Opinions

Het staat compleet haaks aan mijn mening maar wat een tergende (misplaatste) soundtrack hier zeg. Het was nog nooit eerder gebeurd dat ik letterlijk onpasselijk werd van film muziek maar hier zweepte de viool en cello partijen zo enorm aan dat het voelde alsof mijn hoofdhuid met de minuut strakker en strakker getrokken werd. Ik weet niet of het was omdat ik in de bioscoop keek, waar het geluid toch een stuk harder is maar ik ben bij genoeg concerten geweest waar oordopjes verplicht waren en niets kwam in de buurt van de laatste tien minuten van deze film. Ik krijg nog de rillingen als ik er aan terug denk. En het opende nog wel zo mooi met dat Cocteau Twins/Julee Cruise achtige nummer.

Inhoudelijk is het vooral een aangenaam rommeltje. Mizui's ambitie schijnt stevig door, maar ze lijkt niet echt te weten wat ze ermee aan moet. Die stukken in dat bos zijn er zwaar over, tegen het kitscherige aan, terwijl ze eerder juist zo subtiel te werk ging en goed uit de voeten leek te kunnen met de beperkte middelen die ter beschikking waren. De grimmige, zwaarmoedige ontwikkelingen voelen dan ook wat misplaatst tegenover het luchtige, bijna schattige, begin, alsof je van de een in de andere film valt.

Toch heb ik met best wel wat bewondering zitten kijken, mooi hoe ze haar eigen ervaringen met seksueel geweld toch nog zo creatief in beeld heeft weten te vatten. Denk ook dat het beter ter uiting was gekomen met een half uurtje aan speelduur erbij. In de huidige vorm is de sfeer alleen sterk genoeg voor een (3*)

Sterk, erg sterk! Film deed mij een beetje aan als een kruising tussen de Loach klassieker Kes, kwa vertelling, en het al even rauwe Gummo van Korine, maar dan nog een graadje beter zeg maar. Ik had wel vreselijke moeite om erin te komen, die platte Scotse accenten waarmee de gehele cast sprak zijn soms maar nauwelijks te verstaan, het leek soms wel een hele andere taal, en dat is jammer omdat je, ik keek zonder subs, dan ook een hoop mist, in die andere van Ramsey die ik die dag ervoor al zag was het ook, hoewel daar minder in gesproken werd, dus ik had het eigenlijk wel kunnen weten. Maar goed dat kon de pret voor mij ook niet bederven verder want ook zonder de dialogen is dit heel indrukwekkend. Ramsey is er door middel van hele eenvoudige maar sterke nare, grijze shots in geslaagt een heel uitzichtloos sfeertje te creeeren. Het begint al treffend met James die in het gordijn verwikkelt zit, een scene die symbool staat voor het verstikkende bestaan van de personages. Prima rolverdeling, vrijwel iedereen deed het wat mij beterft uitstekend, al is het natuurlijk vooral de jonge Eadie die er voor me uitsprong, lijkt me geen makkelijke rol voor een kind om te spelen. Boeiende personages ook, als het naieve meisje dat opzoek is naar liefde, het nergens vind en zich telkens weer laat misbruiken. Prachtig en vertederende scene ook waar de twee als kleine kinderen bij elkaar in die badkuip zitten en lol maken. Maar ook momenten als James die in de nog leegstaande nieuwbouwijk een plek vind om zich terug te trekken van zijn omgeving, ik als kijker ervoer het op dat moment ook als een waar paradijs. heel triestig ook wanneer hij later terugkomt en het opeens bewoond is. Vervolgens zijn er nog wat grappige visuele stukjes tussendoor als de rat die in vriendje Kenny's ruime fantasie een balontocht naar de maan maakt, erg leuk gevonden vond ik dat! Van het einde daarintegen kreeg ik een flinke brok in de keel, ik lees hierboven dat het einde niet beter is dan het gemiddelde Hollywood happy end maar dat is absoluut onzin en ik geloof ook niet dat je het helemaal begrepen hebt ook als je dat zegt. Het eindshot van de verhuizende familie is enkel hoe James het gewilt had, waarschijnlijk een fantasie/droom/wens die al die tijd al in zijn hoofd spookte. In werkelijkheid pleegt hij zelfmoord door in het kanaal te springen. Prachtig!
Voor het eerst sinds een hele lange tijd ook dat ik weer eens naar de aftiteling heb gestaart en hem ook daadwerkelijk heb af laten lopen, tevens mooie muziekale begeleiding ook onder het bevroren, haunting, eindshot.

4 sterren

Ligt het aan mijn gevoel voor humor of was dit af en toe werkelijk hilarisch? Die moeder was soms gewoon net een typetje. Eerdere al aangehaalde voorbeelden als de vastende hond, die sekte (blote voeten op het gras tegen chronische pijn?) de feest-manderijn/sla-burritto, enkele ideeen (hersentumoren door vis, vlees met heroine vergelijken...) en ga zo maar door. Ik lag werkelijk dubbel! Maar ook de (aandoenlijke) stukken met Tom en zijn vrijgevochten vriendinnetje tussendoor: ik had er de grootste moeite mee te geloven dat dit ventje al echt (bijna?) 15 was. Echt een enorme boeiend onderwerp dit, waar je niet zo 1,2,3 een mening over klaar hebt: fascinerend op een zieke manier! (3*)

Ze zeggen dat je je eerste liefde, hoe graag je dat soms ook wilt, nooit zal vergeten en die altijd een blijvende indruk zal maken op de rest van je leven in met name je beleving van liefhebben/houden van, en dit is misschien wel de meest volwassen film over dat onderwerp die ik tot nu toe ben tegen gekomen.

Wat een sterk in hun schoenen staande personages vooral, die alle loskomende gevoelens van weleer de baas kunnen blijven, niet met al te veel wrok terugkijken op hun tijd samen en hier gewoon over kunnen praten met hun huidige partner zonder enige vorm van jaloezie. Je moet dan ook geen grote romantische gebaren verwachten want het zijn vooral de kleine momenten, als het liedje van die vader, de spontane dansavond en het voorlezen van de brief, die het geheel betekenis geven. Ben dan ook bijzonder blij dat ze de flashbacks van hun aandoenlijke kalverromance hadden bewaard voor de tweede helft en er niet mee waren begonnen zodat de hopeloze romantici onder ons toch nog wat konden zwelgen in melancholie, al was het in dit geval maar een droom. Want soms is en mag het ook niet meer zijn dan dat. (3,5*)

Stelling: een van de weinige grote-regisseurs van eigen bodem waar ik nog nooit iets van had gezien. Jarenlang ben ik benieuwd geweest naar zijn werk en nu dan eindelijk, na lang zoeken, hier gister op gestuit: blijkbaar zijn meesterwerk ook, volgens de (intellectuele) kenners? In de boeken/stukken die ik ooit las over de geschiedenis van de Nederlandse film werd hij in ieder geval altijd flink opgehemeld en zelfs omschreven als onze grootste cineast. Hier op moviemeter is de beste man, afgaande op de gemiddeldes. blijkbaar niet zo geliefd: ik vroeg me altijd af waarom en hoe het contrast ''liefde/haat'' zo groot kon zijn, maar zo vreemd is het dus niet gezien zijn kille en minimalistische stijl. Ik heb normaal gezien een hekel aan de term ''on-Nederlands'' maar hier is ie toch een keer mooi op van toepassing want vooral kwa shots is dit werkelijk wereldvreemd in vergelijking met hetgeen waar ''de horde'' in het decenium 70/80 mee bezig was. Wellicht dat andere buitenbeentjes als Ditvoorst, Zwartjes (?) en Zuiderbuur Harry Kümel in de buurt kwamen, maar de sobere look, zwijgzame aard en vooral het constante gebruik van donkere fade in/out close ups doen toch eerder vermoeden dat dit een of andere verdwaalde Oost-Europese productie betreft. Kwa verhaal deed het me echter niet zoveel: ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik een lichte hekel heb aan historisch gesette verhalen/biopics en vooral de periode waarin dit zich afspeelt kan me nauwelijks boeien, evenals de ''persoon'' Rembrandt zelf. Heb als kind (in mijn geschiedenis-liefhebberij-fase) wel even een korte fascinatie voor hem (en zijn ''Nachtwacht'') gehad en ik had tot mijn eigen verbazing, grappig genoeg, nog enkele kleine detailtjes als de namen van zijn eerste vrouw, minnares(sen) en zoon, onthouden, maar over het algemeen vind ik hem maar wat overschat. Neemt niet weg dat ik het een uiterst fascinerend werkje vond en het me toch wel over de streep heeft getrokken om Stelling's oevre eens wat verder uit te gaan pluizen. Het aanschaffen van de dvd-box gaat me te ver maar als ik hem ooit eens ergens zou kunnen lenen of iemand zo lief is hem in de pakketservice te droppen dan zou dat erg tof zijn! (3*)

Ben altijd bereid dit soort films heel wat te vergeven zolang ze niet pretenderen de volgende Citizen Kane te zijn, als ze dan ook nog eens zo schattig zijn als de eerste helft hier was wordt ik enigzins blind voor de in feite oppervlakkige formules, maar dat idiote einde gooide daar een flinke domper op. Nu was de Engelse voice-over al of dat er punaises in mijn oren zaten waar om de 5 seconde stroomstootjes door gegeven werden en is de tweede helft in New York op z'n minst eigenaardig te noemen, maar dat had nog wel enigzins iets charmants. Stiekem best grappig hoe Japan Amerika lijkt terug te pakken door nog meer over de top om te gaan met cliches en stereotypes. Maar wat moet er in je sake hebben gezeten als je zo'n tragische ontwikkeling in zoiets banaals over doet gaan. We hebben het hier over subtiel drama dat omslaat in een Matrix achtig vuurgevecht. Ja lieve filmvrienden, u leest het goed. Het getuigd van zo'n bizarre wansmaak dat ik het niet snel in mijn hoofd zal halen iets anders van Tsutsumi op zal zetten.

Als de scenes in Japan niet zo heerlijk waren geweest zag het er niet goed uit maar gelukkig zijn die, als gezegd, onweerstaanbaar en viel er toch ook nog genoeg te genieten. Voor Hirosue is de kwijl smiley uitgevonden en ik kreeg direct zin om mijn camera weer op te pakken en van alles wat ik tegenkwam foto's te maken. Helaas wonen we in Nederland waar zes keer per week grijze wolken domineren en kom je daar al snel van terug. Wat mijn verlangen om ooit Japan te bezoeken alleen maar groter maakt. Tot die tijd zal ik dit soort feel-good werkjes maar in de arm moeten blijven nemen. Grappig trouwens dat ik achteraf moet lezen dat dit een soort prequel is op Heavenly Forest. Plot is hetzelfde en de twee hoofdpersonages hebben dezelfde naam, alleen is het daar allemaal een stuk zoeter. Wat ik in dit geval prefereer.

Voel me wel een beetje eenzaam hier tussen al die hoge stemmers. Waar ik normaal gesproken het gekste Asian new wave spul prima trek laat het werk van Yoshida me een beetje koud, het koste me drie dagen eer ik hier eenmaal doorheen was omdat ik telkens weer mijn concentratie verloor, terwijl ik toch redelijk fit was. Vond dit visueel best indrukwekkend, voornamelijk omdat het me aan niets deed denken wat ik ooit eerder zag (misschien I Am Cuba maar dan een stuk minimalistischer?) verder kon ik hier eigenlijk weinig mee, iets dat ook gold voor The Affair, de extra film op de dvd (titel even kwijt) en de eerste helft van Eros + Massacre, afstandelijkheid en moeilijk-doenerij to de max. In tegenstelling tot die andere twee sprak deze me, op een manier die ik vreemd genoeg niet nader kan verklaren, in zoverre aan dat ik hem wanneer de tijd er rijp voor is zeker nog eens een kans wil geven, vanwaar mijn nog redelijk hoge cijfer na zulke tegenstrijdige woorden...

Kom ik vanavond expres een uurtje eerder bij m'n filmhuis aankakken, compleet in de veronderstelling dat het propvol zou zijn, het was immers premiere daar en Van Sant is nou niet bepaald een onbekende naam, dus wilde ik toch verzekerd zijn van onze kaartjes. Bleek er geen hond in die zaal te zitten, met mijn gezelschap meegerekend telde ik net 4 koppen. Ook nog maar 7 stemmen hier, inclusief die 2 berichten hierboven van al ruim een maand geleden. Waren al zijn fans soms gezellig samen op vakantie ofzo? Grieperig misschien, kan ook? Zal mezelf geen die-hard noemen, ben vooral liefhebber van z'n experimentele werk en het kwam vandaag toevallig mooi uit zo, maar vond het op z'n minst raar. Afin, heb Milk, wat volgens mij weer een wat grotere film van hem was, nog steeds niet gezien inmiddels maar vond dit kwa stijl nou niet bepaald typerend voor zijn verdere staat van dienst: zowel voor groot (Will Hunting) als klein (Elephant) niet. Dit was, sja hoe zeg je dat? Best onopvallend! Veel hadden hem gemaakt kunnen hebben zeg maar. Visueel wat gewoontjes vooral. Ik zelf heb nu bijna alles gezien maar als ze het me niet verteld hadden van te voren had ik het niet kunnen raden, dat hij van hem was dus. Wel even erbij zeggen dat ik dat absoluut niet op de film af wil schuiven. Vond hem juist erg mooi en lief: sympathiek verhaaltje, integere personages, beide zo gek als een deur maar toch van vlees en bloed, precies zoals ik ze graag zie! En het belangrijkste: weinig tot geen sentiment wat toch knap is met zo'n zwaar thema, moest er nogal vaak bij aan Harold and Maude denken trouwens. Geniale twist ook waar halverwege opeens het roer werd omgegooid. Eindes zijn altijd een beetje moeilijk bij dit soort filmpjes, zo ook hier: perfect was het dan ook zeker niet, maar het paste en dat was voor mij genoeg! Opvallende keus ook om Nico (Fairest of the Seasons) op de aftiteling te zetten, goed voor een gezonde doses kippenvel! Eindoordeel: niet super orgineel dus, daarvoor moest ie tegen TEveel persoonlijke favorieten opbotsen, maar absoluut de moeite waard! (3,5*)

Al een flinke tijd geleden dat ik iets van Hiroki zag maar het voelde meteen weer vertrouwt aan, naast Tsai, Iwai en Koreeda toch wel een van mijn favoriete ''serieuze'' Aziatische regisseurs. Die opener: een onafgebroken tracking-shot (bijna 10 minuten lang!!) van een verdwaasde vrouw die door het grotesque Akihabara heenloopt is er meteen eentje om in te lijsten, ik zat er direct in. Wat ik vooral erg bewonderenswaardig vind aan de man zijn stijl is dat hij nooit echt heel verfijnt te werk gaat. Soms schokt de camera echt vreselijk en zijn de shots nogal onscherp, maar dat draagt juist bij aan het realisme. Maar ook het bijna totaal ontbreken van muziek vind ik een goeie zaak. Zo'n shot van Hikari die bijna 5 minuten lang zit te huilen in een donkere ruimte waar het geluid van het snikken na een poosje echt ondragelijk word (Vive L'amour, anyone?) prachtig, prachtig! Eenzaamheid in de grote stad is ook echt een thema dat me altijd zal blijven boeien. Als ik dan toch een minpuntje zou moeten noemen is het de rol van de man, wiens verhaal er wat ongelukkig tussen gesmeten werd ergens tegen de laatste 20 minuten aan. Imponerend stuk om te zien hoor, die wandeling langs dat door ''de aardbeving'' verwoeste landschap, maar ik kon op dat moment de geslaakte zuchten van mijn mede-festivalgangers goed begrijpen, het was gewoon een beetje teveel op dat moment. (3,5*)

Aanvankelijk vond ik hem beter maar na een paar dagen bezinken toch maar met een halfje verlaagd.
Ik had, op de stills afgaande, waaronder die hierboven, zowiezo een veel weirdere film verwacht. Niet dat het nu zo normaal was allemaal maar het tempo ligt vooral in het begin wel erg laag, al kon ik een lachsalvo niet onderdrukken tijdens die veels te lange autorit tussen vader en dochter, haha. Het is verder ook geen enorme verrassing wat ze met die man van plan waren maar de visuals waren des te toffer, de liefhebbers van de neonstrobes uit Spring Breakers kunnen in elk geval hun geluk op, en dan bespreek ik meteen de meest tofste scene van de gehele film. Leuke uithaal ook naar het overmatige selfies schieten (lol!) en het subplot met die alien hield het ook wel spannend. Spijtig genoeg gaat het daarna weer wat in de sleep om vervolgens nog te eindigen met een vrij tof lang donker shot met van een klein meisje met een neon bril en wat voorbij rijdende auto's, niets meer dan dat . Aargh, leuk, maar iets te lang met net iets teveel onnodig breed gerekte scenes en het heeft helaas niets weg van de magische films uit de Ratanaruang stal, waar Prabda voorheen voor werkzaam was als ik dit tijdens de Q&A goed begrepen heb.

Och Frank (Rabbit) is gewoon een verre neef van de regisseur joh!

OT: Mentaal verkracht voel ik me! Een genadeloze aanslag op je IQ is dit! Echt een voorbeeld van hoe het dus niet moet! Wiseau is zonder enige twijfel het grootste stuk wantalent dat ooit in filmland heeft rondgelopen, twijfel er alleen nog een beetje over op welk vlak (regie, schrijf of acteergebied) het meest? Och waarom ook niet: alledrie gewoon, niet te geloven zeg! Kerel ziet eruit als een ex-boxer die iets van tien beroertes heeft overleeft en al sinds kinds af aan heroine spuit, zo'n lelijk en uitgestreken smoelwerk heeft hij. Z'n accent/manier van spreken maken het nog een stuk dubieuzer. Wie is die gast en uit wat voor gesticht hebben ze hem vrij gelaten? En nog belangrijker, welk weldenkend persoon heeft hier ooit geld in gestoken? Ik had al wat beruchte voorstukjes gezien waar ik toen rijkelijk om heb kunnen lachen maar om dit anderhalf uur aan te moeten zien is toch echt teveel gevraagd, vond het best wel een marteling en heb meerdere malen overwogen hem gewoon uit te zetten. Het is niet alleen pijnlijk slecht en onbedoeld grappig, maar ook nog eens dodelijk saai! Er valt met de beste wil van de wereld ook geen goed woord over te zeggen, werkelijk iedere scene is een aanfluiting en je vraagt je telkens weer opnieuw of of het nog dommer kan worden. Kan me ook nauwelijks voorstellen dat het allemaal expres gedaan is en ja misschien is dat wel wat het voor sommige zo grappig maakt? Zal niet ontkennen dat ik in het begin nog wel wat heb zitten giechelen maar hoe dit ooit aan zijn cultstatus is gekomen? It beats me! Van een Troll 2 of Plan 9 (Ed Wood) snap ik het dan nog wel, maar hier... Nou vooruit een krappe (1*) dan maar, omdat het me hoop geeft en motiveert het zelf ooit beter te doen!