Opinions

Ik heb eens een vol uur naar een compilatievideo zitten kijken van puistjes, cystes en blackheads die uitgeknepen werden. Waar ik daar de tijd voor vandaan hield en of ik een enge fetishist in de wording ben laten we even in het midden, maar het was boeiender dan dit stukje verspilling van subsidiecentjes.

Net zo zonde als het was om een al om zuurstof smekende aarde van nog meer bomen te ontdaan om een paar duizend van die verschrikkelijke prulaffiches (hierboven te zien) te drukken. Dat ik hier niets mee kon mogen duidelijk heten, en ik ben blij dat ik mezelf eens niet hoef te verdedigen tegen de gevestige orde van het filmsnobisme. Ik ben niet meer zo een plotjes man als vijf jaar geleden nog wel het geval was maar waar het IFFR sommige samenvattingen vandaan tovert blijft me een raadsel, want dit trekt letterlijk op niets. Of dat je maanden spaart voor een fatsoenlijk restaurant en uiteindelijk McDonald's voorgezet krijgt. Er wordt bijna de gehele tijd out of focus gedraait, en waar het allemaal voor nodig is mag Joost weten. Het werd er niet dromeriger van, niet duisterder. Ik werd niet meegenomen, niet geroertd niet verwonderd, het was allemaal slechts gebakken lucht waar ik alleen maar pijn van achter de ogen kreeg. En als je iemand een uur lang zo kunt vervelen met zoveel profilerende trucjes vind ik dat op z'n minst knap, want ik heb echt mijn best gedaan hier wat van te vinden. Maar het enigste wat het deed was me uit mijn heersende filmflow trekken. De reden dat ik nog best wel mild ben is eigenlijk enkel omdat de maker me best sympathiek leek en het volgens mij echt wel ergens in zich heeft op een dag wel te verrassen. Als dat uiteindelijke mijn zoveelste straaltje gefaalde mensenkennis blijkt trek ik het met alle liefde verder omlaag, dan zet ik liever een b-film op die wel eerlijk is over zijn pretenties. (1,5*)

Al de mannen in dit werkje zijn op seks beluste holbewoners die het allemaal voorzien hebben op de brave ontschuldige babysitter (uit de titelrol) die zich natuurlijk van geen kwaad bewust is. Zo hebben ze allemaal hun eigen fastasieen en daar bestaat de film voornamenlijk uit, goedkope softcore fantasieen. Wordt op een gegeven moment enorm vervelend allemaal, toen het jongste zoontje des huizes ook nog eens begon dacht ik echt dat ik het niet meer had. Zwart witter zie je het zelden. Het is dat Silverstone altijd erg plesant is om naar te kijken en dus een hoop goed maakte, want verder is dit best zwak. De score valt erg vaak uit de toon en past totaal niet, het acteerwerk is opzich aardig maar het slechte scenerio doet dat nogal de das om en de finale valt nauwelijks serieus te noemen met al dat clownsmateriaal van ervoor. Het bizarre van allemaal is dan nog dat het niet eens onaardig wegkeek allemaal.

2 sterren

Grappig, ik moest ook aan Refn denken al was ik wel heel erg blij met die stukken waar in ik na het wat onopvallende Tomboy toch weer wat van de sfeer uit haar geweldige debuut terug proefde, met name die party en dans-uitspattinkjes zijn prachtig met als hoogtepunt het met z'n allen rondspringen op dat Rihanna nummer (totaal niet mijn muziek maar zo goed gebruikt dat ik er tot mijn verbazing kippenvel van kreeg) Zowiezo is Sciamma goed in dit soort subtiele wegdroom momentjes waar je alle narigheid en cynisme even vergeet door de meiden bijna als een kind lol te zien maken. Film haalt wel nergens echt het niveau van Water Lilies, is wat overambitieus met het aansnijden van onderwerpen. Heeft niet de meest sympathieke personages wat eigenlijk stuk voor stuk schreeuwerige rotwijven zijn die niet makkelijk je medeleven winnen en vast weten te houden. Toch heb ik me graag mee laten slepen in hun wereldje. En ook al is het niet geheel vrij van vooroordelen, vooral mooi om ook eens een film te zien die zich volledig focust op de gekleurde jeugd die een keer niet uit een of andere gevaarlijke ghetto of rioolwijk komt. (3,5*)

Het jaar is net begonnen en hij is nog niet eens officieel uit maar het kan nu al bijna niet dat er een grotere onzin release zal volgen de komende tien maanden. Alsof ze een budget feestfilm als Project X wilde benaderen met een Clark (Bully/Ken Park) achtige toon en dit vervolgens dicht wilde kitten met een ''oke jongens, dit is niet oke'' moraaltje, om er tussendoor toch nog de nodige ''verplichte'' afgezaagde arthouse cliche's van semi dromerige out of focus shots van bmx (in dit geval longboard) rijdende kindertjes met goudkleurige flares in hun haren, begeleid door een klassiek piano riedeltje, met de oren bij te slepen.
Niet vaak zag in een stel van zulke idiote en oppervlakkige personages bij elkaar ook, de een is nog vervelender als de andere. Magere jongentjes die de hele dag aan het zwembad liggen en zich enkel verroeren als er wat te neuken/groens te roken valt en eveneens gratenbalen van, gemeen (= meestal verleidelijk in Franse films) kijkende meiden die toch minstens eenmaal topless of al plassend op een wc in beeld gebracht moeten worden, willen ze mee mogen doen. Maar dat maakt allemaal niet uit want het is door een vrouw gemaakt, en dan is dat verantwoord. Er zwak ook hoe ze die brave Harry er bij hebben gezet die als enigste een stem moest geven aan de wel moreel verantwoordelijke jeugd, maar ondertussen geen ene moer toevoegde. Hoe dan ook, het kon me op het einde echt niet meer bekorren of hun geslachtdeeltjes van de soa's weg zouden rotten of niet, zelfs een geaborteerde vijfling kon de gedane schade niet meer goedmaken, zeker niet na zo'n beroerde zoetsappige afsluiting.
Ik weet verder heus wel dat het slecht gesteld is met de door Instagram/smartphones geobsedeerde jeugd van tegenwoordig, maar als dit soort dingen ook maar enigzins in zulke extreme maten plaats zouden vinden snoep ik direct mijn neppe Dr. Martens op. Kom op zeg. (1,5*)

Groen en en geel heb ik me zitten ergeren en iedereen mag het weten, geloof niet dat ik ooit ongegeneerd zoveel zuchten heb geslaakt in zo'n korte tijd, ugh, enkel een Perfect Garden van 2/3 jaar geleden komt nog enigszins in de buurt wat betreft een bult hondenstront dat wordt verkocht als een culinaire biefstuk! Bressane moet bij het IFFR wel een hoop vriendjes hebben werken of ze op z'n minst met een aanzienlijk bedrag sponsoren, kan me geen andere reden bedenken hoe hij dit anders bestaansrecht heeft gekregen. Kan hij al 50 jaar bezig zijn, als het allemaal werkjes van dit niveau zijn had hij van mij ook buschauffeur mogen worden, dan had hij nu kunnen genieten van zijn pensioen en dit stuk terreur niet op ons los hoeven te laten. Het werd in de inleiding in elk geval aangeprezen als een prikkelend kunstwerkje dat al heel wat mensen heeft doen huiveren, en de stills op de site deden dit inderdaad vermoeden. Slim van het festival dat ze uitgerekend deze gekozen hebben anders was er waarschijnlijk geen hond komen kijken. Het zijn ook meteen de enigste twee scenes die je nog een beetje mogen zijn, die met het speelgoedtreintje dat onder de naakte vrouw doorrijdt (gave hoek) en het oorlogje voeren, en dat zijn hooguit 2 minuten van de 76. Verder is het niets dan pijnlijke leegte badend in een bad van ontplofte hooghartige, humorloze (de beeldgrapjes hier zijn echt niet meer intelligent als die in puberale high school komedie's die hier altijd om bestraft worden) ego's die niets zinnigs te vertellen hebben en kunst misbruiken om hun lege bestaan op te vullen. Niet stijlvol, geen beloofde tripelementen, helemaal niets. Daarom wil ik Iedereen in het bezit van een kaartje voor een volgende voorstelling adviseren: probeer het in godsnaam te slijten, kies iets met inhoud of koop een leuke nieuwe agenda voor die 11 euro, anders bij deze alvast gecondoleerd! (1*)

Fijn, creatief filmpje, alleen soms een beetje te hysterisch/flauw om er echt op en top van te kunnen genieten. Wat me nog het meest tegenstond is dat het allemaal maar niet opgang wil komen en in plaats daarvan iets teveel vervalt in herhalende grapjes, er gebeurt werkelijk van alles en de vindingrijkheid barst van het scherm maar toch wil het nooit ergens heen, vond mede om die reden het einde zelfs een beetje teleurstellend, kinderachtig gewoon! Toch keek het goed weg allemaal: een leuke cast (Keaton en vooral Ryder, hilarisch als over de top goth-meisje) luchtig, origineel en zowat de basis voor iedere film die nog zou volgen in Burton's oevre. Mijn probleem met de beste man is dat ik nu al op 7 filmpjes vol goede bedoelingen, tegenover 2 meesterwerkjes (of eigenlijk ,1 gezien Nightmare Before Christmas officieel niet van hem is) zit. Hopelijk verrast of ontroerd hij me dus nog eens een keer (echt) goed zoals hij dat ooit met het ultieme Edward Scissorhands deed. Ik begijp van meerdere die-hard kenners/liefhebbers dat we kwa originaliteit niets nieuws meer hoeven te verwachten dus zet ik mijn hoop/geld maar in op een Big Fish en/of Sleepy Hollow. (3*)

Een week geleden is het alweer dat ik dit zag maar nog altijd is het een beetje moeilijk om hier een rechtgetrokken mening over te vormen, enerzijds kan ik me perfect vinden in de mening van alle tegenstanders, maar ook in het kritiek van oa gotti. Toch moest ik het echt even van me af proberen te pennen aangezien het wel steeds door mijn hoofd blijft spoken. Zoiezo valt Bergman, wat je ook van haar vind, er enorm om te prijzen dat ze een probleem, zo groot als hier weergeven, aan de kaak heeft weten te stellen (ik zeg er maar even ''heeft'' bij aangezien ik nu pas zie dat het toch alweer meer dan 5 jaar oud is, maar het uiteraard nog altijd speelt en dit waarschijnlijk altijd zal blijven doen...) en hierbij voornamelijk zichzelf als uiterste neemt. Ik ben geen vrouw en niet van haar leeftijd maar dat moet vast niet makkelijk zijn geweest. Maar even leeftijd daargelaten: zoiezo is dit een onderwerp dat veel mensen aan zal spreken, zo ook mannen. Want ook die worden vaak genoeg net zo hard beoordeeld/afgerekend op hun uiterlijk door vrouwen, als andersom. Bovendien leven we al enkele tientallen jaren in een maatschappij waar de vrouw niet meer als het ''zwakke geslacht'' gezien wordt, dus moeten diezelfde dames zichzelf, wanneer het hun uitkomt, ook niet weer in die positie gaan plaatsen.

Zo ook niet Sunny die de helft van de tijd ook alleen maar lijkt te willen zien/horen wat ze wil zien/horen. Alsof je niet voor jezelf kan denken ofzo. Toch ken en heb ik genoeg lieve en oprechte meisjes gekend die zich, mede door het zien van veelste slanke modellen/actrices in glossy's of juist op het grote scherm, vaak onzeker voelen over zichzelf. En ja, als je al ziet dat die fotograaf zijn al van nature (?) graatmagere modellen nog gaat zitten fotoshoppen omdat hij van zijn opdrachtgever moet horen dat dat is ''wat het publiek wil zien'' Sja, dan zegt dat voor mij al genoeg. En als dat nou het allerziekste was aan deze documentaire dan had ik er nog vrede mee kunnen hebben dat de maatschappij nou eenmaal in zoverre verrot is, maar het zijn vooral de stukken waar ze afreist naar LA en zich laat ''keuren'' in de kliniek van Dokter Horror. Want wat een misselijkmakend mannetje was dat zeg!! Geld verdienen aan de onzekerheid/gezondheid van andere en nog vol trots vertellen wat hij over 2/3 jaar, wanneer hij niet meer hoeft te werken, met dat geld gaat doen. Gatverdamme. En dan dat pubermeisje dat met haar 15 kalenderjaren een strakker kutje wenste. WTF! Laten we maar hopen dat het in ons kikkerlandje en omstreken in ieder geval niet zulke absurde normen gaat aannemen en er werkelijk zoveel mensen zijn die er naar streven om er rond hun 50/60e als een Marijke Helwegen uit te zien. Of ben ik naief en is dit allang in zulke proporties aan de gang? Weet verder niet wat dit protest-filmpje in de tussentijd teweeg heeft gebracht maar ik hoop dat het op z'n minst toch enkele mensen (deels) van hun onzekerheden zal verlossen en zal doen inzien dat ze lang niet helemaal alleen staan met hun extra vetrolletje, ongelijke borsten, te kleine ''ding'' of weet ik veel waar je je als mens nog meer druk over kan maken. Hoe ik hier over 20/30 jaar zelf tegenover zal staan kan alleen de tijd uitwijzen... (3*)

Edit: Ben wel benieuwd wat ze van Sletvrees maakt: we zullen het 17 november gaan zien!

Mijn hart maakte wel even een sprongetje toen me gister compleet onverwachts een Duits nagesynchroniseerde VHS-rip (waarschijnlijk dezelfde als waar Tripler het hierboven over heeft) aan kwam waaien, uiteraard meteen bekeken want op die Scorpio box wachten we over 10 jaar waarschijnlijk nog als het aan het ego van De La Parra ligt. Buiten dat blijf ik het toch tamelijk bizar vinden hoe slecht beschikbaar sommige films uit je eigen vaderlandse geschiedenis zijn. En deze in het bijzonder. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat een film waar zowel wereldnamen als Scorsese en Bernard Hermann meegewerkt hebben zolang in de vergetelheid blijft bestaan. Je zou toch denken dat in de loop van de jaren een of andere Amerikaan zich er wel mee bemoeid zou hebben? Nu is enige restauratie in dit geval geen overbodige luxe (erg, erg vergrijst) maar aan een Blue Movie is toch ook niet zoveel gesleuteld voor ze op dvd geslingerd werd? Was wel enigzins verbaast over de kwaliteit hiervan, had er niet zo heel veel van verwacht maar dit zit toch wel redelijk goed in elkaar en behoord voor Scorpio principes wel tot het beste wat ze gedaan hebben, veel minder platvoers en houterig vooral. Op wat karakteristieke grachten en interieur shots na zou je, als je niet beter zou weten, er ook niet echt snel een Nederlandse productie achter vermoeden (ben geen koning in liplezen maar volgens mij is dit ook niet Nederlandstalig opgenomen?) Hitchcock wordt wel een paar keer heel schaamteloos geplagieerd maar dat is al zo vaak gedaan dat ik me er niet eens meer zo druk over kan maken, bovendien is er niet bepaald onverdienstelijk mee omgesprongen. De nachtmerrie-sequentie is zelfs uitstekend. Een verloren schat is het niet maar wel iets wat op z'n minst een dvd-release verdiend. Nu maar hopen dat andere verloren gewaande titels uit die tijd als De Blanke Slavin (Rene Daalder) en Vaarwel (Guido Pieters) ook ooit nog tegenkom... (2,5*)

Toch een heeel stuk minder na herziening hoor! Ik noemde hem eerder in 1 adem met Halloween en heb zelfs nog een hele tijd geroepen dat ik hem minstens net zo goed vond maar dat is eigenlijk onzin, sta er nog steeds wel achter dat die laatst genoemde, Stranger Calls en nog enkele andere belangrijke genre-klassiekers er nooit geweest waren zonder deze, dus daar verdiend hij nog best wel credit voor, maar dat zegt uiteraard weinig over het niveau, Bava's Bay of Blood en het wat minder bekende Britse Fright met Susan George (uit 71) worden ook vaak in die lijstjes genoemd, maar die vond ik ook niet veel. Deze kent vooral tegen het einde aan enkel zenuwslopende scenes maar de manier waarop er naartoe gewerkt word is toch wel wat zwakjes vaak, enkele bizarre flauwe tussenstukken, bijrollen (*uhum* de landlord *uhum) slecht acteerwerk, en wat ik ooit zo mooi aan die Hussey vond is me ook een raadsel! Misschien had haar verschijning in Romeo & Juliet van een paar jaar eerder me wat verblind maar hier is ze totaal niet op haar plaats en ze heeft een uitstraling van niets! Gelukkig redt Kiddler het geheel nog een beetje als grofgebekte sorority-slet en heeft Saxon altijd wel wat cools in dit soort (detective) rollen, Dullea ook maar die heeft veels te weinig screentijd. Dat hij de killer is zie je natuurlijk van mijlenver aankomen, toen al, dat hoeft niet erg te zijn maar het word ook totaal niet uitgediept, wat was bv nou zijn motief? Er werd wel heel mysterieus over gedaan enzo maar dat ging er bij mij niet zo in. Desondanks heeft de film nog steeds een erg gedenkwaardig eindshot dat me altijd is bijgebleven en nu nog indruk maakte, de zoom-out van het raam de duisternis in, erg knap gedaan hoor! Toch nog een voldoende daarvoor en om zijn invloed en het jeugdsentiment natuurlijk want ik vond hem nog steeds erg prettig wegkijken, alleen hopenloos gedateerd, helaas!! Spijtig dat ik dat moet constateren ook want ik was graag in de waan gebleven! Nouja misschien de remake maar eens proberen ofzo, nooit gedacht dat ik het zou zeggen maar ben toch wel benieuwd!

Absoluut een schoolvoorbeeld van een surrealistische film (mensen die een betekenis zoeken bij dat woord moeten dit dan ook maar eens gaan opzoeken) Tegelijk laat het ook goed zien hoe snel je binnen dat genre de mist mee in kunt gaan zonder dat je meteen doorhebt hoe hoogdravend je op je publiek overkomt. Het was mijn eerste maar als Malle de lijn vanuit het eerste half uur door had gezet was ik instant fan geweest, helaas vind hij het nodig om zichzelf vooral in de slaapkamer met die oma (was dat humor?) tot in den treure te herhalen en zo wist ik in mijn loomgeslagen staat enkel nog de piano/opera-scene op waarde te schatten. Toch is het een bijzondere film waar je niet 1,2,3 vat op kunt krijgen en die te uniek is om hem een voldoende te misgunnen. Gelukkig is er nog genoeg in Malle's verdere oevre om naar uit te zien. Naar ik begrijp is dit niet geheel representatief voor de rest? (3*)

Tien jaar, tien hele lange jaren ben ik opzoek geweest naar dit wonderbaarlijke stukje curiosum, misschien wel langer dan ik ooit achter welke andere film dan ook aan heb gezeten, al die tijd moest ik het helaas doen met wat stills en oude Skoop artikelen, maar met wat hulp van een partner in crime, in bezit van hele goede speur skills is me dit gister dan eindelijk onder ogen gekomen. Ik zal mijn betoog over de slechte beschikbaarheid van vaderlandse cinema dit keer maar achterwege laten want helaas verliep ook dit allemaal langs hele officiële wegen, dus ik ben bang, lieve mensen, dat ik er niet teveel over uit de doeken mag doen van de grote meneren en mevrouwen die erover waken, maar vind wel dat een film die al ruim 35 jaar (die tien stemmers op imdb zijn vast allemaal al hoogbejaard of overleden inmiddels?) nergens meer vertoond is en op een plankje ligt te verstoffen tot de regisseur eindelijk eens overlijd zodat er een reden is hem in een retrospectief te betrekken, toch wel een korte bespreking verdiend.

Wat mij helaas altijd overkomt wanneer die spanningsboog van het ''uitkijken naar'' te hoog is opgelopen is, ik eigenlijk alleen maar met ongeloof naar het scherm aan kan turen, wat de kijkervaring weer wat afstandelijk en surreal maakt, maar zo maf als het beruchte plot hierboven klinkt is het bij tijd en wijlen zeker. Lekker sleazy en naar exploitatie neigend. Ergens op drie kwart heb ik het maar opgegeven dat er nog iets van een volgbaar stukje plot zou komen zo tegenstijdig handelde iedereen, en met name die Duitse Gregory Peck lookalike. Wel een heerlijke rol weer van De Gooyer, die man speelt in elke film eigenlijk precies hetzelfde maar steeds net een beetje anders, waardoor er ook hier weer genoeg te lachen viel om zijn nonchalante, schunnige humor. Het verbaast me echter niets dat Daalder later vertrokken is uit Nederland, want als je al zoveel ambities is in je debuut gepropt hebt zitten kon je daar indertijd op termijn geen kant mee op. Daarbij doet de sfeer, mede door de muziek, en het geweldige camerawerk van De Bont heel grotesque en Amerikaans aan wat het eigenlijk helemaal ongelofelijk maakt dat dit vergeten heeft kunnen worden, aangezien het samen met Bezeten van De La Parra (deze misschien wel meer) toch een van de belangrijkste overgangsfilms is waar de Nederlandse film brak met de truttige moraal en het kortstondige nouvelle vague (Het Gangstermeisje, Josef Katus, Paranoia etc...) hoofdstuk afgesloten werd door dat de makers, mede door het grote geld, vroegtijdig volwassen waren geworden. Toch is juist die genoemde periode wat mij betreft een van de interessantste en helaas minst gekoesterde periode.

Deze kon het torenhoge verwachtingspatroon dan misschien niet geheel waar maken (mijn stem is zeker een halfje te hoog - met name de dialogen zijn soms wat vreemd, daar zal Koolhaas nu wel met het schaamrood op de kaken naar terug luisteren) maar dat kan ik de film natuurlijk niet gaan aanrekenen, maar heb er vol bewondering naar zitten kijken...

Vampieren, genderneutrale planten, weerwolven, in geestgedaantes ronddwalende soa's, kannibalen en nu ook al zeemeerminnen... Films over de stap van tiener naar adolescent waar een bovennatuurlijk element symbool staat voor een op die leeftijd alles omvattend dilemma, als in dit geval seksuele rijpheid. Ik kan er geen genoeg van krijgen, en gelukkig lijken ze nu ook in het doorgaans zo hermatisch afgesloten arthouse wereldje een stem te krijgen. Een mooie ontwikkeling als je het mij vraagt, zeker als het zo subtiel naar de achtergrond verwerkt is dat als je eenmaal ''die staart'' ziet je er niet eens meer vreemd van opkijkt. Ja, op sommige dagen zou ik me het liefst in een bad van dit soort films willen onderdompelen. Nu is dit niet de meest gedenkwaardige, stylistische of je naar de lurven grijpende titel binnen dit soortement, daarvoor was het me wat te rustig, maar Wedler speelt haar gekwelde alter ego met verve en bittere ernst. De muziek was behoorlijk passend en doorheen zitten nogal wat verrassende ranzigheidjes die me wel deden schateren.
En na het kaneel snuiven, wastabletten eten en chloor drinken zijn de wurgspelletjes anno '18 ook weer terug? Daar hielden ze zich op mijn stadse aso-school, twaalf jaar geleden ook al mee bezig. Gekke kindertjes ook, gekke arme, ontroerende, misbegrepen kinders, verzin eens iets nieuws. Of nee doe ook maar niet

Mooie rustige film die uitblinkt in zijn subtiliteit, gemaakt met weinig middelen maar toch heel effectief dus. In dat opzicht en kwa verteling deed het me wel een beetje aan The Woodsman denken, al werd het hier toch wel wat beter opgebebouwt. Ik vind dit soort onderwerpen zoiezo altijd wel interessant eigenlijk, juist mede omdat het zo tijdloos is en de meningen altijd verdeelt zullen blijven. De ene groep zal altijd blijven zeggen, opsluiten en nooit meer vrijlaten, maar er zijn ook mensen die er een andere mening op nahouden en wel empathie voelen voor dit soort verloren zielen. Ik zelf behoor tot die laatste categorie, heb me altijd al betrokken gevoelt bij dit soort zaken, moordenaars, pedofielen ed die weer vrijkomen maar voor hun leven getekent zijn en altijd bestempelt zullen blijven als monsters. Natuurlijk is dit grotendeels hun eigen fout, maar naar hun achtergronden kijkende schuilt er vaak zoveel meer achter en is het gewoon zo makkelijk om iemand zo snel te veroordelen. Je kan mij bijvoorbeeld niet wijs maken dat iemand op een ochtend wakker wordt en bij zichzelf denkt, kom laat ik maar eens een paar kinderen gaan verkrachten en als ik toch bezig ben ze ook meteen vermoorden. Je bent als je met die gedachtes leeft dan misschien wel ziek, maar nog wel gewoon een mens en geen monster. Tenminste zo denk ik erover...

Dit pleidooi gaat echter niet geheel op voor het hoofdpersonage in deze film, waarvan achteraf blijkt dat hij eigenlijk helemaal niets met de moord te maken heeft gehad maar in feite gewoon getuige was, de strafpleiters dachten daar schijnbaar anders over en keken niet verder dan hun neus lang was. Daar begint dit sobere verhaal mee, een jongeman die uit de gevangenis komt waar hij bijna zijn halve bestaan heeft vastgezeten en zodoende probeert zijn leven weer op te pakken. Verlegen en angstig als een klein kind, wat hij eigenlijk nog is moet hij alles opnieuw leren, maar ervan overtuigt dat het goedkomt gaat hij er helemaal voor. Dit gaat dan weer met vallen en opstaan maar uiteindelijk gaat het beter, vind hij aansluiting, vrienden die hij nooit heeft gehad, een baan en zelfs een vriendin. Deze kleine stapjes worden zo subtiel weergeven en je voelt je er zo bij betrokken dat je moeilijk geen sympathie voor Jack, die overgens geweldig neergezet wordt door Garfield, op kunt brengen. Wat we als kijker echter nog niet weten is wat hij gedaan heeft en wanneer dit dan langzaamaan in flashbacks, nog een pluspunt trouwens dat geswitch van heden naar verleden, duidelijk wordt schrik je toch wel een beetje. Als het vervolgens publiekelijk bekend wordt en iedereen van wie hij hield hem laat vallen versobert het eerder zo naar hoop werkende geheel enorm. De manier waarom dit gedaan is echter wel erg makkelijker, de zoon van de sociale werker die aandacht tekort kwam en Jack's daden en verblijfplaatst dus maar aan de media heeft doorgespeelt. Hierna volgen we Jack die op de vlucht is voor zijn verleden, door iedereen uitgekotst is, er helemaal alleen voorstaande en steeds verder afglijdende, besefende dat hij zijn daad nooit meer ongedaan kan maken en al helemaal nooit meer van zijn stempel af zal komen ziet hij geen enkel uitgangspunt meer. Dit alles resulteert in een erg, zowel dromerig als haunting ''Requiem for a Dream'' achtig eindshot, dat me vast nog lang bij zal blijven.

Hoe ongelukkig dit echter ook aanvoelde was ik wel heel blij dat Crowley de hele film zelf geen kant had gekozen om het eindoordeel op deze manier aan de kijker over te laten, dat maakte het allemaal nog een stuk pijnlijker en zelfs realistischer. Ik kan nou wel heel makkelijk stellen dat ik er een andere mening op nahoud maar weet ook niet wat ik precies zou doen als iemand uit mijn naaste omgeving zo'n daad op zijn/haar geweten zou hebben. En zo wordt je op die manier, na altijd te hebben gedacht het beter te weten, toch nog even met jezelf geconfronteerd. Sterk hoor!

4 sterren

Spijker op z'n kop. Toen daar in der tijd plots de New Kids hype was waar mensen, voornamelijk van mijn broertjes (5/6 jaar jonger) leeftijd, de hele dag lang met een steenkolen Brabants accent dingen als ''IK MAAK JUH KAPOT!'' en VERREKTE MONGOL!'' naar elkaar liepen te roepen, wilde ik daar het liefst zover mogelijk vandaan blijven. Wat kon er nou grappig zijn aan een stelletje ultradomme, asociale hangjongeren? Waren we na De Tokkies, Tiny & Lau en Haagse Sjonnie niet een beetje aso-moe geworden? Tot ik eens uit verveling wat sketches zag, gewoon om te zien where the fuzz was all about.

En daar toen stiekem heel hard mee heb kunnen lachen. Wat ik echter in alle toonaarden zou ontkennen als iemand me daar ooit iets over zou vragen. Toen ik hier na het zien van Turbo later toch spreekwoordelijk mee ''uit de kast'' kwam bleek de hele rage, in ieder geval binnen de kringen van mijn broertje en zijn maten, alweer op haar eind te zijn. Ik heb er al mijn hele leven een handje naar om pas veels te laat in te zien dat iets (knikkeren, klappertjespistolen, super soakers, action man, Pokemon, de Power Rangers etc) toch best wel leuk kunnen zijn dus echt verrassend was het niet. De New Kids zelf leken dit echter niet door te hebben, met de tweede film, waar alle al 10.000 keer uitgezonden grollen en stuntjes nog eens op de automatische piloot werden herhaalt puur om te cashen, als dieptepunt der dieptepunten. Het amusement was dan ook groot toen het eerstvolgende teken van leven dat Haars ec gaven een interview was waarin verteld werd dat hun volgende project iets ''serieuzers'' zou zijn.

Het eerste wat ik me toen afvroeg was ''kunnen deze jongens dat wel, serieus zijn?'' En natuurlijk werd dat met deze Bro's Before Ho's alweer in de eerste minuut ontkracht wanneer een werkelijk waar geweldig vermomde Ton Kas het nu al onsterfelijke zinnetje ''Vrouwen zijn maar goed voor 1 ding, verder zijn het kuthoeren'' tegen zijn piepjonge kinderen uitslaat nadat hij hun moeder net hardhandig het huis heeft uitgegooit. Tot zover het universum van deze jongens. Lekker plat, puberaal en seksistisch bovendien, maar in zekere zin is dit toch wat slimmer en zelfs volwassener. Vooral de knipoog naar Clerks, de Costa grap en de sketches op de credits getuigen van veel liefde voor film. Heel wat betere typetjes ook. Jammer van Maassen die hier inmiddels toch echt een beetje te oud voor is, maar Van Loon als onder de plak zittende opperloser en vooral Arends wiens cabaret-shows is altijd met veel plezier heb gekeken, heeft een fijne delivery en dat wigger voorkomen staat hem goed, waren top. Maar de grootste verrassing was toch echt Hoeks. Wat een geweldige zet ook om uitgerekend haar hiervoor te casten, elke uitgerangeerde wanhopige ex-soapie tot aan Georgina Verbaan toe had die rol kunnen spelen maar ze komen uitgerekend met het meest serieuze en stijve (niet negatief) exemplaar aan dat ons acteer-canon te bieden heeft. Van zo iemand verwacht je gewoon niet dat ze talent voor komedie heeft. Des te lekkerder was het om haar eens als een boerend, grofgebekt jongens-meisje te zien huishouden. Geloof ook niet dat ik hierna ooit nog op dezelfde manier naar een SNES-gun kan kijken inderdaad, hehe. Het onderlinge plezier van de cast spatte er in ieder geval vanaf en meer heb je soms ook gewoon niet nodig. In de laatste 20 minuten gaat dan weer alles verkeerd wat er verkeerd kan gaan, maar het aanstekelijke eerste uur was te leuk om de film ermee te verpesten. Zou er dan ook niet mee zitten als ze met meer van dit soort films aankwamen. (3*)

Was altijd een beetje bang om deze film te gaan zien, vond Gallo's debuut werkelijk geniaal, maar hier was altijd zoveel om te doen geweest. Het zou de slechtse film ooit vertoond zijn, op het Cannes filmfestival en er was ook nog wat controverse. Heb het dan ook zo lang mogenlijk uit gesteld, tot ik er eerder deze week (sinds een lange tijd) weer op stuite en toch wel erg nieuwschierig werd. Angst (dat hij zou tegenvallen) bleek achteraf nergens voor nodig te zijn geweest. Het was dan wel geen Buffalo'66, dat niveau wordt hier bij lange na niet gehaalt. In dat geval was het ook wel een lichte teleurstelling. Maar het is zeker een fascinerend werkje. Al dat negatieve commentaar destijds was dan ook flink overdreven, als je het mij vraagt.

De film is nogal traag en het duurde dan ook een tijd ik er eenmaal in zat, heb zelfs nog wat korte pauze's ingelast omdat de traagheid me soms wel even de keel uit hing, maar echt heel erg vervelend werd het niet. Eigenlijk straalt de film een en al leegte uit. We zien in de eerste drie kwartier dan ook weinig anders dan wat wazige zoom in's van sombere gezichten, minutenlang gefilm door vieze vooruiten en zo af en toe een klein, maar weinigzeggend gesprekje. Toch heeft de film meer te bieden dan enkel traagheid. Neem bijvoorbeeld Gallo die hier naast de regie weer een voortreffelijke rol speelt. Er wordt hem nog wel eens kwalijk genomen dat hij enkel zichzelf speelt, maar daar ben ik het niet mee eens. Geweldige minimiek ook. Vond hem, ondanks dat we als kijker weinig van hem wisten (wat in B'66 ook al zo was), dan ook best een interessant personage neerzetten. De sterkste stukken van de film zijn echter die in de hotelkamer tussen Gallo en Sevegny, echt heel ontroerend en menselijk, al die momenten leken wel een improvisatie te zijn ofzo. Was dus wel even schrikken toen bleek dat Daisy niet echt was, maar een waanbeeld van de verwarde Bud. Hier wordt ook gelijk duidelijk wat er nou al die tijd aan de hand was. Echt een kippenvel moment! De gefaamde blowjob scene waar iedereen het destijds over had was dan wel wat misplaatst. Tenminste, ik zag niet echt in waarom het allemaal zo expliciet in beeld gebracht moest worden. Zal vast wel een beetje provoceren zijn geweest van Gallo's kant, moet haast wel eigenlijk. Hoe hij mevrouw Sevigny ooit heeft overgehaalt is me echter een raadsel.

Ben trouwens benieuwd of Gallo ooit nog eens een nieuwe film zal maken. Hij heeft immers meer dan bewezen dat hij het talent ervoor heeft. Hoop het dan ook van harte...

3 sterren

Heb het niet vaak maar moest toch wel even slikken bij sommige reacties hier. Tegelijk zijn ze een uitstekend voorbeeld van een maatschappij die met de dag sneller verhard en emotioneel dood bloed doordat ze steeds meer gewend raakt. Nou ben ik zelf verre van een heilige en heb ik ook zo'n beetje het ergste van het ergste wel gezien als het gaat om dit sub-genre maar dat dit soort geweld tegen het vrouwelijk lichaam goed gepraat worden omdat ze het over zichzelf uitroepen gaat me toch wat ver. Ik had juist een intens medelij met Bunny. Mocht dit zo'n tien a twaalf jaar geleden zijn uitgebracht dan had het, vermoed ik, veel meer stof doen opwaaien. Maar ik vrees dat er tegenwoordig toch op z'n een necrofiele scene aan te pas moet komen wil het bepaalde mensen nog een beetje wat doen. Toch spijtig want ik was hier tegen verwachtingen in best van onder de indruk. Ben blij dat ik hier door twee voorgangers nog in gesteunt word want verder lijkt dit unaniem met de grond gelijk gemaakt te worden op het net, vooral het imdb gemiddelde slaat daar in nergens op. Nu zijn dit soort films lang niet voor iedereen weggelegt, maar vind toch dat het op z'n minst visueel te prijzen valt. Ik denk dat als ze Rehmeier een wat forser budget uit zouden keren en hij op deze koers doorvaart er wel iets heel moois uit zou kunnen komen, gezien al dit aanvoelde als een samenwerking van Grandrieux en Aranofsky (in zijn hoogdagen) met veel hinten naar Begotten en andere cultwerkjes. Met name de montage is bijna niet van deze aarde. Grimmig nihilistisch, maar bijna ritmisch als een videoclip. Echter slaat dit naar enige tijd wel een wat repetatieve richting in waardoor ik toch op (3,5*) blijf steken. Maar het is zeker een van de betere in zijn soort.

Ik begin me steeds meer aangetrokken te voelen tot het soort film waar plot, dialoog en structuur er zo weinig mogelijk toe doen en de kijkbeurt dus meer een zogenaamde zintuigelijke ervaring is. Vooral de psychologische drama's binnen de American independent movement, zoals het uitstekende recente Queen of Earth en Felt, lijken hier in furore te maken en beloven een opwindende toekomst voor het genre. Echter zijn er ook filmmakers die een beetje misbruik maken van deze vrije manier van filmen door slechts met een leeg omhulsel aan te komen. Want ondanks dat het er kwa vorm soms echt strak uitzag (die in your face versnellingkjes waren echt heerlijk creepy) en de eerste en laatste minuten wel voor een lekker paranoia sfeer zorgde, is het niets meer dan een warrige aaneenschakeling van nietszeggendheid, met ondanks het interessante thema (ik moest trouwens wel even googlen wat een Balkan festival precies was) veel, zelfs voor mumblecore principes, oeverloos gezanik over zoutmassages en anale seks. Wat toch wel een verdrietige constatering was aangezien Decker's andere film veel talent beloofde. Ik ben niet zo negatief als mijn bovenbuurman, maar vraag me wel af hoe bijvoorbeeld McSavah tot zijn score is gekomen? Online reviews lijken wat spaarzaam en bevestigen mijn negatieve gevoelens alleen maar dus ik ben wel benieuwd naar een wat positiever geluid. Wellicht kan dit me nog wat in mijn eindoordeel sturen?