Opinions

Het heeft een behoorlijke tijd geduurd maar ik geloof dat ik er wel een beetje inzit nu, lekker sluimersfeertje wel en mooie rauwe, korrelige, soms bijna docu achtige beelden van kleine Amerikaanse stadjes, begeleid door Explosions in the Sky. Nooit mis!

Je moet een beetje door het hypocriete religieuze randje heen zien te prikken. En als ''niet'' sportfan is het wel even wennen dat, vooral in het begin, alles (maar ook werkelijk alles) om footbal draait en die partijen belangrijker zijn dan de persoonlijke belevenissen van de jongeren maar het is inmiddels al zover dat ik op het randje van mijn stoel zit als er een belangrijke wedstrijd gespeeld moet worden. En dat voor iemand die bij een E of WK weken ondergedoken zit. What are the odds?

Maar waarom ik dit nu in 8 van de 10 toplijstjes van highschool series tegen kom mag iemand me toch eens uitleggen. De personages zijn wel geloofwaardige tieners, vooral een Tim en Tyra die gewoon lekker egoistisch hun losgeslagen en onaagepaste zelf blijven, maar daar tegenover krijg je dan wel een tegen het vies politiek correct aan zittende Tammi en enkele andere volwassen om wie ik in mijn eigen leven met een grote boog heen zou lopen als ik ze zou kennen.

Waar ik echter vooral moeite mee heb en niet snap dat andere dit niet opmerken is hoe sommige verhaallijnen afgekapt worden en personages als sneeuw voor de zon verdwijnen om vervolgens nooit meer op/in beeld gebracht te worden. Ik noem het borderline vriendinnetje van Smash, die probleem Mexicaan die door Buddy in huis genomen werd, de christelijke Lyla en als dieptepunt de moordzaak waar Landry bij betrokken raakte of Mrs. Taylor die zich na de vakantie opeens van guidence counceler naar principal opgewerkt heeft. Like, what the fuck! In het echte leven komen en gaan dingen ook, maar ga die figuren dan ook geen belangrijke verhaallijn geven als je van plan bent er niet mee verder te gaan...

Hmm, ik viel aanvankelijk in een warm bad van nostalgie en heb de gehele eerste aflevering met een brede grijns doorgebracht, maar toen de nieuwigheid er een beetje af was begon ik toch meer en meer te merken dat niemand helemaal lekker in zijn/haar rol zat. Kon mijn vinger er niet op leggen maar het waren, op hier en daar een opleving na (Emily en Paris) niet meer de scherpe, quirky personages om wie ik zo in een zwart gat heb gezeten toen ze me ooit afgenomen werden, met name Rory loopt er soms echt met weinig levenslust bij. Natuurlijk enorm veel respect voor Palladino dat ze alles en iedereen (tot aan huisdieren toe) weer bij elkaar heeft gekregen maar soms lijkt het er allemaal een beetje teveel een kruislijstje te zijn, zo van. oja Dean hadden we nog niet gehad, en Sookie, dus laten we die ook nog een minuut of 2 screentijd geven voor we de boel afronden. Het open eind is dan wel weer fijn omdat het zonder al teveel problemen een vervolgserie zou kunnen inleiden, sowiezo in alles een betere afsluiter als seizoen 7 ooit was, maar dan liever wel in de ouderwetse lengte want met een speelfilm lengte is het allemaal wat teveel van het goede, vooral als het drama wat meer op de voorgrond treed. Al met al toch blij dat het gemaakt in en vier plezierige nachten aan beleeft.

Gisteravond aangezet met het idee de pilot eens te proberen en meteen tot aflevering 6 doorgekeken, super relaxt. Luchtiger en minder verbitterd als het vergelijkbare You're the Worst, waarvan ik beide seizoenen verleden week heb gezien, maar het bevalt me wel als genre: die anti-romkom. Apatow is wel de ultieme nerd schrijver en ik voel me binnen diens universum dan ook altijd snel op mijn gemak, al blijft het opvallend hoeveel beter zijn series werken tegenover de films waar zijn naam opgedrukt staat. Mickey (zoals altijd heerlijk neergezet door de immer charmante Jacobs) is bij tijd en wijl inderdaad een behoorlijk sekreet, maar de claimende en kleverige Gus is op zijn beurt al even erg, zo niet erger, maar toch is het helemaal niet lastig om van ze te houden. Vooral de awkward situaties tijdens dates en zelfhulp sessies zijn pijnlijk maar tegelijk hilarisch herkenbaar. Daarbij is die Aussie roommate een aangename toevoeging en was ik verrast door onverwachte bijrolletjes van onder andere Mark Oliver Everett (zanger van de Eels)

Nee, over een klein uurtje weer verder en hopelijk blijft het op dit relaxte niveau...