Opinions

Hoe ik ooit bij 3* voor deze film kom weet ik niet, zal in mijn herinnering wel een goede film zijn geweest.

Een af en toe leuke familiefilm die erg leunt op de bekende clichés uit het genre. Acteerwerk is verder niet erg interessant, en het wordt soms wel erg zoetsappig door dingen langer uit te rekken dan nodig is, met de daarbijhorende emotionele muziek. de effecten zien er verder goed uit. De technieken die voor handen waren in '99 worden tot het uiterste gebruikt. Stuart zelf ziet er dan ook mooi geanimeerd uit. Waar ik wel altijd problemen mee heb, is dat ze katten of honden laten praten, ziet er meestal eng uit. Toch kent Stuart Little ook wel leuke momenten, en is het aardig tijdverdrijf. Snowbell is trouwens echt stoer.

3* --> 2*

Ik heb een enorm zwak voor dit soort films. Een beetje in lijn van Return of the Killer Tomatoes!, Society, The Blob. The Stuff is minder smerig dan Society en The Blob. De plot is the belachelijk voor woorden, het acteerwerk is prima en de karakters zijn leuk geschreven. De gebeurtenissen volgen elkaar snel op en de 80's soundtrack is heerlijk. Helaas gebeurt er te weinig interessants rondom The Stuff om over de gehele speelduur je aandacht er bij te houden. Desondanks een vermakelijke low budget film.

Prachtig geschoten, heerlijke muziek, leuke referenties en goed acteerwerk. Helaas wist het mij niet echt te raken wat het cijfer wat lager uit laat komen

Mijn eerste film van Vinterberg. Afstandelijk, koel, rauw geschoten en een prachtig verhaal. Het sterke acteerwerk laat deze film werken. Iedereen van de kinderen tot de volwassenen komen overtuigend over. Een ijzersterk begin en einde ook. Waar vooral het einde toch wel erg hard aankwam.

Visueel een spektakel stukje.Het is goed te zien dat ze er zo'n 10 jaar aan gewerkt hebben.Een leuke kruising tussen een Victoriaans Engeland gemixt met modernere technieken.De vele actie die er inzit is prachtig in beeld gebracht.Het verhaal heeft verder weinig om het lijf maar blijft toch entertainen.Helaas duurt het tegen het einde aan net allemaal even iets te lang.Iets waar ik in Akira ook al op stuitte.Het stuk daarna maakt het weer allemaal goed erg mooi moment ook dat de hele lucht op het laatst in ijs veranderd .
Het geluid was ik hier en daar ook niet echt over te spreken.Het was te veel en af en toe te hard waardoor je op een soort geluidsmuur botste.Daar hadden ze misschien even op kunnewn minderen door even wat eerder momenten van rust in de soundtrack te nemen.Verder een erg vermakelijke film met een hoog entertainment level.

4*

F*cking Awesome!! Dat ging er door mijn hoofd bij en na Sucker Punch gezien te hebben. Van mij had de film nog wel wat langer mogen duren.

Toch best wel lang naar uitgekeken naar Sucker Punch, en vanavond was het dan zover. De trailers deden al een vette film vermoeden en dat is Snyder dan ook zeker gelukt. Met 300 en Watchmen heeft hij al bewezen dat hij audio/visueel fantastische films kan afleveren. In Sucker Punch lijkt dat alleen maar oefening te zijn geweest, en verbleken die films makkelijk bij deze film. Snyder leeft zich helemal uit en laat ons prachtige dingen zien en horen. De soundtrack is fantastisch. In Watchmen zijn de muziek keuzes niet altijd even goed gekozen, en voelen daarom wat vreemd aan bij de scènes. Hier doet hij het met verve. De muziek past precies bij de scène en vertelt dan ook het verhaal wat bij die desbetreffende stuk gebeurd. Vooral White Rabbit is een fantastische keuze, maar ook het moment op de trein, voor mij de beste scène uit de film. Een beste scène is moeilijk te kiezen, want als geheel is Sucker Punch een erg mooie ervaring die ook het beste te beleven valt in de bioscoop. De grootsheid druipt er vanaf. De actiescènes komen zo ook het best tot hun recht. De film is qua verhaal best basic, maar als geheel was het erg meeslepend.

In het begin is het toch wel even inkomen, maar na een tien minuten begint de film echt lekker te draaien, en vergeet je zo het wat zwakkere begin. Niet zo zeer visueel, maar meer in de vertelling. Dat is eigenlijk, zoals gezegd, een kleine tien minuten van de film voor ze in het gesticht beland. We worden wat op een bevreemende manier meegenomen het verhaal in. Je raakt het spoor echter niet bijster, want het is al vrij snel duidelijk wat er gaande is en hoe het verhaal verteld word. Dit soort structuur hebben we natuurlijk wel eens vaker gezien, maar nog nooit zoals in Sucker Punch. Op een fantastische en erg originele manier worden we meegenomen naar de fantasie wereld van Baby Doll. Daarbij treed dan ook die fantastische muziek in. Dan krijgen we de eerste actiescène. Erg tof gedaan. Bij momenten kreeg ik echt kippenvel. Ik was bang dat de effecten wat op een playstation manier waren gedaan, maar dat komt waarschijnlijk doordat ik de trailers op een klein schermpje zag. Visueel is het verbluffend. Goed gebruik ook van een van Snyders trademarks, de slowmotion. Die zagen er geweldig uit.

Verhaal gaat wel een beetje van hot naar her. De momenten tussen de actie is maar van korte duur, en voor je het weet zit je weer tussen de nazi's in een erg lange en vette actiescène die nog grootser is dan de eerste, en dan weer tussen de orcs. Dat was wel jammer. De wezens in die scène leken zo weggelopen uit Lord of the Rings. Maar voor de rest weer een prima scène. Dan komen we bij mijn favoriete scène, de treinscène. Erg mooi gedaan. Vooral dat erg lange shot is waanzinnig. Ook een erg belangrijk moment in de film, waarin voor het eerst in de film en in de scènes erna het acteerwerk erg goed was. Het "einde" was wel wat makkelijk, maar het slotstuk maakt dat weer ruimschoots goed.

Filmtechnisch is het geweldig. Camerawerk is erg mooi. We krijgen een aantal erg mooie shots voorgeschoteld. De editing is lekker, de muziek is erg goed. Buiten de soundtrack is ook de score goed verzorgd. De actie is verbluffend gechoreograffeerd, en de effecten zijn erg mooi. Daarnaast was de sounddesign erg goed, al waren de dialogen af en toe wel wat te hard afgemixt. Dat had wat genuanceerder gekunt.

De film heeft natuurlijk zo zijn minpunten. Het verhaal dient echt als kapstok en is verder niet echt hoogstaand. In wezen is het gewoon een ontsnappingsverhaal. , maar de manier waarop het verteld wordt geeft de film zijn charme. Die is gewoon erg plezierig, al zijn de opdrachten nog het leukst om te volgen. Ook het acteerwerk is op het slotstuk na niet echt hoogstaand. Er springt niet echt iemand uit. De actrices zijn een lust voor het oog en staan echt hun mannetje in al het geweld. Oscar Isaac speelde zijn rol wel fantastisch. Er is echter niet echt sprake van karakter uitdieping. Het geweld was wel wat braaf, en ook vuilbekkerij komt er niet voorbij. De actiescènes vertonen verder geen consistentie en lijken losse flarden. Maar het is nu eenmaal fantasie en speelt zich af in de gedachten van Baby Doll . Dat zijn echter minpunten die gecompenseerd worden door de vertelstructuur, en vervagen bij andere momenten in de film, die de balans intact houd. Daar kun je als kijker natuurlijk makkelijk doorheen prikken, als je meegesleept word.

Kom je totaal niet in de vibe van Sucker Punch dan zou dit ook makkelijk op een teleurstelling uit kunnen lopen, dus ik snap zowel de positieve als negatieve kritieken op de film en kan me dan ook in beide wel vinden. Voor mij was het echt een erg toffe beleving.

Audio/visueel overdonderend. Prachtig vormgegeven werelden, en een erg goede vertelstructuur. Sucker Punch maakte de verwachtingen meer dan waar. Een film die je echt in de bios moet beleven. De film wist mij helemaal mee te slepen en mij een prachtige ervaring te bezorgen en gaat dat in de toekomst nog vele malen doen.

Prima van Damme vehikel.

Verhaal vertoont veel oveenkomsten met Die Hard. Toch heeft het geheel wel iets. Komt voornamelijk door van Damme, die het hier toch best goed doet, in zijn one-on-one gevechten. Ook de setting is erg leuk. De film is prima en soms lekker donker geschoten. De actie wordt lekker rauw in beeld gebracht, en het tempo ligt lekker hoog. Top vermaak.

"We're bad guys, it's what we do"

Heel lang heb ik er naar uitgekeken, en het was het helemaal waard. Suicide Squad is alles wat ik er van verwacht had en meer. Vooral een van mijn meest geliefde personages uit de DC geschiedenis, Harley Quinn is alles waar ik op gehoopt had. Een film waar ook veel aan is gesleuteld na alle kritiek op Dawn of Justice. Suicide Squad is alles wat Batman v Superman niet was. vermakelijk, heeft veel leukere en interessantere personages. De donkere toon is wat naar de achtergrond gedrukt en is een stuk speelser qua opzet. Maar nog zijn velen niet tevreden. Het is nu niet donker genoeg qua toon. Ik ben het eens dat een iets duisterder verhaal/toon zoals in de eerste fantastische "I Started a Joke" trailer hier zeker niet had misstaan, maar toch weet Ayer een erg leuke draai aan het DC universe te geven.

Het verhaal is redelijk simpel en het idee van een aantal anti-helden/superschurken de wereld laten redden is iets wat velen al erg lang aanspreekt. En Ayer doet dat hier erg goed. De introducties in het begin zijn vlot en leuk gedaan en bevatten heerlijke soundtracks. Ik vond het erg leuk dat "You Don't Own Me" bij de intro van Harley ter gehore werd gebracht. En natuurlijk zijn er enkele personages die meer screentime krijgen dan andere. Deadshot en Harley Quinn zijn dan ook het beste wat de film te bieden heeft. Al vond ik Jai Courtney als Captain Boomerang ook erg leuk en had ik net even wat meer background van June Moone/Enchantress en Killer Croc willen zien. Zeker die eerste is een erg interessant personage. Fijn hoe ze vooral in het begon word neergezet. Het blijft natuurlijk jammer dat we over sommige personages minder te weten komen, al haal je daarmee het tempo er flink uit. Want als er iets is wat Suicide Squad heeft is het een killer pacing. De film verveelt op geen enkel moment en je wordt nergens uit de film gehaald. Het simpele verhaal wordt nog wat uitgediept hier en daar en de plaats in het DC universum is ook erg fijn door een korte appearance van Batman. De film begint pas echt als de stad wordt aangevallen en onze anti-helden worden gedwongen in een reddingsoperatie mee te helpen en uiteindelijk de ondergang van de wereld moeten voorkomen. Tijdens die operatie blijven er momenten over waarbij de personages op een fijne manier wat meer worden uitgediept en iedereen zijn/haar momenten krijgt. Waarbij Harley Quinn weer het beste uit de verf komt. Ik hoorde veel mensen in de bioscoop al zeggen dat ze dit personage echt te gek vonden. En daar kan ik het alleen maar mee eens zijn.

Wat erg goed aan het verhaal is, is dat er niet echt duidelijk een bad guy is. Het is een beetje een "who's playing who" geworden. Joker is misschien in de gehele film iets te kort in beeld, maar Leto weet in zijn rol wel degelijk indruk te maken. Ik had heel graag meer van hem willen zien. Waar de trailers deden vermoeden dat hij de main villain zou gaan worden, komt daar niets van uit. Al is hij wel de meest doortrapte in de film en heeft hij geen enkel motief voor wat hij doet. Iets wat de andere villains wel hebben. Maar daar ga ik in verband met spoilers verder niet op in. Degene die de film wel al hebben gezien hebben wel over wie ik het heb, waarbij er een van hen misschien niet echt een verassing meer is.

Naast een toch best leuk verhaal, is Suicide Squad vooral een lekkere actie film. De film gaat helemaal los in alles. Actie is er genoeg te vinden, zelfs in de introductie's. In de stad werkt het echter het beste en we krijgen een aantal erg leuke gevechten te zien. Deadshot krijgt hierin misschien wel een van de beste hero moments in de film waarin hij boven op een auto klimt en zijn ding doet. Die scene en die met de helicopter later in de film zijn de momenten die het beste laten zien wat Suicide Squad wil zijn en wat Ayer, zijn crew en de acteurs voor ogen hadden. En dat is er een kick-ass film van maken. Het plezier druipt er werkelijk van af. En voor mij is dat meer waard dan iets wat misschien niet helemaal in de film gelukt is. Ik geef toe dat de film zo zijn problemen heeft. Echter is de intentie van Ayer geslaagd, en daar gaat het uiteindelijk om. Het blijft erg lastig om een film met zoveel personages, verhaal en side-plots een juiste balans te geven. Maar Ayer is daar meer in geslaagd dan Snyder met zijn te vol gepropte, slecht lopende Dawn of Justice. Het einde is in stijl met de rest van de fun van de film en laat gelukkig nog een gaatje open voor een eventueel vervolg wat er ongetwijfeld wel gaat komen.

Margot Robbie steelt de show in Suicide Squad. In elke scene weet ze alle aandacht naar zich toe te trekken met haar performance en haar verschijning. Erg fijn design in make-up en kleding hebben ze voor haar bedacht. Smith weet eindelijk weer een leuke performance neer te zetten. Dat was al weer even geleden. Hier weet hij erg goed een koelbloedige hitman neer te zetten wiens hart is gestolen door zijn dochter. Leto als Joker is erg fijn. Hij moet het natuurlijk opnemen tegen Ledger en de veel vergeten Nicholson. Die laatste heeft wat mij betreft min of meer een toon gezet voor de vertolkingen van de clown na hem. Courtney weet voor het eerst echt te overtuigen in een rol. Delevigne's prestatie is af en toe cringe-worthy, maar als June heeft ze haar erg kleine momenten. Waar ik dan weer niet aan kon wennen is Kinnaman als Flag met dat erg overdreven accent. Adewale Akinnuoye-Agbaje krijgt niet echt de kans om zijn talent te laten zien. De rest van de cast krijgt vooral wat kleine momentjes om mee te werken, waarin vooral Hernandez erg sterk is. Davis is angstaanjagend in haar rol. Ik kreeg echt de kriebels van haar.

Hoewel de film zich vooral afspeelt in het donker, weten Ayer en zijn DP er een erg fijn kleuren pallet te creëren van veel Neon kleurtjes. Erg fijne stijlkeuze. Camerawerk is sterk, editing is dan weer rommelig, maar past gek genoeg wel erg bij de film. Qua choreografie van de gevechten had het wel beter gekund. Komen niet allemaal lekker uit de verf. Regie had strakker gekund, Ayer lijkt soms niet helemaal te weten op welk element en personage hij de focus wil leggen. Muziek keuzes zijn geweldig, al passen ze misschien niet in elke scene. Iemand als Snyder had daar dan wel erg mee uit de voeten gekund. De score van Price is lekker bombastisch en epic. En dan nog de sound design. Man, wat klinkt dat lekker. Production design is fraai en, hoewel wat zwakkere momenten, de CGI is erg goed.

Suicide Squad heeft mijn verwachtingen overtroffen. En ondanks post-production problemen, met dank aan Dawn of Justice, heeft Ayer er een ontzettend vermakelijk geheel van gemaakt. Verhaal is voldoende, de personage zijn erg goed en er is genoeg waar op voort geborduurd kan worden. Ik ben erg benieuwd wat voor rol Joker gaat spelen in de verdere DC films. Een film waar ik in de toekomst nog erg vaak veel plezier aan ga beleven.

In Squad we trust.

Heel anders dan verwacht, maar er daarom niet minder van genoten. Al had ik natuurlijk wel een beetje kunnen weten wat ik van een Oshii had kunnen verwachten.

Wat had ik dan wel verwacht. In ieder geval iets meer actie. De enkele battles die er in zitten zijn wel fantastisch in beeld gezet. Als je een beetje bekend bent met het werk van Osii, weet je dat je meer kan verwachten qua verhaal en diepgang dan menig andere Japanse animatie film. In deze ietwat zwaarmoedige film is er ook weer genoeg om over na te denken. Al is het wel een stuk minder moeilijk dan Innocence of Angel's Egg. Dit mooie verhaal wordt op een geweldige manier verteld. Al duurt het eerste gedeelte misschien net even wat te lang. Al is er daar toch nog genoeg om van te genieten. De tweede helft verloopt dan iets vloeiender, en er worden interessante ontwikkelingen en fijne onthullingen in het verhaal gebracht. Ook verloopt de karakter ontwikkeling daar een stuk beter. Ook leuk om de basset weer terug te zien keren. Mooi scene ook na de aftiteling. Al weet ik niet of dat nu echt nodig was geweest.

Animatie is erg mooi. Enkele prachtige beelden voorbij zien komen. Vooral details als de wolken die bewegen of de interactie van de regen met de vliegtuigen kon ik erg van genieten. Ook de karakteranimatie is fantastisch. De mix tussen traditionele 2D en 3D animatie is erg goed. Het blijft erg tricky, maar Oshii is een van de weinigen die hier op een geweldige manier mee weet om te gaan.

Kawai's score is ook weer genieten geblazen, al haalt hij nergens echt het niveau van de GitS films. Sound design is erg sterk. Voice acting had misschien nog net even wat beter gemogen. Kwam zo af en toe niet helemaal lekker over.

Weer een erg fijne film van Oshii, waarvan ik toch maar wat meer moet gaan zien.

Een fijne Miike.

De film is een ode aan de oude Spaghetti westerns, en Miike slaagt er goed in om zo'n soortgelijk sfeertje neer te zetten.Maar dan overgoten met zijn stijl.Absurd, geweldadig en bloederig.I love it.

Het verhaal heeft veel weg van Fistfull of Dollars en Django.Het wordt op een rustig tempo verteld, en er wordt beetje bij beetje steeds meer over het verhaal gegeven.Dit is niet echt hoogstaand, maar de manier waarop dit gebracht wordt is wel erg leuk gedaan.Leuke truckjes, geweldige personages, fijne muziek (al haalt het nergens het niveau van Morricone).Het brakke Engels past perfect in de sfeer.Ook het kleuren gebruik verdient gewoon een compliment, erg mooi gedaan.De actie is op een coole Miike manier in beeld gebracht en is heerlijk over de top.

Ik heb genoten van de film, alleen een beetje jammer dat Tarantino zo'n aanwezige rol heeft, dan had ik liever een wat kleinere rol van hem gezien.

4*

Geweldige Kung-Fu western, vol met leuke en interessante personages en met een aantal mooie gevechten.

Ik kreeg er echt een western gevoel bij. De uitgestrekte dorre vlaktes waarin de goodguys en badguys ofwel te voet of op een paard doorheen razen. De herberg voelde echt als een saloon aan. En ook de gevechten deden als een Spaghetti western aan. Ik weet niet of dat helemaal de bedoeling was, maar ik vond het echt die sfeer hebben.

Drama is in deze film trouwens ook prima in orde. Waar het in sommige HK films wat faalt, is het hier nergens over the top gebracht. Lekker uitgebalanceerd met het verhaal en de gevechten. Het verhaal verliep lekker vlot en de ontwikkelingen blijven, zoals Onderhond hier boven al aangeeft, interessant om te volgen. Toch een stuk gewelddadiger dan wat ik tot nu toe in een martial arts film uit deze periode heb gezien. Ik heb dan nog niet zoveel van dit soort film gezien dus ik weet verder niet of dit in andere films ook te vinden is.

Zoals vaker in dit soort films draait het voor het grootste gedeelte om de geweldige gevechten. En die zijn er te vinden. In het begin nog wel wat kleinschalig, maar echt mooi om te zien. Nou erg mooi is het misschien niet, maar wel erg flitsend. Vooral het laatste gevecht is een lust voor het oog, Wat een snelheid. Erg mooi gedaan ook zoals de camera het allemaal volgt, opnieuw ook erg bloederig in beeld gebracht. Ook de muziek mocht er best zijn, al is het op sommige punten een beetje misplaatst.

Ik heb me er in ieder geval heel erg mee vermaakt.

4*

Erg mooi.

Laat ik maar beginnen met dat ik weinig kaas heb gegeten van de "silent cinema". Op de een of andere manier trekt het me minder om veel van die periode te gaan zien en neig ik toch meer naar vooral de moderne cinema. Neemt niet weg dat ik ze helemaal geen kans wil geven, daar er heel wat pareltjes te vinden zijn. Zo ook Sunrise.

De beelden zeggen natuurlijk alles. En wat krijgen we een aantal prachtige beelden en shots voor onze kiezen. Maar het is de basis wat Sunrise ontzettend sterk maakt. En die basis wordt door Murnau fantastisch overgebracht. Knap om in 90 minuten zoveel over te brengen zonder woorden. Veel title cards zijn er ook niet te vinden. Enkel waar het echt nodig is. Zoals gezegd is de basis fantastisch. Het verschil met het simpele, rustige boerenleven wordt in prachtig contrast laten zien met het ontzettend drukke stadsleven. Mensen die in de stad leven willen rust en trekken er op uit naar het platteland en mensen van het platteland zoeken dan weet het liefst de drukte en het avontuur op. Wat daarbij opvalt is dat beide een beetje out of place zijn. Dit is perfect overgebracht.

De kern van het verhaal is het wonderschone liefdesrelaas. Waar er eerst problemen zijn maakt dit al heel snel ruimte voor affectie. Zeker na de ontzettend sterke "Forgiveness" scene wat ondersteund wordt door prachtige muziek trouwens. Toch wel mijn favoriete scene uit de film. Wat daarna volgt is een avontuur door de stad. Dit gedeelte duurde me toch net even wat te lang en haalt het toch al best hoge tempo uit de film. Eenmaal de terugtocht van de "vakantie" begint slaat Murnau ontzettend hard toe en werkt het laatste half uur aan een ontzettend sterk slotakkoord. En dat laatste shot schitterend met als echte einde "Sunrise" is erg mooi.

Sunrise heeft me compleet overdonderd met haar schoonheid wat alleen maar versterkt wordt door het fantastisch acteerwerk.

Zonet Sunset Blvd. maar eens uit het stof gehaald.Ik had de film al en tijdje in bezit maar had eigenlijk steeds geen zin om hem te kijken.Vandaag was het dan zover.

Waar ik bij Sunset Boulevard erg bang voor was dat het een saaie langdraderige film zou worden.Integendeel het is een practich verhaal met veel tempo verteld zonder in 1 scene saai te worden.Tegen het eind zakt het verhaal idd een beetje in om ontzettend sterk weer terug te komen met een hele memorabele scene.Wat een geweldige zet was dit, net als het begin shot.De film is tevens een grote kritiek op het opkomende Hollywood systeem in die tijd.Het wordt, vond ik, echter niet super serieus gebracht maar toch wel met een beetje zwartgallige humor die ik zeker kon waarderen.

De acteer prestaties waren enorm goed Holden acteerde lekker, maar zoals al gezegd steelt Swanson als Norma Desmond toch echt de show.Gek dat ik haar in het begin van de film absoluut niet kon uitstaan, maar hoe meer ik er over nadacht hoe beter ik het bij de film vond passen.Een larger than life actrice in alle doen en laten,die nog steeds denkt dat ze geweldig is zoals mooi gequote door haarzelf "I am big, it's the pictures that got smaller".

Camera werk was super om naar te kijken, en ook belichting was van de bovenste plank.Wel een storendefactor vond ik de muziek die soms erg mooi was en soms kwam het totaal ongepast en een beetje raar op mij over,dit kon mij dus niet helemaal bekoren.

Voor mij ook voorlopig,

4*

Danny Boyle is een regisseur die van alles wel iets speciaals weet te maken. Dat doet hij ook met Sunshine. Een beetje een doodgewaand genre weet hij op unieke wijze weer tot leven te wekken.

Het gegeven van een bemanning op een ruimteschip die compleet opzichzelf zijn aangewezen spreekt mij altijd wel aan. Ze komen meestal in de meest uitzichtsloze situaties terecht en moeten zich daar dan uit redden. Nu gaan ze richting de zon. Dat brengt op de eerste plaats al veel spanning met zich mee, want als er iets misgaat worden ze direct verbrand. Dat gegeven zorgt op de een of andere manier ook voor een erg claustrofobische sfeer. Verhaal is best interessant, en je blijft geboeid kijken hoe het geheel zich gaat ontwikkelen. Je krijgt erg veel over je heen, daar de film toch best eeen hoog tempo heeft in de situaties. Daarnaast bevat de film ook erg veel mooie rustige momenten.

Vooral audio/visueel is dit een pareltje. Boyle laat ons veel moois zien. Erg mooie plaatjes en shots vliegen je om de oren. Het is soms moeilijk te beslissen waar je op het scherm naar wilt kijken./ Alles ziet er prachtig uit. Veel details aan het ruimteschip, maar ook in de dialoogscènes is veel te zien. De effecten zien er fantastisch uit. Vooral de ruimtewandeling waarin ze de panelen moeten maken is werkelijk verbluffend, en samen met de muziek is dit een van de beste scènes uit de film. Ook erg claustrofobisch weer waarbij Boyle je in het pak zet met de camera. Geweldig gedaan. Maar de film heeft erg veel mooie scénes. Ook het geluid is schitterend vormgegeven. De mzuiek is briljant te noemen en nemen je helemaal mee de wereld van Sunshine in.

De multi-culti cast is een leuke toevoeging en hun vriendschap komt er geloofwaardig over. Murphy begint een van mijn favorieten te worden, en versterk dat allen maar met zijn prestatie in deze film. Evans doet het ook erg goed. Eigenlijk ben ik over de gehele cast wel te spreken. Geen een miscast zit er tussen.

Geweldige film, waarin veel elementen fantastisch bij elkaar komen. Alles lijkt te kloppen. Audio/visueel een geweldige ervaring.

De rauwere versie van Kick-Ass. Overal waar die film in uitblinkt is in Super net zo, maar durft zelfs nog iets verder te gaan. Leuk verhaaltje, lekker geweldadig en heerlijke humor. Einde had ik niet helemaal zien aankomen en zorgt net voor een stukje meer waardering van mijn kant.

Moet hierin mijn eerdere mening toch bijstellen. Na herziening toch erg veel waardering gekregen voor Super 8.

Het begint al bij de eerste scene waarin de werkelijk prachtige muziek van Giacchino al heel veel bijdraagt. Het is een ode aan de fantasie/creature features uit de 70 en 80-er jaren. De film is in alles met zoveel liefde gemaakt en dat is voelbaar door het scherm heen. Van de regie tot het acteerwerk, van set design to muziek. Er zit zoveel hart in Super 8. Verbluffend gedaan onder de regie van JJ "lens-flare" Abrams.

Wel een hele aardige komedie, die 2 agenten en die Fogell/McLovin zijn echt 3 hele leuke karakers en daar heb ik wel een paar keer goed om gelachen, die andere 2 jongens vond ik eingelijk maar een beetje standaard.Het verhaal word op sommige momenten nogal langdraderig en het had wel een half uurtje korter gemogen.

Toch nog goed voor 3*

Dit is de laatste keer dat ik de moeite neem om een ......... Movie te kijken. Wat slecht elke keer. Toch hoop je ergens nog op een leuk moment, die eigenlijk maar niet komt. Toch heb ik 1 keer kunnen lachen en dat was bij Leslie Nielsen die iemand met een spijkerpistool beschiet . Poep en pies grappen zijn dit keer in het kwadraat aanwezig en gewoon niet grappig. Net als de rest van de humor, of het beste gezegd niet humor, ook niet om te lachen was. De spoof op verschillende superhelden werkt ook voor geen meter. Dat er serieus nog een markt voor dit soort films is, is niet te geloven. Nou, zo snel mogelijk maar weer vergeten dan.

1*

Dat Marlon Brando hier toen zoveel geld uit heeft kunnen slaan.

Wel een erg vermakelijke film. Bij het begin op de planeet Krypton met een 10 minuten durende vertolking van Brando, die het toch weer prima doet ondanks dat hij zijn teksten niet geleerd had, kom je meteen al in de juiste sfeer. Dan begint de film pas echt. De begin credits zijn al erg mooi gedaan, en de muziek van Williams is erg goed. Mooie theme heeft hij weer geschreven. De jeugd van Kent en de relatie met zijn (pleeg) ouders is een mooie kans om al wat dieper op het karakter in te gaan. Wel altijd een probleem natuurlijk bij een eerste film om al je personages en het verhaal voor te stellen aan het publiek, maar hier gebeurt dat zonder dat het storend wordt of te lang duurt.

Verhaal technisch stelt het niet veel voor, maar het vermaak wat Superman bied compenseert dat helemaal. Het duurt even voor we hem echt in actie te zien krijgen, maar dan krijg je ook wat. De effecten van de eerste scène waarin hij zichzelf aan de bevolking toont zien er prachtig uit. Het vliegen, hoewel je wel wat kan zien dat het nep is, begin je echt te geloven. Vanaf dit moment raast de film in een sneltreinvaart door naar het einde. Erg spannende en goede climax. Voor je het weet is de film ook al weer afgelopen. Je heb niet eens door dat de film langer als twee uur duurde. Ondanks dat is het wel een epische film geworden met een schitterende vertolkingen van Reeve en Hackman.

Erg goede introductie van Superman, met erg goede regie van Donner en prachtig camerawerk.

Toch wel een minder vervolg op het erg goede eerste deel.

Leuk dat het verhaal van deel 1 doorloopt en zich ontvouwd in het tweede deel. Waar het origineel rustig verloopt, misschien soms iets te rustig, is het tweede deel nogal rommelig. Situaties volgen elkaar wel erg snel op en gunnen weinig rust aan de kijker. Het lijkt er op dat de makers zo snel mogelijk naar de climax willen toewerken, en dat staat de film wat in de weg. Vermaak is wel weer van een hoog niveau, met een aantal erg leuke en memorabele actiescènes. Vooral het gevecht in de stad is prachtig gedaan. De muziek, alhoewel wat minder, is ook weer erg mooi. Reeve geeft weer goed gestalte aan zijn Kent/Superman. Hackman doet het weer briljant en ook Stamp zet een memorabele badguy neer.

Erg slappe film, die intelligent wil overkomen maar daar totaal niet in slaagt. Ik had me erg verheugd om een keertje een Bruce Willis vehikel in de bios te zien, maar het is helaas uitgelopen op een grote teleurstelling.

Het verhaal heeft een leuk uitgangspunt, maar de uitwerking is totaal niet geslaagd om er een intelligente sf-thriller van te maken. Er wordt gewoon erg weinig mee gedaan. Het lijkt ook meer uit losse flarden te bestaan, dan een goed uitgebalanceerd verhaal. Dit is in de film ook zo. Mostow doet niets met het idee en de uitwerking is daar ook niet te vinden. Wat overblijft, is een simpele en slecht uitgewerkte film, waarvan enkel het einde leuk is gevonden. Qua plot ontwikkeling gaat het bijzonder langzaam, en de film mist ook wat pit. Willis, maar ook de rest van de cast doet het op de automatische piloot. De actie ziet er flitsend uit, maar is erg inspiratieloos. Niets wat we al niet een keer hebben gezien. Wel vermakelijk, maar het zorgt niet echt voor een WOW gevoel. Qua geluid veel te bombastisch bij momenten. Camera voering was dik in orde en Mostow laat ons zo af en toe nog een leuk shotje zien, een goede overall design, en ook aan de effecten is niets op te merken.

Jammer dat ze niet veel meer met dit verhaal hebben gedaan, want de potentie was zeker aanwezig.

1.5*

Erg humoristische film vol met absurde karakters en situatie's.Ik heb genoten.

Alhoewel de film dik 2 uur duurt, had ik het idee alsof het maar een klein uurtje geduurd heeft.Dat komt met name door het leuk gebrachte verhaal, absurde situatie, fijne en interessante karakters, en een uitgebreid kleuren pallet waarin alle kleuren van de regenboog en meer zijn gebruikt.Asano zet toch wel weer een erg cool personage neer, met geweldige verbaasde blikken als hij telkens zijn vrouw weer thuis aantreft.Maar hij laat op het laatst ook zien dat hij toch ook een kwetsbare kant kan laten zien, iets wat ik van hem niet gewend was in de films die ik tot nu toe met hem heb gezien.Verder vond ik Vinnie Jones ook leuk om aan het werk te zien.

De muziek die gebruikt wordt is heerlijk.Het camera werk en de editing lekker strak en een goede regie.Survive Style 5+ maakt denk ik nog wel kans op een verhoging en wie weet zelfs de volle 5*.

Voor nu 4*

Mijn eerste Argento, en wat een sfeervolle horror film. Prachtig gebruik van kleuren en ook de muziek is wonderschoon. Erg spannend allemaal en enkele memorabele scènes. Verhaal laat alleen wat te wensen over en dat kan ook gezegd worden van het acteerwerk, maar dat vergeef ik de film wel een beetje. Heeft me zeker benieuwd gemaakt naar meer films van deze regisseur.

Nog maar een keer Sweeney Todd kijken dacht ik. Misschien dat hij mij deze keer beter zou bevallen. Dat was niet het geval. Ik ging me deze keer nog meer storen aan het vreselijke uit de maat gezang en de vreselijke liedjes. Bah. Mijn stem dan ook een halfje verlaagd.

Het duo Burton en Depp is meestal wel geslaagd, deze keer komt hun samenwerking niet echt goed uit de verf. Zijn het de karakters. Absoluut niet. Depp zet in het acteren een sterke rol neer, een lekker donker personage, die zijn wraak wil nemen voor het onrecht wat hem is aangedaan. Hij wordt hierin bijgestaan door Helena Bonhem Carter, die nu ook in elke Burton film komt opdraven. Hier kon ik haar echter erg waarderen, en ze stond goed haar mannetje naast een uitzinnige Depp. Ook de rest van de cast deed het prima. Spall begin ik als acteur ook steeds meer te waarderen trouwens, hij speelt echt de meest uiteenlopende rollen, en meestal doet hij dat ook erg goed.

Is het de look van de film, nee ook niet. Zoals we gewend zijn van Tim Burton is de look van zijn films altijd wel goed verzorgd. Meestal bevatten zijn films een beetje een gotische sprookjes look, en dat is in Sweeney Todd ook het geval. Het ziet er allemaal erg mooi uit, en er lijkt haast geen echte kleur in de film aanwezig te zijn. Een beetje bleekjes allemaal, toch werkt dit wel erg goed in een film als dit. Ook de maccabere momenten zien er leuk uit met de stoel/scheerbeurten als hoogtepunt natuurlijk.

De muziek en de liedjes doen de film gewoon de das om. Vreselijke zang en totaal geen mooie/leuke teksten, die vaak ook nog eens uit de maat worden gezongen. Dit is gewoon erg jammer. Ik snap dat het oorspronkelijke verhaal bedoeld is als musical, maar hadden ze zich hier niet aan gehouden was de film een heel stuk beter geweest. Ook is de film te lang, op sommige momenten was het moeilijk om m'n aandacht er volledig bij te houden, doordat het vooral te lang uitgesponnen is.

Jammer dat dit een wat mislukte Burton/Depp samenwerking is, hier kan ik bar weinig mee. Laten we hopen dat hun volgende samenwerking weer een beetje het niveau haalt van Edward Scissorhands en Sleepy Hollow.

2.5* --> 2*

Eindelijk dan het speelfilm debuut gezien van P.T. Anderson.Inmiddels één van mijn favoriete regisseurs geworden.

Anderson weet goed met sfeer om te gaan, en dat bewijst hij direct goed in Hard Eight. Het is een sfeervol geheel geworden. Weeral is het een fantastische karakter schets van een handje vol mensen die worden gevolgd in hun doen en laten. De P.T.A. kenmerken komen wel wat naar voren, het camerawerk is natuurlijk nog niet zoals het de opvolgende films zou zijn, maar toch heeft het wel een bepaalde flair. Ik vind de dialogen ook echt typisch Anderson. Erg scherp gebracht allemaal. Het tempo past fantastisch bij de film, lekker langzaam wordt het verhaal opgebouwd, en uitgespeeld. Enkele leuke en fijne momenten, afgewisseld met wat drama en ook nog een gangster verhaal erin verweven. Mooiste moment vind ik dat Sydney en John tegen het einde met elkaar bellen, en Sydney zichzelf er niet toe kan zetten om de waarheid te vertellen, en erg ingetogen zegt dat hij van John houd alsof het zijn eigen zoon is erg mooi gespeeld door beide acteurs.

Misschien draagt de film niet de stempel van de regisseur, maar de stijl is erg herkenbaar. Het is ook te wijten aan de studio het boterde neit tussen de twee, zoals Anderson ook aangeeft op de commentaar track van Boogie Nights, aangezien ze hem niet de final cut wilden gegeven en vele dingen hebben gewijzigd(incl. de titel), tot groot ongenoegen van de regisseur. Iets wat hij in BN niet opnieuw heeft laten gebeuren. En gelukkig maar, want wat hebben we de afgelopen jaren van het werk van de man kunnen genieten. Anderson heeft er geld bij moeten lenen om de rechten van de film te kopen, om alsnog zijn versie uit te brengen.

Anderson weet altijd het beste uit zijn acteurs te halen, en zo ook in deze film. Baker Hall levert een fantastische prestatie. Ook John C. Reilly doet het geweldig. Een actrice waar ik werkelijk niets mee heb is Gwyneth Paltrow, maar ook zei kon mij echt overtuigen. Ook een leuk en direct weer memorabel rolletje voor Philip Seymour Hoffman, een acteur die ik erg waarder.

Een heerlijke wegkijkfilm, met ook erg lekkere muziek, een fantastische sfeer en top prestaties van de acteurs.Een geweldig debuut van Anderson.

4*

Een sprookje op een moderne manier vertelt. Opzich best een leuk gegeven, alleen de uitwerking wil het nog wel eens op stuk gaan. Dat is helaas ook het geval met Sydney White.

Zoals gezegd is het gegeven best leuk. Een populair meisje komt bij zeven nerds in een huis terecht en vanuit daar strijden zij tegen het onrecht wat hen wordt aangedaan. De film zit boordevol clichés die maar op blijven stapelen. Nergens eigenlijk iets vernieuwend gezien. Ook de meeste niet geslaagde grappen vallen onder vaak geziene momenten. Af en toe was het best genieten en kwamen er nog een paar leuke situaties en grappen voorbij. Voor de rest toch erg standaard. Amanda Bynes is het zoveelste tienersterretje wat films maakt en voegt dan ook niets toe met haar spel. Die nerds deden het wel erg leuk. Alleen wat overdreven in beeld gebracht. Die gast met dat handpoppetje .

2*