Opinions

Het scheelt niet zo heel veel maar toch vind ik het te zot voor woorden dat kwa-gemiddelde, Ex-Drummer hoger aangeschreven staat dan deze hier, waar ED een aardig ambitieuze poging tot filmmaken was werd dit voor mij toch wat verpest door de nogal vervelende platvoerse grappen die teveel overheersten, mede daardoor heb ik deze destijds dan ook maar links laten liggen, tot ik al die hoge cijfers zag verschijnen, daar moest toch wel iets interessants achter schuil gaan, maar het plot sprak me niet bijster veel aan en aangezien mijn huidige to-see lijstje tot steeds blijft groeien compleet uit het oog verloren, heeft hij hier naast festivals wel gedraait of heb ik dat compleet gemist? Pas nadat hij in een discussie drie keer de revue was gepasseerd toch maar besloten hem een kans te geven. En wat ben ik daar blij om want dit is echt oneindig veel beter dan eerder genoemde. Mortier levert hiermee een veelbelovende opvolger af en bewijst zich, iig op cinematografisch vlak, te kunnen meten met enkele van mijn favoriete cineasten, als oa Noe. Wat meteen opvalt is die sfeer, die nare, ongemakkelijk, uitzichtloze, maar vooral kille sfeer, je houd ervan of niet en als je niet juist gestemd bent kun je maar beter helemaal een end wegblijven want anders zou het nog eens heel verkeerd kunnen vallen. Mij zoog het echter op, van begin tot einde, tussendoor waren er weliswaar enkele momentjes waar mijn aandacht iets verzwakte, maar die waren te klein om echt invloed te hebben op mijn eindoordeel. Geweldig gespeeld, uitstekende score en dat eind ja, ik hoor er veel over klagen hier maar ik vond het persoonlijk wel even fijn na al die ellende toch even een luchtig rustpuntje, zodat je er niet compleet verslagen uitkomt. Jup, na Loft, Wind Blows en Van Groeningen zijn films, bewijst dit mij voor de zoveelste keer dat Belgie een van Europa's meest interessante filmlanden is, stelt me zelden teleur, kunnen wij Nederlanders nog best wat van leren. Overgens nog een grappig detail, Montorsi hield het eerder al aan, maar het viel mij ook op dat de meeste, of allemaal? Metro-scenes in Rotterdam geschoten waren. Best wel vaag om het ene moment naar iets te kijken dat mijlenver van je af lijkt te staan en dan opeens locaties tegenkomen waar je zelf regelmatig voorbij bent gelopen. Zou dit de bedoeling geweest zijn of dacht Mortier soms dat niemand het door zou hebben als er met koeienletters borden met Marconi en Wilhelminaplein (bekende stations hier) voorbij zouden komen? Gelukkig zijn dit bij elkaar nog geen 5 minuten van de film, maar ik kon er als Rotterdammer wel om lachen, zou handig zijn: zo'n directe (ondergrondse) lijn naar Brussel en Antwerpen, hehe! (4*)

Er is weinig op het gebied van horror wat mij nog echt angst aan weet te jagen, maar van een urban myth als de snuff-film wil ik nogal eens de koude rillingen krijgen. Het idee dat er ooit, enkele tientallen jaren geleden, ergens in een donkere stoffige kelder wat zieke figuren zo'n filmpje hebben opgenomen dat later misschien wel ergens in een oude doos op zolder, door een nietsvermoedende ziel, teruggevonden zal worden vind ik vreemd genoeg enorm fascinerend. Het liefst wil je er zo ver mogenlijk vandaan blijven maar diep van binnen kun je jezelf bijna niet beheersen er naar kijken, met elk mogenlijk trauma van dien. Brr! Een hele film over dit onderwerp en het twisted wereldje erachter leek me dan ook eindeloos boeiend. Maar wat vooral in het eerste uur een uitstekende triller was wordt een beetje om zeep geholpen door een nogal clichematige afbeelding van de (underground) pornoindustrie (alsof iedereen daar in in leren pakjes huishoud, zich schuil houd in obscure schuurtjes en foto's van kleine kindertjes verkoopt) en een vreselijk overacterende Cage (die speech tegen die opperbaas was inderdaad om te janken!) Het einde werd veels te lang gerekt ook en daarmee steeds ongeloofwaardiger. Nja een (3*) nog, maar had zoveel beter kunnen zijn als de Hollywood-formule niet zo geforceerd was doorgedrukt...

Net als Haute Tension een nagelbijter van jewelse, deze gaat zelfs nog een graadje verder. Zoiezo zijn Franse horrors altijd een verrasing! Zou het haast een genre opzich noemen als je het vergelijkt met die voorspelbare, omgeinspireerde Amerikaanse troep dat ieder jaar met hondertallen uit de lucht komt vallen. Deze film was weer erg stijlvol en controversieel, de maker zoekt ook duidelijk de grenzen op en balanceert vaak maar net op het randje. Bij vlagen zelfs weerzinwekkend en het is echt lang geleden dat ik dat van een film kon zeggen. MIsschien ook wel een beetje makkelijk scoren zo met een zwangere vrouw in de hoofdrol, maar het werkte wel. Simpel maar treffend verhaaltje ook, jammer dat ze de vrouw's motieven zo nodig uit de doeken moesten doen, het was toch een stuk treffender geweest als ze dat aan de fantasie van de kijker over hadden gelaten. Hoewel ik moet zeggen dat de ontknoping nog als een grote verrasing kwam hoor. Wat ik wel een minpunt vond was dat het af en toe wel erg over-de-top en flink ongeloofwaardig was. Ik bedoel komop zeg: alsof die vrouw in haar eentje, zonder moeite al die mensen (inclusief een corps agenten) om weet te leggen. De acties van Sarah waren negen van de tien keer ook flink dom te noemen, ze maakte het zichzelf op een gegeven moment ook wel erg moeilijk ook, die baby had ook allang dood moeten zijn met al die stress en dat bloedverlies. En als je denkt dat je alles hebt gehad was er nog dat moment met die zombie die dat (onsterfelijke) mens aanviel. Extreem cool in beeld gebracht hoor met dito muziek, maar serieus, WTF!! Hoe verzin je zoiets? Afin laat ik de film hier vooral niet op af gaan rekenen, heb ik bij HT immers ook niet gedaan destijds, het is dan weliswaar vrij serieus bedoeld en dus ook zeker geen slasher maar ik heb er verder gewoon optimaal van genoten en daar gaat het toch om bij dit soort werkjes, ik stel doorgaans ook nooit zulke hoge eisen aan horrorfilms. Daar komt ie die dus maar weer mooi mee weg. Die eindscene waar die psychobitch de baby uit Sarah's buik sneed was toch wel erg ziek te noemen, dat moment kwam kwa extreemheid zelfs een beetje in de buurt bij de brandblusser scene uit Irreversible. Verder nog een pluim voor de ijzingwekkende sfeer, zenuwslopende score en coole (*uhum* scene met sigaret *uhum*) montage. Tevens (net als bij HT) was dit weer een mooi ode aan een tal van klassiekers: Halloween, Black Christmas, When a Stranger Calls ze flitste allemaal door mijn gedachte heen tijdens het kijken. Een waar walhalla voor de kenners onder ons dus...

4 sterren

Naar aanleiding van een wel erg geslaagd filmfestival ben ik samen met misterwhite een soort filmladder gestart waar we hebben afgesproken elke week een film te zien om die vervolgens na te bespreken. Ieder mag om de beurt een titel kiezen die we dan vervolgens samen of individueel bekijken, welke dag we dit doen maakt niet uit als het maar binnen de week valt. Het idee erachter is dat we elkaar daarmee scherp en enthousiast houden voor cinema en ondertussen ook motiveren genres, stijlen en landen waaruit we normaal maar weinig tot niets zien of die we op een laag pitje hadden staan te (her)ondekken.

Voor mij was dit de Franse new wave waar ik meer een haat dan liefde verhouding mee heb, wat geregeld in discussies ter sprake kwam en waarvan ik merkte dat ik mijn aversie niet echt goed meer onderbouwen kon, zeker niet toen zei die voorheen medestanders waren ook opeens begonnen te zwichten. Met enkel het wat grauwere werk van voor de hand liggende namen als Godard, Bresson en Truffaut in het achterhoofd, maar de stills die ik van deze film tegenkwam vond ik zo cool en voorspelde zoiets anders dat er geen twijfel over bestond dat dit mijn eerste keuze ging worden.

Helaas bleek het opnieuw geen al te groot succes en noem ik met die stills, naast de decors ook meteen het grootste pluspunt van de film want visueel was het leeuwendeel indrukwekkend. Het gaat me te ver het kunst te noemen maar als ik een foto roman tegen zou komen met daar in een mooie samenvatting van vooral de genoemde scenes (en de achtervolging in de fabriek) dan zou ik die meteen aanschaffen.

Vooral het kleurencontrast is oogstrelend. De spierwitte kamer met de naakte dame waar je gewoon niet weet waar te kijken zoveel felle kleuren komen op je af. Van het vuurrode bloed tot het pikzwarte schaamhaar (hehe!) en dan dat Mondriaan kubis vormige interieur. Wat heerlijk 60's!

Ook de eerste keer dat ik het enthousiasme voor blueray een beetje snap want als kleurgebruik zo belangrijk is dien je het wel te bekijken zoals het bedoeld was en is restauratie geen overbodige luxe natuurlijk. Blij dat ik hem in die rip gezien heb dus. Voor de rest van de film maakte het niet bepaald uit though want inhoudelijk kon ik hier weer eens weinig mee. Dit keer geen politiek gedoe en spaarzame tekst (dank u heer!) maar wel weer de om je oren vliegende pretenties. Die kun je hier opzich wel wat makkelijker negeren door gewoon in de trip op te gaan maar daar is het uiteindelijk toch te weinig een echte trip voor met to much herhaling en moeilijkdoenerij. En als het meedrijven dan wel voor een minuut of tien lukt stuit je plots op zo'n strandscene bijvoorbeeld, die ik in haar geheel als storende factor ervoer omdat ik ze niet in de sfeer van de rest vond passen, en ergens op dat stuk ben ik mijn aandacht ook wel gedeeltelijk kwijt geraakt en was de wijzer van mijn klok, nog niet wetende dat ik niet ver van het einde verwijderd was, toch even iets interessanter.

Nee, ik ben als een kind zo blij met de aanwezigheid van gebruikers als McSavah en beavis wiens lijsten me bij dit soort eigenzinnige filmpjes brengen maar helaas voor jullie kan ik niet overal in mee gaan...

Tussen nu en niet zo'n al te lange tijd Jodorowsky's Holy Mountain (waarvan ik verwacht dat het iets soortgelijks gaat zijn, maar dan weirder?) ook maar eens bekijken. En ik duim er maar alvast voor dat ik nadien niet bij jullie op de zwarte lijst komt.