Opinions

Oke, wie hier kent Per Nilsson? Even heel flauw op de gemiddelden van boekmeter afgaande zijn dat er bitter weinig en dat is jammer want ik vind het een van de betere schrijvers op dit moment. Helaas word de man altijd onterecht maar een beetje in het hokje ''kinderschrijver'' gedrukt terwijl hij juist een enorm originele, tijdloze en speelse stijl heeft die hele generaties aan zou moeten kunnen spreken. Literatuur kun je het dan misschien niet noemen, veel verstand heb ik er niet van aangezien ik nog geen jaar geleden pas vrijwillig mijn eerste boek opensloeg, maar ik ken er nu vier van hem, alleen constant, en heb tot nu toe zelden iemand met zoveel passie en ernstige oprechtheid over de jeugd zien schrijven, zeer verfrissend! Ik was dan ook blij verrast te zien dat er een verfilming van zijn boek ''Anders dan Jij'' was gemaakt waar hij blijkbaar ook nog zijn medewerking aan had verleend. Maar sjonge jonge wat was dit slecht zeg. Compleet overbodig, zielloos, routinieuze, quasi hippe troep die iedere zin en gedachtekronkel uit het boek gewoon letterlijk, shot by shot, overneemt om er tenslotte niets mee te doen. En zo blijft er van een mooi gevoelig coming of age boek niets anders over dan een fout, derderangs trillertje. Ik denk dat zelfs de mensen die het orgineel niet kennen zich hier al fronzend en gapend doorheen zouden moeten worstellen. De charmante hoofdrolspeler, enkele mooie plaatjes en toch wat zeldzame lieve momentjes tussendoor waarin de sfeer uit het boek wel mooi word omvat maken nog het een en ander goed. Krappe (2*) dus.

Spirituele mindfuck, niet veel van begrepen, bladzijdes script in een blender, acteurs die verklaringloos in rook opgingen en een verlegen regisseur die hoopte door middel van de beeldtaal met ons te kunnen communiceren. Vrees voor hem dat ik zo nu en dan een beetje heb zitten dommelen. Zonde dat ik snel door moest want ik had graag een verklaring gehoord over hoe het nou allemaal in elkaar stak. Nochtans een bijzondere ervaring. Verkeerd voorbeeld om zoiets bij te schrijven maar sowieso verrassend hoe de Aziaten, met name Thai'en, de laatste jaren films maken. Van iets dood normaals en aards je mindfull laten weg zweven op een wolk waarvan je in eerste instantie niet eens door hebt dat je erop zit. Fijn! (3*)

''That's so weird'' zegt een van die meisjes als we immers al dik over de helft zijn. Ik ben blij dat ze dat zelf ook een beetje vonden. Want jemig nog aan toe wat is dit raaaar! Ik ben nu anderhalf jaar verder na mijn eerste kijkbeurt en kan me nog steeds niets bedenken waar ik dit mee zou kunnen vergelijken, zo compleet gestoord en eigenzinnig is het. Zelfs vandaag de dag, bijna 30 jaar later, is er niets dat ook maar een beetje in de buurt komt. Alleen Miike misschien, met een beetje fantasie? Alhoewel ik hem die geniale piano-scene niet 1,2,3 had zien maken. In de herziening eergister tijdens een brakke vhs-marathon bij Inland Rabbit thuis, kon ik er toch een stuk meer van genieten dan die keer dat ik hem in mijn eentje zag, waar ik geloof ik niet eens het eind gehaald had toen, want sommige stukken kwamen me al helemaal niet bekend meer voor en dit is toch geen filmpje wat je snel zou vergeten denk ik zo? Eerder had ik vooral constant het gevoel van ''hoe moet ik hier op reageren?'' is dit om te lachen, is dit mindfuck, is dit uit de hand gelopen surrealisme? Een kinderfilm, een volwassen horror/musical? Een mix van dat alles zou ik nu zeggen maar zelfs dat vat de film nog niet genoeg samen. Whaaa, leuk! (3,5*)

Genoeg goede drugsfilms maar ik maak het niet vaak mee dat film en realiteit zo dicht bij elkaar komen te liggen als dat ik hier zag. Alles is zo rauw, naar en opgefokt en de sfeer danig uitzichtloos, ongemakkelijk en beklemmend dat ik vaak echt moeite had te geloven dat de acteurs niet echt een groepje drugsverslaafden bij elkaar waren die door een documentaire ploeg gevolgt werden. Nu is het, naar ik heb begrepen, voor hoofdrolspeelster Arielle Holmes deels autobiografisch wat mijn verbeeldingsvermogen alleen nog maar meer te boven gaat. Hoe sterk moet je zijn om op zo'n intens verdrietige manier de meest zwartgalligste periodes uit je leven na te spelen en daarmee zo dicht bij jezelf en waarschijnlijk nooit verdwijnende verleidingen te komen. Nu weet ik niet in hoeverre dit in haar geval reikte maar het is een beetje als of dat je de echte Christiane F ook werkelijk de hoofdrol zou hebben laten spelen in de gelijknamige film, ondenkbaar maar ze doet het, net als de rest van de cast echt fantastisch. Ik heb in die anderhalf uur niemand rond zien lopen die ik geen enorme knuffel zou willen geven, want even los van het feit of deze mensen het zichzelf aandoen of niet werd ik echt geteisterd door een bijna met geen woorden te beschrijven gevoel van medelijden wat vooral sterk opspeelde op de momenten waar de karakters, ondanks de door hun rush veroorzaakte verwardheid wat ze alleen maar langs en door elkaar heen doet praten, even een toenadering in iets kleins vinden maar elkaar vervolgens meteen weer laten vallen als ze vernemen dat er ergens iets te scoren valt. Wat een verrot leven, zoiets wens je niemand toe en ben er ook van overtuigd dat niemand wordt geboren met zo'n toekomst perspectief. Toch zullen de gevoelens van afkeer en mijn vluchtgedrag er niet minder om zijn als er de volgende keer rond middennacht opeens een junkie op me afstapt die om kleingeld vraagt. En juist die gevoelens van ongemak (je ziet voorbijgangers regelmatig uitwijken) van de buitenstaanders en de machteloosheid van Harley zelf weet de film zo goed te vangen. En dat allemaal in mumblecore (dit moet toch wel het ideale bewijs zijn dat dat genre niet compleet mainstream is geworden?) stijl met zo af en toe wat absurde momentjes tussendoor (zag ik daar nou heel vluchtig Vincent Gallo in een bijrol als rabi?) ter relativering en een paar behoorlijk donkere, bombastische soundscapes die gewoon uitstekend werken en je vooral in de opening en de bus sloop scene de rillingen over je rug laten lopen. Zowiezo een paar van de beste scenes ooit als het gaat om muzikale begelijding, vooral de beginklanken zetten direct de toon en het komt alleen maar harder aan omdat de rest eigenlijk redelijk stil is. Nee, laat me maar moeilijk los dit, hopelijk ontstijgt hij het festival circuit nog een beetje want dit verdiend het echt om door meer gezien worden. (4*)

Vier ogen ontmoeten elkaar. Een uiteenspatting van passie volgt. Je wilt altijd en overal bij elkaar zijn. Overal elkaars naam neer kalken. In elkaar overvloeien. Haar schoot is je nieuwe kussen geworden. Je zweert dat je hem nooit meer los zult laten. De rest van je leven lijkt gevult te zijn met uitzicht en hoop. Tot de onvermijdelijke realiteit toeslaat en je elkaar plots voor lief begint te nemen. Uit elkaar gedreven wordt door een verschil in levensvisie of behoeftigheid waar je in al je jeugdige onervarenheid niet mee om kunt gaan. Zoekt naar spanning en antwoorden op al de verkeerde plekken. Klampt je vast aan een illusie die al lang niet meer bestaat. Trekt terug in bij je ouders van wie je allang vervreemd bent geraakt. Vergeet je indentiteit en idealen. Dreigt jezelf kwijt te raken. Ligt dagen lang opgevouwen in de foetushouding waarin je onbeschaamd je tranen laat vloeien en zwelgt in zelfmedelij. Je leert loslaten, alvorens nog een flink aantal keer op je bek te gaan. En vind, als je geluk hebt, jezelf weer terug... Pff, eigenlijk zijn relaties maar raar, je geeft jezelf immers helemaal, en in al je kwetsbaarheid over aan iemand die je weliswaar onbewust weer helemaal uit elkaar kan slopen, maar toch kan niemand zonder, want uiteindelijk wil niemand zijn leven alleen doorbrengen. En dit is eigenlijk precies hoe ik een film over een relatie, in al haar facetten, graag zie. Het heeft al de menselijke herkenbaarheid in zich zonder naief of sentimenteel te zijn, maar is ook weer niet overdreven cynisch en laat genoeg ruimte over voor hoop. Daarbij heeft hij gewoon, ook niet geheel onbelangrijk, het hart op de goede plek. Tevens weer het zoveelste voorbeeld dat vrouwen stiekem veel beter zijn in het regisseren ervan. Ik vind hun gevoels belevingwereld (als dat al een correct woord is) stukken interessanter dan die van een man, die zonder te generaliseren (ik ben er immers zelf één) vaak toch wat beperkter en minder complex is... Mooie film!

Cadeautjes kopen. Voor een verjaar, feestdag of speciale aangelegenheid, in alle gevallen vind ik het ronduit lastig. Zeker als iemand niet echt een specifieke hobby heeft is het een onmogelijke opgave om met iets passends en/of origineels aan te komen zetten. Toch is het het altijd weer waard geweest als je het tot op het laatste moment goed geheim hebt weten te houden en je vol onzekerheid, met of zonder bonzend hart/zwetende handen, dan toch een glimlach op iemands gezicht te zien verschijnen als het uitpakken eindelijk voltooid is. Of het nou je partner is, een goede vriend(in) of een familielid, dat is toch wel een groot geneugte te noemen. Het was lang geleden maar afgelopen week had ik dan eindelijk weer eens zo'n ouderwets moment waar ik mijn vriendin verrastte met een dvd-box waar alle officiele Ghibli's (op Only Yesterday en Ocean Waves na) inzaten. Het was lang zoeken en ik voelde me eerst wat teleurgesteld toen het pakje op de mat kwam vallen aangezien het er wat knullig uitzag en meer naar bootleg neigde dan een echte dvd. Maar de kwaliteit en prijsverhouding waren uitstekend dus mocht ik niet klagen. Bovendien geeft meisje lief helemaal niets om dat verschil, die was alleen maar blij dat ze haar favoriete films nu eindelijk verzameld en voor zichzelf had met nog zeker 10 te kijken titels.

Maar wat loop ik hier nu zoetsappig te flateren vragen degene die de moeite doen dit te lezen zich misschien wel af? Dat lijkt me duidelijk want natuurlijk moet je dan meekijken.

De laatste Ghibli die ik zag dateert nog van 2010, Whisper of the Heart was dat geloof ik, of Kiki's Delivery Service, durf me er niet op vast te spijkeren maar dat het lang geleden was is een feit. Ik meen dat ik mezelf destijds eens had voorgenomen de hele serie in korte tijd te bekijken, wat niet gelukt is. Mijn probleem met animatie-films in het algemeen is dat ik er erg van kan genieten maar mezelf er echt toe moet aanzetten ze te gaan zien en als dit me dat al lukt dan voel ik nooit die ''inside flame'' er meteen een tal van te bekijken, wat ik bij andere genres dan weer wel heb. Toch probeer ik het altijd weer graag en na eerst het vermakelijke maar langdradige en lichtjes gedateerde Laputa was de keus voor mij en aangezien dit uit al de 20 officiele Ghibli's toch wel het luchtigst beschreven staat (en oke, vooruit: onder de 2 uur grens zat) leek dit me de beste voor dat moment...

Ik was er ooit wel eens aan begonnen maar toen stond de wat knullige animatie me wat tegen en werd ik er zelfs een beetje moe van na een tijdje. Dit is helaas niet echt verranderd. In het begin moet het echt heel erg wennen en als je er eenmaal een beetje inzit zie je de charme er wel van in. Ergens wel bewonderingswaardig ook dat ze dit tussen 2 van zulke grote studioproducties in hebben durven realiseren, maar wat het verder zo bijzonder maakt? Ik moest meermaals denken aan die good old Fox-kids series die ik als kind altijd keek, Chin Chan, Life With Louie, en kill me: zelfs een beetje Pokemon Erg ADHD en deadpan vooral met zo nu en dan wat schattige momentjes. Vermakelijk maar eigenlijk meer leuk om op de achtergrond op te hebben staan. Ik vraag me trouwens af hoe het gemiddelde hier was geweest als dit een experiment van Disney was geweest ofzo, aangezien die bij de wat meer kritische gebruikers hier vaak minder goed wegkomen met hun zoetsappigheid en gemakzucht... (2,5*)

Misschien ben ik wat streng, maar anderen zijn ook zeker te mild, kan MHF daar goed in volgen, behoorlijke overwaardering nog voor een release zich heeft aangedaan, doet me een beetje terugdenken aan de massieve omhelzing van Dolan's Mommy verleden jaar, wat ik toen ook niet snapte. Echt heel erg vernieuwend is het allemaal niet, zo deed het me stevig terugdenken aan Clark, en met name diens Bully, bepaalde scenes leken daar bijna kopieën van, inclusief het incest, de flarden van erectiesen natuurlijk de moord. En geheel op haar Vlaams zijn de Dardenne's met een Le Fils ook niet ver weg. Nu is het wel heel erg een beeld van deze tijd vol brutale vloggertjes die mensen voor de kick mishandelen, groeps- verkrachtingen filmen en dit dan vol trots en zonder enig berouw online zetten. Net als bij dat soort nieuwsmeldingen kan ik daar nooit helemaal met mijn hoofd bij en vond ik het allemaal wat te afstandelijk, elk personage is wel in een bepaalde mate apatisch en onverschillig (Kevin is soms wat cartoonesque met zijn woedeuitbarstingen, ik snapte de nog best grote rol van die vriendin die van neef naar neef hopte en uberhaupt de rol van alle andere meisjes die de hele tijd maar een beetje lopen te twirken niet zo?) er is te weinig sturing en het idee dat ik het allemaal al wel eens eerder en beter had gezien overheerste telkens. Misschien heb ik ook wel gewoon te veel films over ontspoorde jongeren gezien of voel ik me vervreemd van kinderen die na 2000 geboren zijn en hun pubertijd heel anders beleven dan ik hem tien jaar geleden doorbracht en speelt dat me soms wat parten bij het vormen van een eerlijke beoordeling, want er was genoeg om nog iets van een indruk achter te laten, zie ook wel dat dit goed in elkaar zit en ik geef meteen toe dat het stukken beter uitgewerkt is dan alle genoemde invloeden, zo goed was Bully immers ook niet. Mogelijk moet het wat groeien. Nu kan ik er even niet meer aan kwijt dan een (3*)

Ik las recent een artikel over de plotseling uit Japan en Scandinavische cultuur ontsprongen modegril het zogenaamde tidying up, of wel mensen die zo minimaal en bezittingloos mogelijk trachten te wonen en door het leven te gaan. Kort erop sprak ik daarover met een vriendin die hier al langer mee bezig was en de wens uitsprak in de toekomst een tiny house te betrekken. Met alle respect natuurlijk, het klinkt allemaal heel romantisch en stiekem zijn we natuurlijk allemaal het meest zen als we ons een kwartier opsluiten binnen de spierwitte muren van het kleinste kamertje van het huis maar ik kan me er weinig bij voorstellen hoe dat iemand op de langer termijn gelukkiger zou kunnen maken. Zelf ben ik een fervant verzamelaar van alles en nog wat dat tweedehands is - dvd's, vinylplaten, stoffige boeken, old school games, posters - er komt geregeld een vracht van binnen - en iemand die echt spullen om zich heen nodig heeft om het gezellig te hebben. Geen materialist maar wel eentje die aan de kleinste dingetjes wel wat emotionele waarde heeft kleven. Zo duurt een zolder opruimen of kast opnieuw indelen hier ook minstens een week. Gelukkig neemt het geen ziekelijke vormen aan, houd ik wel gewoon van een rustig, gestructureerd huishouden en doe ik er verder niemand pijn mee, maar er zijn er wel eens bij geweest die het nodig vonden kritiek te uiten op het feit dat ik al jaren het kaartje van elk door mij bezochte bezochte film in de bioscoop bewaar. Ik op mijn beurt snap dan weer niet hoe makkelijk men bepaalde spullen weg kan gooien, dus gaat die gehele ''less is more'' levenswijze compleet tegen mijn natuur in. Maar goed uiteindelijk zijn we allemaal mensen die ieder iets anders verlangen en bestaat er, zoals met zoveel dingen, geen juiste manier voor, behalve degene die je het meest gelukkig maakt. Ik was dan ook oprecht ontroerd hoe respectvol Nawapol omspringt met beide soorten uitersten, het een menselijker gezicht geeft en hier speelsgewijs een paar keer genadeloos de juiste snaar mee weet te raken. Het is gelukkig geen heel intens drama, al gaat het er in bepaalde scenes misschien net een beetje over wat betreft muziek en uitbundige huilbuien, maar ik heb alweer genoten van zijn zoveelste unieke mix van charme, deadpan en quirky. Mijn filmmaatjes kunnen dit dan ook met een gerust hart op hun festivallijstje zetten, en voor de mensen die nog nooit een Thaise film gezien hebben lijkt me dit een uitstekende introductie. (3,5*)

Die poster was op z'n zacht gezegd wel even opvallend toen ik hem 's morgens vroeg levensgroot in het trapgat van de Doelen zag hangen, haha. Het is aan jezelf of je het met een dirty mind wilt bekijken maar ik vond het met afstand het mooiste stuk uit de film. Gelukkig zijn er wel meer van dit soort mooie sobere plaatjes hier waar je goed aan kunt afleiden dat de regisseur van origine een fotograaf is, misschien wel meer een fotograaf dan een verteller want ik snapte als fan van het hoofdplot niet waarom hij het nodig had gevonden er meerdere verhalen in te verwerken, terwijl die van het meisje dat in huis bleef spoken toch interessant genoeg was om tot de verbeelding te spreken. Dan had je misschien een nog tragere film gehad (het was voor mij overigens de eerste keer dat ik een Aziaat zijn excuus hoorde maken voor het tempo van zijn film) maar ik had het in dit specifieke geval, waar we vooral kijken naar in stilte, tegen hun tranen vechtende, mijmerende mensjes voor wie poëtische tekstschermpjes, zoals we ze kennen uit de doofstomme film, waar nodig het woord doen, niet erg gevonden. Overigens is dit vooral zo'n werk waar je gerust even bij in slaap mag sukkelen omdat je na het ontwaken toch tot de ontdekking komt dat je nog steeds naar hetzelfde statische shot aan het kijken bent, al blijft het specifieke gevoel van hypnose wat je wel eens kan ervaren met een soortgelijke film van Weerasethakul en kornuiten helaas uit. Niet altijd even boeiend dus maar met name het toewerken naar de sterf en tevens eindscene, waar er wat gespeeld is met tijdbeleving gaf me toch even een genadeloze rilling over m'n rug. Beetje een ''net niet'' ervaring dus. (3*)

Waar zijn voorganger veel vuurwerk beloofde maar niets meer dan saaiheid bracht gooit onze grootste trash-held van eigen bodem hier pas echt alle trossen los, want wat een heerlijke pulp was dit zeg!
Ik ging er met veel tegenzin in, geen idee ook wat me ertoe bracht om dit op te zetten, het (voor pulp-maatstaven overigens schandalig lage) gemiddelde beloofde immers ook niet veel goeds maar ik was totaal verrast door de heerlijke mengeling van zwarte humor, absurdisme en een overdosis sick and twistedness. De hoofdprijs gaat echter naar het hoofdpersonage, wat werkelijk een van de meest afschrikwekkende figuren is die ik sinds lange tijd in een film op zag duiken. Hij wist me te doen walgen, fascineren en gieren tegelijk. Maar ook de afwisselend broeierig (ongemakkelijk) als luchtige (hilarisch: die psycholoog/baardaap en nazi-buurman! ) sfeer was meer dan geslaagd. Opmerkelijke, maar filmisch (voor het geval je daar in dit genre over kan spreken) vooral slimme, keuze ook om dit in het zwart wit te schieten, zo deden enkele surrealistische momenten me in de verte wel wat aan Eraserhead/Tetsuo terugdenken en dat is knap! Iemand trouwens enig idee waar dit opgenomen is? Die loods, op het einde deed me wel heel erg denken aan die uit Reservoir Dogs, en dat plus een vluchtige Tarentino-reference, nog andere wie dit is opgevallen? (3,5*)

Mijn hemel, wat een godsgruwelijk, langdradig gedrocht van een film was dit zeg! Echt een ware martelgang om af te zien. Dit soort films zijn mijn inziens de reden waarom er door de massa zo wordt neergekeken op arthouse producties en al har cliche's, want dit is echt in alles gebakken lucht. Er gaat een tergende lamlendigheid vanuit, alsof je de wachtkamer van de dokter of tandarts binnenloopt en er nog tien wachtende voor je zijn die allemaal vol van zenuwen, in afwachting van hun diagnose/behandeling, zijn en noodgedwongen maanden oude tijdschriften doorbladeren om maar geen oogcontact te houden maken. Het veelgeprezen hoofdpersonage zou een complex pallet aan emoties laten zien maar ik vond hem in al zijn mimiek en presence net een mentaal gehandicapte. Vooral hoe hij soms op random momenten minuten lang stilstaat, en naar iets als een hooiberg blijft staan staren, is het net een epilepticus die de hele dag door te lijden heeft onder zijn abcenses, echt de minst geloofwaardige agent sinds Bromsnor van Swiebertje. Om over dat geknuffel maar te zwijgen. En wat hadden die shots van die vagina's nou weer te betekenen? Ze wilde onorthodox te werk gaan maar zonder seks verkocht het niet? Nee, geen al te beste kennismaking met Dumont, het spijt me zeer. Je kan in die tweeëneenhalf uur een hele was weg werken, kijken hoe verf droogt en je koffiezetter ontkalken, allemaal stukken interessanter. (1,5*)

Je zou maar in zo'n verstikkende communicatieloze relatie zitten als de twee hoofdfiguren hier en dan ook nog in zo'n dood, kleinburgelijk dorp wonen waar iedereen over elkaar praat en alles van elkaar weet, ik moet er niet aan denken. Telkens als Dragan weer moest vragen of het nog lang duurde eer zijn vrouw klaar was in de badkamer en ze bij elke ook maar naar een conflict neigende situatie meteen wegliep kon ik de teleurstelling en gevoelens van minderwaardigheid gewoon voelen alsof ik daar zelf stond, en dan die moeder met haar slavinken, brr! Ja, Bakema en Kraakman bewijzen voor de zoveelste keer dat ze de beste acteurs binnen dit genre zijn en dragen hun rollen met verve, het is ook erg voelbaar dat ze in het echt ook iets met elkaar hebben, zo lijken ze elkaar aan te voelen. Maar ook cinematografisch is het eerste uur een nare maar beklijvende ervaring, bekoelde en statisch, zwijgzame shots die wel wat aan Nanouk Leopold haar films deden denken, zonder daar ook meteen een directe kopie van te zijn, laat dat duidelijk zijn. Maar toch gaat er ergens iets mis. Een uitbarsting kon natuurlijk niet uitblijven maar het haar aan het bed ketenen en gedwongen laten eten voelde zo debiel ongeloofwaardig aan. Hij had naar haar ouders kunnen stappen of die dokter, zelfs bij haar weg kunnen gaan voor een tijdje en het haar zelf uit laten zoeken, maar van alle opties kiest hij de meest extreme. Nu doen mensen idiote dingen in dit soort situaties maar het ging er bij mij gewoon niet in. Zowiezo had ik het af en toe ook wel wat meer van Sandra's kant belicht zien worden want het was nu wel erg makkelijk een hekel aan haar te hebben. Het vervolgens compleet afgekapte eindshot in dat ziekenhuis houd het dan helemaal van een voldoende af. Meneer de filmmaker, what where you thinking? (2,5*)

Mooi dat Camera/Japan met hun jubileum de vrouwelijke regisseur eens wat meer in de schijnwerpers hebben gezet, deed mij even nadenken over hoeveel ik er eigenlijk kon, en kwam eigenlijk enkel bij Kawase en Ogigami uit. Een retrospectief van Tanada was dus wel een mooi startpunt voor een zoektocht naar meer talent van dat kaliber, ironisch genoeg deden de twee kortere films die ze hiervoor maakte en ik een dag eerder zag nu niet bepaald een vrouwelijke hand vermoeden, beide charmant genoeg voor een voldoende maar vooral op seksueel gebied vrij plat en meer vanuit het oogpunt van de man. Dit lijkt me dan een mooiere kennismaking, veel meer een sleutelfilm die wat meer onder de oppervlakte gaat zitten van wat ze werkelijk in haar mars heeft, al kan ik er tot nu toe nog geen lijn in zien. Yû Aoi is als altijd geweldig en de film heeft een lekker voortkabbelend tempo. Niet te zoet en niet te zwaar: perfect er tussen in met een wat realistischere inslag dan de meeste van dit soort werkjes die toch de neiging hebben te verzanden in dromerige naïviteit. Ik vermoed dat Cowards Who Looked at the Sky nog net een beetje meer mijn ding gaat zijn, dus die heb ik ook maar even geladen. Denk trouwens dat dit een een mooie instapper is voor iemand die nog nooit een Japanse film gezien heeft en niet direct aan de Kitano en Kurosawa wil.