Opinions

Mwah die Breakfast Club-link ontging mij dan totaal en dat was, om eerlijk te zijn, toch een beetje de reden dat mijn interesse gewekt werd. Had dan achteraf liever Ohhikoshi (Moving) gaan zien ofzo. Wellicht dat het aan mij lag, ik was er nou niet echt goed bij met mijn hoofd gisteravond, maar ik vond dit nogal moeilijk te volgen soms. Het verhaal gaat, vooral in de eerste helft, echt alle kanten op en ik hield regelmatig personages door elkaar. Een opvallend absurde insteek ook, met die ene psychopaat (''Welcome home'') waar we op een gegeven moment zelfs niets meer van vernemen? De vertoonde print was ook al niet niet bepaald om over naar huis te schrijven, nogal krakkemikkig met vreselijk, storende (soms zelfs onbedoeld komische) dubs en ook nog eens live-ondertitels. Ik spreek (helaas) geen Japans maar volgens mij liepen die laatste niet altijd even vloeiend/synchroom. Desondanks werd de boel nog ruim gered door een paar bijzonder mooie scenes (oa die regendans) het einde was zelfs een plaatje: die ene jongen die na zijn zelfmoord in de modder bleef steken ook. (2,5*)

Edit: Koen zou je, gezien er gister geen tijd meer was om over na te praten, misschien jou 3,5* wat toe kunnen lichten? Ben toch wel benieuwd: er is zo weinig bekend over deze film, dusja...

Twijfel al de hele dag wat ik hier nu voor cijfer aan vast moet plakken, denk toch dat ik hem met (3,5*) maar het voordeel van de twijfel geef, al is het maar om het feit dat ik me amper voor kan stellen dat er rond de tijd dat dit gemaakt is een andere regisseur rondliep die zoiets brutaals af durfde te leveren. New wave of niet, nog nooit heb ik een film van uit eind jaren 50 gezien die zo overliep van het pessimisme, daar waren de Amerikanen toch mietjes bij vergeleken. Moraal bestaat niet in deze film, ook het verschil tussen goed en slecht niet, en hoop is al helemaal ver te zoeken. Nu is het wellicht handig als je wat afweet van de achtergronden, maar zelfs dan moet dit toch zijn aangekomen zijn als een mokerslag, destijds. Alleen jammer van de overacting/dubbing, wat dan helaas wel weer bij die tijd hoorde en ik veel moeite blijf houden er aan te wennen. Maar ook de chaotische (Godard-achtige) vertelwijze zorgde soms voor veel verwarring. Heb dit trouwens gezien zonder de weet dat Oshima zeer recent is overleden, ik kon de man niet eens heel goed. Zie dat ik enkel In Realm of Senses gezien heb, die ik vrij laag heb staan, maar de titels die SB en Rokuro noemen stemmen me wel enthousiast!

Het enigste wat deze verder prima film, goed geacteerd, met een behoorlijk voelbare spanning doorheen het geheel, afhoud van een hoger cijfer is het totale gebrek aan een logisch verloop. De manier waarop iedereen op het voorval, en dan met name de moeder, reageert is behoorlijk onorthodox en tegen elke vorm van denkbare logica in. Je zou kunnen zeggen dat het einde alles verklaart en de emotionele lading doet barsten maar ik vond het allemaal wat vergezocht en te minimaal voor zo'n grote beschuldig. Er lijkt een poging te zijn gedaan alle zwaarmoedigheid uit de onderkoelde Deense drama's van oa Vinterberg te rijmen, maar ik vond het allemaal wat te ver gezocht en niet passend in het verder zo minimale geheel, zeker niet als het gaat om een dergelijk zware beschuldiging. En dan dat droge einde met Under Pressure eronder, waar sloeg dat op? Wel jammer want hoeveel films er inmiddels al gemaakt zijn over dit onderwerp, het blijft een fascinerend thema. (3*)

Beetje zielig dat ik met mijn 2,5* deze film nu moet gaan verdedigen maar ik voel me met zo'n gemiddelde, dat eigenlijk enkel bestemd is voor de Ernest en Problem Child films, toch wel geroepen. Ik heb het gevoel dat veel laagstemmers niet helemaal bekend zijn met het New American Independent Movement en de vaak wat sobere, gestripte manier van filmen daarvan. Dat is geen verwijt of snobistische opmerking, want het moet je maar liggen. Persoonlijk snap ik eigenlijk ook niet waarom ze dit wel redelijk groot de wereld in slingeren, terwijl we in '13 letterlijk verdronken in een zee van indietitels waar we sindsdien nooit meer wat van gehoord hebben en films als Come Down Molly, die nu al bijna 2 jaar op de plank liggen niet eens een fatsoenlijke, bescheiden release krijgen. Nu vond ik dit zelf, als je het bijvoorbeeld naast een, laten we zeggen Matthew Porterfield zet, nog redelijk conventioneel en verhalend, het gedrag van de teacher is beslist niet helemaal normaal te noemen maar wat wil je ook in zo'n conservatief stadje als Texas waar ze je al op willen hangen als je alleen nog maar naar een minderjarige kijkt, en dan was dit nog niet eens een man. Ik vond haar personage juist wel overtuigend in haar onvermogen te communiceren met haar leeftijdsgenoten en het als troost teruggrijpen naar haar eigen middelbare schoolperiode. Soms is het een aderlating maar vaker ook wel jammer dat dit soort filmmakers geen langere films durven maken of juist beperkt (?) worden tot een degelijke lengte want dit voelde voor mij te afgekapt. Vooral de laatste 20 minuten gaat alles nog even snel van hot naar her, terwijl alles daarvoor juist zo rustig uit werd gewerkt.

Te betreuren, maar wat mij betreft zeker niet nodig om kwa eindwaardering zo om afgestraft te worden. Daarbij durf ik wel vertrouwen te hebben in Fidell's volgende film...

Aan de speelsigheid van Chytilova en die specifieke Tsjeschische new wave moest ik ook denken inderdaad, maar het lijkt toch vooral geïnspireerd te zijn door de nieuwe lichting Japanse filmmakers die de chatgeneratie voor was en net voor het millenium experimenteerde met webcam beelden, pixelige spelcomputer/MTV effectjes en semi mockumentary beelden van in de camera pratende jongeren waar me nu vooral Yutaka Tsuchiya en en tal van, door pep middelen, doordrenkte, met brakke vhs camera's geschoten happy hardcore videoregisseurs te binnen schieten. In dat opzicht had ik het ook gelooft als ons was verteld dat dit al sinds 1998 op de plank lag, want het zag er wel erg lo-fi uit zo. Het verschil en tevens grootste verademing is echter dat dat dit voor een keer eens ''wel'' een rooskleurig beeld van de jeugd geeft die eens ''niet'' ontmaagd wenst te worden, aan de drugs zitten of zich op de rand van suïcide bevinden, maar vooral met elkaar een beetje baldadig en rebels het leven viert en hun, diepere emoties (soms hormonaal, dan weer wat heftigere problematiek) wegstoppen in Pippi Langkous achtige, in een kleurenpallet gedoopte (zelfs details als een simpele bezem in een kast zijn voorzien van een levendige kleur) ADHD projectjes en avonturen met als aandoenlijk hoogtepunt het ritueel verbranden van hun teddyberen om hun weg naar volwassenheid in te leiden. Om in de volgende scene weer het kind uit te hangen.
Nee, kan niet anders zeggen dat dit een zalig hoogtepunt van mijn eerste weekend IFFR is geweest. Dit zijn de werkjes waarvoor ik daar naartoe ga en blijf gaan. Bedankt nog voor de tip Verhoeven! Nu heb ik ook zin gekregen om een duik te nemen in een bad vol jellybeans en random eieren op de grond te smijten.

Edit: Oh en zag ik daar nu ergens tussen alle rommel door het onsterfelijke stukje Broken Social Scene tekst op de muur gekalkt staan? ''Park that car, drop that phone, sleep on the floor, dream abput me''

Ik lees nog nergens echt negatief geluid maar laat ik het de laagstemmers in de mouw spelen dat hier inhoudelijk inderdaad van alles mis mee is. Ik hoor het Verhoeven al zeggen als hij naderhand bij een screening van het IFFR met gevlotte pas direct naar buiten is gerend om schuimbekkend te verkondigen wat een leeg omhulsel dit wel niet was, en hoe iemand weg denkt te durven komen met zo een overschot aan ordinaire, perverse, totaal overbodige uitbarstingen van in pis en menstruatiebloed doordrenkte expliciete seks, geweld en oppervlakkige Freud symboliek dat een pre puber nog onder woorden zou kunnen brengen, als je hem vroeg wat hij zojuist gezien had. Hoe ik echter met degelijke uitingen mijn debiel hoge score moet verantwoorden ben ik nu al een goede 24 uur over aan het twisten, en ik durf het nog steeds niet te zeggen. Ik weet alleen dat dit ondanks alles, op de valreep, zo'n beetje de meest prikkelende filmervaring van het jaar voor me is geweest en ik voor een keer weiger de eeuwig kritische azijnpisser uit te hangen. We Are the Flesh is immers precies wat ik zoek en verlang op visueel gebied en bevredigt bovendien uitstekend mijn voorliefde voor foute, zanderige post-apocalyptische pulp, kitscherige contrastbrede kleurenfilters, larger than life surrealisme en een algehele in your face madness behandeling. Bovendien zie ik niet in wat dit minder heeft dan een genoemde Jodorowsky, wiens films me emotioneel ook niets doen en ontleed van alle gekkigheid net zo weinig vertellen, behalve dan dat het in een andere tijd gemaakt is door een hipsterig snotjongetje met gaten in zijn spijkerbroek

Het broeit al een tijd maar extreme cinema is onder andere met deze film duidelijk een nieuw tijdperk in beland en ik durf bijna niet te fantaseren over wat de volgende door dit soort compromisloze vunzigheid vergiftige generatie ons straks voor gaat schotelen. Dit gaat me hoe dan ook nog lang bijblijven, en dat zo voor de door mij zo geliefde kerstperiode wanneer ik normaal rond deze tijd altijd als een klein jongetje naar zoetsappige, voorspelbare kerstfilms zit te kijken en doe alsof de wereld een hele normale, liefdevolle plek is waar iedereen het beste met elkaar voor heeft. Ik ben duidelijk niet mezelf dit jaar. (4*)

Zolang je er maar bij neerlegt dat Apatow nooit meer iets zo geweldigs als Freaks & Geeks zal maken zijn zijn films toch een behoorlijk frisse wind, onderscheidend van de massa en komisch genoeg, de een wat minder als de andere met de nodige dieptepunten maar dit was weer richting niveau Knocked Up, toch wel zijn beste als je het mij vraagt en dat werd tijd na 5 jaar van flauwe pogingen, voornamelijk als producer. Voor zijn doen behoorlijk volwassen zelfs dit. Soms wat te ambitieus en zoals altijd dik een half uur te lang. Echt slepen doet het dan weer niet maar bepaalde stukken waar het wat serieuzere drama even de overhand neemt zijn wel wat bedenkelijk, meneer lijkt er ook niet altijd even comfortabel mee en heeft na zo'n scene op zijn minst 5 minuten aan flauwe opvulling nodig om bij te komen. Het is al een hele verbetering ten opzichte van The 40 Year Old Virgin maar je vraagt jezelf toch af waarom hij zo'n verhaal niet gewoon in anderhalf uur kan stoppen, daar zou hij het zichzelf (en zijn publiek misschien ook een beetje?) toch wel een stuk makkelijker mee maken. Ronduit naief einde ook, maar van Apatow weet je uiteindelijk altijd wel dat hij het meent en het hart op de juiste plek heeft dus wie ben ik om te zeuren over zijn kwaliteiten... (3,5*)

Mwah lief, maar niet echt bijzonder! Beetje zo'n zelfde soort ervaring als met het al eerder aangehaalde 9 Songs, gewoon geen fijn concept is het! De muziek is natuurlijk heerlijk en als fan, waaronder ik mezelf toch wel zou durven scharen ookal ken ik nog maar 1 plaat, is dit best een must. Maar ik ben ook een filmliefhebber en vond de grote hoeveelheid aan concert materiaal toch wat overheersen.

Het stoort vooral en ik had de helft van de tijd geen idee waar ik nu naar aan het kijken was. Zat ik er net een beetje in en begon ik mee te leven met de naar mijn inziens sympathieke personages, hun band en de heersende spanningen, werd het weer onderbroken door muziek en andersom natuurlijk. Vrij verwarrend dus en tevens nogal pover uitgewerkt, jammer want er zat echt wel potentie in! 2,5*

Zit er zelf niet ver vanaf maar dit gemiddelde had ik niet verwacht zeg. Heerlijk lomp on-Hollywood product vol botte, onsympathieke personages die geen van allen je hart weten te stelen maar toch origineel en eigenzinnig genoeg zijn om te boeien, tikkeltje Muriel's Wedding achtig. De 90's sfeer/setting leek af en toe wat geforceerd (al was het fijn om zo nu en dan muziek van oa Pavement op de achtergrond langs te horen komen) het fijne vond ik echter dat het nergens, maar dan ook helemaal nergens voorspelbaar werd. Niemand krijgt echt zijn zin en ondanks een kleine misleiding op het eind blijven de meeste van onze vrienden eigenlijk exact hetzelfde als toen we in het begin met hun kennis maakte. Het meest verfrissende is dan nog dat ik er naderhand achterkwam dat het door een vrouw geregisseerd is. Niet seksistisch bedoeld, in tegendeel want bij de meeste van dit soort genrefilms kun je dat meestal wel aanvoelen. Verder was het vooral leuk om Bilson (met haar schattige bambi-ogen) weer eens ergens in terug te zien. Heerlijk ook om haar, na in vier seizoenen The OC geen enkele keer het f-word gebruikt heb te horen, hier zo tekeer te horen gaan. Het verbaast me dan ook dat ik hier nog niets van Naomi Watts gelezen heb. (3*)

Voor de nostalgische waarde, de geslaagde OV grap (stiekem gewoon heel erg leuk!) en het idee dat het in de trailer allemaal al is samengevat en daarmee eigenlijk wel te verwachten viel kom ik nog ietsjes hoger uit dan dat ik normaal gezien zou geven. Want op een paar verplichte one-liners (''Drrr, UITTTT!'' , ''Dat wel natuuurlijk!'') na heeft dit helemaal NIETS wat de serie zo charmant maakte. Die was ook niet al te best, eigenlijk gewoon TE fout en minstens 5 seizoenen te lang voor dat ze het zelf ook eindelijk in zagen. Maar toch had het iets waardoor je er als kind op zondag avond voor op wilde blijven en in de vakantie rond etenstijd de herhalingen verplichte koek waren. Het kan dan soms nog wel eens leuk zijn als zo een platform nieuw leven in geblazen wordt maar de charme van de serie was juist de herhaling. De norse oerdomme slijmbal Jaap + extreem over de top exentrieke verwijfde Meneer Harmsen, bortkartonnen decors en het krampachtig vasthouden aan het oude. De karikaturen zijn dan wel gebleven maar werken totaal niet buiten het theater om, vooral niet als ze dan ook nog eens karaktertrekjes meegegeven word die zelfs in de booste lichtjaren niet bij ze passen. In de serie was dat einde bijvoorbeeld echt uit den boze geweest. Zowiezo een aanfluiting dat einde, om over de casting van kleine Jappie en die schoenmoeder (konden ze daar nou echt niemand anders voor vinden, Versluys zorgde altijd voor vuur?) niet te spreken, belachelijk! Cox en Pleijsier namen ook hier weer het schrijfwerk voor hun rekening maar dat is amper voor te stellen. Ik heb verschillende tv-interviews gezien na de stop van de serie enkele jaren geleden en die twee spraken altijd zo gepassioneerd over de serie en hun personages, maar gaven wel altijd aan dat de koek echt op was. De titel van de laatste aflevering was letterlijk ''De Rek is Eruit'' Ze moeten het wel heel erg gemist hebben en wanhopig geweest zijn door het concept zo te ruineren. Ik had ze het graag gegund en met die 100.000 bezoekers zijn ze zich er echt geen bult op gevallen (het zou me dan ook niets verbazen als er over tien jaar een vervolg komt, zich afspelend in het bejaardenhuis, met Jaap die over disco muziek aan het klagen is) maar van mij had dit echt niet gehoeven. (1,5*)

Niet echt geweldig in vegelijking met die andere Hiroki's, al is deze als minste toch het meest blijven hangen van allemaal, apart! Hij was hier nog een beetje zoekende en in de leer, dat is er duidelijk aan af te zien. Het amateurisme straalt er vanaf en stoort soms een beetje, vooral bij de shots in de open lucht met felle zon, maar maakt het ook enorm charmant op sommige stukken. Wat ik van het meisje zelf moet vinden, ik heb geen idee, maar het is een vrij fascinerend personage. Amper te doorgronden, het word je als kijker in ieder geval niet bepaald makkelijk gemaakt, maar ze wekte toch een vreemd soort sympathie bij me op. Haar obsessie neemt steeds vreemdere vormen aan en ik vond het enorm boeiend om te volgen. Het zit een beetje tussen lief/aandoenlijk en griezelig in. Ik kon ook gewoon haar pijn voelen toen ze uiteindelijk afwezen werd. Helaas zwakt het hierna flink af, wat me toch wel van een hogere score weerhoud. Hiroki lijkt moeite te hebben er een eind aan te breiden en er word teveel geprobeerd de tijd vol te maken terwijl een kortere film juist stukken overtuigender was geweest! (3*)

Heb Sciamma na haar overdonderende debuut (top 20 materiaal!) altijd een warm hart toegedragen en mezelf voorgenomen haar toekomstige projecten scherp in de gaten te houden, schijnbaar had ik de hoop te snel opgegeven door haar in een willekeurig gesprek eens een eendagsvlieg te noemen, want ik kwam er pas een aantal weken terug achter dat ze een nieuwe uit had die buiten mijn weten om zelfs al in de bioscopen te zien was, helaas voor mij bleek dat al de laatste week te zijn dat die in mijn stad(je) draaide dus was het alsnog afwachten. Maar gister, na heel wat wikken en wegen, dan toch eindelijk binnen weten te halen en ik moet zeggen dat ik toch een tikkeltje teleurgesteld ben. Het is absoluut een heel lief en gevoelig filmpje, maar het kwaliteitsverschil is toch wel vrij groot in tegenstelling tot NDP. Denk ook dat als je de twee naast elkaar zou zetten zonder kennis van wanneer ze uitkwamen, heel wat mensen terecht zouden denken dat dit haar eerste was ipv andersom, want zonder echt negatief te zijn voelt het toch aan als een stapje terug en dat is jammer, zeker als je Water Lilies al kon. Maar goed, genoeg mieren geneukt. Zoals reeds aangegeven is vooral het eerste uur gewoon erg fijn. Heerlijk om te zien hoe die kinderen met elkaar omgingen en die speelse onbezorgdheid tegenover de langzaam ontluikende puberale gevoelens werden gezet! Juist het feit dat het eens een film over zulke jonge kinderen is vond ik een dikke plus. En dan zo'n onderwerp, het blijft een fascinerend gegeven, helaas zie je ze niet zo vaak, mede om de taboe's die er nog steeds een beetje omheen hangen. Vooral die reactie van die moeder toen ze erachter kwam waar haar dochter mee bezig was was sterk. Ouders weten vaak niet half met wat voor dingen hun kinderen al bezig zijn of rondlopen op die leeftijd, vond dat ze dat mooi overgebracht hadden. Héran is ook gewoon perfect gecast, als je niet beter zou weten zou je ook daadwerkelijk geloven dat het een jongetje was, zie die poster alleen al. De laatste 20 minuten echter vond ik een beetje afgeraffeld overkomen, het einde is natuurlijk erg logisch, maar de aanloop er naartoe had van mij wel iets beter gemogen. Dan kom je eindelijk op gang en ga je opeens gas terug nemen als het echt interessant dreigt te worden. Hoewel: aan de andere kant, het blijft een film waarin subtiliteit ter alle tijden voorop moet blijven staan, dus misschien was dat maar beter ook. Zoiezo krijgt hij van mij het voordeel van de twijfel, al is het maar omdat ik me maar al te goed besef dat ik geen geheel objectieve mening kan vormen door het, onbewust, telkens zo te vergelijken. (3,5*)

Haha ik kom ook net terug van de film en weet even helemaal niet wat ik erover moet zeggen eigenlijk, zelden zo'n freakshow gezien als hier! De hele situatie was al ronduit bizar, een Korine draaien in de eerste pathe zaal (gigantisch scherm, harde audio en talloze zit plekken) met nog een soort van bizar persiflage op Roodkapje vooraf om er al even in te komen. Nouja als liefhebber van Korine had ik er wel zin in gekregen eigenlijk, jammer genoeg slaat hij de plank hier behoorlijk mis. Ik ben een voorstander van zijn stijl maar laten we eerlijk zijn: dit is toch gewoon vreselijk? Ik had soms echt het idee dat we als kijker gewoon in de zeik genomen werden. Ik bedoel, je weet natuurlijk nooit wat je van iemand als hem kunt verwachten maar dit was wel erg extreem.

Die video kwaliteit met korte storrinkjes (play, stop rewind) tussendoor bijvoorbeeld, ik moest in het begin even in mijn ogen wrijven of ik niet droomde, maar goed dit krijg je dus 75 minuten te zien, al leek dat wel drie keer zo lang. Het draait om een stel hijgende debielen verkleed als opa's die er een routine van maken om dingen te slopen (oa vuilnisbakken te humpen, plastic baby's aan gort te slaan ed) ja waar gaat dit heen denk je dan, nou dat antwoord is in het kort: nergens dus! Op een gegeven moment werd het ook zo bizar dat de halve zaal uit meligheid begon mee te lachen, denkende dat ik toch niets meer te verliezen had heb ik gewoon vrolijk meegedaan.

En ik moet zeggen: als je het allemaal niet te serieus neemt en het ziet als een soort van komedie is het nog best te doen. Maar goed, wist ik veel met zijn drie voorgaande films in mijn achterhoofd. Toen hij later nog lichtjes probeerde sympathie op te wekken voor zijn personages dacht ik echt even dat ik het niet meer had. Was ook wel verrast dat hij ook daadwerkelijk aanwezig was, grappig hoe hij vooraf zei dat hij liever had dat we, als het hele idee ons niet aanstond, maar beter van te voren weg konden gaan dan tijdens de voorstelling. Iedereen bleef natuurlijk zitten, met de prijs van hun kaartje in het achterhoofd, maar na een kwartier begon het inderdaad al langzaam leeg te lopen. Achteraf mochten de mensen in de zaal ook nog vragen stellen en ik moet zeggen dat hij zich er wel iedere maal briljant wist uit te lullen. Die opmerking over die negerin die hij nog van school kon, dat hij als volgend project een screwball komedie in de stijl van Caddyshack in de planning had staan en hij deze ook nog in 3D uit ging brengen of hoe hij op die vraag ''waar hij het voorgaande jaar (met Mister Lonely) was'' zei een klein probleempje met lsd te hebben gehad. Haha aan de film en zijn voorkomen te zien heeft hij dat nog steeds wel, denk ik. Anyway: grappig mannetje is het, met veel zelfspot. Heb hem naderhand nog een handje gegeven maar niets gevraagt ofzo, nu wel spijt van eigenlijk. Maar goed alleen dat was al een hele eer, ik bedoel hij heeft wel meesterwerkjes als Gummo en Julien Donkey Boy gemaakt, daar verranderd zo'n piece of trash als dit niets aan natuurlijk, tenminste: niet voor mij...

1,5 sterren (voor de grap en het gezellig avondje uit wel te verstaan!)

Brr wat een nare film! Ik kon met Beau Travail al niet zoveel maar dit sloeg echt alles, ondanks dat er maar weinig gebeurde had ik vaak geen idee waar het nou precies over ging, maar toch bleef het me op een vreemde manier boeien. Gallo speelt werkelijk geweldig, zoals altijd dus eigenlijk, ondanks dat hij telkens hetzelfde trucje uithaalt, die kerel kan gewoon zulke getormenteerde blikken trekken daar blijf ik van onder de indruk, bijna eng gewoon! Snap dan ook wel dat ze hem hiervoor hebben gecast.
Vond de film verder wel sfeervol, beeld, geluid en muziek zijn opvallend goed in balans, maar ergens is het ook ongelofelijk tragisch. Eigenlijk zijn dit soort films ook helemaal niet goed voor mijn geestelijk welzijn, zie het een beetje als een vloek, ik weet dat ik er (te) gevoelig voor ben en me er naderhand nog minstens een week lang depri door voel maar toch blijf ik me er toe aangetrokken voelen, en heb het er dus graag voor over. Ook fascinerend hoe de meningen altijd verdeelt zijn: De een ziet het als ranzige, provocerende prul de ander als een sterke psychologische karakterstudie. Ik weet nog niet tot welke catogorie ik behoor eigenlijk, val er voor nu een beetje tussenin.
Zo bezorgde sommige scenes me werkelijk de koude rillingen, de vrouw in bed die die ene jongen opeens begon te bijten en leeg te zuigen of de verkrachting aan het eind waar alle spanningen los kwamen Maar er waren ook momenten die me maar weinig deden, als de soms bijnaeindeloze stukken in de hotelkamer ed. Denk dan ook dat ik het allemaal nog een beetje moet laten bezinken voor ik er een (echt) oordeel over kan vellen...
Eervolle vermelding voor de score van de Tindersticks trouwens, vooral dat titelnummer heb ik nu al minstens vijf keer achter elkaar gedraaid. Was altijd al een band waar ik wat van wilde proberen en nu ben ik extra gemotiveert...

3 sterren

Waar ik met andere Europese cinema meestal op elk moment wel uit de voeten kan merk ik toch steeds vaker dat ik in een bepaalt soort stemming moet zijn om de Russische te kunnen begrijpen en waarderen, zo heb ik (ondanks dat ik er twee van de hoogste waardering heb gegeven) het afgelopen jaar heel wat films (van oa Sokurov, ook niet de minste) halverwege of al na een kwartier moeten staken, terwijl dit normaal gesproken niet mijn gewoonte is. Hun vaak wurgend deprimerende stijl is me in de meeste gevallen gewoon al snel teveel. Ik zal er wel gevoelig voor zijn. Toch wilde ik weer eens een poging doen en dit leek me met haar bescheiden speelduur de ideale kandidaat. Of toch... Ik durf dit met de beste wil niet slecht te noemen maar vond het wel wat saai'ig en sfeerloos. Er zitten misschien een drietal scenes in die je niet meteen zal vergeten maar ik liep vooral weer tegen de grote afstandelijkheid aan. Kan dit de film verder niet aanrekenen vanwaar nog een (2,5*) De andere films van Bartas klinken interessant genoeg om hem compleet links te laten liggen dus die zal ik nog wel eens proberen...

Knappe maar zware film die op een genadeloze wijze onder je huid weet te kruipen en je voortdurend een ongemakkelijk gevoel bezorgd ondanks dat er eigenlijk niets gebeurd en er zelfs amper gesproken wordt. Een onderwerp als rouwverwerking is al zovaak op zoveel verschillende manieren uitgewerkt maar deze benadering was nieuw voor me. Bijna een wat Elephant achtige manier van personages volgen. Je weet als kijker (samen met de zoon des huizes en zijn vriendin) wat er aan de hand is maar de overige gezinsleden (vader en moeder, die we ook één voor één volgen in hun dagelijkse routine) nog niet en vervolgens maken we een tochtje achter in de politiewagen onderweg naar ze toe om het slechte nieuws te brengen, misschien vijf minuten aan film maar ze lijken een eeuwigheid te duren doordat we in de tussentijd enkel close ups van gezichten te zien krijgen die niet goed weten hoe ze moeten reageren op de hele situatie en wat ze moeten doen om troost te bieden. De sfeer is op die momenten zo enorm geladen dat ik af en toe mijn hoofd moest afwenden om er niet langer meer getuige van te hoeven zijn. Vooral de vriendin figuur heeft onmiddelijk je medeleven omdat ze in feite jou als kijker (buitenstaander) symboliseert. Haar uitbarsting op het einde (na een speelduur lang aan stilzwijgen) ging dan ook door merg en been. Prachtig!
Het heeft echter ook een bepaalde keerzijde voor me die ik niet helemaal kan plaatsen/verklaren behalve dat het me hoe langer het duurde ook behoorlijk loom maakte en de relatief korte speelduur veel langer aan deed voelen. Nog maar een halve dag later heb ik ook niet echt veel vat meer op die beschreven impact waardoor ik hem eerlijkheidsgehalve (nog) niet op het voetstuk van meesterwerk kan plaatsen ondanks dat mijn stukje dat misschien wel deed vermoeden, maar dat Hoogendoorn, zoals de kennisenkring van ons aller Verhoeven al voorspelde, een talent is moge duidelijk zijn. Ruw diamantje dit. (3,5*)

Ik ben nooit een echte Tarantino idolaat geweest maar de goede man valt er wel om te prijzen dat hij altijd zoveel obscure pulp-references in zijn films heeft zitten die je meestal wel goed bij blijven, zoals de verheerlijking van Sonny Chiba/Streetfighter-films in True Romance, zijn obsessie met spaghetti-westerns, Pam Grier/haar link met blaxploitation: Jackie Brown, het meermaals opduiken van de meest prachtige cult poster ever ''Attack of the 50 ft Woman'' (ik geloof in Pulp Fiction, al durf ik het niet met zekerheid te zeggen, wel dat het in een van ''zijn'' films was) en het hier al veel besproken fluitmolodietje in Kill Bill. Ergens wel bitter dat dat waarschijnlijk de enigste reden is dat de meeste mensen vandaag de dag nog achter het bestaan van deze film hebben of zullen doen komen want dit is sterk genoeg om op zichzelf te staan, verbaas me er eerlijk gezegd over dat het niet samen met Psycho, Peeping Tom en Repulsion in het rijtje van vroege psycho-trillers vermeld staat. In dat geval is het net zo onderschat als een Targets van Bogdanovich. Al past dit, met zijn soms wat subtiele zwart-komische momenten, dan misschien wat meer in het rijtje van vergeten Britse filmmakers als Freddie Francis. Misschien dat het omwille van het achterhaalde beeld van geestenziekte wat gedateerd aandoet soms, ''wat'' is ook een beetje een understatement daar zeker een halve punt aftrek voor (gelukkig denken doktoren/psychologen niet meer zo vandaag de dag, ronduit lachwekkend!) maar de spanningopbouw is bij vlage groots, het spel van Bennett sterk en de sfeer, net als zijn tegenspeelster, gewoon uiterst charmant. Leuk ook die 60's mod-feestjes tussendoor met die dames in hun psychedelische jurkjes.

En ja om het nog maar eens even op te brengen, dat melodietje blijft creepy as hell en wordt telkens steeds op het juiste moment ingezet. (3,5*)