is Lucas en zijn mede schrijvers goed gelukt. Empire Strikes Back zit verhaal technisch bomvol. Helaas is de verassing er een beetje af en is Star Wars misschien verhaal technisch niet zo goed als deze en Revenge of the Sith, maar is het gewoon niet origineel meer. Een origineel idee weegt voor mij zwaarder dan een beter verhaal.

De film heeft veel nieuwe toevoegingen. Zo gaan we naar de wereld van een Master Yoda, die de grootste Jedi ooit schijnt te zijn. Wat je krijgt is niet wat je aanvankelijk dacht. Yoda is een klein groen kikkerachtig mannetje en hij wordt gespeeld door een... pop. En wat een geweldig spel laten Frank Oz en zijn poppenspeler zien. De details aan de kleine kikker zijn geweldig en was destijds misschien wel de best ontwikkelde pop die ooit gemaakt was. Nu zijn de technieken natuurlijk veel beter, maar voor die tijd ziet hij er prachtig uit en nu nog steeds. De wereld van Yoda is ook prachtig vorm gegeven. Een moerasachtige planeet waar de zon nooit schijnt. Het geheel is dus lekker donker en mysterieus. Veel mist en rare creaturen. De wereld wordt trouwens ook erg versterkt door de sound design.

Dat is een kant van het verhaal, want aan de andere kant zijn er nog Han, Leia, Chewbacca, C-3PO en R2. Zij worden op de hielen gezeten door The Empire. Wat hierin volgt is een spectaculaire achtervolging door een asteroïden veld. Ook erg mooi in beeld gezet. De Millennium Falcon heeft nog niet zo mooi gevlogen. Een bewijs dat de effecten er erg op vooruit zijn gegaan. De designs van de schepen ziet er fenomenaal uit. Ook krijgen we een heuse romance te zien, die veel beter werkt dan die uit de andere trilogie.

Dan neemt het verhaal een keer punt en wordt het allemaal een stuk serieuzer. De humor die nog in het begin zat wordt meer en meer naar de achtergrond gedrukt. De helden moeten vluchten naar Cloud City, nog steeds op de hielen gezeten, en worden daar ontvangen door een nieuw karakter. Lando Calrissian. Een prachtig personage weer. Zijn intenties worden eigenlijk nooit helemaal duidelijk. In deze setting, die ook weer erg fraai is vormgegeven, speelt de epische climax zich af. Opnieuw helemaal op de Star Wars manier. Een aantal situaties spelen zich tegelijkertijd af. Door de editing werkt dit erg goed. Er wordt op precies de juiste momenten geknipt naar de andere situatie. Wat volgt is een schitterend spel van de acteurs. En dan hebben we nog het grote gevecht tussen Darth Vader en Luke, waarin een onthulling wordt gedaan die je nog lang zal bijblijven. Door dit einde, prefereer ik normaal gesproken om eerst de oude trilogie te kijken en dan de nieuwe, omdat daardoor jammer genoeg een heel aantal verassingen verloren zullen gaan.

De rollen worden met verve gespeeld. Hamill heeft zich goed ontwikkeld sinds zijn optreden in episode IV en dat geld ook voor Carrie Fisher. Ford is gewoon Han Solo, net als hij ook gewoon Indiana Jones is. De rest van de oude cast doet het weer leuk, maar ook de nieuwe garde ben ik best over te spreken. Zeker over Billy Dee Williams, die toch wel de moeilijkste rol heeft binnen dit deel. Ook een geweldig spel van Frank Oz die met zijn stem en gevoel echt leven geeft aan Yoda. Dit is toch wel een karakter geworden waarom je geeft, en is leuk voor jong en oud. Jammer dat Lucas in de laatste twee film de pop heeft vervangen voor een cgi versie van het groene mannetje. Ook verhaal technisch een hele verbetering.

Dat laatste geld ook voor de effecten, die mooier ogen en nog spectaculairder zijn dan in A New Hope. Het eerste gevecht is daar al een goed voorbeeld van. De schepen bewegen fantastisch en de actie die met de effecten in beeld wordt gebracht ziet er mooi en zeer goed uit. Ook de beelden in de ruimte hebben vooruitgang geboekt en dat is in de vele mooie shots die de film rijk is te zien. Ook de werelden en de overall design zijn een lust voor het oog. De muziek van Williams is nog mooier dan zijn eerste Star Wars score. Nieuwe muziek in de vorm van de mars van The Empire is toch een van de meest memorabele stukjes muziek van de componist. Ook het geluid design is door de vaste SW sound designer Ben Burtt weer tot in de puntjes verzorgd.

Na een zware strijd om The Empire Strikes Back in de bioscopen te krijgen is het de makers het dan toch gelukt. De fans hebben gekregen wat ze verwacht hadden, en meer zelfs. Een beter verhaal, ze hebben een stuk meer van de personages gezien waarvan ze zo zijn gaan houden, en hebben qua actie en effecten het mooiste gezien wat er in die tijd mogelijk was. De film gaat de geschiedenis dan ook in als een van de beste vervolgen op een succesvolle eerste deel. Iets wat toen nog niet veel films waren gelukt. Het verhaal is echter nog niet afgelopen, en na het succes in de theaters had Lucas zelfs nog meer geld dan dat hij voor Empire had. Hij kon zijn droom waarmaken door Return of the Jedi te gaan maken en alvast de sage tot een eind te brengen, totdat hij de prequel trilogie kon gaan maken. Deze film blijft gewoon leuk om te kijken, elke keer maar weer. Het zal dan ook altijd een van mijn grote favorieten blijven.

4.5*

Tales from a galaxy far, far away
De Star Wars herzieningen.

Episode VI: Return of the Jedi

Het laatste deel van de saga, en ook het laatste deel van de eerste, originele trilogie. Het is de afsluitende film in de films over de oorlog in de sterren van George Lucas. Fans hebben er een paar jaar op moeten wachten om de afsluiting van het geheel te kunnen zien. De verwachtingen lagen hoog, aangezien er een aantal onthullingen in het vijfde deel zijn gedaan die het geheel alleen maar interessanter maakte, en ook de basis vormden tot de nieuwe trilogie, The Phantom Menace, Attack of the Clones en Revenge of the Sith. Daarin gaan we dieper dan ooit het leven ontdekken van Anakin, en de totstandkoming van de duister Darth Vader. Dat zou later komen maar eerst een waardig afsluiter maken dacht Lucas, die opnieuw niet de plaats op de regie stoel nam. Dit keer liet hij het over aan Richard Marquand. Een regisseur die totaal geen ervaring had met dit genre. Het was dan ook een moeilijk proces, maar is gelukkig allemaal op zijn pootjes terecht gekomen, en de film ging succesvol in première. Nog wel was er wat te doen om de titel. Oorspronkelijk zou deze Revenge of the Jedi gaan heten. Daarop bedacht Lucas dat Jedi eigenlijk geen wraak nemen, deze titel werd uiteindelijk wel gebruikt maar met een andere insteek. Sith, de echte afsluiter van de serie.

Dat het een echte afsluiter is kun je aan alles in de film zien. Het is allemaal grootser opgezet en alles wordt uit de cast gehaald om er een mooi slotstuk van te maken. Meteen vanaf het begin is het al raak. We gaan nog een keer terug naar Tatooine, en hebben daar een leuk weerzien met Jabba, en onze andere helden. Vanaf daar begint het avontuur. Begin doet soms nogal saai aan en dat is vooral te wijten aan het lage tempo. Nu had A New Hope dit ook wel al, tenminste voor het moderne publiek dan. Vroeger zal dit een moordend tempo zijn geweest. De film komt pas echt goed los als we worden meegenomen naar de woestijn waaruit de eerste actiescène volgt, die je meteen weer helemaal meenemen in de geweldige sfeer van de films. Het tempo gaat meteen omhoog en houd dan ook niet meer op tot aan het einde. We gaan oa. nog terug naar Dagobah, waar we Yoda nog een keer terug zien, en we belanden dit keer op een bos planeet waar allemaal teddyberen leven. Het slotstuk van de serie is ook echt een oorlogsfilm, en alles komt daar in deze film bij kijken. Een geweldige slag in de ruimte waarbij alle formaten ruimteschepen worden gebruikt en in hun volle glorie laten zien. Op de bosplaneet hebben we een slag die op voet wordt uitgevochten, met behulp van een technisch onderontwikkeld volk. Maar de slag waar het vooral om draait is nog het meest interessanter. Het gevecht tussen Darth Vader en Luke Skywalker. Dit is niet zomaar een gevecht, het gaat vooral om een mentale strijd. Wie houdt het langste vol tot een breekpunt. Darth Vader wordt daarbij bijgestaan door zijn meester, The Emperor. Zoals in alle Star wars films voltrekken zich een aantal slagen in een keer. Dit wordt lekker afgewisseld zonder dat het echt saai wordt bij een punt. Ook in de nieuwe Death Star zien we op de achtergrond de voortzettende ruimteslag. Erg mooi gedaan. Het einde zorgt ook voor een prachtige afsluiting, en geeft ook echt voldoening na zo'n leuk en prachtig avontuur.

Het geheel wordt bij vlagen toch net iets te kinderlijk gehouden. De Ewoks zijn daarin vooral het probleem. Ze zijn er gewoon om een jonger publiek tevreden te stellen. Dat probleem heeft Lucas in The Phantom Menace ook al gecreëerd. Erg jammer want het doet de film toch en beetje te kort voor de echte fans die daarop niet zitten te wachten. Toch blijft het als geheel erg onderhouden. Toen ik nog wat jonger was, was dit mijn favoriete Star wars film, later werd dat Empire en nog weer later A New Hope. Nu ik de film al wat vaker weer terug heb gezien, krijg ik toch echt weer een beetje het gevoel terug wat ik vroeger bij Return had. Ik vind het best leuk allemaal, aldaniet geweldig. Dat je in jaren zo verschillend kan gaan denken over een film. Return of the Jedi is ook de enige Star Wars film waarbij ik dat heb. Elke keer ontdek ik nog iets nieuws in de film. Vooral in de actiescènes. Ook heb ik een zwak gekregen voor het nieuwe einde waarin we nu Christensen zien ipv een of andere oude vent . Vandaar ook mijn verhoging. Ook qua karakterontwikkeling/drama is het een verbetering ten opzichte van de andere delen. Marquand laat daar goed zien waar zijn kracht als regisseur ligt.

Qua effecten is dit de crème de la crème van de oude reeks. Zoals ik al eerder aangaf wordt alles uit de cast getrokken. Design is weer er mooi gedaan van alles. De gevechten zien er, zeker gezien de technieken die er toen voor handen waren, weergaloos uit. Wat een snelheid is er al in bereikt. Er mooi om te zien. Marquand werd hierin bijgestaan door Lucas aangezien hij niet veel ervaring had met visuele effecten. Het voelt allemaal echt en niet als miniaturen. De vele lasers die je om de oren vliegen, het lightsaber gevecht aan het einde en ga zo maar door. De film is verder ook prima geschoten, en daar is verder ook niets op aan te merken. Het geluid is weer erg mooi vormgegeven door de vaste sound designer Ben Burtt, en Williams heeft een erg mooie score geschreven die het nog epischer maakt dan dat het al is. Mooi stuk ook tijdens het eindgevecht tussen Vader en Skywalker.

Acteerwerk is ook in dit deel van een hoog niveau, hoewel het nog erg cartoonesk is, is het van een hoog niveau. Ford is de echte uitblinker weer, en zijn ervaring is dan ook meteen duidelijk zichtbaar. Ook Hamill en Fisher hebben een groei in hun kunnen doorgemaakt en dat is als je de delen vlak achter elkaar bekijkt duidelijk. Ook leuk om veel van de andere cast weer terug te zien. Een man is er echter in geslaagd om de hele trilogie naar zijn hand te draaien. McDiarmid is als The Emperor nu in alle zes delen te zien en doet dat met verve. Ook zien we Guiness nog even terug. Een groots acteur was dit en heeft een mooie bijdrage geleverd aan de trilogie.

Verhaaltechnisch dus af en toe net iets te kinderlijk, maar Lucas en Marquand weten met Return of the Jedi een erg goede en mooie afsluiter van een prachtige franchise te maken. Een episch spektakel waar je u tegen zegt. Ook doet het einde je alweer verlangen naar een volgende kijkbeurt van alle films om zo het avontuur opnieuw te beleven. Er zijn maar weinig filmseries die dat kunnen en Star Wars is daar een van. Het blijft een mooi ruimte sprookje die mij van kindsaf aan heeft vermaakt, verbaasd en geboeid. De films staan dan wel niet in mijn top 10 aangezien er beter films zijn dan Star War. Toch blijven de films voor mij altijd speciaal, en zullen mij zeker in de toekomst ook nog een hoop plezier geven. Nu opnieuw weer op volgorde van I-VI gezien, maar de beste manier om de films te kijken blijft toch wel eerst de oude films en dan de nieuwe.

4*

Aan alles komt een einde en zo ook aan mijn herzieningen van de legacy van George Lucas. De gemiddelde score van de reeks komt op 4.25. Een erg ruime voldoende, en misschien stiekem toch ook wel een beetje fanboy gedrag.

Tales from a galaxy far, far away


Episode VII: The Force Awakens

Na het derde deel uit de prequel trilogy, het beste deel van de drie, leek het gedaan. Het verhaal is compleet en meer is er niet. Dat was het dan. Gemengde reviews gaan er de ronde over de prequels. Volgens de een heilschennis, een ander kan er gewoon van genieten voor wat het is en een ander vind die delen het beste. Maar toen kwam het bericht naar buiten dat George Lucas Lucasfilms aan Disney had verkocht voor een behoorlijk bedrag. En meteen daarna draaide de geruchten machine op volle toeren. Wat gaan ze met dit nieuw aangekochte project doen. Gaan ze nu eindelijk een keer de originele onbewerkte trilogy uitbrengen op DVD/Blu-ray, of gaan ze het verder doorontwikkelen. Dat eerste is nog steeds een gerucht, het tweede is dan nu echt werkelijkheid geworden. Niet heel lang nadat de geruchten bekend werden is bevestigd dat er een derde trilogy kwam. Ook weer volgens velen heilschennis. Maar het hield velen op het internet en vast ook daarbuiten bezig. Nadat een deel van de cast en de regisseur bekend werd gemaakt werden velen gerustgesteld en ook velen hadden zo hun twijfels. Zeker met de gekozen regisseur, J.J. Abrams. De man die ook de Star Trek serie met succes heeft gereboot. Ikzelf had er het volste vertrouwen in dat het goed kwam. En hij heeft me zeker niet teleurgesteld. En daarmee zijn heel veel het mee eens gezien het hele grote aantal positieve reviews van zowel critici als liefhebbers van de originele serie.

Deze trilogy speelt zich zo'n twintig jaar af na Return of the Jedi. Het is wel iets met die twintig aangezien de prequel trilogy zich ook zo'n twintig jaar voor A New Hope afspeelde. Abrams knalt er meteen lekker in. Maar eerst krijgen we de crawl natuurlijk. Wat heerlijk om die na een x aantal jaren weer te mogen horen en een keer een heel andere inleiding te mogen lezen. Na de crawl worden meteen een aantal nieuwe personages geïntroduceerd en begint ook meteen een mysterieus gedeelte van de plot. Wie is het karakter van Von Sydow, en wat bedoelt hij met de woorden die hij naar Kylo Ren uitspreekt? Ook worden we voorgesteld aan Poe en Finn die een leuke arc met elkaar gaan vormen. Het is meteen raak met leuke nieuwe personages. En dat geld ook voor Ren. Een erg interessante schurk met nogal een temper. Als we eenmaal op Jakku zijn beland krijgen we alweer een geweldig nieuw personage. Rey. Allen toch geweldig geschreven. Veel uitdieping is er in het begin nog niet aangezien Abrams ons niet meteen een rust momentje gunt. Hij maakt de eerste helft imposant, speelt goed in op het nostalgie gevoel, geeft ons al genoeg actie en weet daarin zijn personages ontzettend goed te gebruiken. Vooral als Finn Rey ontmoet en ze samen op de vlucht moeten met BB-8. Met kleine nuances weten Boyega en Ridley hun karakters fantastisch over te brengen en voelt het geheel totaal niet geschreven aan. Het "why are you holding my hand" moment voelt alsof dat gewoon zo is gekomen en niet iets is wat op papier stond. Het nostalgie gevoel wordt in deze scene heel erg versterkt als ze een piece of junk moeten stelen om zo te kunnen ontsnappen aan The First Order. En na dit moment komt het kippenvel echt ontzettend opzetten met het befaamde "We're home" moment. Wat hebben we hier lang op moeten wachten na de originele trilogy. En het komt ook nog eens op het juiste moment in de film.

Na wat creatures en bendes weet Abrams ons even een rustmomentje te geven en het verhaal en vooral de karakters meer uit te diepen. Het verhaal sluit perfect aan op alle gebeurtenissen van de vorige films. En zonder dat je echt veel backstory krijgt over hoe The First Order aan de macht is gekomen, mis je dat niet eens en is het haast vanzelfsprekend. Een perfecte slechterik een fijne opvolger van The Empire. Maar ook de relatie tussen Finn, Rey, Solo en Chewbacca wordt fantastisch neergezet. En dan vooral de eerste twee, waarvan de vriendschap in een kort tijdsbestek in de film zo ver is gevorderd. En door de chemie en het fantastische acteerwerk erg gemeend overkomt. Ook krijgen we dit keer wat meer backstory van vooral Rey, zonder teveel te spoileren, te weten waarvan het mysterie vooralsnog niet onthuld is maar waar je wel naar kunt raden. Erg fijn gedaan.

Na wat geslaagd plot/verhaal elementen krijgen we nog een fantastische actie scene om daarna wat meer over Kylo Ren te weten te komen, en ook Leia weer te zien. Wel een beetje jammer dat Ren zijn masker moest afzetten . Snap de keuze maar neemt veel dreiging weg. Dit alles werk toe naar een fantastische climax op een nog grotere Death Star en ook zitten daar een aantal erg emotionele momenten in. Het weerzien en de knuffel tussen Rey en Finn en de dood van Han Dat laatste kwam enerzijds als een verassing en anderzijds niet helemaal. Het laatste gevecht tussen Ren, Rey en Finn is geweldig. Zeker met de intentie erachten dat ze nog jong en onervaren zijn. De nasleep is ook op een mooie manier verteld en gaat richting een weergaloos einde wat je ontzettend doet verlangen naar het volgende deel want je wilt echt weten hoe het geheel zich nu verder gaat ontwikkelen.

J.J. Abrams en zijn team leven zich helemaal uit. Dan Mindel levert fantastisch camerawerk af en weet samen met Abrams veel niet conventionele Star Wars shots af te leveren. Vooral in de actie werkt dat erg mooi. De one take shot als de rebellen te hulp schieten is echt een WOW! momentje. En zo komen er nog meer fantastische shots voorbij. Abrams laat zich niet verlijden tot het gebruik van te veel lensflares en Mindel weet goed mee te gaan in de eerdere stijlen van de vorige delen. Dat kan gezegd worden van alle departments. Kostuums, make-up, set design, creaturen. Alles is perfect vormgegeven en IS gewoon 100% Star Wars. Waar toch wel een update in zichtbaar is, is de in het actie/stunt werk en de visual effects. En ook dat is erg goed. Niet een dodgy shot gezien en de actie is gewoon heerlijk. Ook opvallend is de hoeveelheid aan actie in The Force Awakens. De Score van Williams is wederom een pareltje en weet keer op keer de juiste sfeer te creëren en de juiste emoties op te wekken. Al denk ik dat vaste Abrams kracht Giacchino hier ook wel mee uit de voeten had gekund.

Acteerwerk is meer dan goed. Boyega en Ridley's chemie is fantastisch. En wat een vondst is Ridley zeg. Een fantastische actrice. Dit is er echt een om in de toekomst in de gaten te houden want ik heb zo het idee dat ze ons nog heel veel moois zal laten zien. Maar ook Boyega, waar ik toch zo mijn twijfels over had, weet geweldig werk te leveren. Ook een acteur die perfect kunt laten werken door hem te koppelen aan andere goede acteurs denk ik. Maar ook in zijn individuele momenten is zijn presence erg fijn. Oscar Isaac heeft er duidelijk erg veel plezier in. Maar ook oudgedienden Ford en Fischer zijn als vanouds. Driver is als Kylo Ren erg goed maar schiet wat tekort eenmaal zijn masker af is. Minder grote rollen worden ook goed ingevuld en leuk dat Greg Grunberg, ook een vaste Abrams kracht, hier ook wat meer screentime krijgt in plaats van een korte cameo.

Ondanks alle gedoe rond de overname van Disney en wat Disney vandaag de dag is, is dit toch vooral een J.J. Abrams film geworden waar de stempel duidelijk zichtbaar is. Erg gedurfd is ook het vele geweld in de film en de meer volwassener toon. Vooral dat laatste is na de vorige trilogy een verademing omdat daar de toon wat meer gericht nog is op de kids. Ook wordt er veel van Lucas visie van Star Wars behouden en daar wordt in The Force Awakens ook op een juiste en leuke manier naar terug gerefereerd en Abrams weet net die juiste nostalgie grens op te zoeken zonder dat het echt te cheesy en obvious is. De vriendschap motieven werken hier erg goed wat ook grotendeels aan de geweldige nieuwe cast is te danken. Echt een cast die je nog twee films met veel plezier zal volgen. Verder wordt er in dit deel genoeg opengehouden om de volgende delen ook interessant te kunnen maken. Er is nog zoveel niet onthuld. Een beetje jammer dat Abrams niet terugkeert als regisseur van het volgende deel. Maar Rian Johnson is ook een erg goede regisseur die hopelijk ook zijn eigen Ideeën en visie mag doorvoeren zonder al te veel bemoeienissen van de studio. Ik kijk in ieder geval al weer heel erg uit naar Episode VIII. En als het in deze lijn doorgaat mag deze nieuwe trilogy met trotst naast de originele trilogy staan en, hoewel ik die ook erg leuk vind, verslaat het Lucas' prequels op alle vlakken.

Tales from a galaxy far, far away

Episode VIII: The Last Jedi

Abrams had met zijn "The Force Awakens" nieuw leven in Star Wars geblazen. En hoewel er natuurlijk tegen het zere been van veel Star Wars liefhebbers werd geschopt, waren ook veel fans erg tevreden over de nieuwe film en werden ook veel nieuwe mensen fan van de serie. De nieuwe film had genoeg actie, goede personages, maar vooral veel hart en chemie tussen de personages en acteurs. Vooral de relatie tussen Rey en Finn was magisch. Daarnaast stelde de film ook genoeg vragen. Vragen die we graag beantwoord hadden zien worden in "The Last Jedi". Vragen over het lichtzwaard, de Knights of Ren en de afkomst van Rey stonden centraal in "The Force Awakens". Helaas faalt "The Last Jedi" daar behoorlijk in. Of beter gezegd, de pay-off is niet zoals we het verwacht of gehoopt hadden.

Het aantrekken van Rian Johnson leek in eerste instantie een goede keuze. De man heeft met Brick en Looper bewezen dat hij met de genres toch iets behoorlijk fris en vernieuwend kon maken. Wat zou hij met Star Wars kunnen doen was de vraag. Het antwoord op die vraag kregen we toen "The Last Jedi" in première ging.

Het is totaal niet de film geworden waarop velen hadden gehoopt. Johnson slaat een compleet andere weg in met zijn verhaal. Ik ben niet degene die vernieuwing of verfrissing van een bepaalde reeks en/of genre meteen neersabel, maar Johnson gaat in "The Last Jedi" een behoorlijke stap te ver. Dat word meteen duidelijk in de eerste scene waarin onze held Poe Dameron het schip van Hux benadert. Wat een aanfluiting, die scene. Slaat de plank compleet mis wat de humor betreft. Als dat het niveau van het verder verloop van de film zou zijn, beloofde dat niet veel goeds. Helaas ging het op die voet verder. De scene tussen Rey en Luke, waar aan het eind van "The Force Awakens" naar gehint werd, moest episch worden. Om compleet afgedaan te worden met een moment waarvan je meteen alle hoop op wat de film gaat worden, opgeeft.

Dat soort momenten en humor, doen "The Last Jedi" vooral de das om. Maar het is niet alleen dat. De interactie tussen de personages, was wat Abrams film zo goed maakt. Dat is hier compleet verdwenen door de personages uit elkaar te trekken en ze te koppelen aan nieuwe oninteressante en irritante personages waar je helemaal niets om geeft, *kuch* Rose *kuch* Holdo. Maar ook de aanloop naar wat je weet wat een actierijk einde gaat zijn, duurt eeuwig voort met een hoop geneuzel over brandstof en de vonk van de rebellen. Scenes die totaal overbodig zijn door de uiteindelijke pay-off. De scene op Canto Bight voelt ontzettend misplaatst. Ook zijn er momenten waarop de film behoorlijk dood valt. Het tempo gaat er een aantal keren behoorlijk uit. Vooral in de scenes op de planeet waar Luke rondhangt zijn dooddoeners. De interactie tussen Rey en Kylo werken totaal niet en de chemie tussen Ridley en Hamill is compleet afwezig. Veel werkt dan ook nog eens toe naar confrontaties die daardoor gewoon niet werken en maakt Johnson zich er wel heel gemakkelijk vanaf door een van de sterkste personages uit de vorige film niet de momenten te geven die hij verdient. En dan is er nog dat laatste gevecht. Dat had geweldig kunnen zijn. Maar wat we krijgen is veel "talk-talk" en weinig "fight-fight".

Is "The Last Jedi" dan een complete mislukking? Dat is moeilijk te zeggen. Hoewel de film niet is wat fans van de film verwacht hadden, heeft de film ook ontzettend veel fans en word hij geroemd om de compleet andere weg die de film is ingeslagen. Voor mij moet de film het vooral hebben van kleine momenten. Momenten waarin een schip uit hyperspace komt, zijn lading dropt om vervolgens weer naar hyperspace te gaan. Dat soort kleinere coole momenten maken de film nog wel een beetje genietbaar. Maar ook een zeker gevechten waarin de kleur rood een hoofdrol speelt, zijn geweldig. Dat gevecht waarin Rey en Ren een hoofdrol spelen is een keer niet kapot ge-edit en dat maakt daarvan een geweldige actie scene. Maar daarna komt dan toch weer dat gemis terug van de fijne interactie tussen de personages. Vooral die tussen Finn en Rey. Wat blijf ik dat een geweldige relatie vinden.

Veel van de acteurs hebben er duidelijk plezier in. En dat is wel wat je voelt in "The Last Jedi". Iedereen wil ook zijn-haar best doen omdat het om een Star Wars film gaat. De enige die zich hierin totaal niet thuis lijkt te voelen, is Mark Hamill. Iets wat later ook door de acteur bevestigd is en wat ook te zien is in de geweldige docu die op de blu-ray staat.

Rian Johnson weet er filmtechnisch nog iets van te maken. Er komen toch een heel aantal briljante shots voorbij. Met dat moment van Holdo als hoogtepunt. Wat een wow moment zeg. En er komen meer van dat soort toffe momenten voorbij. Zowel klein als groot. De effecten zien er weergaloos en ook met de rest van de post-production elementen zit het ook zeker goed. Film technisch is er gewoon weinig aan te merken op "The Last Jedi".

We zijn natuurlijk allemaal benieuwd naar wat de laatste film in de Skywalker saga ons gaat brengen. "The Last Jedi" heeft behoorlijk wat invloed gehad op waar het in het volgende verhaal naar toe kan gaan. Kan Abrams iets herstellen van de schade die Johnson heeft aangericht? Gaan er nog antwoord komen op de vele vragen waar we nog steeds geen antwoord op gekregen hebben. Mijn zin in de ontknoping heeft dankzij "The Last Jedi" toch wel een behoorlijke deuk opgelopen. Abrams zou dus het beste uit zijn film, de acteurs en het verhaal moeten halen om mij weer te kunnen overtuigen over het niveau waar hij me begonnen is in "The Force Awakens". Ik zou graag zeggen dat ik er enorm naar uitkijk... maar dat is op dit moment helaas nog niet het geval....

Op z'n tijd houd ik wel van een fantasyfilm, Dan moet het wel een erg indrukwekkende en/of meeslepende film zijn. Stardust was dat geen van beide. Helaas lag de film me dus niet zo.

We beginnen met de vertelling van Ian McKellen die ons wel een hele korte introductie geeft van de wereld waar we mee naar toe worden genomen. Dit gaat de hele film een beetje zo. Er wordt weinig tot niets uitgelegd over bepaalde dingen en gebeurtenissen. Het script faalt dus een beetje om mij volledig de wereld in te trekken. Het blijft gewoon te standaard en te mager om echt een top fantasie film te zijn. Het had zeker potentie. De film is daarnaast ook erg voorspelbaar en het wordt dan ook nergens enigszins wat spannend. Je wist precies wat er ging gebeuren en hoe het zou gaan aflopen. Camerawerk was wel fantastisch al kreeg je op het laatst wel een beetje genoeg van die lange snelle trackingshots, de effecten waren daarnaast ook erg matig. De muziek was soms ook erg mooi om aan te horen.

Danes en Cox waren vooral erg vlak en irritant, beetje miscasting dus. De rest van de cast doet het wel erg leuk, en het plezier druipt er dan ook vanaf. Zeker van DeNiro die een leuk bijrolletje speelt. Ook Strong en Pfeiffer doen het leuk.

Een weinig bijzondere fantasyfilm die mij niet geheel kon bekoren. De film had zo zijn momenten maar als ik het over het geheel bekijk zit er niet meer in dan de score die ik nu aan Stardust geef.

2*

Stargate maar eens een keer weer herzien, er blijft met de kijkbeurt minder van over. Of het is in mijn herinneringen beter dan dat het werkelijk is.

Vooral de ietwat vervelende tweede helft steeds minder. Er zijn daar zeker nog leuke elementen te vinden. Maar die hebben dan weer meer met de goede science fiction kant van het verhaal te maken en minder met het avontuur/oorlog gedeelten. De eerste helft is erg leuk met de mysterie en de opbouw naar de reis door de sterrenpoort. De ontdekking en het niet weten wat er nu aan de andere kant is, is nog steeds een leuk gegeven. En dan is er nog het beeld van het reizen door de poort zelf. Zoals in de film ook gezegd wordt: "What a rush". De tweede helft vanaf wanneer ze bij de stad aankomen is dan weer minder boeiend en zelfs een klein beetje saai. Als de actie dan begint kun je gerust ademhalen, wordt het toch nog weer wat leuk en weet je ook dat de film weer bijna ten einde is.

Al met al nog wel vermakelijk en altijd leuk om weer eens een bezoekje aan Abydos te brengen.

Met het oog op zijn nieuwe project "Tangerine", wilde ik toch snel kennis gaan maken met ander werk van Sean Baker zodat ik toch een beetje een idee kreeg wat voor een soort films hij maakt. I heb zo'n gevoel dat deze regisseur weinig fout bij mij kan gaan doen in de toekomst.

"Starlet" is namelijk in een woord fantastisch. Het is een geweldig geregisseerde film met hele subtiele en mooie vertolkingen van de cast. Het heeft een prachtige opbouw naar momenten die de film maken. "Starlet" is niet van het soort film wat in het begin al erg veel weg geeft. Het laat je elementen zelf ontdekken. Momenten die je totaal niet ziet aankomen en daarom nog meer impact hebben op de kijker. De realiteit waarmee de acteurs in hun karakters opgaan is verbluffend om te zien. Maakt de film geloofwaardiger dan dat de beelden en het verhaal al zijn.

"Starlet" is erg mooi geschoten. Prachtige beelden. Voor een drama is het daarnaast ook nog eens erg grappig. Het einde is perfect. Hartverwarmend en treurig tegelijk. De muziek is trouwens ook erg mooi. Kan niet wachten om "Tangerine" te gaan zien.

Ongelooflijk dat deze film al weer bijna 20 jaar oud is. Ik weet het nog als de dag van gisteren dat ik deze in de bioscoop zag. Ik was dertien en helemaal verbaasd dat ze ons naar binnen lieten. Ik vond het geweldig.

In de eerste plaats zet Paul Verhoeven met Starship Troopers een heerlijk stukje vermaak neer. Daarbij voegt hij elementen toe die Verhoeven zich eigen heeft gemaakt. Referenties naar Nazi Duitsland en fascisme, geweld, naakt, satire, humor en kritiek op autoriteit. Toch zit er ook duidelijk een boodschap van hoop in. De vriendschappen die meerdere keren sterk naar voren komen, er is geen onderscheid meer tussen de seksen, de wereld lijkt verenigd en niet meer in staat van oorlog met elkaar gezien het leger multicultureel is.

Misschien gaan we er nu wat te diep in, want hoewel de boodschap wel aanwezig is, is Starship Trooper vooral een erg leuke en spannende actie, sci-fi avonturen film. Het verhaal over insecten op een andere planeet die de aarde en al haar bewoners wil uitroeien is erg leuk. En het is aan onze vrienden om dat tegen te houden. De film opent leuk, maar het is vanaf de training scene, die sterk doet denken aan Full Metal Jacket, dat de film erg lekker begint te lopen. De trainingen van Rico en co. worden leuk en hard in beeld gezet. Daarnaast hebben we ook nog Ibanez die we volgen aan boord van een ruimteschip. Verder zijn de tussenstukjes waarin we informatie krijgen erg leuk. Als dan de oorlog uitbreekt krijgen we weinig tijd om even op adem te komen. Verhoeven trakteert ons op een aantal geweldige en fraai geschoten actie scenes en schuwt daarbij het geweld niet. Lichaamsdelen en bloed vliegen je om de oren. Vooral de scene waarbij hordes insecten een basis hebben omsingeld is erg goed. Echter worden hier de personages en hun relaties met elkaar niet uit het oog verloren en blijft dat. Ook kent de film een prima climax.

Acteerwerk is best goed. Casper Van Dien die vooral een b-film acteur is, zet hier een meer dan prima vertolking neer zet. Richards, Meyer, Busey en Harris doen het ook goed. Maar het zijn vooral Brown en Ironside die de show stelen. Voor laatstgenoemde is erg goed op dreef.

Verhoeven laat in Starship Troopers weer eens zien dat hij goed een grote productie kan leiden. Hij heeft een erg goed script om mee te werken. Verhoeven's cameraman Vacano, wie veel van Verhoeven's films heeft geschoten, brengt alles goed in beeld, editing is erg goed en Tippett's effecten zien er (nog steeds) weergaloos uit. Sound design is erg sterk. Wat de film helemaal afmaakt is de ontzettend goede muziek van Basil Poledouris.

Hoewel Starship Troopers best een duidelijke boodschap probeert over te brengen, is dat nergens echt geforceerd en staat het totaal niet in de weg van het vele vermaak wat Verhoeven's film bied. Zelfs na 20 jaar voelt de film nog erg fris en is het nog erg leuk.

Eindelijk weer eens een topfilm gezien. Erg hoge verwachtingen had ik niet van The Station Agent, dus dit was een heel erg aangename verassing.

The Station Agent is een heerlijke rustige en fantastische film waar je lekker onderuitgezakt van kan genieten. De drama die erin verwerkt zit wordt nergens te zwaar en het geheel is dus lekker luchtig gehouden. Leuke personages die allen hun eigen verhaal hebben. Het gaat gewoon over de dagelijkse kleine dingen die ons allen kunnen overkomen. Ook mooi dat alles klein wordt gehouden en nergens erg moeilijk wordt gedaan. Het komt gewoon feel good over, en je wordt er ook wel een beetje vrolijk van. Komt met name door Joe die de harten van Fin en Olivia opent en hen weer van het leven laat genieten. Leuke contrasten ook tussen de karakters, dit doet de film gewoon erg goed. Af en toe ook erg mooie beelden en erg fijne muziek. Op het laatst wist de film mij toch wel te raken.

4.5* voor deze erg mooie kleine film.

Will Ferrell kan ik vaak niet uitstaan, en ook hier heb ik me dood geërgerd aan hem.

Erg jammer dat de film lang de tijd nodig heeft om echt grappig te worden. Het kinderlijke macho gedoe van de 2 stiefbroers is eg vervelend om te aanschouwen, en is daarnaast ook niet echt grappig. Ferrell doet waar hij goed in is, denken dat hij grappig is en dat ook echt over brengen naar het publiek wat dus niet echt werkt. Reilly was daarnaast aangenaam om naar te kijken. Een groot deel van de film is niet echt heel leuk, en pas tegen het einde na de scheiding tussen de "broers" en de familie wordt het pas leuk. De humor is dan van een hoog niveau. Ik moest vooral erg lachen bij het moment dat Ferrell op de W.C. zat en de paier op was . Jammer dat het voorgaande niet van dit niveau was, en daarom is Step Brothers als komedie erg matig.

Erg goede biopic, die eens niet het standaard verhaaltje verteld.

Sorkin, Boyle en Fassbender zorgen twee uur lang voor vuurwerk. Het script is geweldig geschreven. Vlotte, interessante dialogen en situaties. Maar ook een sterk punt is hoe de personages zijn geschreven. Hoewel je als het ware vrijwel direct midden in de film terecht komt, heb je het idee dat je de personages al erg goed kent. Ook hun ontwikkeling en onderlinge relaties blijven erg interessant om te volgen.

Boyle vertaalt dat geweldige script op een geweldige manier naar film. Een goede keuze om hem als regisseur aan te stellen. Hij stelt bijna nooit teleur en kan met elk genre uit de voeten. Visueel erg mooi. De verschillende formats die gebruikt zijn, werken hier erg goed. De editing is geheel in stijl van het script. Lekker fast paced dus. De muziek, belichting. Allemaal erg fijn.

Fassbender zet op een geweldige manier Steve Jobs neer. Qua gelijkenis hebben de heren geen overeenkomsten, toch weet Fassbender in het personage te veranderen en heb je het gevoel alsof je naar Steve Jobs zelf zit te kijken. Maar ook credits naar Kate Winslet die hier toch ook erg goed acteerwerk laat zien. Rogen is een verademing in deze rol. Laat hem wat meer van dit soort rollen spelen. Daarin komt hij veel beter uit de verf dan in zijn komedie rollen. Ook de rest van de cast doet het fantastisch.

Heerlijk vlot filmpje.

Een film waarin alles en iedereen op zijn plek valt.

Want, wat vult iedereen elkaar goed aan hier. Het script krijgt een goede regisseur die op zijn beurt het beste uit zijn cinematograaf en editor haalt. Miller heeft een goed script geschreven. Het is echter Park die van het verhaal iets heel bijzonders maakt. Blijft toch altijd spannend als een goede niet Amerikaanse regisseur de overstap maakt naar Amerika. En gelukkig slaagt Park hierin. Niet alleen vertelt hij het verhaal in narratieve vorm echt goed, maar laat de beelden, muziek en geluid ook het verhaal vertellen. Alles blijft boeien en je wilt weten hoe het verhaal verder gaat verlopen en hoe alles gaat aflopen. En dat is toch wel een van de sterkste punten van de film. Erg diep ingaan op het verhaal heeft verder weinig zin. Dit is echt zo'n film die je zelf moet gaan ervaren.

Acteerwerk is erg sterk. Wasikowska heeft me in een aantal recente films overtuigt dat ze een erg goede actrice is. Die gaat in de toekomst nog zoveel moois laten zien. Goode deed het ook zeer goed, maar ik had het idee dat hij op momenten wat inhield in zijn performance. Kidman heeft het wel eens beter gedaan.

Visueel is dit helemaal geweldig. Wat een prachtige shots komen er voorbij, Stoker kent een fantastische editing. Sommige overgangen zijn beeldschoon. India die over de snelweg loopt wat verandert in het pad naar haar huis is bijvoorbeeld een van die mooie overgangen. Maar ook het veel genoemde haar wat verandert in gras is erg mooi. Muziek is enorm sfeervol. Sound design is hier ook erg belangrijk. Het is alsof al onze zintuigen tijdens het kijken naar Stoker verhoogd zijn. Ook niets dan lof voor de costume design. Iedereen ziet er geweldig uit in zijn/haar kleding.

Geweldige film.

Toch niet geheel wat ik er van verwacht had, daar kom ik later op terug. Weer een Nederlandse film die niet weet te overtuigen, en het weer moet laten afweten met een zwak verhaal, en matig tot slecht acteerwerk.

De Storm, ik had er al veel uit mijn omgeving over gehoord. Het moest een hele mooie goede Nederlandse film zijn. Nu sta ik sowieso al wat sceptisch tegenover Nederlandse producties, toch maar besloten een kans te geven. Ik had er heel wat anders van verwacht. In een film die De Storm heet had ik al wat meer storm verwacht. Snel omschakelen dus. Het begin is goed gedaan, en je voelt bijna de dreiging van het water en de wind. Bijna, want het gaat wel erg snel allemaal. Binnen een tien á vijftien minuten is het gedaan met de storm, en dan begint het echte verhaal over de baby. En het gaat niets anders dan de baby. Eigenlijk is het verhaal technisch erg leeg. Het gaat maar over een onderwerp. Nergens voel je de echte nasleep van de ramp. Wel jammer voor een film die gaat over de watersnood ramp die Zeeland vele jaren terug heeft getroffen. Wat nog het ergste was, dat er aan het eind van de film ook nog stond dat hij is opgedragen aan de mensen die de watersnood ramp hebben meegemaakt, terwijl je daar weinig van in de film terugziet. Erg jammer want het onderwerp is niet genoeg om je mee te slepen in het hele gebeuren. Een paar mooie plaatjes van een ondergelopen polder en wat vervallen huizen zijn dan echt niet genoeg. Daarnaast komt het drama van de verloren baby nimmer goed uit de verf. Komt vooral weer door het niet meeslepende verhaal. Hoe het nu precies zat had ik na een half uur al door .

De effecten en de aankleding zien er prima uit, ook komt de ondergelopen polder wat voor Zeeland moet doorgaan er prima uit. De montage was me wel een rommeltje zeg.
Zoals zo vaak in Nederlandse films stoor ik me vooral aan het acteerwerk. Een beetje half half. Atsma doet het best goed. Geld ook voor de man die de vader van Julia. De rest vond ik echt onder de maat presteren, en soms erg overdreven.

Nee, ik kan er niet over poffen. Een vervelende film met een dito verhaal om een erge gebeurtenis uit de Nederlandse geschiedenis, wat ze vandaag de dag erg goed in beeld hadden kunnen zetten hoe het er toen echt aan toe was gegaan.

1.5*

Mijn 7e Lynch is mij niet echt goed bevallen, ik denk dat ik meer heb met de vage en surrealistische films van hem heb.Misschien dat ik ook wel met te hoge verwachtingen de film ben gaan kijken

David Lynch is natuurlijk een meester in het creëren van een bepaalde sfeer in zijn films, zo ook in The Straight Story.Het bevat gewoon een heerlijke warme sfeer.Dit komt vooral door de kleuren die gebruikt worden, het camerawerk en de prachtige muziek.Het tempo waarin de film voortkrabbelt heeft mij slechts een klein beetje gestoord.

Soms vond ik het in het verhaal wel een beetje langdraderig worden en had ik echt zoiets, "kom op dat weten we nu wel".Daarbij vond ik die man soms maar een oude zeur vooral in de scène met die takken. .Soms kon hij me echter wel boeien, een mooi voorbeeld hiervan is het moment waarop hij een stukje over zijn oorlogs ervaringen verteld , je ziet daar gewoon een bepaalde emotie in zijn ogen, en dat raakte mij daar wel een beetje.Ook het einde vond ik heel mooi ingetogen gedaan.Helaas kan ik er op dit moment niet meer uithalen dan een kleine 3*, ik weet nu met wat voor verwachtingen ik de film een volgende keer moet kijken en wie weet zit daar nog wel een verhoging in.

3*

Een beetje inspiratieloze zooi is dit. Ook nergens echt spannend of eng.

De film begint lekker, maar mist toch wel erg veel in de spannings opbouw totaan het moment dat het allemaal begint. Er zitten af en toe nog wat sterke momenten in. Het grotendeel zit vol met cliché's en domme actie's van de hoofdrol spelers. Tevens is het geheel ontzettend voorspelbaar. Bij het begin van een scène weet je meteen wat er gaat gebeuren. Het eindeloze neppe geschreew van Tyler maakt het er niet veel beter op. Wat een miscast is ze, net als Speedman. De 3 gemaskerde vreemdelingen stralen nog wel een beetje dreiging uit, maar kunnen het zwakke geheel niet redden.

1.5*

Toch wel een erg slechte film in alles. De Street Fighter film met van Damme is natuurlijk ook niet best, maar door de manier waarop dat gebracht werd, met een knipoog, ergens toch vermakelijk. Dit is een te serieuze aanpak en werkt nergens.

Meteen vanaf het begin is het melodramatische al aanwezig. Een hoop gejank en gedoe. Dat blijft de hele film zo. Getracht wordt om er wat serieuze drama erin te verweven, maar daar faalt Bartkowiak totaal in. Erg misplaatst, en door het dramatisch slechte acteerwerk al helemaal niet te genieten. Dan heb je nog de actie ertussen door. Dit zijn maar 2 of 3 korte stukjes wat eigenlijk geen vermelding zo mogen hebben als actie. Zelden zie je zo'n slechte choreografie, wat we niet gewend zijn van Dion Lam. De wire work is erg duidelijk aanwezig, en soms lijkt het net alsof je de draden zo'n beetje kunt zien door het onwennig gebruik daarvan door de acteurs. Verhaal is verder ook niet erg interessant, en zorgt ervoor dat het een erg saaie film is. En wat een plotholes.

Acteerwerk is om te huilen. Kreuk doet het slecht als Chun-li, maar ook de rest van de cast is slecht. Iemand van de Black Eyed Peas als Vega, Clark Duncan die slecht bezig is, en dan die man die Bison speelt. Nee niet best. Waar ik me nog het meest aan stoorde was de uitstralingsloze Chris Klein die een van de grootste miscasts van de eeuw is. Ik krijg nog de kriebels van zijn spel. Effecten waren ook wel erg nep. Niet iets wat we gewend zijn van de man die ons vermakelijke films bracht als Romeo Must die en Cradle 2 the Grave.

1*

Now I'm stronger...

Stronger richt zich vooral op de nasleep van de Boston aanslagen. Hoe gaan de mensen om met dit verschrikkelijk drama, de beelden die voor altijd op hun netvlies gebrand staan, met het verlies van een dierbaren, verlies van ledematen. De film geeft een goed beeld van veel van die elementen. Stronger heeft goede intenties, maar de impact blijft in veel momenten een beetje weg. Dat soort elementen maken Stronger alleen maar erg goed en niet sterk.

Een film waarin geprobeerd word om Gyllenhaal alles te laten dragen, werkt ook niet. Hij zet hier echt weer een geweldige prestatie neer. Maar net als met zo veel dingen, kun je het niet alleen. Van zijn tegenspelers krijgt hij weinig bijval. Vooral omdat velen zijn niveau niet kunnen evenaren. En dat is jammer, daar de film zeker potentie had om boven zichzelf uit te stijgen en het verhaal van Jeff Bauman eer aan te doen.

Prachtige film van Herzog. Had achterna Rescue Dawn al van hem gezien. Die beviel me niet heel goed, daardoor is Herzog een beetje op de achtergrond geraakt. Dus bedankt dat je deze regisseur weer wat onder mijn aandacht brengt. Zoals gezegd een mooie film met zeer goed spel. Op sommige momenten was het niet altijd even boeiend, maar werd prima gecompenseerd door het acteerwerk en filmtechnische aspecten. Het einde was erg sterk, en maakte toch wel veel impact.