Opinions

tsjah, toch wat kort, door de bocht en had vooral verder gekeken.

Aaron Katz is de mooifilmer onder de Mumblecore directors, dat heb ik inmiddels ook wel door. Minimalistische soundtracks, voorbijtrekkende landschappen en een sfeervol tempo. Dit heb ik elders nog niet gezien, dus als je er naar zoekt in dit genre, wens je veel succes verder dan. Je moet het hier toch vooral hebben van een menselijke sfeer, mooie dialoog en herkenbare situaties. Verder vrij vaak een lelijke filmstijl en slecht geluid, maar de menselijkheid zou dan moeten compenseren.

Van herkenbare situaties is in deze film niet echt sprake. In het begin van de film zijn er inderdaad veel relatie verwikkelingen en die blijven wel als een rode draad door de film lopen. Toch ligt de nadruk vanaf het begin al meer op het op de hak nemen van de filmindustrie en dan met name het horror genre.

Een man met een zak over zijn hoofd als killer? Als je er over nadenkt is het namelijk erg grappig, maar stel je voor dat je in een donker bos iemand tegenkomt, eenvoudig met een zak over zijn hoofd, volgens mij zou ik schrikken. Met dat gegeven, werken de 4 vrienden ook.
In het begin word dus wel gepraat, maar dus weinig bijzonders gezegd, maar later valt me vooral erg op dat *zonder al te veel te spoileren) The Blair Witch Project erg op de hak genomen word. Ook het einde laat niets te wensen over en maakt het horror gegeven belachelijk, doordat de killer gewoon helemaal nep blijkt te zijn . Erg leuk.

Wat me tegenvalt, is het gebrek aan achtergrond. Mublecore staat bekend om mensen die elkaar net pas kennen of ontmoeten en dan wat gaat praten, dan is het logisch dat ze wat doelloos praten en gaandeweg meer te weten komen. Echter, hier kennen de 4 vrienden elkaar al een hele tijd en nog heb ik het idee naar lege karakters te kijken.
Wat dat betreft kun je een groot gedeelte van de positieve kritieken van hierboven vergeten, want ik vond de personages gewoon leeg. Wie zijn ze? Wat hebben ze meegemaakt? Hoe kennen ze elkaar? Hoelang kennen ze elkaar?

en beetje half om half dus. Aan de ene kant een redelijk geslaagde satire (al niet bewust?) op het horror genre, aan de andere kant was er totaal geen binding met de personen, hoe zeer je die ook hoorde praten in het eerste stuk.

Mijn 3e Godard, na Une Femme Est une Femme en Pierrot le Fou, maar hier voel ik het niet zo.

Mooi simpele romantische komedie weer, met wat noir- en misdaadelementen erin. Echter, het is vaak wel erg conventioneel. Waar zijn de leuke taalspelletjes, absurde gebeurtenissen, bizarre narratieve structuren en aparte montage? Als het er al is, dan in zeer bescheiden vorm. Een aantal scenes springen er zeker uit, maar de algehele feel van de film blijft toch wat bedaard.

De keuze voor zwart-wit is begrijpelijk, gezien de setting, maar het maakt de film toch wat matter. Geen bonte kleuren en aparte spelletjes met lichtinval. De film wordt er haast wat minder levendig en minder vrolijk door.

Blijft over een film die makkelijk weg kijkt en nergens vervelend wordt. Een aantal aparte spelletjes met de geluidsband helpen de film ook zeker frisser te houden. Dan is er ook nog altijd Anna Karina, mooi als altijd.

Ik zal het wel niet snappen, of voelen, maar dat maakt niet uit. Mijn vertrouwen in Godard is nu niet perse minder geworden, ik kijk gewoon weer verder, maar wel in kleur graag en iets chaotischer mag ook wel weer.

Toch wel een stuk minder dan Metropolitan.

Waar die film een ietwat cynische toon had op het luxueuze leven van jongeren en veel meer de satire kant op ging, IS deze film gewoon wat stoffig door het leven van mannetjes in pakjes en vrouwen in elegantje jurken met champagne.

Dialogen en humor zijn nog steeds droog. De film gaat alleen veel minder zelfbewust met de dialogen en de omgeving om. Zoals hiervoor gezegd, word het dan al gauw wat stoffig.

Ook had ik het idee, dat de band tussen de personages niet zo sterk was. Een beetje afstandelijk.

Geweldige film!

Rourke kan maar niet kapot als destructieve zuiplap die maar door en doorgaat met zuipen en knokken. Onderwijl weet hij ook nog eens de ene slimme oneliner na de andere uit te spuwen. Echt realistisch is het natuurlijk niet, maar zwaar vermakelijk wel want draait het daar niet allemaal om?

Om Rourke draait Dunaway heen en hoewel die niet zo'n krachttoer neerzet, staat ze er net zo goed en de film had ZEKER niet zonder gekunt.

Toch is dit niet de film van het goeie acteerwerk en de sterke karakters. Ja zeker, het is er wel, maar de overall feel is gewoon erg sterk.

In dit geval hebben we eerder te maken met een sterk script (verfilmd vanaf een boek geloof ik). Ik geef het je ook te doen, 3 kwart van de film is zuipen en nog blijft het interessant, dan moet je heel sterk schrijven. Vooral ook omdat het grootste gedeelte van de film zich ook nog eens op dezelfde locatie afspeelt.

Mooie vaak, grappige dialogen, verrassende situaties en gewoon in zijn geheel genomen een hele leuke sfeer. Dat eigenlijk in een film, die helemaal niet zo positief hoort te zijn, heel knap.

Een typische RomCom vind ik het niet. IMDB spreekt over "In the style of a Howard Hawks comedy", maar ik heb geen idee wat het inhoudt, dus ik geef er maar even mijn eigen draai aan. In het RomCom genre is deze film verre van zoet en redelijk negatief.

Het begint al met de openingsscène, waar we zien wat er op het eind van de film mis zal gaan. Mooi, dan is dat uit de weg, hoeven we ons daar niet druk over te maken, De film gaat dan ook meer over het feit WAAROM het mis gaat. Niet echt een vrolijk dartelkomedietje dus. Lang lijkt het ook de slechte kant op te gaan, maar het blijft een RomCom.. Is dat een spoiler? Nee. De film heeft gelukkig nog wel de ballen om er na de aftiteling weer iets lekker negatiefs in te gooien. Er gebeurd trouwens best veel na de aftiteling, dus nog even geduld.

De humor moet je liggen. Nogal droog en wat duffig. Showalter heeft er wel vaker een handje van om een erg excentriek personage te spelen, dat er nogal kak uit ziet. Ondertussen willen er nog wel eens maffe dingen uitfloepen.

Elizabeth Banks is, ja zoals vaak. Leuk acteur voor dit soort films, maar doet niet echt iets anders dan anders. Vond Juist Michelle Williams hier erg opvallen. Vaak erg schattig, wat klunzig en soms wat nerdy. Paste goed bij het Showalter personage.

Te weinig bekeken en onderschat. Ietwat lastig aan te raden. Zit ergens tussen Garden State, Whit Stillman en misschien Woody Allen (?) films in, maar ik zeg eigenlijk maar wat. Nogal muf, nogal droog maar als anti RomCom, die stiekem toch een RomCom is, werkt het wel. Verhoging kan nog best, want dit is gewoon leuk.

Obsessieve hobby's zijn in zekere zin cool. Nu heb je ook mensen die als obsessieve hobby dode katten verzamelen, ja das niet zo cool, maar jullie snappen wat ik bedoel. Als het enigszins "normaal" is, gaaf! Wat is er dan leuker als iemand die hobby met je deelt. Zo ben ik bijvoorbeeld maar wat blij, als er iemand bij me langskomt waar ik de Buffy musical aflevering compleet bij mee kan zingen, das mijn tik.

Alle trashy pulp romance en grimmig drama terzijde, is dat hier de kern van de film. De obsessie tussen 2 vrienden. Deze obsessie is namelijk losjes gebaseerd op Mad Max (deel 2) en het bouwen van een auto genaamd Medusa. Spoiler? Neuh,

Hoe grimmig de film ook wordt (best wel), straalt het altijd wat positiefs uit, vind ik. Dit komt omdat de obsessieve hobby altijd centraal lijkt te staan.

Het is meer een sfeerfilm. Half geworteld in het Mumblecore genre, maar er totaal niet mee te vergelijken. Ik keek dan ook totaal niet op van de slechte beeldkwaliteit, dat gebeurd wel vaker bij dat soort filmpjes, Waar ik wel van opkeek was de vastigheid, waarmee deze stijl werd toegepast. De vaak overbelichte look werd onderdeel van de sfeer.

Fijne film. Leuke combinatie van obsessieve hobby, trashy romance en grimmig drama. Ergens hoop ik dat deze film niet al te veel bekeken wordt. Geen idee waarom het genre "Actie"hier staat, want die is er niet, meer een erg grimmig drama dus en dan ook nog eens erg smerig gefilmd. Weet waar je aan begint!

It's a shame when folks be throwin' out a perfectly good white boy

Originele film in het highschool genre en dan dacht ik dat ik de meeste goeie films in het genre al wel gezien had, niet dus...blij verrast.

Bij een oppervlakkige kijkbeurt zou je inderdaad kunnen denken dat dit niet meer is dan "weer een cliché 80's highschool-romcommetje", maar wat mij betreft zit je er dan naast. De film, afspelend in een suburbs-setting, kent voornamelijk karikaturale personages en gaat weinig subtiel om met stereotypes.

Ouders door de ogen van jongeren staan al jaren bekend als aliens; mensen die niet kunnen koken, niet naar hun luisteren en compleet de plank misslaan wat betreft de leefwereld en psyche van deze jongeren. In deze film is dat echt zo. Moeder kookt afschrikwekkend uitziend eten, dat voor vast voedsel moet doorgaan en vraagt hoe het met haar zoon is, om vervolgens compleet niet te luisteren. Vader probeert een band op te bouwen met zijn zoon door middel van slang-uitspraken, maar doet dat natuurlijk verkeerd. Zo zijn er meer van die voorbeelden, uitvergrotingen van stereotypes, maar de film is ook niet bang tegen deze clichés in te gaan en het juist om te draaien.

Uiteraard is protagonist Lane de normaalste van de film, hoe kan het ook anders. Toch, als zelfs het normaalste personage van de film droomt over Van Halen-gitaar spelende burgers, wat is dan nog normaal? Deze film is dat dus verre van, maar als het je humor niet is kijk je daar vast anders tegenaan.

Voor mij had de film nog wel wat psychedelischer gemogen. Het aparte is, in de laatste 25 minuten wordt de film de romcom die het eigenlijk parodieert. Is dit de grap? Was dit toch de invloed van de studio? Who knows, maar het houdt de film vooralsnog van een nog hogere beoordeling af.

Nog even kort over het oeuvre van Savage Steve Holland dan;

De man heeft inderdaad een wisselvallige carrière, na zijn eerste paar films, die een beetje een trilogie lijkt te vormen. Waar 'Eek! the cat' begin jaren 90 hetzelfde karikaturale karakter met dito stereotypes had, heeft zijn samenwerking met Dan Schneider (All That, Kenan & Kel) ook gezorgd voor een verlies aan intelligentie bij tv gericht op kinderen/jongeren. Graag zou ik hem nog eens iets slimmere show/film zien doen, op het satirische niveau van deze film. Maar goed, inmiddels heeft hij geld genoeg, dus of dat nog gaat gebeuren is de vraag.

Tot nu, had ik 2 films van Ki-duk gezien. 3-Iron en Bad Guy.

Over de eerstgenoemde was ik erg te spreken. Mooie film, die het meer van het innerlijke en de sfeer moest hebben.

Bad Guy vond ik wel aardig, maar wat onnodig warrig aandoen.

Het kon dus 2 kanten op...

Goed verhaal alvast. Ik las erover, eerder dit jaar en ik was wel benieuwd. Interessant gegeven en het kon weleens wat worden.

Je wordt gelijk in het verhaal gegooid als de film begint en bent net zo verward als Jin. Raar, want hoe werkt dit nu precies?

Daar kom je snel genoeg achter en dat is het hele punt waar de film om draait.

Meer een psychologisch iets, wat nog redelijk grappig en kalm begint, maar steeds beklemmender wordt.

Het laatste half uur zit op zijn piek en is pure wanhoop, voor zowel hoofdpersonen als kijker. Erg heftig!

Nog even een speciale vermelding voor de soundtrack, die constant aanwezig is op de verre achtergrond, maar op een subtiele manier het geheel versterkt. Op momenten dat het heftiger wordt, maakt de soundtrack daar ook goed gebruik van.

Lastige film om te spelen verder, maar de hoofdrolspelers zetten de intensiteit neer, die ook nodig was bij het verhaal en de sfeer.

Ruime beoordeling dan ook. Zwaar onder de indruk, dus dan is het alleen even afwegen of ik voor 4.5* of 5* ga. Zeker snel eens herzien, om te kijken wat er 'blijft', maar voor nu viel op dat het laatste half uur wel een idiote climax kende en daar pas de echte magie naar voren kwam. Kleine stilte voor de storm? Ik had het in ieder geval niet zo zien aankomen.

4.5* om te beginnen. DVD is duur trouwens. Wachten op een andere editie maar misschien.

Dat hij bij deze uit komt is deels merkwaardig, maar anderzijds ook gewoon goed ingeschat. Lomp wat betreft fysiek geweld is deze film niet. In tegendeel, het is waarschijnlijk de meest dialoog gedreven noir die ik al zag. Laat ik nu net van dialoog houden, zeker met de verbitterde intonatie die deze film kenmerkte, Narcistisch en lomp is deze film dan wel, want zelfs meneer detective is een klootzak. Daar hou ik dus van haha. Geen sentiiment, weinig romance en gewoon recht-door-zee plot met veel sarcasme en weinig hoop. More please!

Hoewel de film dan audiovisueel niet het budget had van een eh The Big Sleep, om maar wat te noemen, vond ik dat juist fijn. Vooral qua muziek minder bombastisch, maar ook visueel lekker groezelig. Fijn!

Dusja, meer van dit. Naast Kiss Me Deadly (ben al bijna geneigd een komma te zetten. Mickey Spillane heeft ooit boeken uit de handel genomen omdat de komma er niet stond tussen Kiss Me en Deadly) is dit tot nu toe toch wel mn favoriet.

Harde noir. Vergelijkingen met Baantjer zijn hier al gemaakt met betrekking tot het eerste gedeelte van de film en het is treffend, maar ik hou van Baantjer dus zo erg is dat niet: De lijkschouwer, de hoed op en af van Bannion en ongeloofwaardig rouwende weduwes. (detective tropes) Want ongeloofwaardig is ze vanaf het begin, Ms. Duncan. Bovendien trakteert Lange ons op een gezinsmoraaltje dat zo over-the-top is dat het al haast een sarcastische sneer naar het publiek betreft, alsof hij wil zeggen "Gadverdamme, kijk dit gezin eens gelukkig zijn, hier gaan we wat aan doen. Kijk uit!" Stilte voor de storm? Jazeker!

En wat voor storm is het! Bannion verbitterd, vastberaden en zakelijk. De bad guys echte eikels, die vrouwen slaan, praten over moord alsof het de gewoonste zaak van de wereld is en meer... Qua cynisme, wereldvisie, vrouwonvriendelijkheid en hard geweld sluit dit verhaal meer aan bij een Micky Spillane boek dan een Raymond Chandler (veel poëtischer) en in dit geval is dat iets positiefs. Het is ook allemaal niet zo complex, romantisch of melodramatisch en dat kan ik enkel toejuichen. Juist die zakelijkheid en verbittering van Bannion is ook zo mooi: hij is het helemaal zat en dat mag de hele wereld weten.

Dan blijft de film vooral visueel een beetje achter, op een aantal shots na is het geen film die uitblinkt in mooifilmerij. Maar het doet wat het moet doen, gekoppeld aan de kille sfeer past het er ook wel bij. Ja, tof!

Na het lezen van het prachtige The Big Sleep van Raymond Chandler, was ik wel eens benieuwd naar de film. Uiteraard is de film anders, netter. Soms werkt het, soms niet.

Om maar met het belangrijkste te beginnen: Bogart is een andere Marlowe dan in het boek. Charmanter, rustiger, minder geweldadig, minder vrouwonvriendelijk en nuchter, dat in tegenstelling tot de dronkenlap die er in het boek soms rond lijkt te lopen.Nu snap ik wel dat die lompe eikel (met charmes, dat wel) voor Hollywood ene brug te ver was, maar Bogart was wel wat stijf. Opvallend dan dat ik voornamelijk de butler, Vivien en Carmen wel erg op die van het boek vond lijken.

Vooral Carmen past perfect ( (dat duimpje ). Echter, aangezien zij voor de meest seksuele- en psychologische spelletjes zorgt (boek) ontbreekt zij helaas iets te veel in deze film. Een aaantal dingen worden hierdoor wat ingewikkelder en soms zelfs simpelweg onduidelijk: Marlowe heeft een reden om de foto en vuurwapen voor Carmen achter te houden. De "gunrange" scene is in het boek essentieel voor de ontknoping en voor de karakterontwikkeling van Carmen. Hier wordt er nauwelijks aandacht aan geschonken . Het samenspul tussen Bogart en Bacall versimpelt de dynamiek in het verhaal, maar doet het plot dus niet altijd goed. De film voelt door een aantal zaken zelfs ingewikkelder aan dan het boek. Gelukkig zit Bacall dan wel goed in haar rol en is eigenlijk elke scene met haar wel de moeite waard.

Ondanks een matte Marlowe en een te weinig aan Carmen kruipt de film wel dicht tegen de goeie sfeer aan, zoals die een beetje hoort. Er is veel regen en dialogen klinken lekker scherp. Naarmate de film vordert wordt het ook steeds rauwer en harder, iets wat ik in het begin een beetje mistte. Ook zijn een aantal scenes goed over the top, op het komische af.

Rauwer en meer sexy had gemogen, maar ik heb me erg goed vermaakt. Beter dan mijn stukje hier aangeeft, eigenlijk. Kun je nog afvragen of ik de film beter had gevonden als ik t boek niet kende? Wie weet, maar daar zullen we nu niet achterkomen.

Tsjah als je buikgriep hebt, dan moet je toch wat. Dus combi van filmkijken en muziek luisteren dan maar.
Aangezien mijn 1e Mike (Gozu) erg bevallen is, besloot ik nog maar 2 andere te laden en 1 daarvan was dus Visitor Q.
Voor iemand die pas kort bezig is met aziatische cinema en Miike werk in het algemeen misschien een wat extreme keus, maar daar zou ik snel achter komen.

De vragen aan de kijker zorgen voor een raar begin, die ik al helemaal super vind. Daarna maken we kennis met de familie en blijkt al gauw dat de film je niet ontziet. Je krijgt een twisted familie te zien, maar door het low budget camera gebruik en de realistische feel van de film, kwam het vooral in het begin niet altijd even grappiig over. Dingen die me in het begin vooral bevielen waren kleine dingen als [early bird, vuurwerk, reacties an de vrouw op de zon en de baksteen mep van Q, maar dingen als drugsgebruik van de vrouw en de pesterijen tegen de zoon vond ik niet echt komisch en voor de rest ook niet echt boeiend.
Zoals meer mensen al zeiden komt er op de 30 minuten grens een omslag qua toon. Alles word een tikkeltje meer over the top, waardoor het allemaal minder realistisch overkomt. Dat gedeelte van de film heb ik geloof ik constant in een deuk gelegen, want hoe ziek het ook was, dit was echt overdreven en daardoor erg grappig. Ook met de eindscene zat het weer helemaal goed.

Tot nu toe vond ik Gozu beter, omdat ik vooral het eerste gedeelte van de film wat minder vond, maar hoe compenseer je dat? Ik weet namenlijk bijn zeker dat als alles van het niveau van het laatste half uur was geweest, dit een 5 had gekregen. Komd dit voorlopig op een 4*? Denk het

Dit is er weer zo 1. Zo'n film die in het rijtje kan bij The Room, Troll 2, Plan 9 from outer space en dan een soort parodie proberen te zijn op The Birds.

De film begint als een soort The Room. Een liefdesdrama met bizar slecht dialoog, camerawerk en soundtrack., is hier opzet in het spel? ik denk toch wel een beetje. Na 3 kwartier zijn ze er opeens, de moordlustige vogels, weergegeven in glorieuze Flash Animation. 1 van de eerste lines van de hoofdpersonen: Lets protect ourselfs! Om vervolgens een stel klerenhangertjes als wapens te gaan gebruiken. Juist ja!

Voor wie na bovenstaande nog geen idee heeft om wat voor film het gaat, begin er maar niet aan. Voor alle anderen: Veel plezier!

Een geslaagd debuut, maar de film heeft ook echt de feel van een debuut.

De film doet zich voor als een aftershock docu, compleet met interviews van de betrokkenen. Tussen de interviews door zien we een reconstructie van het drama. (de moord op de vreemdeling)

Een grote berg understated humor is wat je op je bord krijgt. Alles blijft uiterst serieus, maar lees je tussen de regels door, dan is het allemaal best grappig en pikzwart.

Wel wil de film iets teveel en daardoor wil het wel eens ongestructureerd worden. De basis uitwerking is uiterst droog en onderkoeld. Geëxperimenteer met vreemd sound design, rare visual effects en animatie past hier dan ook echt niet. Zo wordt er een dromerige sfeer gecreëerd, die vaak nogal botst met de algemene sfeer.

Mockumentary achtige dingen is de Britten niet vreemd (zie Christopher Morris of series als Look Around You). Toch weten Kingsley en Sharpe er wel hun eigen ding van te maken.Een debuut met een zeer eigen sfeer en als eerste film is dit ook helemaal niet gek. Iets meer focus de volgende keer.

Nogal overheen gekeken, maar de film verdiend het om gezien te worden. Ooit heb ik zelf wat promo materiaal gezien, daarna ben ik de film weer uit het oog verloren. Dit lijstje bracht me weer op het spoor, samen met nog veel meer coole regisseurs.

Soms heb je van die bekende films die je om wat voor reden dan ook niet gezien hebt. Blade Runner was er zo 1. Al denk ik dat het kijken van de film niet op een beter moment had kunnen komen, nu mijn fascinatie voor donkere steegjes, neon en een onguur sfeertje op zijn hoogtepunt is. Wel even schrikken, als ik de 1999 Directors Cut Dvd pak die in de kast staat en blijkt dat beeld en vooral geluid om te huilen zijn. Dan toch maar even mijn vertrouwde pot pindakaas opgezocht en gegaan voor de Final Cut in plaats van DC.

Goeie keus? Ik weet het niet. De dvdtransfer was dan wel erg slecht, deze opgepoetste versie is misschien wel erg glad. Maar de film kan het hebben, geloof ik. Vooral al die lichtgevende billboards en neonlampen zijn een waar kunstwerk. Ook het neo-noir sfeertje van de film beviel me wel. Wat rook, donkere kamertjes, maar vooral...RACHEL! Prachtige rol en verschijning (die dik aangezette lippenstift ), wat mij betreft zat ze uiteindelijk te weinig in de film. Qua muziek is het erg divers, waarbij de Dead Can Dance-achtige (ik zeg maar wat) deuntjes me niet zo bevielen en vooral de sporadische jazz erg leuk uit de hoek kwam. Het leukst aan de geluidsband vond ik nog wel dat er altijd iets sfeervol op de achtergrond zoemde, of dat nou ventilators waren of industrieel aandoende geluiden.

Dus qua sfeer en vormgeving zat het wel goed, erg vermaakt daardoor. Alleen vind ik niet dat Ford de film draagt. Slaapwandelen wil ik het nog net niet noemen, maar erg veel zin lijkt ie er ook niet in te hebben. Ik ben me wel bewust dat Deckard bewust zo is neergezet, maar mijn pizzadoos — dat kan ook aan de pizza gelegen hebben, die was erg goed — sprankelde nog meer gister. Gelukkig zijn de andere rollen dan zo goed; Rachel, maar ook de maniakale, haast campy over-the-top rol van Hauer vond ik tof. Hij en Pris gaven de film de nodige gekte en lef mee.

Ook het verhaal zelf vond ik niet constant interessant, maar het is zeker wel een slimme, eigenzinnige kapstok voor een mooie sf-spektakel. En dat is het uiteindelijk, een sfeervol spektakel. Jammer dat Ford in de hoofdrol zat, maar ach....we doen t ermee.

Aardige poging tot een andere draai aan Western, Spiritualiteit is vroeg in de film al aanwezig en dat maakt de film gelijk al 'anders' dan zomaar een western, maar het is er wel 1.

Cowboy/indianen filmpje, met vooral ook veel aandacht voor rustiek, de geest en allerhande natuurbeelden.. Aardig uitgewerkt, maar vaak wel iets TE rustiek. Oneerbiedig gezegd kan ik het ook saai noemen, maar dat viel toch mee. Er is dan altijd Julliete-Lewis die meedoet aan een wedstrijdje mooi zijn. Ook de roofvogel scenes vond ik vrij mooi neergezet.

Verder, ach het keek wel aardig weg. Pas bij de veelbesproken omslag komt er echt wat bijzonders op tafel.
Het probleem was, de trip tript niet. Met de techniek die gebruikt werd, had vast meer gedaan kunnen worden. Nergens ervoer ik het 'spektakel' als trance opwekkend, terwijl dat vast wel de bedoeling was.Verkeerde muziek keuze? Een raar tempo in de beelden? De Audiovisuele samenwerking die niet liep?
Ik weet het niet, maar werken deed het in ieder geval niet. Jammer, want het is een gedurfde omslag in een film die anders zeker nog wel lager gescoord had.

Kortom, een groot deel van de film keek aardig weg. Het apartere aspect van de film is zeer gewaagd, maar werkt meestal niet. Soms is het mooi, maar het loopt niet.

Voor achtergrondinfo en mijn inspiratie wat betreft deze serie verhalen, lees de eerste alinea van deel 1.

Geheel volgens traditie van het materiaal wat besproken wordt zal de intro van deze verhalen veel te langdradig zijn en teveel in herhaling vallen. Dan volgt er een slap, maar smeuïg middenstuk, om vervolgens veel te voorspelbaar te eindigen…

Nacht-tv op 6 kanalen – deel 7:

We gaan weer door, na een korte stop. Alles leuk en aardig, maar 6 verhalen in zo’n kort tijdsbestek gaat je niet in de door onderwater zwembadseks doorweekte, koude kleren zitten.

Achtergrondinformatie? Nou vooruit dan: De film is geregisseerd door Gregory Dark, die in het verleden ook wel eens films maakte onder zijn eigen naam, Gregory Hippolyte (ook hier). Toch was dat meestal Gregory Dark, want samen met zijn broer had hij een productiemaatschappij, gespecialiseerd in softcore, genaamd Dark Brothers (hah!). “Hee ben je klaar met lullen, krijgen we nog wat te lezen over die tieten?,” geduld, mag ik mijn verhaal introduceren?! Het andere opvallende aan deze film vind ik persoonlijk Nick Cassavetes; ik ken hem als regisseur van drama/komedie en acteur in actiefilms, maar blijkbaar speelde hij in best een aantal softcore filmpjes. Ik vraag me dan af hoe die conversatie aan tafel gegaan zou zijn: “Pa, Big John, Mamma Gena – ik ben jullie arthouse bullshit helemaal zat. Ik ga erotische filmpjes doen, goed?” Gelukkig bleef pa die ongemakkelijke gesprekken bespaart in ieder geval, want die overleed voordat zijn zoons eerste erotische hoofdrol op direct-to-video en nachtkanalen verscheen.

Goed, als je de kans krijgt om tegenover Shannon Whirry in een softcore thriller te staan hoef je waarschijnlijk ook niet lang na te denken over het aanbod. Cassavetes speelt Jonathan, een psychiater die voornamelijk vrouwen helpt met het omgaan en verwerken van seksueel onderdrukte gevoelens. Dan komt Whirry binnen als Laura, een gedaante dat qua look ergens het midden houdt tussen beschaafde 40’s/50’s noir en SM dominatrix. Die zegt doodleuk tegen Jonathan dat ze bang is voor haarzelf als ze droomt, omdat ze dan veranderd in een dominatrix callgirl, compleet tegenovergesteld aan het timide type dat nu bij Jonathan op de bank zit. Jonathan stelt hypnose voor en op dat moment komt de persoon uit de droom tot leven, Lana! Ik verzin het wederom niet zelf, gelukkig. Dan is er ook nog een politieonderzoek, waarbij Jonathan zijn politievriendje helpt met psychologisch inzicht, in een zaak van een seriemoordenaar. Dat zijplotje is er niet bepaald erotisch met de haren bijgesleept, foei!

Godver, dit verhaal is tot nu toe serieus he? Laten we het dan over zaken binnen de film zelf hebben, want dat is vaak te gek om los te lopen. Qua voorkomen en stemgeluid is fatale Lana best sexy en als ze weinig zei was het dan ook een erg krachtige rol. Toch gooit ze er ook pareltjes uit zoals:

“I dont care for sentimental gestures, Jonathan……..But these roses are heavy with meaning for me”,

waarna ze zichzelf expres met een roos in haar tiet snijdt en Jonathan het bloed laat oplikken. Vervolgens gooit ze de rozen op bed en maakt er een wip mee. Ieder zijn ding, toch? Dan is er even later ook nog wurgseks, handboeien, zweepjes en een verleidster die er het ene moment is en even snel weer verdwijnt? Waar is ze heen? Weg getoverd door de sensuele woorden van Lana? Oja en hoe zit het dan met die moordzaak?: Lana is de Femme, you figure it out. En Laura dan? Ja, eh…..opletten! Dan is er ook nog het feit dat bijna elk vrouwelijk karakter in de film met een niet te plaatsen accent praat. Het moet chiq overkomen, Brits? Mislukt, het klinkt nergens naar.

Vreemd is dat de film wat betreft zijn stijlmiddelen wel werkt: erg noir, waar veel shots in het kantoor van Jonathan constant schaduw kent van de typische blinders. Voeg daar een donkere voice-over, opvallend schaduwspel en een femme fatale aan toe en het “feestje” is compleet. Wat dan weer jammer is als de film deze stijlmiddelen er echt hardhandig inhamert. Alsof het een genreparodie betreft. Dat zou trouwens best eens kunnen, want de film behandeld zijn verhaal geen moment serieus en er zit veel (bedoelde en onbedoelde?) humor in. Als er vervolgens weer met de blinders gewerkt wordt, begin ik maar eens over mijn tv te wrijven, die had ik gister toch nog schoon gemaakt? Vervolgens wordt er ook nog een rokende vrouw op een stoel gezet, waar dan achter op de muur schaduw op valt. Het shot voegt niets toe en voelt totaal misplaatst; nu heb ik echt het idee dat ik in de maling genomen wordt! Wat ik al zei, misschien is dat ook wel zo, ik ben er nog steeds niet uit. Of is dit gewoon slecht?

Nee, voor wat de film wil zijn kan ik het onmogelijk een wanproduct noemen. Sensueel, sfeervol, visueel prima. Enkel is daar dan weer die beruchte porno-saxofoon tijdens de hete scenes, maar zelfs die hoort er natuurlijk bij. Dit keer trouwens wel erg overstuur en zo neigt het eerder naar het werk van freejazz icoon John Zorn, wat die scenes natuurlijk wel veel te hilarisch maakt. Is dit echt niet zo slecht of begin ik er inmiddels aan gewend te raken? Ik denk dat laatste, maar ook het feit dat de film gewoon vlot is en ik me heb vermaakt. Ik zal volgende keer toch proberen wat slechters uit te zoeken. Maak geen vergissing, dit was nog steeds slecht, maar het kan erger. Goed: tiet gezien, nu eindelijk slapen! Voor hen die dit allemaal gelezen hebben, ik zie jullie bij deel 8…….

PS: Dark heeft nog deze oprecht geweldige, zwarte komedie gemaakt, dus hij boekt zeker vooruitgang.

hmm vooral een hele relaxte film, in de originele zin van het woord, maar daarover later meer.

Velen lijken deze film geweldig te vinden door de geweldige natuur. Nu ben ik geen uitgesproken natuurliefhebber. Pa roept regelmatig van: Oh kijk die boom eens mooi in bloei staan OF kijk die vogel eens mooi op de schutting zitten. Iets wat ik totaal mis, ik kan er niks mee. Ergens is dat jammer, want ik heb best oog voor detail, maar als ik zo'n klein ding dan zie, doet het me vaak weinig. Een hele rij bomen die in bloei staat of een schutting vol met vogels vind ik al veel boeiender, het is een soort bombastisch effect wat het dan opeens interessant maakt. Toch weet de film alles zo neer te zetten dat het wel interessant is!

Waar de film inderdaad veel interessante aspecten van de natuur laat zien, is het niet perse overweldigend mooi. Het mooie in de film komt van de innerlijke rust die de film uitstraalt. Te midden van de monniken cultuur krijgen we een kijkje in hun filosofie, kijk op liefde, kijk op de natuur en hun manier van leven.

Winter was ook zeker t mooiste gedeelte. De ijzige kou, met de rust en ook de gebeurtenissen die er in plaatsvonden. Jammer dat het daarna dat niveau niet meer kon halen. Wat dat betreft was het na Winter genoeg geweest.

Een film die ik zeker niet altijd had kunnen opzetten, stuiterbal die ik ben.. Echter ik moest vandaag wat tot rust komen en dat is wel aardig gelukt met deze film.

Een ietwat vreemde film voor Tom DiCillo, in die zin dat het nogal buiten zijn oeuvre lijkt te vallen. Hij houdt er normaal gesproken, van wat ik gezien heb (Living in Oblivion, The Real Blonde, Delirious), een satirische en cynische kijk op popcultuur en de media op na. Weinig hoopgevend, bijtend, maar altijd met een absurdistische en luchtige toon. In die zin is het vreemd dat de man nu op de proppen komt met een film die gestript lijkt van satire en er zelfs een positieve vibe op nahoudt. Het absurdisme is er nog steeds.

John Turturro speelt zakenman en stresskip Al. Op het moment dat zijn opdrachtgever een huidige klus vroegtijdig afblaast, besluit hij op zoek te gaan naar een meer waar hij als kind veel gespeeld heeft, bij wijze van ontspanning. Deze ontspanning heeft hij hard nodig, al weet hij dat zelf nog niet. Onderweg komt hij Kid (Rockwell) tegen, een vrije geest, een type zoals The Dude, maar dan nog kinderlijker en meer naïef.

Verbazingwekkend is hoeveel vrijheid en lol deze film uitstraalt. Onderwijl is de film doorspekt met lichte absurdisme, maar ook dat komt erg natuurlijk over. Een speeltuin van een film waarin Turturro en Rockwell het erg naar hun zin hebben, maar ondertussen ook erg goed acteren. Als Floatie (Keener) en haar zus dan ook nog eens heerlijk komen zwemmen en gezellig meedoen is het feest compleet. Zoals ik het vertel lijkt het wel op een luchtige, gezapige niets-aan-de-hand hippie film, wat misschien wel zo is, maar alles is zo heerlijk ontspannen dat het geen seconde stoort.

Een luchtig tussendoortje, maar wel 1 met zoveel kwaliteit dat het een "tussendoortje" overstijgt.

Een beetje out of context quoten, maar vraag me af waarom je zou willen dat deze film volwassen wordt.

Een pure jongens film, vol met maffe avonturen en toch vrij "echte" mensen. Die vader is wel echt een doorgedraaid figuur. In die zin is de film wel aardig volwassen, omdat de kinderen langzaamaan inzien dat hun coole vader helemaal niet zo cool is.

Regisseur Waititi heeft ook wel een mooi verhaal te vertellen, maar kleedt dat aan met zoveel maffe humor, dat het nergens zeurderig wordt. Voor deze film ging hij terug naar zijn eigen stam, waarin hij is opgegroeid,Maori. Een soort indianenvolk, zou ik als buitenstaander zeggen. Ach, wat weet ik er nou van.

De kinderen spelen goed, de vader (Waititi zelf) ook. Tussendoor krijgen we nog stukjes geanimeerde tekeningen, waardoor het nog best dromerig wordt.

Zet dit ergens in het hoekje van Wes Anderson en (de 1e) Miranda July, dan zit je qua verwachting al aardig goed. Leuke komedie, met een mooi onderliggend drama.

Puur 'Aladin en de wonderlamp' dit, gemixt met dezelfde Twilight Zone aflevering als waar ook Richard's Kelly's The Box op gebaseerd was . Een sprookje dus, waar hebzucht, gierigheid en blinde razernij een hoofdrol spelen. Moralistisch? Absoluut! Echter, die uitwerking, ik weet niet uit welk gekkenhuis ze Ramaa Mosley vandaan hebben getrokken, maar laat haar nog maar even vrij rondlopen als dat dit soort filmpjes oplevert!

Als Alice en John eenmaal doorhebben hoe de theepot werkt, wordt er de ene sadistische handeling na de ander verricht, om de theepot en hunzelf maar tevreden te stellen. Wat tot gevolg heeft dat de twee elkaar en anderen de hele film te lijf gaan. Doet soms best wel eens denken aan 2LDK ofzo. Natuurlijk zijn er ook anderen die de theepot wel zien zitten en ook dat levert weer bizarre situaties op, de ene nog weirder als de ander.

Hoe sadistisch ze ook wordt, Juno Temple blijft iets schattigs en sexy tegelijk hebben, ze zit geweldig in haar rol. Waarom ze haar nog kleren geven weet ik ook niet, ze heeft ze toch liever (deels) uit dan aan. Nu al de zoveelste Juno Temple film die ik zie, maar er zat er tot dusver nog geen 1 bij waar haar ondergoed (of minder) niet te zien was. Zal het een voorwaarde in haar contract zijn ofzo, dat ze alleen in films wil spelen als ze minstens 1 scene uit de kleren mag? Je hoort mij niet klagen verder. Michael Angarano is een leuke tegenspeler, deed me eigenlijk heel erg aan Joseph Gordon-Levitt,, zoveel dat ik me afvraag waarom ze hem niet gevraagd hebben voor de rol. Maargoed, Angarano heeft een zelfde snelle delivery en net zoveel uitstraling. Verbleekt een beetje bij Temple, maargoed dat zat er wel in.

De focus ligt zo erg op het "happy couple" dat je haast zou vergeten wat voor sterrencast in de bijrollen is neergezet, onvoorstelbaar. Alia Shawkat, Alexis Bledel (in een grotere bijrol), Ben Rappaport, Matt Walsh en Jack McBrayer o.a. kwamen allemaal vluchtig even op de thee, alsof het niets is.

Een film die start met een moralistisch plot als kapstok, maar er vervolgens zoveel onvriendelijke, campy ongein mee uithaalt dat het de film snel vergeven is. Verstand op nul filmpje voor mensen die wel houden van een beetje zelfdestructie en sadisme.

Brick, ik had er geen verwachtingen van, maar ondanks dat ik soms wat ondertiteling nodig had, was het lichtelijk geweldig. De combinatie van high school film en jaren 50 detective, was gewoon goed getroffen.

Met enige verwachting ging ik dus naar zijn volgende film.

3 kwart van de film is zo mogelijk nog leuker dan Brick was. Het jaren 50 aspect is nog groter aanwezig dan daar, maar de humor is echt van deze tiijd. Denk Ghost World, Pushing Daisies (serie). en Bored to death (serie) en je komt aardig in de buurt.

2 broers die al vanaf hun jeugd oplichters zijn, 1 wat tegen zijn zin in.

Na de 2 broers en een 3e handlanger ontmoeten we Rachel Wiesz als Penelope die..naja voorspelbaar is de film wel.

De humor in de film heb ik al eerder beschreven. Ook komt dat door gemixte stijlkenmerken, want daar klopt namelijk ook geen kant van. Het is altijd leuk als modern en oud door elkaar heen lopen en dat gebeurd hier dan ook. Het ene moment staat er een stoomtrein, het andere moment een dikke moderne Ferari. D

Het soort offbeat momenten typerend van het soort komedies, hierboven beschreven is ook erg leuk. Weisz is hier voor het grootste deel schuld aan. Op de vreemdste momenten de raarste opmerkingen erin gooien, of gewoon heel enthousiast gaan doen. Heerlijk!

Wat gaat er dan fout? Nou, eigenlijk niets, maar de toon word minder vreemd en iets donkerder qua toon en humor. Ik ben zelfs geneigd te zeggen dat Weisz de film het laatste stuk nog overeind houdt, want de luchtigheid van het begin is dan wel verdwenen. Ik snap ook niet gooed waarom dat is, maargoed echt storen doet het ook niet, al ligt dat meer aan Weisz!

Als laatste kan ik dan nog zeggen dat deze film visueel niet zo goed in elaar zit als Brick, al is het qua stijl wel veel consistenter.

3 kwart van de film is echt van die vreemde, offbeat humor, met een 50's sausje in een 2009 setting, maar dan slaat het toch wat om. Ik vraag me af waarom, maar Weisz red de zaak een beetje.

sfeer, heel veel ook.
Een film die qua ontwikkeling en tempo vrij laag ligt, maar er is zoveel oog voor detail Een simpel shot van een omgevallen koffiebeker ziet er al best mooi uit en in de flashbacks van het ongeluk komt zijn slowmo stijl weer mooi naar voren, waar je de prachtigste dingen vertraagd voorbij ziet komen .

Het mysterie word grotendeels bepaald door dat tempo en die sfeer. Trage shots en vage gebeurtenissen, zorgen dat je steeds geboeid blijft. Beetje bij beetje worden er hints gegeven, zodat je steeds meer te weten komt. Dat valt behoorlijk tegen (verklaring?) en dat vond ik een geweldige verassing. Je krijgt het 'hoe' te weten maar het 'waarom' kun je alleen maar naar raden. gaaf!

Ik denk niet dat Ellis al op zijn top zit. De soundtrack was mooi donker, maar als je dan zo'n track op het eind hoort, denk je wel even van "huh, dat had wel eerder gemogen".
Verder denk ik gewoon dat ie nog veel meer met zijn manier van detail filmen kan. Ik denk niet, dat hij de donkere sluipscenes met zaklamp nodig heeft. Toch een beetje cliché en het is gewoon duidelijk dat hij prima op zijn eigen manier sfeer kan opbouwen.
Zijn trademark slow motion scenes, moet hij ook zeker blijven gebruiken. Je ziet toch dingen gebeuren in de momenten, die erg speciaal zijn.

Stel, dat Ellis echter nooit een regisseur zal worden die echt gaat pieken, vind ik dat niet erg. Een sterke eigen stijl en genoeg verrassende en leuke elementen.

Vrij normaal aandoende film, met vreemde personages.

Het werkt echter verrassend goed. Dit komt vooral, omdat het echt mensen zijn waarnaar je kijkt.Vooral Billy en ook Layla hebben dan wel beiden hun vreemde trekjes, maar je doorprikt al vrij snel de emoties die erachter liggen en dat is erg mooi. De film is dan ook meer gebouwd op karakterstudies, dan op een groot verhaal, wat in dit geval helemaal niet erg is.

Goed geacteerd dus, door Gallo en Ricci allebei. Komt er nog eens bij, dat het helemaal niet erg is om Ricci in beeld te zien, maargoed, we hebben het nu over de acteerkwaliteiten he... foei.

Visueel zelf niet echt heel opvallend. Geen sterk kleurgebruik, zelfs wat flets. De timing voor de shots is echter wel perfect aanwezig en dat doet al dat fletse vergeten, want die timing zorgt voor prachtige beelden. Dat niet alleen natuurlijk, ook de manier waarop het in beeld is gebract, voegt een hoop sfeer toe. Ik hoef de hoogtepunten niet te herhalen, die zijn hier wel bekend denk ik en al meermaals genoemd.

Qua soundtrack geldt hetzelfde, timing is ook hier belangrijk. De muziek zelf is niet eens zooo sterk (of misschien wel, een 2e kijkbert zal het uitwijzen), maar het is maar net hoe je het inzet.

Maakt dit toch wel een heel bijzonder film. Nu had ik dit al van meerdere mensen gehoord en had ik Ricci redelijk hoog zitten en ook Gallo deed het goed in Trouble Every Day, maar dat hie zo goed zou zijn, dat viel me toch erg mee.

Raar Dante filmpje, want geen idee hoe hij erop komt dat zo'n moderne, enigszins gladde stijl bij zijn manier van films maken past: maar hij heeft gelijk, deels.

Eh, (I'm) coming, just doing my taint...........het is dat de zin niet zo lekker naar het Nederlands vertaald, maar nu al DE ongemakkelijke ijsbreker voor al je toekomstige dates.

Als er de film iets te verwijten valt, is het een te langzame eerste 30 minuten. Deze zijn zeker niet vervelend om naar te kijken, maar wat mij betreft een stukje opbouw dat ook wel in 15 minuten had gekunt, want zoveel gebeurd er niet. Daarna wordt het al gauw beter en het laatst half uur is zelfs lichtelijk geniaal. Verwijzingen naar verwijzingen stapelen zich snel op en cameravoering en bombastische muziek zorgen soms na dat stroeve half uur voor een lekkere chaos.

Raar dat Dante hier ook probeert een soort romcom te maken, het doet ook nogal tv-achtig aan, al weet ik niet waardoor dat komt.Ergens een beetje "Sabrina, The Teenage Witch" gevoel? Dus toch een beetje dat 90's al doet de rest van de film daar niet zo aan denken. Al kan het ook goed de soundtrack zijn, die dat gevoel versterkt.

Daddario speelt schattig en sexy en haar ogen zijn blauwer dan blauw. Nu heeft ze wel blauwe ogen (kijk ook eens naar haar rol in Parenthood), maar dat is hier nog eens extra aangedikt, wat me doet geloven dat haar "it-girl voor horror-nerds" rol expres zo extra is aangedikt. Cooper en Greene spelen goed, enkel van Yelchin heb ik steeds het gevoel naar Elijah Wood te kijken. Was die niet beschikbaar?

Ik ga me binnenkort maar weer eens onderdompelen in Dante, want een fijne regisseur is het zeker. Deze film lijkt me het best te plaatsen naast Matinee (1993). Waar die film zijn liefde voor 50's scifi sterk naar voren laat komen, is dat hier campy horror, zoals o.a. Hammers en de Italiaanse hoek.

Geen slechte film, maar alle "lof" op wat bekende filmsites snap ik dan ook weer niet.

Marty is een eikel. Een zogeheten "slacker" die alle moeite doet om zijn geld van de Big Man te krijgen. Hij werkt op een groot bedrijf, waar hij bijvoorbeeld kantoorartikelen besteld via de baas, om ze vervolgens met het bonnetje te ruilen en zelf het geld te houden. Dat is Marty. Tot er eens wat verkeerd dreigt te gaan.............en natuurlijk ligt het allemaal niet aan hem!

Waar het lijkt te beginnen als een meer verdorven, cynische versie van Office Space (1999) slaat de sfeer al gauw om. Je zit eigenlijk ruim 90 minuten naar een egocentrische mid-20's eikel te kijken, die het niet erg vindt dat hij zo is....of misschien weet ie t niet? Alles wat voor hem een leuk spelletje is komt gedesillusioneerd, egocentrisch en zelfs paranoia over op de buitenwereld.

Ik snap wat de regisseur hier wilde doen, maar het kan nog wat minder geforceerd en vloeiender. Wat dat betreft zou het nog eens goed naar zn grote broer The Comedy (2012) kunnen kijken. Hoewel ik niet uitsluit dat Joel Potrykus en Rick Alverson elkaar in ieder geval bewonderen....