Opinions

Intens rauw en passionele film die los van de thematiek van zelfdestructie en onderdrukkig doordrenkt is van het leven. Niet mijn manier van leven, maar ondanks de triestiheid van hun bestaan verlangt iedereen er, vermoed ik, stiekem wel eens naar te leven als Cahit en Sibel in de eerste helft van deze film. Al is het maar voor een dagje. En even voor de mensen die hem nog niet gezien hebben, dan bedoel ik dus leven alsof elke dag je laatste is. Je bierflesje tegen de muur smijten met de simpele reden dat er geen druppel meer inzit. Keihard je stereo aanhebben na de avondklok zodat je buren uit hun bed trillen. Naakt de deur openen zonder dat je weet wie er aan de andere kant staat. Alles en iedereen provoceren met het gevaar in elkaar gebeukt te worden. Drinken en dansen tot je er bij neervalt en met de eerste de beste vrouw/man mee naar huis gaan. Waarom? Gewoon omdat jij denkt dat het kan, omdat jij er zin in hebt en het je verder niet kan schelen wat andere ervan denken. Ik ben er te stijf en burgelijk voor maar het duiveltje in me kan er wel eens naar verlangen. Cahit daarentegen brult, snauwt en smijt wat af en er gaat geen moment voorbij waar zijn blik of lichaamstaal niet schreeuwt ''ik ben alles verloren, heb zoveel pijn ervaren dat ik niet meer in staat ben te voelen maar ik LEEF godverdomme wel dus get the fuck out of my way voor ik mezelf wat aandoe en jou met me mee sleep'' Wat een super intense prestatie en wat een heerlijk agressieve manier van monteren. In elke scene zit een bepaalde bruisende energie die bezit van je neemt en je bijna door je aderen kunt voelen stromen. Ik geloof niet dat ik dit ooit eerder op een soortgelijke manier gevoelt heb. Des te bitterder is de omslag die een vrijwel perfect en potentieel meesterwerk toch nog even lichtje naar de knoppen helpt. Slecht word het dan niet maar het voelt nu wel alsof ik naar twee verschillende films heb lopen kijken. Waarom dat is vind ik op het moment, wanneer het nog niet echt goed bezonken is, lastig uit te leggen maar het werd nog het meest gekenmerkt door enkele onlogische beslissingen in het plot Als die moord? Ik vond het nog wel mooi hoe Akin vervolgens de rollen omdraaide en Sibel symbolisch hetzelfde pad der vernietiging deed doen volgen als Cahit in het begin, maar waar hij zich hier in de eerste helft leek mee te willen afzetten tegen zijn eigen achtergrond, lijkt hij die in deel 2 (waar Sibel toch voor het huisje-boompje-beestje bestaan kiest, een leven waar ze zich al die tijd juist tegen verzet had) juist weer te omarmen (?) Maar tegelijk blijft hij bitter en gunt zijn protagonisten geen happy end. Niet dat dit had gepast en ik hier op gehoopt had. Ben mezelf er dan ook wel van bewust dat ik daarmee niet echt zinnig commentaar lever en me misschien wel wat teveel mee heb laten slepen door de achterbakse triestigheid van dit soort zaken, waardoor het als westerling soms even een te-ver-van-mijn-bed-show werd? Maar gevoelsmatig klopte het gewoon niet voor me, al kan het zijn dat ik daar nog van terugkom... (3,5*)

Een soort theatraal, soapie kostuumdrama dat voor slasher door moet gaan. Hmm, wat je allemaal wel niet tegen komt als je de video nasty lijst aan het afwerken bent, kan me niet voorstellen dat het nog erger kan worden. Dat dit soort films, buiten die lijst om, bewaard blijven en 45 jaar later via moderne mediums nog steeds ongerestaureert verspreid worden is me een raadsel. Het moge hoe dan ook duidelijk zijn dat Milligan een prutser van jewelse is, en niet de cult held waar zoveel hem hier voor aanzien. Ik begrijp het in elk geval niet. Elk shot schreeuwt het uit van armoede en onkunde. Als dit werkelijk 1000 dollar heeft gekost om te maken vraag ik me af hoeveel hij ervan in eigen zak heeft gestoken. Kadrering en montage bestaan niet in de wereld van deze man. De camera schud en kantelt als of het een lust is en botst daarbij soms letterlijk tegen de acteurs aan die vervolgens lijken te schrikken, mede hierdoor hun tekst vergeten, die ze door de vriendelijke man op een hoorbare toon weer toegefluisterd of uitgebeeld krijgen. Dat de kijker dit kan horen of zien lijkt niet uit te maken. Film was nou eenmaal duur en de rollen waren al tweedehands, vol groene strepen, dus moest alles in 1 take gebeuren. De geluidsband echter moet op zijn beurt toch wel een van de meest slechte zijn die ooit onder een film is aangetroffen. Het klinkt als een 19e eeuwse mono platenspeler die in de eerste wereld oorlog door een tanker is overreden en in de 2e nog een keer is verbrand, maar die ondanks het feit dat de verkoolde brokstukken nog maar nauwelijks aan elkaar te lijmen vielen al die jaren trouwe dienst is blijven leveren. Soms is er dan een random stukje dialoog dat met het beste en duurste gehoortoestel van de wereld nog niet te ontcijferen valt, waar dan op de achtergrond plotseling heel misplaatst ook nog een tuba overheen begint te blazen. Het is werkelijk niet te bevatten maar Milligan slaagt er telkens in zijn eigen dommigheden te overtreffen en het werkt niet eens aanstekelijk, want buiten het feit om dat dit op ieder vlak faalt waarop het kan falen is het ook nog eens enorm saai en is er geen enkele entertainment waarde, wat dit soort 60´s z-pulp meestal nog wel kijkbaar maken. Het beetje actie en vaart wat er dan nog in zit valt dan nog best wel rauw te noemen maar met de knulligheid waarmee het in beeld werd gebracht kon ik dit al niet eens meer serieus nemen. Nee het is spijtig voor de die hards die het gemiddelde gezamelijk nog best wel de hoogte in hadden geblazen , maar zulk soort films kun je in mijn ogen alleen maar met de laagste score afdoen. Wel een prachtige poster overigens, maar die zijn, helaas, vaak mooier als de films. (0,5*)

...en al even uniek als die beschrijving (je bent Sin City achtige visuals nog vergeten trouwens ) doet vermoeden. Ging er aanvankelijk met wat lichte tegenzin naartoe omdat de film die we eigenlijk wilde gaan zien uitverkocht, ons hele avondprogramma hierdoor in de soep liep en er noodgedwongen, bijtijds toch iets anders gekozen moest worden, maar achteraf is dit misschien wel de beste van mijn eerste weekend IFFR gebleken! Samen met het pijnlijk genegeerde Vampire van Shunji Iwai, een van de meest unieke vampierenfilms die het door puberfilmpjes gedomineerde en inmiddels uitgekauwde genre opnieuw uit lijken te vinden. Over het algemeen vind ik Arabische filmlanden totaal niet boeiend. Wellicht dat ik er te weinig voor open sta of er (nog) niet genoeg gezien heb (ben te lui om het nu na te kijken maar die ik uit Iran ken zijn ongetwijfeld op een stomp handje te tellen) In mijn herinnering waren dat vooral altijd hele sombere, uitzichtloze en lelijke werkjes die op een voorzichtige, maar nog altijd gecensureerde, manier probeerde het ongenoegen en de uitzichtloosheid van hun situatie te proberen uit te beelden. Goed, echt kwalijk kun je dat die mensen niet nemen, dat ze dat soort films maken, maar het festival heeft er helaas wel een handje van om vooral de producties met degelijke sfeer en politieke onderlagen te screenen.

Deze film lijkt daar een beetje korte metten metten mee te maken en voelt wat mij betreft echt als een frisse wind. Ik kan me vergissen maar durf me niet voor te stellen dat er ooit eerder zoiets uit die regio gemaakt is? Een zeer gewaagde, originele film die impliciet van toon is maar doch behoorlijk levendig aanvoelt, spannend en cool is en zelfs humor heeft. We waren in het begin nog wat aan het grappen dat de regisseuse waarschijnlijk nooit een Q&A mee zou kunnen maken omdat ze gevangen werd gehouden of na eerwraak, door middel van steniging, om het leven was gekomen nadat ISIS dit onder ogen had gekregen maar die lol maakte al snel plaats door verwondering voor de schitterend gestileerde shots, subtiele surrealistische escapades en heel goed getimede gave muziekjes. Je zou het, als je erg chagrijnig bent, misschien van style over substance kunnen betichten. Echt een duidelijk uitgangspunt (of plot?) valt er niet in te ontdekken namelijk maar gevoelswaarde zegt voor mij altijd zoveel meer. Beschouw dit dan ook wel als een klein kunstwerkje die alleen nog maar in mijn hoofd is beginnen te groeien sinds ik hem gisteravond zag. En even los van het feit of dit goed geschreven is of niet hoop ik toch dat de mensen die dit lezen dan ook wat aan deze review hebben en het jullie ook enthousiast maakt dit te gaan zien want ik heb momenteel de neiging het met al mijn film-buddies te delen, weet ook zeker dat, misterwhite, mijn gezelschap van gister, die momenteel even geen pc tot zijn beschikking heeft, hetzelfde zou wensen. (4*)

Slashers, er bestaat voor mij geen grotere guilty pleasure! Geen genre waar ik zo mindless mee kan relaxen. Wat echter de charme er van is om een stel hersenloze bimbo's en andere stereotypes te zien afgeslascht worden onder de botte bijl, machete of kettingzaag van een zwijgzame, gemaskerde en/of verminkte killer die er een wedstrijdje van dient te maken welke van zijn slachtoffers de meest gruwelijke/bloederige dood toebestaan is, leg dat maar eens uit. Het zal wel een soort oer-gevoel zijn? Net zo goed als dat ik over het algemeen een beschaafde en wat introverte jongen ben maar het toch heerlijk vond om me verleden jaar bij het door Imagine georganiseerde Night of Terror in het chaotische losgeslagen, beschonken publiek te mengen en nuchter heel hard ''HOMO'' en ''HOER'' naar het scherm te roepen. Ik kan me ook afvragen waarom je uitgerekend bij dit soort films altijd zo snakt naar vet en ongezond voedsel terwijl dit normaal geen vereiste is. Het is gewoon een gevoel waar je niet teveel achter moet zoeken denk ik zo. Al ben ik meer dan blij dat ik niet de enigste ben.

Het begon geloof ik ooit toen ik als 10/11 jarig jochie ergens op een braderie de videoband van het Final Chapter uit de, binnen het genre wereldberoemde Friday the 13th reeks vond. Op de hoes was een creepy, half opengespleten masker te zien, liggend in een plas bloed. En ook al was voornamelijk mijn moeder er destijds niet weg van dat ik zulke films keek moest en zou ik het hebben, ze keken bij mij tock ook Blade en Scream op school? Het begin van een liefde die tot de dag van vandaag nog even sterk aanvoelt. In tegenstelling tot die typische actiehelden flicks en platvoerse smakeloze 80's seks-komedies waar ik rond dezelfde tijd ook altijd mee wegliep en op het zo nu en dan nog wel eens quoten van Schwarzenegger-lines, ver achter me heb gelaten. Ik herinner me vooral dat ik de hele sfeer en aankleding zo fascinerend vond en waande me me keer op keer in dat donkere mysterieuze boshutje waande, mijn favoriete sub-genre zal dan ook altijd de kampeerslasher blijven. De grainy VHS-look en fantastische cover-art was ook belangrijk binnen deze ontwikkeling. In die tijd was het ook nog eens zo dat d...lo.d.n en streamen nog niet echt toegankelijk was en dvd's nog onbetaalbaar waren als je het met 5 euro zakgeld in de week moest doen. Tegelijkertijd keerde iedereen zijn rug naar de ''ouderwetse'' videoband en deed ze weg, dus wat deed je dan? Je struinde al die videotheken en markten af is zoektocht naar al die, voor mijn gevoel toen nog, onbekende pareltjes. Die banden heb ik gelukkig bijna allemaal bewaard en de meeste over de jaren meermaals afgespeeld dus als ik vandaag de dag weer eens een marathon hou met nieuwe titels zoals bv afgelopen weekend met Popcorn en Evil Laugh kan helaas niet alles tippen aan dat sentiment, maar dat enthousiaste jochie in mij blijft...

Een documentaire hierover klonk dus perfect, maar om nu te zeggen dat ik veel over het genre bij heb geleerd? In een sneltreinvaart word een gigantisch aantal fragmenten uit de bekende (Halloween) en minder bekende (The Prey, Madman) titels getoont, aan elkaar gepraat door wat belangrijke keyfiguren binnen het genre waaronder een nog altijd bazige Tom Savini. Ik heb hier heel erg van genoten en zou het dan ook iedereen aanraden die bezig is het genre te leren kennen. Als je die fragmenten echter wegdenkt blijft er weinig anders over dan een rits informatie die je op de wikipedia ook wel had kunnen vinden. Een erg groot gat ook tussen Scream en 84 en 85, waar was bijvoorbeeld Intruder?

Wel interessant om oa Carpenter en Craven te horen vertellen over hoe hun films voor zichzelf meer een soort aanklacht/commentaar of zelfs reflectie van/op de samenleving uit die tijd was, al was dit wel wat vergezocht allemaal, zeker toen hij over spiritualiteit en filosofie begon toen het eenmaal over Elm Street/Freddy ging. Als je dat dan weer neerzet naast het hilarische fragment van Siskel en Ebert die de stroming op hun beurt dan weer totaal niet leken de begrijpen en het meer zagen als seksistische prenten afkomstig van mannen die er collectief op uit waren de vrouw weer terug in de keuken te krijgen (een soort backlash van het feminisme dus zeg maar) weet ik niet wat meer ridicuul klinkt. Dat ik er op beide manieren nooit zo over na gedacht had (waarom zou ik ook? ) maakt het toch wel vermakelijk genoeg. Dat + de fanwaarde maakt een mooie (3*)

Erg geestig! Kan me voorstellen dat dit in 1967 nogal baanbrekend moet zijn geweest met zo'n onderwerp, zijn klassieker status heeft hij dan ook meer dan verdiend. Hoffman is altijd al een van mijn favorieten geweest, van de inmiddels wat oudere gereratie en hier, in zijn eerste echte hoofdrol, laat hij al heel goed zien wat hij in huis had, al vond ik Bancroft toch wat beter. Sympathiek personage ook die Benjamin, denk dat er door de jaren heen nog steeds mensen zullen zijn die zich met hem kunnen indentificeren. Of de film zelf echter zo tijdloos is, ik weet het niet, maar heb er wel erg van genoten. Leuke humor, opvallend mooie cinematografie, nostalgische muziek van S&G en een fijne, typerende sixties sfeer compleet met mod aankleding en retro decors, erg fijn! Jammer van de relatie tussen Ben en dochter Robinson die er wat aan de oren bij gesleept leek te zijn, kwam een beetje uit het niets en dat na een date. De film werd er niet slechter op, maar vond het wel een vreemde wending. Het einde is dan wel weer heel geslaagd, vooral het shot van de twee achterin de bus die verward voor zich uitstaren, een overwinning achter de rug maar nog steeds onzeker over de toekomst, zegt meer dan de voorgaande twintig minuten bij elkaar. Mooi hoor!

3,5 sterren

Heb het vast al eerder gezegt maar wat heb ik toch een respect voor die Eastwood, niet omdat ik hem nou zo'n goed acteur vind, zo heel veelzijdig is hij nou ook weer niet in zijn rollen maar gewoon om zijn gehele staat van dienst die toch best indrukwekkend is.
De laatste jaren is hij dan voornamelijk actief als regisseur, maar begeeft hij zich daarmee nog steeds niet op de achtergrond gezien hij ook nog regelmatig opduikt in zijn eigen films die, en aan de gemiddelde hier te zien, van constant niveau zijn en best uiteenlopen ook. En dat voor iemand die net de tachtig is gepasseerd en naar mijn indruk nog lang niet van plan is te stoppen met film, petje af hoor! Geloof ook niet dat er veel zijn die hem het nadoen of nagedaan hebben, al weet ik dat niet helemaal zeker...

Deze vind ik dan wel lichtjes overroepen, vooral op imdb, maar goed die top 250 daar neem ik allang niet meer serieus. Wel een hele fijne en rustige film dat wel. Het begin is niet echt bijzonder, Eastwood zelf is wel weer goed op dreef als een soort gepensioneerde reflectie van het typetje wat hij altijd speelde in oa de Dirty Harry reeks, best interessant om te zien. Wel zeggen dat ik vond dat Walt wel heel snel van mening verranderde, zag ik eerst een knorrige oude patriotist die niets moest hebben van de buitenlanders, was hij even later kind aan huis bij zijn buren, dat was wel wat ongeloofwaardig. Het Amerikaanse moraaltje ligt er dan ook best dik op soms, maar dat stoorde me hier minder als in de meeste film mede door de frisse aanpak en de komiscshe ondertoon. Wel jammer dat die buurkinderen (Tao en Sue, tevens belangrijke personages in het verhaal) verre van overtuigend spelen, al vond ik die laatste (''we only eat cats'') wel een leuk meisje, maar dat staat los van het acteerwerk natuurlijk. Het einde komt redelijk onverwacht, zat al tegen eht einde op te hikken waarvan ik had gedacht dat het een standaard wraakscene zou worden, maar gelukkig heben de makers ingezien dat dat te makkelijk zou zijn geweest, niet dat dit nou zo orgineel is, zo'n opoffering is wat dat beterft niet nieuw, maar het werkte wel beter...

3,5 sterren

Eindelijk weer een volwaardige en tamelijk originele Franse shocker, minder serieus als verwacht maar dat vond ik achteraf wel prettig eigenlijk, die luchtigheid, voor een inktzwarte (Franse) kannibalen films zet ik Trouble Every Day wel op ofzo. Geniale publiciteitsstunt ook over die flauwgevallende bezoekers want overdreven of niet, de zaal zat stampvol gisteravond, inclusief huismoeders die normaal altijd zo graag vertellen over die keer dat ze 5 centimeter ingeknipt moesten worden toen ze na een bevalling van 48 uur hun tweeling ter wereld brachten, maar ondertussen hun hoofd wel afwende bij het zien van één druppeltje bloed. Mooi dat dat nog altijd werkt, ruim 40 jaar na The Exorcist. Ultieme pro-veganistenfilm ook want naderhand heb je echt nog maar weinig trek in een burger van je favoriete fast food keten.
Kiernan Shipka lookalike Marillier is een leuke nieuwkomer en zowel kwa uiterlijk als lichaamstaal uitermate geschikt voor een rol als deze, zij droeg de film ook echt en hoefde daar niet eens zoveel voor te doen. Verder moet het het vooral hebben van de gore en die is goed in orde. Zelfs als je een hoop gewend bent valt er nog genoeg te gruwelen. Aantal lekker absurde momentjes ook tussendoor Zoals de ultieme aanklacht tegen arthouse films die zo nodig een plassende vrouw in beeld moeten brengen, het soort van ode aan The Godfather en hoe leuk was die 2016 versie van het ''kissing in the closet'' spelleltje? Snap Verhoeven ook wel, maar als liefhebber van cinema, lijdend aan een psychische afwijking die in de loop van de jaren een ongezonde liefde voor het horror/pulp-genre heeft doen ontstaan houd ik wel van een gezonde dosis provocatie op haar tijd, moet kunnen. Verwacht ook wel dat dit de liefhebbers, met name hier op de site, nog veel plezier gaat bezorgen het komende. Gelukkig zijn we in elk geval verzekerd van een release want ik zou het beslist geen ramp vinden om hem nog eens te zien.

Dat einde! Ondanks dat iedereen er al voor waarschuwde en ik (tot mijn soms eigen grootste verontrusting) nog maar nauwelijks van degelijke extremiteiten opkijk tegenwoordig waren we er toch wel even kapot van. Of het echter genoeg is om de hele film te dragen? Naast het al bijna even knappe shot in die kamer met de ondragelijk suggestieve gang-rape op de achtergrond heb ik toch voornamelijk zitten gapen. Beetje een doodlopende combinatie tussen nihilisme (er gebeurd geen hol!!) en een wat luie cinematografie. Weet niet of ''lui'' nou wel zo'n geschikt woord is en of ik er Clay mee tekort doe maar ik meen niet dat ik ooit eerder zo'n grote afstand heb gevoelt tussen mezelf en het scherm. Nu ben ik graag toeschouwer maar de meeste shots hier lijken op, ik schat, 5 tot 10 meter afstand plaats te vinden van het statief. De enigste andere film die ik me kan bedenken waarin ik dit heb gezien was denk ik Play van Ruben Östlund (toevallig ook over hangjongeren?) waar ik ook al niet zoveel mee kon en de grootste moeite had het fair te beoordelen. Indruk heeft het zeker gemaakt en vooral de korte stukjes met de horror achtige cello-muziek tussendoor lieten telkens de rillingen over je rug lopen maar voor de voledige ervaring binnen dit genre deden Afterschool en Haneke het toch veel beter. Krappe (3*)

Opmerkelijk dat nog zoveel mensen dit goed beoordelen, heb een poosje geleden de Van Warmerdam box aangeschaft voor een meer dan schappelijke prijs en die in vrij korte tijd (2/3 weken, denk ik) verslonden. En ik moet zeggen, er waren tijden dat ik niets van zijn stijl snapte en er dan ook amper iets mee kon (Abel) maar na het zien van het geweldige Borgman dwong ik mezelf om nog een poging te ondernemen en dat is geresulteerd in enkel blinde 3,5 en 4* (ik beschouw mezelf als kritische kijker dus dat vind ik best bijzonder, de regisseurs van wie ik hetzelfde kan zeggen zijn volgens mij op 2 handen te tellen...) Heeft die man überhaupt wel een mindere film gemaakt vroeg ik aan een vriend, die tevens groot fan is, halverwege? Jawel. De Jurk antwoordde hij. Enkele reviews bevestigde dit. En waar ik geen enkel probleem met die film had beschouw ik dit persoonlijk toch wat meer als die kleine ''vetvlek'' op zijn oevre. Met de nadruk op ''kleine'' want zelfs ''een slechte'' Van Warmerdam zit nog boordevol originele vondsten en hilarische stukken. Waar ik vooral een probleem mee had, en zo te lezen ben ik niet de enigste, was het abrupt wisselen van locaties. Ronduit saai, leeg en snap met de beste wil niet waarom de man opeens wilde filmen in Spanje? Het zegt misschien veel over zijn onvoorspelbare persoonlijkheid (waar zonder hij niet het genie zou zijn dat hij is) maar als je die Hollandse kneuterigheid uit zijn werk haalt blijft er, op misschien wat leuke woordgrapjes, naar mijn inziens weinig van over. De eerste helft, die zich gewoon in Nederland afspeelt, bewijst namelijk prima dat bevreemdende ''sprookjeselementen'' toch het best tot haar recht komen in de setting (de surrealistische dorpjes, vreemde boerderijtjes en de fascinatie voor kleinburgerlijkheid) die we van hem gewend zijn. Die ontsnapping uit dat boshutje van Malherbe en Spijkers, wat een timing, prachtig! Op dat moment moest ik even een korte pauze inlassen omdat ik zonet mijn mond inhoud over mijn scherm had uitgesproeid, lekker! Wat ik ook opvallend vond was dat hij dit keer zelf geen rol in het geheel had. Zoiezo geen al te fijne cast, Derwig is altijd wel prima maar Reijn kan ik op de een of andere manier steeds slechter uitstaan. Verder zou ik dit niemand expliciet durven afraden maar ik zou toch echt een andere kiezen als je kennis wilt maken met deze man zijn werk. (2,5*)

Erg maf dit. Kan het niet anders omschrijven als een soort van donker persiflage op Amelie Poulain (ontleed van alle vrolijke muziekjes en kleurenfilters) in de omgekeerde wereld waar het personage van de vrolijke, kleurige dagdromer er van geniet ongelukkige mensen (bij voorkeur zei die letterlijk gek zijn geworden van eenzaamheid) te achtervolgen en bespieden in plaats van andersom. Als deze mensen vervolgens uit hun dal weten te kruipen en meer dan drie keer per dag glimlachen zijn de rapen echter gaar en moet iedereen die hiervoor gezorgt heeft, en dan met name een duo Koreaanse bijbelverkopers, boeten. En zo balanceert dit in slechts anderhalf uur vrijwel voortdurend tussen (zwarte slapstick) komedie en serieus drama om vervolgens uit te monden in een stevige psycho-triller. Juist ja, alweer iets waar enkel de Japanners mee weg kunnen komen, want het werkt. Tussen de kurk droge momenten (die zwerver die al balletdansend de vogeltjes voert) door vond ik dit vooral een boeiende karakterstudie die tegen het einde aan net iets te uitleggerig werd maar nergens aan niveau inboette. Aanrader voor Sono fans! (3,5*)