Opinions

Araki zoals het hoort!

Een verhaal opgebouwd vanuit de bekende combinatie: Jongeren die hun seksualiteit ontdekken, ietsje meer naar de homo erotische kant, maar toch bi. Dit basisgegeven wordt gekruid met een bovennatuurlijk subplot, dat steeds meer de overhand dreigt te nemen. Bekend terrein voor hen die The Doom Generation en Nowhere al hebben gezien. Zo lijkt er niet veel veranderd. Is dat zo? Ik weet het niet eigenlijk.

De eerste verandering die opvalt is dat de film veel minder geweld kent. Aan de ene kant wel jammer, aan de andere kant maat de film dat ruimschoots goed door de grote scheut absurdisme. Nog meer dan eerder, voert de film een heel dom idee heel ver door en maakt het daardoor erg grappig. Humor die je wel weer moet zoeken. Bij Nowhere lag het er bovenop, maar meer nog dan bij The Doom Generation is deze film vaak serieus in zijn delivery. Voor mij werkte dat prima, ik bepaal zelf wel wanneer ik lach.

Verder tsjah, kan de film wel vertaald zijn naar deze tijd, maar je kan zien wat Araki belangrijk vindt in zijn films.

Mensen praten nog steeds raar. De ene ongeloofwaardige quote volgt de andere op. Dialoog is ook een beetje in de 90's blijven steken, maar ach.

Soundtrack is ook nog steeds belangrijk en hij neemt dankbaar gebruik van de recente Shoegaze revival. Je film praktisch openen met A Place To Bury Strangers, verder gaan met The Pains of Being Pure at Heart, wat Explosions in The Sky tussendoor en afsluiten met oudere Placebo, nog steeds duidelijk waar zijn invloeden liggen en welke groep mensen hij wil aanspreken.

Aan de ene kant is er wel wat veranderd. De film is wat moderner. Aan de andere kant is deze film weer meer Araki dan ooit en sluit het aan bij zijn geliefde films. Ik denk dat hij moet uitkijken zichzelf niet te gaan parodiëren, maar het soort film dat hij maakt leent zich daar ook wel enigzins voor. Ik denk dat het niet eens zou opvallen. Dit was in ieder geval een leuke update van zijn oude werk en veel beter dan Smiley Face uiteraard.

Voor de pindakazers, het is nog niet aan te raden om op zoek te gaan, maar het was al wel te volgen, met de betrekkelijk brakke fansub.

Miike en filosofie. Het is al eerder gebeurt in Izo en in zekere zin Big Bang Love, maar deze films hadden ook beiden zoveel andere kanten, dat het meer een 'stukje' was van.

Het begint inderdaad met een flitsende opening. Apart, hoewel wel een beetje kitsch, blijkt het later erg logisch te zijn.
Logica en wetenschap in verband met het ontstaan van het heelal, iets wat vooral in het eerste deel erg theoretisch naar voren komt. Het leuke daarbij is, dat de alle theorieën, door de hoofdpersoon ook helemaal niet begrepen worden en dat zorgt voor leuke situaties.
De manier waarop zijsporen en achtergrond informatie word gegeven is misschien nog wel het leukst. Altijd is er wel een andere, gekke manier om dingen duidelijk te maken, een frisse afwisseling in een ietwat droog dialoogrijk gedeelte.

Bij het 2e gedeelte aangekomen (1e en 2e gedeeltes zijn wel vaker merkbaar bij Miike films), hebben we opeens minder dialoog en meer actie. Wat me daarbij opvalt, is dat in het dialoog gedeelte misschien wel meer creatieve momenten zaten, dan in dit deel. Veel 'spanning', veel ren en vliegwerk met reden, maar wat gebeurd er nu eigenlijk meer?
Uiteindelijk ook daar nog 3 grotere hoogtepunten in de vorm van de terugstuiterende brandblusser, die afketst van een raam, een naar beneden chrashende rockster en de sushi conversatie op een wel heel vreemd punt

Goed, dan heeft ie weer een genre gehad, namelijk dat van filosofie/wetenschap. Alweer wat anders en zo blijft het wel interessant natuurlijk.
Waar ik in hang is, dat Miike tegenwoordig een groter budget krijgt en dus voldoende de mogelijkheid zou hebben om eens HELEMAAL los te gaan met al zijn wilde ideeën. Nu zie je (crows zero, deze film) steeds nog duidelijk zijn stijl, wat dat ook mag zijn, maar zijn er altijd wel stukken die heel gestroomlijnd en normaal over komen.

Gekeken dus.

Wel de film waar ik tot nu toe het hardst om gelachen heb. De film is gigantisch fout en heeft veel verwijzingn naar andere genres/films. Nuja, verwijzingen, soms zet ie genre's gewoon in de zeik.

Het hardst word naar mijn mening uitgehaald naar de familefilms en helden in films. De overdreven zoete oneliners vliegen je om de oren en op het eind sluit het mooi af met een eindverhaaltje, dikke vette familiefilm cheesyness dus. Wat er met de hoofdpersonen ook gebeurd, ze blijven toch wel leven en dat word nog eens extra bespot met het liedje op het eind.

Visueel is de film goed topt geweldig. Ik had graag wat meer kleimomenten gezien, maar misschien omdat ze zo schaars waren, viel het juist zo op.

Voor de rest was het een lekkere over the top mix van zwarte komedie, musical, klei en horror. Ja, en bij welke regisseur kun je dat nu zeggen.

Beoordeling ga ik bij Miike moeite mee krijgen dat weet ik nu al. Hij haalt het niveau niet van Gozu, maar bevalt me wel iets beter dan Visitor Q, al kun je dat natuurlijk helamaal niet vergelijken. Dat is dus lastig. 4* toch maar

Deze keer maar eens geen gezwets over sfeer, verbluffende visuals etc. Het zou wat zijn zeg, om bij deze film dat soort dingen neer te zetten.

Wat zeg ik er dan wel over?

Mijn verwachtingen lagen bij een zeer over the top filmpje, en dat is het zeker geworden. Amerikaans over the top werk van bivoorbeeld een Rodriguez/Tarantino vond ik altijd best over the top gaand, maar inmiddels weet ik ook wel beter, dit is daar dan wel een van de beste bewijzen van.

Het verhaal is niet heel diep, maar toch word er geprobeerd echt een achtergrondje op te bouwen, voor het revenge werk. Buiten de actie om, is er op kleine momentjes best wat tijd voor drama, wat ik vaak net niet cheesy genoeg vond. De serieuze momenten (niet al te veel hoor) leken ook echt serieus en dat vond ik best in sterk contrast met het werkelijk absurde/zieke slachtwerk.

Verder is het gewoon een geschifte film, met absurde kills en situaties. Extra maf is het om te zien dat bij het moorden vaak gewoon word gelachen, alsof het de leukste bezigheid is die er bestaat.

Het bloedfontein trucje is inmiddels ook bekend, maar kill bill is een kleuter vergeleken met de liters die hier in het rondspuiten.

Ik heb me echt ziek gelachen en dit is echt topvermaak. Aangegeven aspect hierboven over het drama, zou normaal gezien voor wat extra aftrek moeten zorgen, maar hee wat is normaal bij het bespreken van deze film.

4.5* kan altijd nog omlaag

Het is wat ongenuanceerd, maar ik ben het grotendeels wel eens met het verhaal hier boven me. Al ben ik wat milder in mijn score, want ik vond het hele sfeertje wel fijn en het acteerwerk goed. Altijd fijn om Mary Steenburgen te zien (mooie rol ook) en Belushi speelde weliswaar een sleazebag, maar had het hart op de goeie plaats.

Maar.....ik vond Katie ook maar dom en die debiele, uitgedroogde Bruno's Pizza salami (oja ik zou genuanceerd wezen...oeps) had geen greintje persoonlijkheid. Hoe je daar iets in kan zien, terwijl er in de film echt wel leukere jongens rondliepen? Om over haar moeder maar niet te spreken. Natuurlijk, die mensen zitten allemaal in een vicieuze cirkel en dat is grotendeels de reden waarom ze zo zijn. Maar als je zo'n hard leven hebt hoop ik dat mensen er levenservaring van krijgen (zoals Steenbergen, hoewel ook die domme opmerkingen maakte) en er niet JUIST dommer van worden. Het zal aan mij liggen...

Met de setting, sfeer en omgeving zit het wel goed: prachtig. Had wat weg van Gas Food Lodging (1992) en dat is nooit verkeerd natuurlijk. Mja, beetje gemiste kans blijft het wel....

Ik kon hier nou een een keer weinig mee. Raakte het me? Misschien wel, misschien niet, wie zal het zeggen. Heb er in iedere geval wel een duidelijk eerste beeld over, of deze nu gelijk juist is of niet.

Het probleem ligt hem in de karakters. Ik heb niks tegen harde en onsympathieke gebeurtenissen, karakters en zelfs films, maar het voelt zo leeg aan hier.

De ouderen worden voor mij duidelijk botter en dommer neergezet dan de jongeren. Een stel mensen wat niet in contact staat met deze wereld en geen begrip heeft voor de jongere generatie. Vooral die zuipende vader, pff wat een karakter zeg, maar zo valt er voor ieder ouder persoon wel wat te zeggen.

De jongeren zijn naïef, maar proberen gewoon te ontsnappen, zoals al eerder gezegd. Hier zijn ze in ieder geval al slimmer bezig dan de ouderen. Waarom dit echter zo eenzijdig moet worden weergegeven, is me echter een raadsel.

Een beetje het probleem van deze film als je het mij vraagt, karakters hebben maar 1 laag en als je die eenmaal gezien hebt, wat blijft er dan nog over?

Had dan ook een beetje het gevoel alsof ik van een afstand naar een leeg verhaal zat te kijken. De karakters waren er, de uitwerking was er, maar de dimensie en de bijbehorende emotie zag ik totaal niet. hmm...

Pff ja, wat te zeggen over deze film.

Volgens Maddin zijn eigen take op het haunted house genre. Rouwverwerking speelt ook een belangrijke rol in de symboliek van deze film. Hij zegt zelf dat ie veel droomt over overleden mensen die hij kent. Het gekke is daarbij, dat specifieke karaktertrekken van de mensen niet per se opvallen, maar wel het huis waarin ze gestorven zijn.

Als laatste, de naam Ulysses deed het al vermoeden, maar de Griekse mythologie van het The Odyssey verhaal is ook een inspiratiebron geweest.

Niet makkelijk dus. Maddin speelt met tijd/dromen en geesten, zoals vooral Lynch dat kan. Verder nauwelijks te vergelijken, omdat hij toch een zeer eigen stempel er op nahoudt. Ritmische montage, die de ene keer dromerig langzaam is en dan weer verrassend snel. Prachtige zwart-wit beelden (vaak met de nodige ruis) die een enkele keer worden doorbroken door kitscherige kleuren, gewoon omdat het kan.

Hij houdt er een vreemde filmstijl op na, sterk beïnvloedt door oude films, maar de uitwerking is wel heel erg modern.

Tsjah, wat moet ik er verder over zeggen. Ga zelf kijken en vergeet het plot wat hierboven staat. Zelf had ik het niet gelezen en langzaam maar zeker werd het me duidelijk waar de film naartoe werkte. Wat dat betreft is de plotbeschrijving een handige houvast, maar leuker als je het niet gelezen hebt. Sterk, maar niet makkelijk.

Neem de film trouwens niet altijd serieus. Er zit nog best veel (verborgen?) humor in. Tsjah, Udo Kier en Rossellini, dat zegt al genoeg.

Nog een leuk interview, voor achteraf: Keyhole | Film | Movie Review | The A.V. Club - avclub.com

Ik snap die 12 rating in Europa best wel. Ja de film kent meer bloed dan de gemiddelde comic verfilming, maar het is niet dat de hele camera onder de spetters zit ofzo. Als je over the top gaat mag je wel iets meer geven(iets meer in de richting van die benen-scene). Het hoeft heus geen Tokyo Gore Police te zijn, maar zo baanbrekend gewelddadig was dit niet.
Een beetje een raar begin van mijn verhaal misschien, maar ik had er wel zin in, een comic verfilming die er ver overging. Heb me verder prima vermaakt. Met de humor zat het wel goed, (erg) licht zwart, maar bovenal vaak niet TE cliché. Clichés zitten hem in het feit dat Kick-Ass toch weer de mooiste meid van school krijgt en Big Daddy zo nodig een dramatisch einde krijgt, inclusief huilende dochter speech . Het past gewoon niet in deze setting. Sowieso had er OF veel meer met personage ontwikkeling en verhaal gedaan moeten worden OF veel minder. Een middenweg is er in dit geval niet, want nu gaat het storen.

Heb ik me vermaakt? Zeker Ben ik te kritisch op misschien wel de leukste comic verfilming die ik tot nu toe gezien heb? Waarschijnlijk wel! Echter ik kan er niet bij dat de film aan de ene kant hersenloos vermaak wil zijn met zwarte humor, maar er dan toch high school drama en andere zwijmel scenes in gooit.

Vreemde film dit. Grotendeels een onderkoeld familiedrama meets hitmen misdaadfilmpje met zulk droge humor, dat als je met je ogen knippert je de grap gemist heb.

Film ziet er visueel erg strak uit, donker en rauw, maar niet zo kaal als veel Britse drama's doen. Iets verzorgder.. Qua Soundtrack moet ik in het begin sterk denken aan iets wat Herzog zou gebruiken met veel klassieke- en pianotonen, maar later word het veel meer ambient

Beetje genre hoppen is de film ook niet vreemd. Je ziet de film harder en harder worden. Heb ook niet het idee dat we deze film geheel serieus moeten nemen. Het laatste half uur zorgt er in ieder geval voor dat ik dat niet doe.

Zeer eigen stijl heeft deze film en vergelijkingen trekken zou te veel weg geven. Al lijkt de film nog te beginnen met een drogere (en vooral hardere) versie van een Ritchie film, maar dat is maar een startpunt.

Aanradertje. Denk dat ik hem ook maar eens mijn top 10 in knal, nu het nog kan.

Mijn 1e Sono, als ik me niet vergis en dan gelijk raak. Wat een twisted zooitje dit.

Ergens start de film bij mij toch bij een stevige drama basis eigenlijk wel drama, aangezien het op psychologisch vlak ook gewoon werkt. Gaat behoorlijk onder de huid zitten en wie maakt wie nou gek uiteindelijk? Tot op het eind blijft de film zijn vreemde sfeer houden.

Audiovisueel erg gaaf. Veel gebruik van rood en niet alleen voor het bloed. Ook de kermis en circus elementen brachten een zieke sfeer. Muziek maakt de film haast vrolijk, wat nogal verbitterd en cynisch contrasteert met het onderwerp van de film. Prachtig.

Dan dat einde! Eh tsjah...dat gelach alleen al, brr, intens.

Prachtig filmpje.

Ik heb Jim Thompson, Raymond Chandler en Mickey Spillane gelezen als t gaat om pulp crime verhaaltjes. Chandler is het meest begaafd in taal, Thompson is psychologisch heel goed en Spillane is het rauwst. Van de 3 is Spillane waarschijnlijk het leukst. Lees: niet perse het best.

Dus ik had hier wel zin in. Ik ben zeker niet teleurgesteld. Mike Hammer is al net zo'n cynische, vrouwenverslindende, alcoholische, geweldadige private dick als in de boeken. Natuurlijk, vrouwonvriendelijkheid en racisme (vietnamezen en donkere mensen moeten t in de boeken ontgelden) zijn hier minder aanwezig, maar over het algemeen is dit Hammer zoals ik m voor me zag.

N 3 noirs (big sleep, double indemnity en nu deze) is dit dan ook mn favoriet, tot nu toe. Alles is net even wat harder, cynischer en grappiger. Tof verhaal, met veel geweld en mooie vrouwen. Die Nick zorgde voor een mooi komisch tintje ook. Hammer met losse handjes is topvermaak en vooral Velda mag er wezen. Ik zag de Criterion versie, waar Hammer en Velda uit een brandend strandhuis lopen. Lijkt me prima. Wat betreft het koffertje? who cares. Het is een beetje sci-fi achtig. Er zit niets concreets in, maar het is wel gevaarlijk. Twilight Zone, X-Files, etc. etc.

Leuk...meer van dt. Maar wat dan? Misschien Detour (1945) ?

Verrassend goed!

Apatow had al laten zien dat ie zonder te vloeken en te schreeuwen in een script een heel eind kwam, getuige Freaks & Geeks en Undeclared, maar in zijn films kwam het er niet echt lekker uit. Grofgebekt. plat, redelijk inhoudsloos en weinig hart.

Hier is dat gelukkig anders. Vooral in het begin lijkt het qua dialoog redelijk op een Smith film, zoals eerder gezegd en dat is positief. Slimme woordgrapjes en verwijzingen naar films. Later worden de grappen meer situationeel en de grapdichtheid wat minder, maar ik kan nu niet zeggen dat ik me eraan gestoord heb. Ja, de film neemt een conventionele en moralistische route, maar de chemie tussen Rogen en Heigl is goed. Wat de film inlevert op komische momenten maakt het goed door een hart,

Het is me trouwens heel wat waard om Rogen weer eens goed te zien spelen, dat is sinds Undeclared dat we dat gezien hebben. Ook ben ik trouwens eens Dat die Rogen-kloon, zoals het spitsvondig genoemd werd, echt moet oprotten. Vreselijk irritant ventje, dat was inderdaad bij Superbad ook al.

Leuk!

Goed, om maar gelijk alles gehad te hebben, ja ook ik zag veel terg uit DIE ene populaire film, waar ik gewoon de naam en vergelijkingen niet van ga noemen, dat is al 1000 keer gedaan en het is best zinloos. Ik heb er geen zin in.

Over naar de film dus. Feitelijk na Appleseed mn 2e Anime die ik serieus bekijk en dan bevalt me dit heel wat beter zeg.

Het is getekend, en dat zie je wel, maar hoe! wat een details. Er moet hier behoorlijk wat werk in hebben gezeten. Vooral steden, lichten, regen en vele straatnaambordjes zien er dan bijvoorbeeld supertof uit. Gewoon als geheel komt het erg organisch over, omdat er aan bijna alles gedacht lijkt te zijn. De schaduw, manier van bewegen, lichtweerkaatsing, de kleinste dingen.

De muziek dan, die prima op het verhaal inspeelt. Veel 'wereldmuziek' om het even zo te noemen, dat wonderbaarlijk goed bij de film past. Apart gedaan zijn de actiescenes met een bijna ambient track erachter, haast rustgevend, terwijl er op het scherm vanalles gebeurd.

Het verhaal heb ik ervaren als best gelaagd. In feite een sci-fi actiefilm, maar er word een heel sterk verhaal in de gehele film uitgewerkt, waardoor het niet leeg aanvoelt. Dieper verhaal dan soms het geval is bij andere films, maar toch had ik niet veel moeite om het te volgen, al was ik zoals gewoonlijk weer meer met de sfeer bezig, dan met het verhaal zelf. De volgende keer zal ik dus vast wel meer oppikken nog.

4.5*

Op naar de 2e nu, maar gelijk erachteraan gooien.

Ja eh, toch wel een beetje stil van!

Nakashima wist me voral met Paco omver te blazen, toen bleek dat hij voor deze fiklm een andere kant op ging was dat toch wel even schrikken.

Inktzwart, bitter loodzwaar, dat is wat we hier zien en het pakt prachtig uit.

Visueel veel gebruik van slo-mo, iets wat je normaal gesproken erg snel te vaak kunt gebruiken, maar deze film kent zijn eigen ritme, waarin het prima past. Vooral de eerste 30 minuten zitten vol met spanning en (ingehouden?) emotie, die later des te harder naar buiten komt.

Zeker nog even een shout naar de soundtrack. Vanwege de broeierige drones dacht ik te maken te hebben met Sunn O))), maar het zijn de ruimdenkendere stijl- en landgenoten van Boris. Dat ook Radiohead regelmatig opduikt zal niet iedereen kunnen waarderen, maar ook dat sloot perfect aan op de betreffende scenes.

Het einde vond ik niet eens zo slecht, maar het had wat meer open gemogen. Dit voelt wel wat gesloten en de hamer die deze film is, wordt uiteindelijk niet de sloopkogel. (over flauw gesproken) die het had kunnen zijn. Dit ligt niet alleen bij het einde, maar misschien wel het hele laatste stuk Teveel het uitleggen van de acties, het erin hameren van beweegredenen.

Hoewel ik liever heb dat Nakashima me vrolijk maakt, is dit ook heel sterk. Volgende keer weer wat vrolijks?

Goed, weer een Miike dus. Zoals eerder gezegd, zn meest 'mainstream' poging tot nu toe en een compleet linear verhaal, wat overigens wel goed in elkaar zit.
Een echte Miike stempel is er aan de oopvervlakte niet te zien, maar kijk je verder, is dit toch wel echt een film van hem. Het onderwerp is welliswaar hard, maar alles wordt wel heel professioneel neergezet, smetteloos haast. Het had wat meer uit de bocht mogen vliegen, situaties en personages hadden wat meer overdreven gekunt. De vraag is dan of een extremere/weirdere touch, had gepast in de stijl van de film, maar het was toch wel het proberen waard geweest..

Visueel ziet het er goed uit en het kan niet anders, of er moet veel geld in deze film gezeten hebben. Vooral naar het grote eindstuk toe, lonnt dat wel heel erg. Schitterend.
Verder is alles wel goed in beeld gebracht en vaak ook gewoon mooi qua stijl, maar is het wel erg gelikt op deze manier. Mede omdat de film voor Miike's standaards zo netjes/gewoon overkomt.

Zoals ik al zei, ontkom je er niet aan dat dit toch Miike is. Veel humor, waardoor de serieuze toon van de film toch telkens wat lichts krijgt. Situaties als het al genoemde Bowlen, darten en honkballen met leerlingen is iets wat ik buiten een Miike film niet zoooo goed uitgevoerd zou zien. Ook liedjes die iets over het verhaal te melden hebben, is iets wat echt bij hem hoort.

Lastig om dit zo te beoordelen. Eigenlijk kan ik hier geen lage punten aan geven. Het (achtergrond)verhaal zat goed in elkaar, visueel zag het er goed uit en de film was gewoon af. Dit alleen maakt al dat het een bovengemiddelde film is.
Toch zie ik liver snel weer iets wat frisser/gekker/vernieuwender is. Als ik God's puzzel zo bekijk (trailers), lijkt deze nieuwe stijl voor hem een trend te worden, maar met Miike weet je maar nooit.

4*

Misschien niet zo slim, was ik gister laaiend enthousiast over het uitermate creatieve Yatterman, volg ik dat gelijk op met zijn meest mainstream filmverhaal tot nu toe. Dit was namelijk al het geval bij Deel 1.

Even terughalen wat ik bij deel 1 zei dan maar, in het kort:

Mainstream werkje, voor zijn standaards. Toch erg mooi gefilmd en de editing, kleurgebruik en sommige scens zagen er gewoon perfect uit, alhoewel gelikt. De liedjes en gekke situaties en humor is ook niet iets wat je zomaar in een andere film terug ziet.

Klonk positief he? Ja, ik wist dan ook wel wat te verwachten, dacht ik. Van deel 1 zijn de punky liedjes en soundtrack inderdaad overeind gebleven. Ook hebben ze een blik flink geweld open getrokken.

VEEL geweld ja. YAWN, als ik ruim dertig minuten (of was het zelfs meer) naar een eindgevecht kijk, wil ik wel waar voor me geld en niet een stel zwarte mannetjes tegen een blik kale witte mannetjes.

Sfeer,d at ontbrak er namelijk ook meestal. De punky club scenes waren nog steeds getroffen en er waren momenten dat de camera meer deed dan chaotisch zijn, maar al met al viel het tegen. Dat eindgevecht bij deel 1 was geweldig! Regen, perfect neergezet, het was prachtig, in plaats van bot op elkaar in hakken.

Ook, waar is de humor? Ja, de housen clan als een stel boeddhistische, schreeuwende apen. Grappig voor even, maar het gaat al snel vervelen. Zo zijn er wel meer dingen. Oneliners tussen het geweld door, zijn wel erg stompzinnig, er word idioot veel gangster gepraat en geschreeuwd en drama elementen vallen dus op deze manier. wel erg plat op de bek. Miike kennende, zal er wel weer de nodige relativering voor nodig zijn, maar in deze strakke gelikte setting, paste het gewoon niet.

Spaarzame momenten zoals bowlen en darten die mistte ik sowieso heel erg. Geeft de film toch meer zijn eigen touch.

Deze film gaf me niet het gevoel dat alleen Miike de film kon maken. Dit had gemaakt kunnen worden door 100 andere japanse regisseurs. Bold statement , dat weet ik, maar ik zie geen reden om niet met zo'n line te smijten. True, hij heeft deze wereld op poten gezet en gemaakt als film, maar als een andere regisseur het van hem zou overnemen, zou het kunnen. Niet gezegd dat het dan interessant zou blijven, want ondanks dat me dit veel te normaal en gelikt is, is het natuurlijk wel strak in elkaar gezet allemaal.

Score? Mja, het zou niet eerlijk zijn om er een onvoldoende tegenaan te gooien. De film is gewoon erg professioneel, ziet er goed uit en kent ook wel zijn momenten. Voor mij alleen niet helemaal uitdagend genoeg!