Opinions

Film die een beetje slachtoffer is geworden van IFFR stress. Had hier door een tip nog een kaartje voor kunnen krijgen, maar dat was wel op voorwaarde dat ik hem niet geheel uit zou kunnen kijken omdat mijn volgende film 10 minuten voor het einde van deze zou beginnen, en het stuk lopen van A naar B al dik 5 minuten in beslag zouden nemen. Nu is mijn motto in zulk soort gevallen altijd ''ik zie wel'' waarop je naderhand pas beseft hoe onhandig het allemaal is. Ik stapte niet met het grootste spijtgevoel uit de zaal, daarvoor waren de mega verwachtingen die SB en Verhoeven met hun hoge oordelen hadden gecreëerd te weinig bevredigt, even er vanuit gaande dat ik geen ufo-landing op het einde gemist heb, maar zonde was het wel. Ik volg uit zelfbescherming zo weinig mogelijk politiek maar het is een grote shock om te zien wat er nog van het land over is waar al mijn vriendjes op de basisschool altijd naar op vakantie gingen.
Als locatie werkt het althans echter perfect, de vernielde, verlaten stadions waar niets meer van de asmosfeer en drukte van vroeger te voelen is, ik hou ervan. Het is verder vooral een film over heersende verveling en hoe dat je leven op jeugdige leeftijd in haar greep kan hebben. Alles staat stil en draait in een cirkeltje terwijl je barst van de energie, (bij)banen zijn er niet, dus rest er met zo'n klimaat niet veel meer dan een beetje aan het zwembad hangen (dat in dit geval niet eens water heeft) wat lopen stoeien en als de frustratie helemaal hoog oploopt: gewoon de boel slopen, want alles is toch al kapot. Uiteindelijk is de meest tragische rol weggelegd voor het gehandicapte (?) meisje, die haar ontluikende seksualiteit onbewust tentoonspreid en mede daardoor soms letterlijk uit verveling wordt gebruikt. De scene op dat vieze matrasje in die donkere kleedkamer is me dan ook het meest bijgebleven.
Ik ga via Festival Scope (aanrader mensen, al kost het me weer 4 euro) het overige kwartier nog even zien en zie dan wel even of ik mijn cijfer goed heb ingeschat, wat ik wel verwacht, dus niet haten.

Eindelijk kunnen zien en ik vond hem erg goed! Inderdaad geen opgeheven vingetjes of goedkoop sentiment maar gewoon een mooie menselijke film. Het is allemaal heel simpeltjes en eigenlijk is er geen echt verhaal, desondanks is de beeldtaal bijzonder treffend en heb ik me werkelijk nergens verveeld. Cinematografie is ook nergens echt opvallend, de plaatjes waren juist erg simpel en straalde een bepaalde warmte uit. Apu en zijn zusje die weinig hebben maar zich toch al spelende weten te vermaken en geen enkele zorgen kennen, hun moeder daarintegen lijkt heel ongelukkig (een afwezige man en een arm/saai routineus leven) en dat werd door middel van verschillende frustraties mooi weergeven. In het begin vond ik haar nog wel eens irritant maar mijn sympathie groeide al snel. Ook dat oude vrouwtje was geweldig, wat een heerlijk mens! Ze deed dan wel niet veel en zat er vaak maar als een stuk meubilair bij, maar bleek vaak wel een hart van goud te hebben. Het hoogtepunt van de film is dan wel het moment waar die kinderen door het zien van die trein beseffen dat er een grote buitenwereld op hun wacht en ze dan in de volgende scene dat oude vrouwtje dood vinden. Prachtig!
Ook de (al eerder door SB beschreven) sterfscene van Duga met die windvlagen door dat gammele huisje en uiteindelijke thuiskomst van die vader waar de moeder amper onder woorden kan brengen wat er tijdens zijn afwezigheid allemaal is gebeurd en ze beide braken, waarop die vader het uitschreeuwde, misschien wel omdat hij op dat punt besefte hoe egoistisch hij was geweest om zo lang van huis weg te blijven. Kippenvel! Ook het einde waar Apu die ketting vond die zijn zus dus toch gestolen had van haar buurmeisje en hem vervolgens in het water gooide om haar geweten te zuiveren. Sluit perfect aan op het eerder genoemde moment. Het enigste wat ik jammer vond was dat de tweede helft echt aanzienlijk sterker als het eerste en die het laatsgenoemde eerste uur hierbij een beetje in het niets leek te vallen. Nouja in het niets? Wat ik bedoel is dat ik door de eerder genoemde hoogtepunten wel stukken meer ontroerd raakte, terwijl de eerste helft juist wat aandoenlijker werkte en erg simpeltjes was. Maar goed laat ik daar vooral niet te diep op in gaan of de indruk wekken dat ik het slecht vond want dat is dus absoluut niet het geval. Over een cijfer heb ik wel even getwijfeld maar aangezien ik zo heb genoten, zo werd geraakt door de beelden en uiteraard ook met volle teugen uitkijk naar de overige twee films uit de trilogy, houd ik het lekker op een vier. Echt een aanrader voor een ieder die van dit soort neorealisme houd...

4 sterren

Vlak na het zien hier van maakte ik een wandeling door de buurt. Een zelfde wandeling als normaal, langs dezelfde voor mij doodnormale plekken maar nu met een hoofd gevuld van nostalgie die alles anders deed aanvoelen. Opeens kwamen er allemaal herinneringen boven drijven van potjes voetbal bij de plaatselijke sportvereniging, het tot (veel) later dan was toegestaan rondhangen bij het gammele parkbankje omdat er een nieuw meisje in je groepje stond wiens aanwezigheid zowat de enigste reden was dat me bij die figuren deed staan en in wiens aanwezigheid je het liefst nog tot de volgende ochtend zou willen zijn (ook al schonk ze me geen enkele aandacht) en zelfs de zeurende overjarige buurtbewoners die hun gehoorapparaatje iets te hard aan hadden staan waardoor ze het blijkbaar nodig vonden bij elk geluidje dat ze waarnamen azijn te komen pissen. Kleine detailtjes uit mijn jeugd, jaren na dato er nauwelijks meer toedoende, weggestopt in een doolhof volgestampt met stoffige ladenkastjes en ondergesneeuwd door minstens tien jaar aan (betere, meer beklijvende en betekenisvolle) herinneringen. Maar wie kent het gevoel niet waar je dit soort herinneringen romantischer voor de geest haalt dan dat ze in werkelijkheid waren omdat je ze waarschijnlijk voornamelijk associeert met het jong zijn? Want ja als je jong bent wil je immers alleen maar oud zijn en als je eenmaal volwassen bent is alles wat je wilt zoveel mogelijk van je jeugd behouden...

Pavilion wist me dat gevoel van het jong zijn, al was het maar voor een klein uurtje, nadien tot in mijn tenen bij me terug te laten komen door deze vage spinsels voor een keer niet als een schim maar in al haar helderheid, alsof ze gister nog waren voorgevallen, als een film voor me te laten terug verschijnen.

Ik heb het ondanks dat er niet veel gebeurde dan ook ervaren als een grote lofzang op het jong zijn en alle verward en onbezonnenheid waar dat mee gepaard gaat. Neem nou zo'n scene waar de jongen en het meisje door het bos lopen. Er gebeurd niets, er is niet de gebruikelijke filmische verliefde/seksuele spanning, ze lopen alleen maar wat voor zich uit en je kunt bijna de jeugdige energie opsnuiven.

Het is dan wel geen Jess + Moss en de invloeden van inderdaad Paranoid Park en vooral Gummo zijn nooit ver weg maar ik zie dit genre van minimalistische suburban youth filmpjes wat de laatste jaren voorzichtig is beginnen te ontstaan als iets heel verfrissends en persoonlijks. Een mooie reflectie op de hedendaagse jeugd dat probeert te overleven in een tijd waar alles al is gezegd, gedaan en het hebben van de nieuwste mobiel of spelcomputer zelfs geen bevrediging meer geeft.

De Britse tegenhanger en tevens jaargenoot van Hitchcock's briljante Psycho.
Achteraf vind ik het erg geslaagd, vooral als je het in de tijdgeest ziet, hij is echter lang niet zo goed dat hij in de schaduw kan staan van de eerder genoemde, door de voorspelbaarheid ook minder tijdloos als je het mij vraagt. Als we het toch over Hitch hebben leek dit meer op zijn Frenzy maar dan stukken beter en natuurlijk een decenium eerder gemaakt. Ook de invloeden op Polanski's eerdere trillers, waaronder Repulsion zijn ook overduidelijk. Het openingshot is gelijk een plaatje, prachtig die kleuren en dat trackingshot, wow! Vraag me af of Carpenter dit gezien heeft voor hij Halloween maakte, lijkt in de verte wel wat op die openingscene daarvan, vinden jullie ook niet? Ook het hele idee erachter is als al eerder gezegt natuurlijk faschinerend en voor die tijd zelfs gruwelijk en controversieel, kon ik me achteraf wel voorstellen. Nu misschien wat gedateerd en zelf wat knullig maar het was wel de eerste in zijn genre natuurlijk.
Böhm is erg overtuigend in zijn rol. De sfeer en cinematografie zijn van hoog niveau en blijven eigenlijk constant overeind, paar spannende stukken ook, vooral dat moment in de studio waar die kist, waar Mark zijn slachtoffer in had verstopt, werd geopent was geweldig! Helaas gaat dit wat gepaard met mindere momenten, de meeste scenes met dat buurmeisje bijvoorbeeld vond ik soms maar storend en dan dat einde: ik kan er niet echt veel van maken eigenlijk en weet dus ook niet helemaan wat ik ervan moet denken, best gedurft dat wel, maar mij wat plots en te snel voorbij.
Had er dus eigenlijk iets anders van verwacht maar hij stelt zeker niet teleur, blijft een week naar dato ook nog steeds hangen plus naar al die eerdere invloeden kijkende verdiend ie wel een halfje extra, toch wel een kleine mijlpaal in het horrorgenre.

3,5 sterren

Nare, volstrekt nihilistische schets van een angstige, onverschillige jeugdcultuur die van ieder greintje gevoel lijkt te zijn ontdaan. Ze zijn niet geïnteresseerd in liefde, lijken a-seksueel, halen geen vreugde uit spanning en kicks, streven niet naar idealen, kennen geen empathie, bezitten geen levenslust en zien zelfs in de dood geen verlossing. Aardig lastig dus om mee te gaan in hun waarneming van de wereld en er na een tijd niet behoorlijk moedeloos van te worden. De enige echt boeiende scene was die waar ze minutenlang, met een stalen gezicht, over de schutting, naar hun buurjongen stonden te staren die met een touwtje aan het plafond bungelde, toen liepen de rillingen wel even over mijn rug. Hoe dan ook ervaar ik altijd wel een bepaalde psychologische interesse voor dit soort figuren, wat mijn twijfelachtige oordeel misschien rechtvaardigt. Maar een ieder die opzoek is naar spanning, verhaal, mooie plaatjes of intrige doet er het beste aan hier ver van weg te blijven. Ik spreek uiteraard voor mezelf maar denk niet dat ik een arrogante uitspraak doe als ik zeg dat Cooper en Farley de wereld niet veel plezier gaan doen door nog meer van dit soort films te maken, hun eerste was ook al zo'n ellendig ding dat ik vroegtijdig heb moeten staken! (2,0/2,5*)

Reviews van mij beginnen vaak met een hoop gezeik, dus bij deze: Wat is dat toch met Amerikanen en hun houding tegen abortus? Ik heb vaak geprobeerd er begrip voor op te brengen, maar in mijn simpele gedachtegang is het net zo erg een kind groot te brengen binnen een instabiele omgeving waar het onvoldoende tot amper liefde krijgt en op zal groeien met het gevoel dat het niet gewenst is. Nou ben ik me er geheel van bewust dat dat uit de mond van een man nogal makkelijk klinkt gezien hij het zelf nooit zal hoeven te ondervinden en zich er dus nimmer een realistische voorstelling van zal kunnen maken. Ik beweer dan ook niet dat het voor wie dan ook makkelijk is, maar de manier waarop het in deze film schreeuwend van de tafel werd geveegd. Of dat het voor een jong meisje die van toeters nog bellen weet als het op de (volwassen) wereld aankomt, niet eens een optie mag zijn, want dan had ze maar niet zo onvolwassen moeten zijn om seks voor het huwelijk te hebben. En wanneer zien we die vader erna nog terug, en wat is hij zelf voor een voorbeeld? Belachelijke scene en niet puzzelend aan haar verder wel eigengereide persoonlijkheid. Of ik het er nu om moet bestraffen in mijn eindoordeel weet ik niet want alles wat erna kwam leek wel speciaal voor mij gemaakt. Een krachtig en ontroerend personage die je het beste gunt, fijn vertelritme met scenes die net lang genoeg duren, mooie shots van lelijke armoedige stadjes, duidelijke verwijzingen naar het betere werk van mijn favoriete filmmakers en wendingen die minder voorspelbaar zijn dan je zou verwachten met degelijke plotjes. Met name de bevallingscene is op dat vlak super ontroerend. Liefhebbers van Friday Night Lights en Gus van Sant zullen hier ook wel wat mee kunnen denk ik. Goeie zaak ook dat er een dvd gepland staat, zeker in een tijd dat dit soort filmpjes alleen nog maar via vage torrentfora circuleren. (3,5*)

Misschien heb ik uit luiheid niet goed door de berichten heen gelezen maar is het niemand opgevallen hoe erg Marika Green op Nathalie Portman (of eigenlijk andersom) lijkt? Gewoon eng, elke keer dat ze weer in beeld verscheen zat ik met open mond. Familie? De film die daarnaast een beetje bijzaak werd bleek lang niet zo opzienbarend als hij ten boeke staat maar de docu stijl beviel me goed. Mooi ook hoe Bresson zijn acteurs bijna als paspoppen laat acteren (kan geen toeval zijn aangezien het in Mouchette exact hetzelfde was) waarmee hij een soort statement lijkt te willen maken dat echte mensen niet zo theatraal reageren en handelen als hoe het meestal wel in de film te zien was in die tijd. Toch wel een beetje jammer dan van die voice-over die te literair en filosofisch (kan er even het juiste woord niet voor vinden) in lijkt te willen gaan op dat misdadigers ook maar gewone mensen zijn en zelfs met boeken hierover gaat gooien. En dat het voor zo'n korte film al met drie kwartier over zijn hoogtepunt heen is. Die pickpocket-scenes waren verder wel strak in beeld gebracht al vraag ik me, zonder het ooit zelf van plan te zijn, ernstig af of het echt zo makkelijk is. Want ook al was die man in die trein doof blind en verlamd, dan toch moet je het voelen als er een hand in je zak glijd van iemand die stevig tegen je aan gesandwicht staat, om over die horloge roven maar niet verder te praktiseren. Ach we zullen het maar op de naiviteit van de tijd houden. (3*)

Volstrekt unieke film die een compleet eigen universum creëert waar alle manieren van communicatie die wij als mens kennen volledig wegvallen. Je bent dus zonder enige voorkennis van gebarentaal vanaf minuut één op jezelf aangewezen en hierdoor noodgedwongen het geheel intuïtief te benaderen. Want even voor de duidelijkheid, er wordt de gehele speelduur geen woord gesproken, door niemand niet. Zelfs als het groepje zich buiten de school bevind zien we voorbijgangers, niet ondertitelde, gebaren gebruiken. Ook muziek ontbreekt. De geluiden die we wel waarnemen als vuistslagen in een vechtpartij, agressief gestoot tijdens een seks-scene, gedempt gesnik of brekend glas zijn dan ook meteen van het heftige soort. Zo behoord die abortus in dat smerige badkamertje tot een van de meest ongemakkelijkste en gruwelijkste scenes uit de filmgeschiedenis, er liepen zelfs mensen weg op dat moment. Een makkelijke film is het dus beslist niet, zeker omdat emoties ook nog eens heel ver weg lijken. Iedereen loopt rond met een stoïcijns gezicht dat niet lijkt te matchen bij al het ingrijpends dat ze meemaken en de cameravoering speelt daar ook nog eens heel droog op in door zo nu en dan wat over de schouder te kijken maar vaak gewoon ver weg te blijven om je zo nu en dan te verrassen, zo zijn die nachtelijke shots van ongure parkeerplaatsen en verlaten kermissen echt uitstekend. Toch heeft het niets van de theatraliteit in zich dat een echt ''stille film'' normaal zo kenmerkt, de energie die er vanuit gaat is vooral rauw en kil. Hevig geëmotioneerd heeft het me dan ook niet, daarvoor lukte het me te weinig grip op de hele kijkervaring te krijgen maar besef wel dat ik naar een heel uniek en vernieuwend stukje cinema heb zitten kijken dat me nog lang bij zal blijven en waarvan vooral het eind echt een slag in het gezicht was die nog altijd na brand, damn wat hard!
Naast me in de zaal zaten toevallig twee doofstomme vrouwen aan wie ik, als ik dat had gekund, dolgraag had willen vragen wat hun er nou uithaalde (aangezien zij de ''taal'' wel machtig waren) maar ben achteraf wel blij dat dat niet mogelijk was want ik had de ervaring zoals ik hem nu beleeft heb niet willen missen, de regisseur heeft er immers niet voor niets voor gekozen om geen gebruik te maken van ondertitels. (4*)

Uiteindelijk nog een tweede kans gekregen en dit samen met mijn vriendin, bij wie dit net als bij mij al sinds het begin van het jaar hoog in de top vijf van onze to see lijstjes stond, via het gay en lesbian festival kunnen bekijken waar gelukkig wel meer mensen op af waren gekomen, maar het met slechts één screening de film beslist geen recht deed. Ben geen distibriteur of programmeur en ambieur die vakken ook niet, weet ook niet hoe het er in die branch, ten tijden van bezuinigingen, aan toe gaat maar ze verdienen wel een corrigerende tik op de bips dat ze dit van het grote publiek weg houden want het had landelijk zomaar een succesvolle filmhuis hit kunnen zijn, daar heeft het in elk geval alles voor in huis. Maar wie weet komt het over twee jaar nog wel eens ergens bovendrijven. Laten we het hopen, want wat een lief, teder en uiteindelijk ook duister filmpje, dat op een bijna sprookjesachtige manier enkele loodzware en gecompliceerde zaken aankaart, als het geboren zijn in het verkeerde lichaam en het daarmee in de knoop zitten op een leeftijd waarvan je het je, hoe vaak je ook van zulke zaken hoort, je het bijna niet kan voorstellen. Soms als een mooi kerstcadeautje verpakt in schattige zonnige Garden of Eden symboliek maar vaker ook in de keiharde boze buitenwereld, vormgegeven als een soort industriele bunker, zoals wij die soms maar al te goed kennen. Vooral in die tweede helft wanneer dat duistere randje de overhand neemt, muzikaal perfect begeleid door enkele van de betere nummers van de Zweedse helden achter Fever Ray en The Knife is het bijna een totaal andere film zonder dat het verder afbreuk doet van de rest want in beide wereldjes voelde ik me op mijn gemak. Met name het eind onder begeleiding van de zachtjes pompende minimal tonen van Keep the Streets Empty For Me is één van de mooiste, verstilde, bijna spookachtige momenten dat een prachtige lange en voelbare stilte deed veroorzaken die doorgaans enkel voelbaar is in een museum en voor mij het gevoel van cinema beleven in de bioscoop perfect omvatte. Verbazend goede vertolkingen ook van de jonge cast waarvan vooral de meisjes soms te schattig voor woorden zijn. Echt coming of age met twee gezichten dit dus, dat, ondanks bekende thema's, wel vernieuwend genoemd mag worden. Al zal iedereen dat voor zichzelf moeten bepalen aangezien ik 75% binnen dit genre meestal door een roze bril zie. (4*)

Meneer de cameraman: u lens is vuil! Sja goede catchy openers in reviews zijn nooit mijn sterkste punt geweest, dus tot zover de flauwigheid. Prachtige shots juist (die Grandieux achtige opening is echt machtig mooi: de sfeer verschiet van schattig en dromerig naar dreigend/creepy in iets meer dan 5 minuten, WOW!) en ook die scene op de poster (geweldige kinderen trouwens, zelden zulk natuurlijk spel gezien in die leeftijdscategorie, vooral dat stuk waar ze die ouders wakker kwamen maken) maar ik kan niet anders dan opmerken dat ik ook wel snel uitgekeken was op dat effectje. Zo zaten er ook genoeg stukken in waar het weinig voor me toevoegde (vooral die in het bos) en zo was het speciale er wel een beetje af na een kleine drie kwartier. Uitstekend voorbeeld van hoe TE hoge verwachtingen een film ervaring toch wel deels kunnen nekken vermoed ik. Hoorde hier pas 3 weken geleden voor het eerst over, de naam Reygadas kon ik toen nog niet eens. Inland Rabbit kwam er opeens mee aanzetten in een gesprek, nu doet ie dit wel vaker en veel titels verdwijnen op die manier voor langere tijd op de alsmaar uitbreidende to-see lijst (wat natuurlijk niet wil zeggen dat er niets interessants tussenzit, in tegendeel juist, je kunt nou eenmaal niet alles zien, zelfs niet als je meer tijd hebt dan de meeste) maar toen hij een linkje van de teaser meestuurde (waar dus ook de bovenstaand beschreven beginscene in zat) was ik meteen verkocht. Na het zien van het unaniem hoge gemiddelde ook maar direct een extra ticket voor het IFFR bijgeboekt, dit moest het meesterwerk van het jaar worden en de leegte opvullen waar White Epilepsy me mee had achtergelaten maar als je er met zulke gedachten ingaat kom je natuurlijk altijd van een koude kermis thuis. Slecht was het bij verre na niet, na een volle dag van bezinken is ie zelfs fiks gegroeid in mijn hoofd. Vooral de sfeer en opbouw in sommige scenes is echt heel sterk. Neem nou dat out of the blue moment in die seksclub (?) ik had totaal niet door wat het toevoegde of wat er aan de hand was maar het fascineerde me enorm. Ontroerend stuk ook met dat Neil Young-liedje op de piano. Ja, eigenlijk snap ik helemaal niet zo goed wat ik nou zit te klagen? Gewoon een kleine film van epische proporties, die af en toe iets teveel van het goede is! Zal hem volgend jaar wel een keer gaan herzien, wel groei-cinema dit... (3,5*)

Ik haalde het bij Rembrandt al aan maar geen enkele Stelling film scoort een voldoende op deze site en dat terwijl hij toch vaak benoemd word al beste Nederlandse regisseur allertijden. Dit was pas mijn derde (short niet meegerekend) dus in zoverre kan ik het niet beoordelen maar gezien zijn stijl (weinig dialoog, structuur, het werken met amateurs etc) valt het wel te begrijpen. Maar hoe dit (toegankelijker kan bijna niet...) een 2,36 kan scoren (laagste van zijn 10 in 40 jaar (!) filmmaken) is me een raadsel. Degene die eerder berichten plaatsten hier hielden allen het ''amateuristische spel'' als grootste minpunt aan maar ik was er juist weg van. Als elke acteur in Nederland, in voornamelijk de jaren 60, 70 en 80) actief, zo speelde ipv te kiezen voor de vreselijke overacting hadden veel van de films met een ''wel-klassieke-status'' een stuk beter voor me geweest. Hoop niet dat mensen mij voor gek gaan verklaren maar vond dit eigenlijk wel goed passen in het rijtje American Graffiti, Last Picture Show etc. Zelfde soort uitgangspunt maar dan oer-Hollands in een claustrofobisch, ongezellig snackbarretje met knalgeel (van het vet) aangelopen muren waar iedereen elkaar kent, over elkaar praat en messen in de rug steekt, De Noorderlingen is er niets bij. Hoogtepunt is toch die downie die de hele dag in dat hoekje zit tot zijn moeder hem op komt halen. Als de rest van de box (nogmaals met dank aan Beavis voor het lenen...) me ook zo gaat bevallen (heb het volste vertrouwen in voornamelijk de twee opvolgers) zal ik er toch desnoods persoonlijk voor zorgen dat zijn films naar een 3,00 gaan of daarboven komen. Nog geen idee hoe, zo groot is mijn invloed hier niet en a-film zal van zijn lang-zal-ze-leven wel niet los gaan uitbrengen, maar het is altijd een mooi streven iets meer onder de aandacht te krijgen. (3,5*)

Feestjes. Het zal vast veel over mij als persoon zeggen maar ik heb er weinig tot niets mee. Heb het vaak genoeg geprobeerd en doe, voornamelijk om andere te plezieren, nog steeds af en toe een poging, maar in negen van de tien gevallen eindigt het toch telkens weer met mezelf die, ondanks goed gezelschap, wat lomp, al leunend op één been zwijgzaam in een groepje staat, zich bewust op de achtergrond houd en dus maar wat mee knikt/lacht of ergens alleen in een hoekje eindig, me keer op keer weer afvragend wat al die mensen hier nou zo leuk aan vinden en ik juist niet? Is het omdat ik amper drink, moeite heb om uit mezelf los te komen of sociaal gewoon niet zo goed ben? Ik weet wel dat als het een concert/festival betreft waar een of meerdere goede artiest/band(s) aan het werk is/zijn, ik het wel altijd heel gezellig vind. Maar zodra het gedaan is met de muziek zie ik mezelf, na het verplichte napraten, liever naar huis gaan dan dat ik nog uren blijf hangen om wat na te vieren. Best een rotgevoel want hoe leg je dat aan mensen uit die zich wel vermaken en dit gevoel dus waarschijnlijk niet kennen? Nee, zo'n feestje zoals in deze film zou dan ook totaal niets voor mij zijn. Al zag het er van een veilige afstand wel vet uit.
Heb me destijds niets van de hype aangetrokken, pas na het hele Haren-gebeuren toen je dagenlang nergens een nieuwssite of facebook-pagina kon openen waar geen kopje met de titel van deze film bovenaan stond, werd ik toch wel lichtjes nieuwsgierig. En ja, ik moet toegeven: het was leuk en vermakelijk genoeg maar wat dit soort flauwe komedies meestal extra fijn voor mij maken zijn als ze op z'n minst één sympathiek hoofdpersonage hebben die al de aanzet tot flauwigheid en poep en plas-grappen rechtvaardigen, herkenbaar maken/een hart geven (zoals bv Jim in American Pie dat deed) en dat is hier toch wel een flink gemis. Want werkelijk niemand in deze film leek over een IQ hoger boven de 60 te beschikken. Bij een Porky's of gemiddeld hersenloos (80's) vehikel valt dit prima goed te praten aangezien je dan altijd weet dat je je verstand op nul kunt zetten, maar dit was een groot deel van de tijd te serieus van toon om het niet ook zo te benaderen. Dat hele feest bijvoorbeeld is best lachen maar gaat op een gegeven moment zo over de top, dat de geloofwaardigheid er toch al snel vanaf ging. Was bereid om het de makers, mede dankzij de originaliteit (het found footage concept gebruiken voor een ander genre dan horror) en het feit dat ik toch een paar keer flink in een deuk heb gelegen, ruimschoots te vergeven maar als ze dan eindigen met de jongen die nog even een heel ernstig gesprek heeft met zijn ouders en soon to be girlfriend nadat de nacht ervoor de halve buurt af gefikt is en we ook nog vernemen dat het gebaseerd is op waargebeurde (?) feiten dan wil dat toch niet helemaal lukken. Toch een mooie (3*)