Opinions

''He's so christian, he's like a christmas tree''

''This place is so comfortable i can come here everyday wearing my diaper''

Slechts een kleine greep uit een groot aantal uitspraken van onze schreeuwlelijke, neurotische en bij tijd en wijl bijzonder onsympathieke antiheldin die mij deden bescheuren van het lachen. De IFFR-site noemt het een kruising tussen Juno en Girls. Ik kan me hier opzich redelijk in vinden maar ben ook bang dat als ik dit volledig bevestig een hoop mensen minder enthousiast zullen zijn of zelfs af zullen vallen, dat voornamelijk omdat hier in mijn beleving een hoop Dunham haters rondlopen. Diegene kunnen beter even verder lezen want die feministische inslag is heus niet zo groot, Donna vond ik eigenlijk meer een veredelde tomboy, net als haar vriendin. Die gay-friend en love interest zijn ironisch gezien nog het meest vrouwelijk. Bovendien heb ik zelden een grover vrouwelijk personage gezien, die daar ook nog eens heel goed mee wegkwam. Natuurlijk kun je nooit helemaal om het tuttige heen als je een film maakt met een vrouw in de hoofdrol (sorry dames, zonder jullie was het leven ook intens saai en eenzaam!) maar hoe verfrissend is het om zo'n vrouw eens een keer te horen grappen over haar hardnekkige vaginale afscheiding, scheve tieten of scheten die ze moet inhouden tijdens een awkward date ipv enkel te zeuren over *cliche* in welk jurkje haar lichaam het best uitkomt of hoe slecht ze begrepen wordt door haar vriendje *cliche* Juist ja! Leuk ook om Richard Kind (oa Spin City) weer eens terug te zien, wat een onsterfelijke kop heeft die kerel toch! Nee, heerlijk frisse afsluiting van het festival na al die trage arthouse. Goed en veelbelovend debuut waar weinig op aan te merken valt behalve dat het soms misschien wat te ''on-af'' aanvoelt, maar dat zal wel aan mij liggen. Heb dat gevoel vaker bij die ongepolijste indie-werkjes. (3,5*)

Ik heb als ik de reacties bij Tarkovsky's films zo eens doorlees altijd het idee alsof je over een gigantisch intellect (culturele, filosofische, psychologische en zelfs bijbelse kennis) moet beschikken om er ten volste van te genieten, terwijl bij de meeste van zijn films (op Stalker na dan) na iets meer dan een uur mijn ogen al zwaar begonnen te worden. Emotioneel doet het me ook niet veel, daar is het me vaak toch echt te afstandelijk voor allemaal. Dacht altijd dat het aan mezelf lag maar daar begin ik nu wel even over te twijfelen. Deze wordt over het algemeen gezien als zijn minste werk en daar kan ik wel inkomen eigenlijk. Het valt opnieuw niet echt slecht te noemen maar kon er ook dit maal niet echt veel mee. Die converstatie in het begin (met die boom) was opzich mooi, maar zet ook wel gelijk de toon zet voor de rest van de film waarin langdradig en afstotelijk de keywoorden zijn. Vanaf het moment dat ze eenmaal in dat huis kwamen had ik namenlijk echt steeds meer zo'n gevoel van, ''Ja oke, nu weet ik het wel hoor!'' Jeetje wat een zwaarmoedige saaie bedoeling zeg! De personages lullen maar een beetje langs elkaar heen en al die filosofische therorieen deden me ook maar weinig. En inmiddels tikte de minuten twee keer zo langzaam weg. Misschien dat andere er na veel nadenken verschillende verborgen boodschappen achter hebben gevonden, maar ik zie er persoonlijk de zin niet zo van in om het perce te gaan doorgronden ofzo en dat ligt toch echt aan de film omdat ik normaal gesproken niet snel rust voor ik weet hoe het nou zat. Wel wat mooie stukken tussendoor verder, oa die bidscene, het verhaaltje over de tuin van moeder en natuurlijk het einde. Toch wel een piepklein beetje nieuwschierig: Maar wat gebeurd er nu precies met de oude man? Heeft hij zich nou symbolisch opgeofferd voor zijn gezin ofzo? Zoiets maakte ik er uit op tenminste. Nouja best een vreemde manier om naar je uitganspunt toe te werken in ieder geval. Wat de film echter van een dikke onvoldoende red is het constant aanwezige bevreemdende sfeertje dat in de lucht hing, hier misschien nog wel meer als in zijn andere films. Alsof Tarkovsky wist dat zijn eind eraan zat te komen ofzo, iemand die weet of hij al ziek was ten tijden van de opnamens? De film is immers opgedragen aan zijn zoontje,of was het nou een ander familielid? Verder wil ik nog even positief eindigen en melden dat ik de de beste man niet af zal schrijven, zet het wel even op een laag pitje maar wil ook wel graag alles gezien hebben en vooral zijn bejubelde werkjes eens herzien. Niet dat ik zo'n masochist ben die ervan geniet om zijn werk af te branden ofzo, in tegendeel zelfs. Ik heb achteraf weldegelijk een idee dat er iets is dat ik mis, en ik ben me ervan bewust dat ik mezelf hiermee nogal tegenspreek...

2,5 sterren

Ondanks mijn alsmaar toenemende liefde voor Aziatische cinema heb ik me er nooit zo toe kunnen aanzetten om eens wat van de oude meesters: Kurosawa (met zijn samuraifilms) en Ozu (die bekend stond om zijn familie-drama's) te proberen, heb wel wat pogingen ondernomen maar die vaak al na 5/10 minuten gestaakt, op de een of andere manier kon ik er gewoon nooit zo de zin voor vinden. Daar moet dit jaar toch eens verandering in komen: met dit uiterst toegankelijk en luchtige Good Morning als geslaagde start. Heb expres voor deze gekozen aangezien hij bekend staat als de man's minst zware/slepende (en kortste) werk. Kan nou niet echt zeggen dat ik er enorm van ondersteboven was, maar charmant is het zeker. Vooral die constant terugkerende slapstick momentjes tussendoor: vet flauw en gedateerd maar zo enorm sterk getimed en lief, niet te vergeten. Die kinderen, en dan vooral dat kleine jochie (i love you! ) ook. Koenr vertelde me eens dat kinderen altijd briljant zijn in Ozu's films en ik snap nu wat hij bedoelde. Wat mij betreft had hij een hele film met die twee gemaakt, ik zag ze immers tien keer liever dan die irritante roddelwijven, geweldig! (3*)

Ongelofelijk wat een spanning Wakamatsu hier creeërt met zo weinig middelen. De minimale soundtrack in combinatie met het nerveuze getik van regen op de ruiten. Het gebrek aan dialoog en acteurs die vrijwel de gehele film totaal geen emotie laten zien zorgen voor een constant onderhuidse dreiging. En dan die kleine surrealistische uitspattingkjes/het switchen van zwart wit naar kleur. Het is niet zo groots gedaan als in Second Time Virgin maar het zit dicht in de buurt, alleen jammer van die vreselijke dubs, waar ik na jaren als cinefiel nog altijd moeite mee blijf houden, zeker in films die verder bloedserieus bedoeld zijn. Nja. Zal me de komende weken eens aan de rest van de man zijn oevre wagen, met steeds 50 tot 70 minuten zal dat een eitje zijn die er in hoog tempo doorheen te jagen. Als de rest ook zo is als wat ik tot nu toe gezien heb zie ik hem zomaar uitgroeien tot mijn favoriete Aziatische new wave regisseur aller tijden. (3,5*)

Na het zien hiervan werd ik overmand door een heerlijk gevoel van volmaakt en vrolijkheid, enkele emoties die ik al sinds tijden niet meer had ervaren voor, tijdens of na het zien van een film, wat het ook des te fijner maakte omdat ik het totaal niet zag aankomen. Want ja, wat een ongelofelijk sympathiek en vertederend filmpje was dit zeg! Ruim 24 uur later en ik ben er nog steeds van aan het nagenieten en dromen. Zelden zag ik een film waarin een band, ontstaan uit een onderlinge passie, zo sterk over werd gebracht. De personages zijn van vlees en bloed en lijken soms letterlijk te communiceren met hun liedjes, wat de muziek, die losstaand al heel puur en bijzonder is (Falling Slowly vooral natuurlijk en When Your Mind's Made Up) sterk in kracht bijstaat. Maar ook het samenspel tussen de overvaren Hansard en Irglová (Cute, cutee, cuteee!!!) is voortreffelijk. Het concept zelf doet een soort van eigentijdse versie van Before Sunrise vermoeden en daar staat het wat mijn betreft nog niet eens zo heel ver vanaf. Verder ken ik eigenlijk maar weinig van dit soort unieke gevoelsfilms die zo vreselijk simpel van opzet, maar toch zo effectief zijn. Daar wil ik het dan ook graag bij houden, meer erover zeggen zou het toch alleen maar verpesten, mits iemand nog één mooie aanrader heeft natuurlijk!?

4 sterren

Goed voorbeeld van hoe een strak uiterlijk en quasi-mysterieuze manier van vertellen nog niet voor een overtuigende film zorgt. Want wat voegt al dat gepuzzel nou werkelijk toe, behalve een hoop verwarring? Had dit juist niet veel beter geweest als het gewoon op een chronologische manier verteld was? Wat moet een film die zo impliciet van toon is nou met mozaiek-behandeling? Artistieke keuze of niet, ik vond het nergens op slaan. Bovendien zat het vol kleine, maar grove fouten die de uiteindelijke puzzel niet eens geheel doen kloppen. Daarbuiten vond ik de, in dit soort arthouse-producties inmiddels overbekende thematiek van het welgestelde echtpaartje, in hun strak ingerichte rijtjeshuisjes en witte hekjes-boompje-beestje-niets-aan-de hand-bestaan, dat te maken krijgt met iets onbekends dat hun leven zoals hun dit kennen (licht) ontwricht, er dit keer wel erg bovenop liggen. Vooral Lodeizen speelt een beetje onder haar kunnen trouwens, of ligt dat aan mij. Het ging voornamelijk over de au-pair (goede rol trouwens, bijzonder leuk meisje ook, maar dat terzijde...) bij wie je soms bijna expres op afstand gehouden lijkt te worden. Wat het hele idee hierachter is wordt ook nooit helemaal duidelijk gemaakt helaas. Had gehoopt dat er nog wel iets meer schuil ging achter haar schuchtere persoon, maar blijkbaar niet. Moet verder wel zeggen dat ik het eind-shot enorm sterk vond, maar enkel dat is natuurlijk niet genoeg hem naar een voldoende te trekken. Zo slecht als sommige hem hier afbreken vind ik wat overdreven, maar het is wel jammer dat er zo weinig is gedaan met al die potentie die het toch wel in huis had... (2,5*)

Jongens, jongens, jongens...

Al sinds ik me kan herinneren ben ik helemaal verknocht aan Japan. Het eten, de cultuur, hun tradities, natuur, impliciete manier van films maken, de uitbundige kunst, poëtische literatuur en maffe muziek, tot aan de serene schoonheid van de Japanse vrouw. Alleen de humor blijft altijd een beetje een stoorpunt. Van spelshows met fart contesten tot pornosterren in Pikachu pakken die, ieder een doorzichtige pijp in hun mond hebbend een levende kakkerlak in elkaars keel proberen te schieten, ze vinden het daar blijkbaar allemaal hilarisch, een enkele keer rol ik over de grond met ze mee, de andere keer vind ik het charmant maar over het algemeen is het meestal te kinderachtig voor woorden en met Underwater Love heeft dit een aardig dieptepunt bereikt. Nu had ik van Imaoka de short Frog Song al gezien die al ongeveer even slecht was maar de vrolijke poster en Doyle's naam trokken me over de schreef, bovendien moest ik van mezelf de routine van de veilige films weer eens doorbreken door iets geks te kiezen, maar dat heb ik geweten. Ik vond de liedjes nog het allerergst, nu heb ik al een lichte hekel aan musicals maar in Wayward Cloud vormgeving, wat ik naar aanleiding van de poster en wat stills een beetje verwachte, leek me het goed te behappen maar het kon niet meer uit de toon vallen met al die gehandicapte dansjes, teksten en die idioot die de hele tijd rond liep te fladderen. Daarbij waren seks-scenes nog nooit zo disfunctioneel, iets wat je mij normaal ook niet snel zult horen zeggen. En zijn er meerdere Christopher Doyle's in de wereld die werkzaam zijn in de filmbranche want het bleke, overbelichte direct to video camerawerk doet geen moment vermoeden dat ´s werelds beste cinematografen hier aan het werk is geweest. Schijnt nogal een handelsmerk te zijn van pink, dat amateurisme en die fascinatie voor opgepompte tieten op fragiele lijfjes die maar zovaak mogelijk, in alle denkbare situaties uit hun strakke shirtjes bevrijd dienen te worden, maar ik word er niet warm of koud van. Geef mij maar het wat rauwere experimentele werk afkomstig uit de late jaren zestig. Dan maar een wat ernstigere ondertoon, in godsnaam.

Spijker op de kop dus, behalve dan dat de humor er hier soms wat dikker bovenop ligt en het dankzij een iets wat lichtvoetig karakter waarschijnlijk ook wel door een wat meer ''mainstream'' publiek gewaardeerd zou kunnen worden. Niet dat dit verder ook maar iets uitmaakt want ik heb me werkelijk rot gelachen (vooral die jas die overal blijft opduiken en de Afrikaan in nood) Lang geleden dat dit op een gegeven moment zelfs tot kaak en buikpijn leed, en ik was niet de enigste. Die hele stampvolle zaal van dat krakkemikkige Oude Luxor galmde ervan gisteravond, en terecht. Alles is zo dik aangezet (bombastische kleurtjes -die inrichtingen- overdreven muziek) en iedere scene is droog en lompheid in het kwadraat. Geweldig ook hoe iedereen zijn rol invult, heerlijk gevarieerd stel (medelijwekkende) losers bij elkaar die het op hun eigen manier allemaal wel goed bedoelen maar het telkens helemaal verkeerd naar buiten brengen. Mooiste is nog wel de rol van die uitwisselingsstudent in het geheel, wat een vreselijke gast, haha! Nee heerlijk dit! (4*) ''Waar is die kut mof?''

Spijtig dat ik de hier aan voorafgaande short nergens te pakken kan krijgen, was toch een stuk nieuwsgieriger naar hoe dit project de deelnemende kinderen in hun verdere leven beinvloed heeft dan wat dit stel verbitterde teruggetrokken en/of bekeerde hippies te melden had. Het idee achter die hele creche, hoe immoreel je het ook mogen vinden (ik weet persoonlijk niet wat meer disturbing is: het feit dat er ooit zo'n school heeft mogen bestaan of dat je tegenwoordig al kans hebt de pedo-politie op je dak te krijgen als je een een naaktfoto van je zoon of dochter laat ontwikkelen?) is beslist fascinerend te noemen en uiterst geschikt als onderwerp voor een goede documentaire maar doordat het allemaal heel eenzijdig is (Marije lijkt het er bij sommige soms echt uit te moeten slaan) en niemand zich, op het moment dat er echt kritische vragen gesteld worden, iets lijkt te kunnen herinneren is er slechts het ongemakkelijke gevoel dat de boel daar toch niet helemaal in de hand was en er mogelijk dingen gebeurd zijn die het daglicht niet kunnen verdragen dat overblijft en je aandacht een beetje bij het het slappe, verveelde geouwehoer doet houden. Hield ook best wel een tragisch gevoel over aan hoe gekist en ver van hun idealen weggedreven deze mensen overkwamen, een beetje deprimerend zelfs. Met dat keurige mevrouwtje en haar prachtige one-liner over dat ze als 40 jarige van haar partner moest leren om over ''mij'' in plaats van ''wij'' te leren spreken als hoogtepunt. Helaas dwaalt dat allemaal een beetje teveel af van het geen waar het in de eerste plaats om ging en had het echt een pak geholpen als ze er ook wat archief beelden van de versie uit '95 tussen hadden gegooid... (2,5*)

In meerdere opzichten een behoorlijk lelijke film. Zo ongeveer het gehele eerste uur ziet eruit als iets waar ik wel eens mee thuis kwam als ik als 8 jarig adhd'ertje met de videocamera van mijn vader op pad was geweest tijdens een dag die daarvoor net iets te zonnig was. Soms zie je enkel een haarspriet en een neus door een grote witte waas heen, nogal storend. En dan heeft het kwa plotontwikkeling/gevoelswaarde ook al niet veel te bieden. Nogal richtingloos. Ik viel bij de laatste tien minuten letterlijk bijna in slaap.

Dat ik er meer van had verwacht is dus duidelijk maar toch heeft het iets in huis dat me niet meteen heel laag wil doen inzetten, al kan ik mijn vinger er niet geheel opleggen. Dit soort anarchistische tienerfilmpjes maken meestal een heel apart soort van (stille) energie in me los die ik in het dagelijke leven vrijwel nooit ervaar. Moeilijk uit te leggen, je voelt je in elk geval snel en makkelijk één met die jongeren en krijgt zin om met ze mee te schoppen tegen de gevestigde orde. Als je dan misschien iets verder kijkt zou je die aartslelijke guerilla achtige manier van filmen dan ook wel kunnen zien als een soort aanklacht tegen al die style over substance mooifilmerij die de Japaners toch wel vaak handhaven, al wil ik er ook niet meer van maken dan het werkelijk is want laten we eerlijk zijn, zoveel stelde dit inhoudelijk toch niet voor? Die Clockwork Orange reference, inclusief Beethoven en decors, was gewoon te knullig voor woorden! Een Blue Spring van Toyoda deed het binnen dit genre dan toch een heel stuk beter. (2,5*)

Ik heb eens op een blauwe maandag meegelopen in het verzorgingstehuis waar mijn moeder werkt. De figuren die hier ronddwarrelen deden me sterk denken aan sommige mensen die ik daar toen heb ontmoet. Compleet onbereikbaar en in gedachten weggezonken. Geen enkele drijfveer meer en immuun geworden voor liefde en affectie. Met het grootste verschil dat deze nog jong zijn en midden in het leven staan, maar ondertussen al volledig uitgeleefd lijken. Zo doet de hoofdfiguur twee zelfmoordpogingen, maar het lijkt geen enkele indruk te maken op dit door prozac gedrogeerde gezelschap die gewoon de gaskraan dichtdraaien en doorgaan waar ze mee bezig waren. Ofwel, ijzig voor zich uitstaren. Ik kon dan ook weinig met de in en in neerslachtige en hermatisch afgesloten wereld die Costa - met wie dit mijn kennismaking is- hier schilderd. Het ziet er visueel niet onaardig uit. Fijne groentinten met name, en de viezige rauwe omgeving zorgt voor een claustrofobische atmosfeer. Maar het ontbreekt aan ieder greintje gevoel en is hierdoor over de gehele linie gewoon te droog. Er wordt niet uitgedaagd deze figuren te doorzien waardoor het inderdaad een wat gemaakt Bressoniaans poppenspel werd. Slecht is het niet, en het zal heus niet mijn laatste Costa zijn, maar wat moet je ermee? Ik weet het even niet. Het zal wel weer cinema voor gevordenen zijn. (2,5*)

Teeeeeering zeg, Prinz plaatste hierboven al min of meer een waarschuwing maar wat een deprimerende, zielsvernietigende ervaring was dit zeg, daar zijn favorieten Tarnation en Donkey Boy haast kinderspel bij. Veel rode draad valt er niet in te bespeuren maar je zou het kunnen omschrijven als een chaotische, angstaanjagende, loodzware, kolkende, abstracte holocaust van mensenlijk leed. Arden spaart haar kijker hoe dan ook nergens en lijkt pas tevreden te zijn als je volledig met je hoofd ergens ver onder het drijfzand getrokken bent. Naderhand was ik letterlijk gesloopt en ben ik met een naar, bijna droevig gevoel in slaap gevallen, zo'n gevoel als ik me voorstel dat een zojuist verkrachte vrouw moet voelen als ze met haar rok op haar enkels, bloedend tussen haar benen, probeert weer op te krabbelen of dat van een gelovige die zijn hele leven heeft geweid aan de lieve heer en er bij de hemelpoort achter komt dat hij helemaal niet bestaat. Je voelt gewoon hoe koud het, langzaam afsplinterende, beton, door het met bloed besmeurde nachthempje voelt op de blote huid van de vrouwen, hoe hun opgekropte gevoelens langzaam als een groot gevormde hand de keel afknijpen of het brein uiteen doen spatten. Het lijkt bijna als of er een poging gedaan is om al het menselijke leed in de hele wereld in een kleine 2 uur tijd te bundelen. Dat in verbinding met een horror achtige gekte verstopt onder beelden van sigaretten rokende baby's met geamputeerde benen, een, voor m'n gevoel, wel half uur durend relaas van een vrouw in het verkeerde lichaam die op schele toon de zin ''castrating mummmmyyyy'' blijft herhalen en misschien wel de engste clown sinds de uitvinding van het circus, zorgt voor de meest onaangename, intense, moeilijkst te beoordelen filmervaringen sinds... misschien wel ooit! Een film (of stuk avant garde toneel?) die ik eigenlijk niemand aan zou durven raden maar maar me gelijktijdig van afvraag hoe ze dit zolang van ons cinefielen vandaan hebben kunnen houden want ik twijfel er niet aan dat beavis, Mochizuki Rokuro, starbright boy en wellicht Verhoeven (?) hier wel mee uit de voeten kunnen. Heb de dvd daarom meteen maar even besteld en zal hem in de pakketservice doen zodra ze binnen is, en dat is na mijn semi literaire gewauwel van hierboven, dan op eigen risico. ZO! En nu ga ik een warme douche nemen, voorlopig geen kranten meer openslaan en een mierzoete Disney kijken ofzo, in godsnaam! (4*)

Haha ik moet me binnenkort echt eens een nieuwe bril aan laten meten want ik had voorheen niet gezien dat er op de poster twee personen te zien waren, in plaats van alleen de vrouw. Vertederend, en meteen de mooiste scene. Relatiedrama's zijn er in alle soorten en maten maar dit was wel een van de rauwste van het laatste jaar. Soms is het wat eentonig: dan weer ruzie, dan weer seks, dan weer lichamelijk letsel omdat een van de twee hun emoties niet goed onder controle heeft, vervolgens weer ergens knuffelend, romantisch in de zon, en zo de hele tijd dat rondje af. Niets mis mee, en voor iedereen die ooit langer als een half jaar een relatie heeft gehad tot op zekere hoogte wel herkenbaar, maar vaak ook wat te extreem. Kon de acties van beide nooit echt helemaal plaatsen, en je komt ook amper iets over beide te weten, waardoor de band met zowel de man, als de vrouw afstandelijk bleef en het halverwege een beetje aapjes kijken werd. Ook de kans het op het eind goed te maken door even bot door te hakken missen ze omdat ze ook daar te lang doorgaan. Nee, het moet het voornamelijk hebben van wat losse scenes, waarvan een paar echt angstaanjagend goed, en overtuigend spel. Het hielp ook niet dat ik een halve studentenvereniging op de rij achter me zaten die meer bezig waren de zomer te vieren dan echt te kijken.

Ik schreef dit ooit eens bij Daisies en verwijderde het toen weer:

Kleur, kleur en nog meer kleur. Er is me na een paar nachtjes slapen niet veel bijgebleven, behalve die oogstrelend felle kleuren. De beelden doen me denken aan de eerste keren dat ik ontdekte wat er allemaal wel niet mogelijk was met photoshop, hoeveel mooier een alledaagse foto werd als je simpelweg het contrast wat omhoog draaide. Als ik nu, nog niet eens zo hel veel later, die foto's terugzie weet ik echter niet wat me bezielde, je kan overal wel een kleurenfilter op leggen, maar als het inhoudelijk al niets voorstelt werkt het enkel om indruk te maken op dat ene leek op Flickr dat net als jou ook net begint.

Nu ben ik een liefhebber van style over substance, maar hoe briljant die visuals, en inderdaad met name die eerste tien (eigenlijk 8,5 ) minuten, ook zijn (de kronkelende stop motion en fish eye kadraties ? ) je kunt natuurlijk niet blijven teren op je psychedelische trucendoos. Chytilová en haar crew zijn en werken als een kleuterklas zonder toezicht. Van een afstand lijkt het verterend maar na een half uur vliegen de speelgoedauto's/poppen door de kamer, zitten de kleren onder de aardbeienjam en kleeft de luierinhoud aan de muur. Ik ben geen kenner maar heb inmiddels genoeg uit deze periode gezien om te concluderen dat er geen speelsere new wave bestaat als die van haar of de Slovaakse in het algemeen. Er gaat een aanstekelijke kinderlijke naiviteit van uit. Ieder volgende shot is simpelweg niet te voorspellen, je moet dan ook niet raar opkijken als er plots een boom wegdanst of een porseleinen servies een eigen leventje begint te leiden. Evenwel heeft het ook wat saais. De slapstick en geluideffectjes werkte, weliswaar iets minder als in de voorganger, flink op mijn zenuwen en je hoopt met kijk op de hoofdlijn steeds eens wat anders te zien dan iemand met een felle jurk die in een boom klautert of een beetje door de modder kruipt maar het gaat op dat gebied niet echt ergens heen. Het was als kunstfilm denk veel geslaagder geweest als ze er niet zo'n lange speelduur aan hadden besteed. Een half uurtje minder had al veel geholpen. Toch is het moeilijk een hekel te hebben aan haar films omdat er in die tijd, en eigenlijk nog steeds niet (?) immers niets vergelijkbaars was en de stijl al even onuitstaanbaar als bewonderenswaardig is. Bij blijven zal het me dan ook ongetwijfeld, en je moet ook niet gek opkijken als er hier over een jaar of 2 opeens een half puntje extra bij staat, zo werkt het bij mij nou eenmaal...