Opinions

Wat gaan veel van dit soort films toch gebukt onder hun afgeraffelde, domme en tegenstrijdige eindes, als of de filmmaker halverwege de opnames opeens zelf verliefd geworden is en de wereld alleen nog maar als een warme felgekleurde plek kan zien waar de zon altijd schijnt en de vogeltjes Minnie Ripperton deuntjes fluiten, gatverdamme zeg. En ik vroeg me na een half uur nog wel af wat iedereen nou zo zat te klagen: herkenbare thematiek, ongemakkelijke situaties, scherpe humor en een Knightley die nog altijd dunner is als mijn strijkplank maar blijkbaar wel wat heeft bijgeleerd sinds haar vroegere rollen. Of we haar dan maar sympathiek moeten vinden is een tweede. Ze is even leuk (die buddha, haha) maar evolueert scene voor scene meer in een uberbitch met eigenschappen waar het mannelijk geslacht (eerder, en nog steeds) altijd om wordt bestraft (egocentrisch, ongevoelig en ons pik achter na lopend) in dit soort filmpjes en komt daar gewoon doodleuk mee weg, haar overgevoelige metro vriendje ijskoud aan de kant schuivend. Nu was die vriendengroep van haar wel heel irritant burgerlijk en snapte ik haar beweegredenen wel maar het gaat om het gemak waarmee het gebeurd en waarmee ze vervolgens naar de andere kerel stapt, alsof nu opeens al haar problemen opgelost zijn en als klap op de vuurpijl Moretz ook nog even aanmoedigt om de jongen die ze leuk vind bij zijn date weg te trekken. Nee, echt een slechte film is het misschien niet als je de eerste helft in je achterhoofd houd, ideaal vermaak voor op een sombere regenachtige dag als die van vandaag, maar Shelton zal veel moeten doen om haar geloofwaardigheid terug te krijgen. (2,5*)

Zoals je wel eens van die vreemde nutteloze tijdsbestedingen kan hebben ben ik de laatste tijd langzaam aan bezig de beruchte video nasty lijst af te werken, interessant wat je daar allemaal in tegen komt maar ik stuit voornamelijk op veel titels waarvan het me een raadsel is dat ze hier ooit in zijn opgenomen. Troep dat zelfs in de tijd geplaatst en vanuit conservatief oogpunt gezien weinig voorstelt, toen niet en nu al helemaal niet meer. Als er echter één film een plaatsje in die lijst had verdiend was het deze wel, want buiten het trage en vervelende begin dat wat aan de vroege Abel Ferrera en adult-roughies als Waterpower deed denken die het vieze met pooiers, zwervers en andere weirdo's gevulde New York uit de jaren 70 ook al zo rauw en onsmakelijk in beeld bracht, kwam het snuff gedeelte wel wat in de buurt van het geen wat beroeps viezerik Fred Vogel nu maakt. En dat voor een film uit 1977. Het is in een tijd dat je met één druk op de knop verwijderd bent van filmpjes waar mannen/vrouwen elkaars ontlasting eten om het vervolgens in de mond van hun porno partner weer uit te kotsen amper voor te stellen maar ik vond deze, dicht bij het realisme liggende, docu achtige stijl bijzonder verontrustend. De reden dat dat 30 jaar naar dato nog werkt is dan denk ik toch het magnetische verval van de tape die het echt doet vermoeden als of je naar iets verbodens aan het kijken bent, iets waar het al die fake, freak, fetish-trash van Vogel en Lucifer Valentine, die zoveel mogelijk opgeblazen extremiteiten per minuut tonen, aan ontbreekt waardoor er eigenlijk alleen zielige vunzigheid overblijft, gecreëerd om hun eigen psychopatische verlangens te bevredigen. Niet dat dit verder nu zo goed was, maar tegenover jaargenoot Snuff vond ik het een stuk beter geslaagd. (2,5*)

Remakes: ik moet er over het algemeen niets van hebben, de afgelopen jaren zijn er op die manier al zoveel klassiekers naar de klote geholpen, ik verwachte hier dan ook weinig van van maar omdat het orgineel redelijk gedateerd is en wat storende factoren kent dat die van het uitgangspunt afleiden (de agenten, de muziek, het amaturisme ed) was ik toch wel benieuwd wat ze ervan gemaakt hadden, het was een van de weinige films waarvan ik vond die ie wel aan een spreekwoordelijke remake toe was zeg maar. Eerder was er trouwens al het onofficieele Chaos die erg mislukt en tevens een hele saaie zit was, maar dit: dit was toch wel een kleine verrasing hoor. Misschien zelfs wel ietjes beter dan het rommelige orgineel. Het is dan wel stukken minder rauw ivgm de versie uit 72, de geweld scenes hier waren redelijk tam als je het vergelijkt met het shitload aan Europese genrefilms die we de afgelopen jaren voor onze kiezen kregen. Al maakte die verkrachtingscene opzich best wel indruk. Het groepje criminelen hier vond ik ook minder bruut dan in het orgineel, vooral Krug en Sadie waren daar soms echt beesten, hier was het me soms iets te Hollywood achtig. Voor de gemiddelde bioscoopganger wel schrikwekkend maar als je al zoveel gewend bent kijk je er allang niet meer zo van op. Vond het wel fijn dat de uiteindelijke wraakscenes zo lang uitgesponnen waren, in het orgineel waren het meer fragmenten die constant afgewiselt werden, helaas waren de ouders hier niet de brave, burgelijke, christelijke(?) mensen uit het orgineel waardoor ook dit wat minder hard leek maar opzich leuke kills. Vooral die met die gast en zijn hand in de gootsteen, zat daar wel even op het puntje van mijn stoel met open ogen naar te kijken en vanaf daar ging het gewoon lekker door. nee hoor, weinig op aan te merken verder. Wel grappig dat de rollen van de twee meisjes hier zijn omgedraait, waar Mari in het orgineel een bang, ontschuldig meisje is, ivm haar vriendin is het hier de heldin en haar vriendin het bange, hysterische kalfje. Dat ze echter een zwemkampioen bleek te zijn, al die aanvallen overleefde en het nog helemaal naar huis wist te redden, om het vervolgens te redden en samen met haar ouders en de medeplichtige weg te varen, was wel erg ongeloofwaardig. Goed, goed geloofwaardigheid is niet altijd het sterkste punt van horrorfilmpjes maar hier had het harden overgekomen als ze gewoon gestorven was of alsnog werd vermoord door Krug toen haar ouders even uit het zicht waren, daarmee kiest de maker toch de makkelijkste weg om zijn oppervlakkige popcorn publiek te pleasen en dat vind ik jammer. Nouja verpest heeft het, het niet ofzo, maar het is nou niet bepaald een twist die past in een soortgelijke film. Het laatste stukje op het einde waar de dokter nog even terugkomt om Krug aan te pakken is helemaal belachelijk. De man had zijn wraak gehad en mocht blij zijn dat hij levend weg was gekomen, nu was hij mogenlijk net zo'n bruut als het Krug zelf, tenzij hij daar gewoon was om zijn sporen uit te wissen natuurlijk, maar ik betwijfel het. Jammer dus dat er nogal wat momenten inzitten die het geheel een rare nasmaak geven, maar goed Craven's versie is natuurlijk ook verre van perfect, denk zelfs dat hjj, hem kennede, deze zal prefereren boven zijn eigen film. Desondanks heb ik me prima vermaakt. Je kunt hem gerust gaan zien dus, het verziekt immers nergens iets aan...

3 sterren

Alleraardigst relatiedrama met een geslaagde volwassen insteek. Het heeft een beetje zo'n typische frisse Net 5 sfeer (weet ook niet hoe ik het anders moet omschrijven) dat het allemaal lekker doet wegkijken. Braff steelt weer de show als sympathieke maar verwarde jongeman die niet weet wat hij wil, had hem na Garden State al hoog zitten maar na deze film kan hij zo in het lijstje van veelbelovende acteurs. Maar ook de rest van de cast deed het prima, goede keus ook om Bilson een bijrolletje te geven. Over haar capaciteiten als actrice kan ik nog niet echt een uitspraak doen maar mede door haar pretty face en charmante spel vulde ze haar rol prima op. Vond het tegen het einde aan alleen een beetje zeikerig worden. Ik bedoel, het uitgangspunt is mooi hoor maar er gebeurde op een gegeven moment gewoon teveel om Michael heen en dat kwam nogal geforceerd over en leed af van the main story. Het verloor voor mij wat impact, zeg maar. Ook het einde vond ik wat makkelijk, zoiezo was het een beetje moeilijk om te slikken hoe Michael na twee ontmoetingen al twijfelde of zijn vrouw vaste vriendin toch niet de ware voor hem was, ik bedoel zoveel kon Kim toch niet in hem los hebben gemaakt in dat korte tijdbestek? Ze was immers veel jonger en naiever als hem. Misschien dat hij daar juist naar terug terug verlangde maar om hem dan uiteindelijk toch voor Jenna te laten kiezen is toch wel heel slap. Vooral om daar dan ook nog zo'n zwijmelnummer van Coldplay onder te zetten. Het was in mijn ogen veel beter geweest als hij niet voor zijn verantwoordelijkheden had gekozen en bij haar weg was gegaan. Maar goed misschien ben ik zelf ook gewoon nog te jong/naief om het te begrijpen ofzo. Mogenlijk moet je daar voor in een andere leeftijdgroep zitten en wat meer ervaren zijn in relaties en dat soort zaken, iets wat bij mij dus niet het geval is. Garden State (die naast Braff als hoofdrolspeler hier wel het een en ander gemeen mee heeft) deed me wat dat betreft toch wel wat meer. Maar goed, ik laat het hierboven allemaal wel erg negatief klinken, terwijl het eigenlijk allemaal reuze meevalt verder. Van de rest van de film heb ik zoals gezegt immers prima genoten en daar gaat het toch om.

3,5 sterren

Het zal allemaal wel met voetbal te maken hebben, waar ik geen dus voor alle duidelijkheid geen fan van ben (Ajax, Feyenoord of weet ik het wat voor club... het zal me allemaal aan mijn reet roesten) wat mij vooral stoort is dat je als Rotterdammer zijnde bijna verplicht lijkt te zijn om deze man sympathiek te vinden. Niet dat ik me daar nou zo keihard tegen af wilde zetten door dit te gaan zien want ik was juist oprecht benieuwd wie nou precies die persoon was achter al die platen waar ik me op rommelmarkten en in kringloop winkels altijd doorheen moet worstelen om bij het intressante spul te komen. En ja lieve fans... Ik wou dat het anders was, maar ik weet het nog steeds niet. Lees hier oa ''profesioneel'' ''warmhartig en ''zonder kapsones'' en vraag me vol verbazing af: zijn jullie blind? Dit is een afschuwelijk sentimentele vent. Een zelfverklaard genie dat al 30 jaar meelift op het succes van andere, zich heeft omringt met mensen die hem dag in dag uit weer bevestiging geven ''hard werkende Leen dit, hard werkende Leen dat'' en letterlijk verdrinkt in zijn eigen ego. Het overschot aan scenes waar hij de gehele avond door naar zijn eigen liedjes, wat niet eens zijn eigen liedjes maar enkelt covers zijn, aan het luisteren is en hierdoor keer op keer weer ontroert raakt of kippenvel van zichzelf heeft of begint te janken als hij voor de 569e keer weer eens in een uitverkocht Ahoy mag staan zorgt na anderhalf uur toch voor wat heerlijk onbedoelde lachsalvos van mijn kant: hilarisch ook, dat verhaal over zijn ''fietsie'' Maar eerlijk is eerlijk. Als serieus portret is dit toch ronduit lachwekkend? Ze hadden wat mij betreft geen minder boeiend figuur uit kunnen kiezen. Dan is een Andre Hazes (over wie ik eens een soortgelijke documantaire zag en met wiens muziek ik al even weinig heb) toch een stuk interessanter. (1,5*)

Hmm wat als je in een bomvolle zaal (ik schat 3/400 man) ergens op de middelste rij ook precies de middelste stoel hebt gekozen om op te gaan zitten en je moet halverwege de film opeens heel nodig plassen, wat doe je dan? Ieder normaal mens zou, na het een tijdje te hebben opgehouden, waarschijnlijk toch gehoor geven aan zijn natuurlijke behoefte en vragen of hij/zij er even langs mag, maar wat doe ik? Ik blijf gewoon rustig zitten en doorkijken. Dit natuurlijk mede uit respect, aangezien me verteld was dat de regisseur ergens in de zaal zat en ik niet de illusie wilde wekken dat ik zijn film slecht vond. Noch wilde ik het publiek storen: iedereen weet immers hoe vervelend het is als de voorstelling al een tijdje voortduurt en er na een kwartiertje nog even iemand aan komt kakken die net die vrije stoel naast jou in het oog krijgt en zich er in het pikkedonker, heel nonchalant (struikelend over ieders benen tassen/jassen (?) naartoe werkt. Maar het was toch vooral de film zelf die me blijkbaar genoeg in zijn greep had om die innerlijke marteling door te zitten en door te kijken. Ik moet zeggen: het was het meer dan waard! Want echt, wat hoop ik dat dit een filmhuis hit gaat worden zeg. Voor mij de beste Nederlandse productie in ruim een jaar tijd en eindelijk weer eens een coming of age die me stijl achterover deed slaan. Ik was vanaf minuut 1 al verliefd geworden op ''lelijk-eentje'' Lena (geweldig neergezet door amateur Levie) wat een fantastisch ontwapenend personage zeg. Het zullen vooral de meisjes/vrouwen onder ons zijn die zich met haar kunnen indentificeren maar ik voelde gedurende de speelduur ook een sterke verbintenis. Vooral haar zoektocht naar liefde, erkenning en het altijd maar iedereen tevreden willen houden, ten koste van zichzelf. Je gunt het haar gewoon zo ontzettend veel. Het deed mij in ieder geval aan alsof ze met veel liefde uitgewerkt was, het was immers niet zomaar een vehaaltje over de ''poor fat girl'' Dat gevoel, in combinatie met de iets wat sobere, droog-komisch stijl van Van Rompaey (wiens Aanrijding in Moskou ik nog nooit gezien had) zorgen voor een bijzonder geheel. Schitterend ook hoe er tussen de zware/pijnlijke stukken door toch steeds ruimte overbleef voor wat subtiele relativerende momentjes, misschien wat vergezocht maar ik moest daarin zelfs wel eens aan Solondz denken. Ook grappig hoe het zich schijnbaar volledig in mijn stad (Rotterdam) afspeelde maar ik dat geen moment echt doorhad, dit mede door de overloed van grijzige out of focus- shots die ik desondanks bijzonder goed vond werken, beetje Dardenne achtig, maar dan iets levendiger. Na de voorstelling stond het zweet me werkelijk in de schoenen en wilde ik met mijn eigenwijze kop zelfs nog de Q&A uitzitten, weet niet waarom maar was er zo op gebrand de beste man te complimteren met zijn film. Maar aangezien dit, zoals altijd, niet veel voorstelde en naar mijn idee veels te lang voortduurde, ben ik uiteindelijk toch maar weggelopen. Toen ik vervolgens ein-de-lijk naar de wc was geweest was hij jammer genoeg al nergens meer te bekennen dus ben ik maar even rustig ergens gaan zitten om het allemaal even te laten bezinken. Wat ik echter van dat einde moet denken weet ik nog steeds niet precies. Ergens paste het precies, al viel het me wel vrij rauw op m'n dak, juist omdat ik zo meeleefde. Toch had ik het als geheel niet graag anders gezien. (4*) zijn dik verdiend!

Waarom loopt iedereen in een bioscoop toch altijd meteen weg zodra een aftiteling begint te lopen? Normaal zit ik er niet zo mee maar hier had ik gewoon echt even de tijd nodig om hetgeen wat ik zonet gezien had tot me door te laten dringen. En ja, dat gaat nogal lastig als er irritant pubervolk (dat me daarvoor met hun popcorn en veeeeels te late binnenkomst al zat te tergen) met veel rumoer naar buiten loopt. Anyway, grootste verrassing van het IFFR voor mij, had er voornamelijk voor gekozen om een veels te groot gat tussen twee films op te vullen, de enigste verwachtingen die ik had waren dat het een leuk tussendoortje moest zijn. Hoewel bij dat eerste stukje van beavis stelde ik me iets in de trant van het Franse Innocence voor, of eigenlijk hoopt eik daar zelfs een beetje op, maar daar zat ik er dus een beetje mee naast. Ik moest eerder aan het betere Van Sant werk denken, met zijn lange dromerige en statische trackingshots. Erg hypnotisch in ieder geval. Zo zit er een fantastische scene in (wat, ik heb niet geklokt, maar ik gok rond de 12 minuten telt) waar een meisje haar dood te gemoed wandelt (eerst door een groot bos, daarna door een woestijn achtig gebied en vervolgens van een strand de zee in, allemaal erg surreal in ieder geval) en alles opeens duidelijk werd. Op het moment zelf zat ik een beetje ingekakt onderuit gezakt, over de film zelf kan ik ook niet veel vertellen, behalve dan dat het overloopt van de suggestiviteit, maar er ligt gewoon zo'n emotionele lading onder de oppervlakte en er hing zo'n dreiging overheen dat het nog 2 volle dagen nog blijft nazinderen. En dat is positief aangezien ik dat nog maar zelden heb bij film. Die aftiteling ook, daar is ie weer, met die schokkerige minimalistische kleurtjes en Sonic Youth op de achtergrond, kon niet beter! (4*)

Daar stond hij dan - om half 3 's middags - lurkent aan, ik vermoed op dat punt zijn achtste biertje, als een autistische malloot, naar zijn schoenen - die volgens mij een klein tv'tje met ingeprogrammeerde autocue ingebouwt hadden - starend, zijn film in te leiden. En eerlijk is eerlijk. Wat ik er uiteindelijk ook van vond, en dat was niet veel, dit deed hij op zo'n eerlijke, doch humoristische, met zelfspot doorspekte, bijna clownesque manier dat ik er al met een stuk meer vertrouwen in ging. Het zou een ervaring worden die je, arm of rijk, voor geen enkel geld ergens op de wereld zou kunnen kopen. Het was hem ook opgevallen dat men bij eerdere screenings zo laat pas was weggelopen. Sommige zelfs 7 minuten voor het eind, wat hij vreemd vond, aangezien ze het toen toch al langer dan 2 uur uit hadden gehouden. Ook zouden we getrakteerd worden op een portie maagomkerende anti porno waar een trojaans paard de hik van zou krijgen. Lomp en arrogant tot en met, maar vooral enorm aanstekelijk. En dat had ik nodig, want met mijn aangeboren hekel aan alles dat om het victoriaanse tijdperk draait in het algemeen loop ik doorgaans nog liever een dagje met een paar punaises in mijn schoenen rond dan dat ik daar voor mijn plezier langer dan tien minuten naar ga zitten kijken. In gezelschap zijnde op zo een festival als het IFFR moet je daar in soms offers maken, want mijn immer geliefde festival maatje misterwhite wilde dit nou eenmaal graag zien.

Mijn hartslag checkende concludeer ik dat we het overleeft hebben, en hoe moeilijk ik het ook vind om toe te geven, er kleven films onder mijn schoenen die ranziger roken. Vooral met het bos als hoofdlocatie was ik erg blij. Het gaf het geheel iets mystieks mee, en een naderend, maar uitblijvende, op de loer liggende dreiging was voelbaar. En daar kon het geheel een poos lang op teren. Als het zich in een flamboyant landhuis had afgespeelt was ik al minder gelukkig geweest. Wil echter niet zeggen dat het eerste uur nou zo boeiend was, want dat was met gemak het saaiste stuk film dat ik in tijden had gezien. Zelfs de plaatselijke bingo van de 95e jarige tante mien hier in het buurthuis verderop, dat zich op exact hetzelfde ogenblik aanspeelde en ik dus moest missen, was avontuurlijker. Verder ben ik niet vies van een goede portie controversie op zijn tijd, maar hebben we met z'n drie'en uiteindelijk vooral hard moeten lachen om deze Salo light. Dit had twee decenia geleden misschien opzien gebaart, maar nu bleven zelfs de huisvrouwen giechelend op hun plek zitten als er voor de zoveelste keer een golf, professioneel belichte, lichaamssappen door het scherm heen kwam sijpelen, die overal behalve in het traditionele toilet terecht kwamen, aan te pas kwamen. In the good old days viel er nog wel eens iemand flauw, maar nu kijkt er geen hond meer van op, behalve dan natuurlijk Verhoeven. Wat dit verder over de bedorven mensheid zegt weet ik niet, maar dit quasi gedrocht verdiend het niet om daar een discussie over te ontlokken... (1,5*)

En die halve punt erbij is natuurlijk enkel en alleen voor de ''open the gates of hell'' scene.

Wel een behoorlijk vetvlek op mijn verder zo constante festival programma van dit jaar. Het heeft zelfs zo weinig indruk gemaakt dat ik nu al diep in mijn geheugen moet gaan graven om na te gaan hoe het geheel ook alweer verliep. Mijn ergernis lag hem vooral in de leegte en het totaal ontbreken van plot. Wat hier boven beschreven staat krijgen we slechts tussen de regels iets van mee. En die regels zijn veel nietszeggende, eindeloos voortdurende shots van fietsende kinderen en suikerbieten velden, allemaal heel lui en keurig vanuit een auto gedraaid om te eindigen met een vage plottwist die weliswaar uit het niets komt en verrast maar weinig met me deed omdat er nog verre van een binding was, wat wel van ons verwacht leek. Het was zo een beetje als of ik naar een film keek die in zijn oorsprong dik drie uur was en daarna heftig verknipt is, zoveel tijd wordt er genomen voor het tonen van (toch deels mislukte) sfeerbeelden en zo weinig voor uitdieping van karakters terwijl de aanzetten er wel waren en er dus echt wel meer mee gedaan had kunnen worden. Kurkdroog einde ook dat je alleen maar meer in desillusie achter laat. Van dat best wel enthousiaste applaus over de aftiteling snapte ik dan ook weinig. (2*)

Waar ik hem ooit nog als de beste acteur van zijn generatie zag was ik de laatste tijd een beetje Gosling moe geworden, met name tijdens Only God Forgives vierde mijn ergenis hoogtij. Steeds maar weer dat laconieke zombie hoofd en die ingestudeerde Brando ''method'' maniertjes. Het kijken als of de aandrang om te poepen bijna niet meer dragelijk is op het moment dat hij een woordje moest spreken. Het is dat het bij dat type film wat Refn maakt wel past maar zie hem er niet nog jaren mee wegkomen.

Kan dan ook niet zeggen dat ik me, ondanks het bekende onbegrensd aanstekelijke enthousiasme van Naomi Watts (nog niet gezien trouwens?) wat dit soort werkjes meestal extra onder de aandacht brengt en me meestal wel overstag weet te krijgen, een voorstelling kon maken van een film met hem achter de camera. Ik sta hier dan ook met een mond vol tanden van verwondering na zonet zijn regie debuut aangeschouwd te hebben dat ik niet anders kan omschrijven als een visueel pornografisch ode aan Lynch en Terence Mallick. Dat dit voor meer dan de helft te danken is aan beeldkunstenaar en neon-fetishist Debie lijkt me duidelijk. Als elk shot na het eerste half uur dan ook aanvoelt als een klein kunstwerk neem ik het gegeven dat het plot tegen het eind bijna niet meer te volgen is zo nu en dan zelfs aanvoelt als gebakken lucht er graag op de koop bij toe. Heerlijk dromerige grimmigheid! En Saoirse Ronan mag mij ook elke dag in slaap komen spelen met haar keyboardje Wat een mooi Blue Velvet ode!

Geniaal ook hoe het vuurrode kapsel van Mad Men ster Hendricks, dat normaal gezien al elke scene extra kleur geeft zowaar nog feller lijkt te worden in die club-scenes. Misschien kom ik er later op terug, wanneer mijn enthousiasme wat bekoelt is, maar kan voor nu niet anders als een (4*) geven. Benieuwd of dit wel op dvd uit gaat komen straks...

Vijf jaar geleden is het alweer dat ik in het toen net geopende, nog helemaal naar verf en schuursel ruikende, nieuwe pand van mijn favoriete filmhuis Lantaren/Venster zat te wachten op Noe's eerste tekenen van leven na Irreversible en me aan het eind van die voorstelling naar adem happend, door de achtbaanrit onderuit gegleden in mijn nog maagdelijke, zonet van plastic ontdane stoel (voor mijn gevoel op dat moment voor eeuwig bevuilt van het stinkende mannenzweet) afvroeg hoe hij dit van zijn leven zou moeten gaan overtreffen. Laat ik al zei die de dagen op de kalender zitten af te tellen en iets nog flitsender als Enter the Void verwachten maar adviseren hun euforie iets bij te schroeven want dat is hem natuurlijk niet gelukt en gelukkig heeft hij het niet geprobeerd ook.
Love is veel meer plotgericht en minder style-over substance dan we gewend mogen zijn. De flitsende, nog altijd uniek aanvoelende combinatie van psyschedelische neon strobes en Nan Goldin achtige fotografie zijn gelukkig gebleven maar het is vooral een wat rustigere film met een, voor zijn doen, wat optimistischere kijk op dingen. Zijn personages gunt hij nog altijd geen happy end maar het doet goed om iemand wiens debuut zowaar de meest deprimerende film is die ik ooit zag te horen beweren dat liefde het leven zin geeft. Gelukkig is hij verder nog niets van zijn streken verleert (zo getuigd het bijvoorbeeld niet bepaald van bescheidenheid om personages zowel je voor als achternaam mee te geven, rekwisieten uit je vorige films midden in het beeld zetten en stiekem zelfs een paar van je eigen films in de dvd kast van je hoofdfiguur stallen) hoewel dat ook wel weer van humor getuigd natuurlijk. Daarbij blijft het natuurlijk voornamelijk een provocateur bij uitstek die er genoegen in schept om geregeld een cumshot of penetratie in beeld te vertonen en hier gerust ook een openingsshot van ruim vijf minuten aan wijd. Of we Love daarmee maar meteen als pornofilm moeten betitelen vind ik ook weer wat ver gaan, al (even vanuit het oogpunt van mijn door testosteron getormenteerde alter ego gezien) moet ik wel stellen dat als de helft van alle neuk scenes in genoemde ''natuurfilms'' zo prikkelend, smaakvol en sexy in beeld gebracht zouden worden als hier ik er een stuk vaker naar zou kijken. Zelden zulke mooie, rauwe beelden daarvan gezien. Bijna niet voor te stellen dat het geacteerd is soms zelfs, en dan ben je knap bezig. Daar kunnen von Trier en zijn pretentieuze Nymphomaniac niet aan tippen.
Opvallend goede muziekkeuzes daar in ook. Wie had bijvoorbeeld ooit verwacht Maggot Brain van Funkadelic (in zijn volledigheid) onder een stomende threesome afgespeeld te horen worden? En hoe geniaal ben je als je de soundtrack van de originele Assault on Presinct 13 remixt en het onder een duistere club-orgy gooit. Zowiezo zijn er voor de oplettende kijkers heel wat leuke cult references. Zo is de kamer van Murphy volgestampt met filmposters, uiteinlopend van Pasollini tot Birth of a Nation. En zag ik daar nu werkelijk een poster hangen van underground roughie The Defiance of Good, hehe? Ik weet niet wat 3D nog had toegevoegd maar ik baalde wel lichtjes dat mijn filmhuis die print niet vertoonde, zeker omdat het wel zo stond aangekondigd en ik al een hele week tegen mensen in mijn omgeving aan het grappen was dat ik met een astronauten brilletje naar een pornofilm zou gaan kijken. Ga hem van de maand (zodra hij regulier draait) eens herzien, hopelijk heb ik dan wel de keuze. (4*)

Met de pulp die Fulci later zou gaan maken in het achterhoofd is het, op wat kenmerkende gore momentjes na, bijna onvoorstelbaar dat dit van hem afkomstig is. De regie is hier dan wel een stuk vakkundiger, zo had ik hem nooit in staat geacht tot het vertellen van een verhaal dat niet op een bierviltje samen valt te vatten. Natuurlijk gaat het daar hier verder niet om en is het vooral de bevlogen, speelse, psychedelische montage die de film kenmerkt en de momenten van actie vlot doen verlopen. Je zag het vaker in die tijd maar de camera standpunten zijn hier wel erg bizar en ongewoon. Ik weet niet zoveel van techniek maar bepaalde shots hier worden vanuit alle hoeken van de kamer benaderd, wat een bijzonder bevreemdend effect geeft. Maar ook de droomsequenties (die anatomisch ontlede honden zou zomaar een voorbode kunnen zijn van die aap uit de clip van Nine Inch Nails, brr) zijn heerlijk luguber en doen haar werk dus goed.
De dubs en dat slappe onnavolgbare gelul van die detectives voelen dan weer wat te gedateerd en halen regelmatig de vaart eruit, wat een hogere beoordeling dan toch weer wat in de weg staat. Ik zal, vrees ik, toch wat meer giallo's moeten gaan zien eer ik hier geheel aan gewend ben en ze wat meer op waarde zal kunnen schatten, maar mijn enthousiasme is hiermee toch net weer dat beetje meer ontvlamd. (3*)