Opinions

Bot gezegd zei ik vandaag tegen meerdere mensen: de film is typisch voer voor Verhoeven (een constatering, geen waarde-oordeel wellicht, haha), mits de film niet te heidens is en stiekem te ver doordrijft in zijn lugubere ideologie met betrekking tot ritualisme, paganisme en hekserij. Je zou er namelijk van allerlei hersenspinsels en theorietjes op los kunnen laten en een diepere betekenis zoeken. Symboliek en zo.

Persoonlijk zag ik die niet en vond ik het wat gekunseld, lichtjes pretentieus en soms ronduit belachelijk lachwekkend. Maar het was geen komedie en de sfeer duister en grimmig. Waar vooral de harde ambient drones nog wel sfeervol waren. Maar na het zoveelste statische shot van een wit sneeuwlandschap, donkere bossen of hoge bergen die minutenlang aanhielden had ik t wel gezien. Er zat ook geen variatie meer in de shots. Stiekem waren het gewoon telkens dezelfde.

Niet heel slecht, maar ook zeker niet goed. Ik kwam met een vervelender en moe gevoel de zaal uit, maar kan er nu wat milder op terugkijken. Lastig om te beoordelen, hangt tussen 2* en 2.5*

"Yes it is a mockumentary, yes it is follows around a rock band
(rockumentary) but for every other reason this really should not be
compared to Spinal Tap. It really isn't a comedy,"

De belangrijkste quote uit een imdb comment, spot on. Een mockumentary over een (zogenaamde dus) punkband die tegen beter weten in een reünie tour begint. Treiteren, beledigingen, elkaar slaan, drugs en veel drank, niemand word er echt vrolijk van maar the show must go on.

Een harde, kille, grimmige sfeer overheerst de film. Dat er nog wat te lachen valt is dan weer de verdienste van Bruce McDonald, die ons met de neus op de karakters drukt en laat zien hoe triest en belachelijk het allemaal is. Goed voorbeeld is als een van de leden de tourbus onder dreigt te pissen, omdat niemand langs de kant wil stoppen voor hem en op het moment dat de bus dan toch stopt, valt hij en schiet met zijn been door de onderkant van de bus die half verrot is. Iedereen vind het maar al te grappig en hij moet zich niet zo aanstellen. Dit kan gezien worden als een spoiler, maar ik noem het in dit geval meer een sfeerschets, aangezien de film vol zit met dit soort momenten.

Knappe is dat het niet eens zo ver van de waarheid afligt. Denk aan Metallica's Some Kind of Monster docu, wat uiteindelijk ook echt te triest voor woorden werd. Helaas was dat WEL echt.

Bruce Mcdonald is een sterke regisseur en overtuigt me ook hier weer. In eigen land vooral status verworven met zijn oude werk, hier begint dat nu te komen met The Tracey Fragment's en vooral Pontypool. De man is wel wat meer bekendheid/succes gegund lijkt me zo.

4 stemmen bij deze film is alvast erg mager. Overigens jammer, dat deze man de makkelijke weg naar de remakes heeft gevonden. Talent Wasted, lijkt me zo. Ach, misschien heeft ie gewoon geld nodig voor zijn volgende kleinere film.

Film die dus het meest draait over 2 meiden in de prostitutie, maar vooral heel erg hun relatie daarbuiten. Redelijk kale/harde en realistische weergave. Toch slaagt de film er goed in, er een leuk luchtig sfeertje in te stoppen zo nu en dan.

De film is geen visueel spektakel, maar is wel mooi en goed in beeld gebracht.Enkele glijdende, maar snelle shots door gangen, versterken de rauwe sfeer. Ook de sex is erg kaal en rauw in beeld gebracht.
Ook zijn er genoeg close-ups te vinden.
Een verstild shot, gefilmd vanaf de grond, waar de meiden op het strand liggen, is ook erg mooi. De mooiste scene is misschien nog wel die van de regen in slow motion, die 2x terug komt . Zeldzaam hoogtepuntje.

De Soundtrack is vooral in het begin sterk. Het ondersteunt perfect de rauwe wereld, waar de meiden in leven. Lichte Noiserock, wisselt verschillende Electronica af.
Het latere gedeelte veranderd de soundtrack, maar ook de sfeer van de film heel erg. Jammer van de soundtrack, maar een logische keuze dus en het past nog steeds erg goed.
Er is wel iets apart aan die soundtrack. Hij valt stil. Hij fade niet uit of gaat oover naar een ander nummer, nee hij valt stil. Dit is vaak in combinatie met een moment, dat er in de film ook een stilte is en dat zorgt voor een erg apart effect. Net alsof je even de tijd krijgt, om te verwerken, wat er is gebeurd.

Het acteerwerk is prima. Het focust vooral op de 2 meiden en die spelen goed. Eerlijk. Veel rauwe emotie. De bijrollen, zijn wel meer bijrollen en lopen er ook zodanig bij, een beetje. Toch valt dat nergens echt op.

4 stemmen is hier echt te weinig, dat mag duidelijk zijn. Sommigen zullen misschien niet verder komen dan een 3* (verhaal is weinig bijzonder), maar dit verdient het wel om meer bekeken te worden.
Ik zet in op een kleine 4*. Mede omdat ik in het begin die soundtrack toch wel vet vond en het geheel toch mooi in beeld was gebracht, met kleine visuele uitschieters.

Tsjah, Arias blies me pas dit jaar omver met zijn Tekkonkinkreet. Veel te laat begonnen met de echte verdieping in anime, maar beter laat dan nooit. In eerste instantie was er dan ook de verbazing (niet echt teleurstelling) toen ik zag dat hij over ging op live-action.

Aparter is dan nog dat het verhaal en de stijl van Knockin on Heaven's Door ( Knockin' On Heaven's Door (1997) ) me meer doet denken aan een Tarrantino hommage, met wat drama elementen (gezien de Trailer).

Niets van dat alles! Nouja, behalve de drama elementen, die zijn er genoeg, maar wel op erg natuurlijke wijze. Ik was toch een beetje bang, maar Arias kan dit ook gewoon en HOE.

Visueel een erg duidelijke stijl, gek genoeg. Bepaalde trucjes uit Tekkonkinkreet neemt hij gewoon mee in deze live action. Snelle zooms, zwierige camera, rustige shots, het zat allemaal in zijn animatiefilm en het komt hier gewoon terug in live-action.

Belangrijker is misschien nog wel het ritme. Ritme geeft een film de vrijheid om soms niet eens overdreven mooi te zijn, maar als het ritmisch klopt, kun je soms al geweldig mooie shots neerzetten, gewoon door met snelheid te spelen. Dit wordt goed toegepast. Dan weer razendsnel, soms langzaam, soms staat de camera zelfs stil. Zo krijg je extra diepgang in de film, extra sfeer, emotie.

Sfeer werd ook gecreëerd door de soundtrack. Ik wil er toch nog even kort op inspringen. Met Plaid ben ik niet bekend, maar bij Tekkonkinkreet beviel het me ook al. Meer een ondersteunende rol, maar het geeft net dat beetje extra, wat de film wel nodig heeft. Juist dat, is de functie van een goede soundtrack.

Dit alles valt in het water, bij een verhaal wat niet loopt Gelukkig loopt dat meer dan soepel, al hadden die zijpltjes van mij niet perse gehoeven en mocht het wat minimalistischer. Toch, op deze manier kwam er heel wat spanning en humor in de film, dus dat was wel goed gedaan.

Dramatisch gezien werkte de film ook zeer goed, vooral vanwege de eerlijkheid. Niets werd groter gemaakt dan het is. Een mooie" Life is short, lets go for it" mentaliteit, die door de hele film voelbaar was.

Je zou het einde dan iets TE perfect kunnen noemen, maar zo'n film verdiend ook niets anders.

Ik loop een beetje achter wat betreft geweldige films dit jaar, maar dit hoort er zeker bij!

Hij kwam er mee weg, Jonze, 3 films gemaakt en 3x een 4.5*. Hoewel ik uiteraard veel hoopte van dit Her, verwachten deed ik het niet. Alles zou erop wijzen dat deze film een stuk meer melancholisch zou worden, een tikkeltje zoeter ook? Jonze's films hadden altijd wel een donker en scherp randje, zonder echt zwaarmoedig te worden. hoe zou dat hier gaan. vragen, vragen, vragen.............

Met dat zoete valt het gelukkig wel mee. Melancholisch en romantisch is dit wel, zwaarmoedig ook wel bij wijlen. Theodore is duidelijk niet gelukkig na zijn stukgelopen huwelijk. Begrijpelijk. Hij is teveel in zichzelf gekeerd en laat slecht anderen toe in zijn wereld, waardoor relaties en vriendschappen moeilijk zijn. Mja, waarom is dat zo? Belangrijker, waar is de motivatie om dit te verbeteren? Voor iemand die zo romantisch is ingesteld en zo veel mensenkennis heeft (Theodore zou psycholoog kunnen worden, als hij had gewild en dan was hij de best verdienende over heel de wereld), wat is de reden waarom het sociaal niet goed loopt? Dat hij dat zelf niet snapt is logisch, maar niet via Samantha, niet script-technisch komt de film tot inzichten. Sowieso is het leven van Theodore helemaal niet zo inzichtelijk voor de kijker, wat hem af en toe zo plat maakt als een dubbeltje, een goeie karakterstudie is dit zeker niet.. Dan is OS Samantha beter uitgediept, voor een besturingssysteem met AI heeft ze een rijker personage dan Theodore voor de kijker ooit lijkt te hebben. De aanwezigheid van Amy Adams is je ergste nachtmerrie, aangezien zij het script een voorspelbaarheidsfactor meegeeft, die je van Jonze toch niet mag verwachten.

Wat houdt de film overeind? Johannson weet erg veel diepte aan haar rol mee te geven. De alternatieve wereld die Jonze weet te creëren, ook met behulp van de cinematografie is erg mooi en net dat tikje 'anders' om geloofwaardig te zijn. Montage en ritme zijn erg fijn, heel mooi geschoten Het basisprincipe van de film is ook erg leuk, waar vaak nog best een lachje vanaf kon, omdat er toch zeker in het eerste uur leuke dingen mee gedaan werd..

Alleen Jonze stuurt het een richting in, waar vooral het grote publiek blij van zal worden. Echt ballen heeft het niet en de melancholie is vaak te drammerig. De soundtrack van Arcade Fire maakt de film onnodig 'geforceerd alternatief'. Verder heb ik me wel vermaakt en is de film natuurlijk wel onderscheidend genoeg. IK had op meer gehoopt.

Wat moet ik hierover zeggen? Wie kent Nina Conti? Wie kent Christopher Guest?

Buikspreker NinaConti maakt met Guest een documentaire die vooral op waarheid berust, maar die genoeg surrealistische elementen bevat die je aan het twijfelen brengt.

Ter ere van haar ex-geliefde, Ken Campbell gaat ze naar een evenement voor buiksprekers, in kentucky. Hier is ook een begraafplaats voor poppen van buiksprekers, waar ze ten ere van Campbell een pop wil achterlaten.

Deze film is vaak ontroerend, soms grappig, een beetje surrealistisch en heel persoonlijk. De invloed van Guest is merkbaar, hoewel volledig geschreven en geregisseerd door Conti. Conti's poppen zijn meer levendig en sympathiek dan ze zelf is, in deze film. Het is duidelijk dat ze de poppen gebruuikt voor gevoelens en gedachtes die ze als persoon zelf niet kan uiten.

Rest nog te zeggen dat je zeker eens een show van haar moet opzoeken, deze zijn veel vrolijker en minder tragikomisch dan deze docu, Hoewel getalenteerd, is haar (buikspreek)techniek niet echt heel goed, maar dat maakt ze goed door haar sympathieke karakter en humor.

Na al een tijd geen Aziatische film meer gezien te hebben, werd het weer eens tijd om er weer in te duiken. Uiteraard moest dat een klapper worden. Dit kon met deze film, na het geweldige Sakuran, al bijna niet misgaan en dat deed het ook niet.

Ik zie de vergelijking met Sono ook wel, vooral in het eerste uur. Verbitterde, on the nose satire op de modellenwereld en het begrip schoonheid.De klassieke muziek, de dunne scheidingslijn tussen pikzwarte humor en psychologisch drama, het had allemaal wel een Sono tintje. Het tweede uur deed dan weer meer denken aan Black Swan en inderdaad ook sneeuwwitje.

Aldus de toon van de film.

Net zo belangrijk, misschien zelfs wel belangrijker is de visuele aankleding hier. Extreem veel kleur, nauwkeurig uitgedachte sets en een surrealistisch tintje, dat bijna overal wel is terug te vinden. Toppunt is wel het "rode mond" schilderij in de kamer van Lilico, maar ook de Pee-Wee Herman on shrooms-achtige set die opeens voorbij komt is te absurd voor woorden. Het probleem dat ik een beetje heb, is dat ik in deze recensie een ellenlang opsomming kan gaan doen van mooie shots, want bijna elk shot is een schilderij. Uitgezonderd de shots in het zijplotje, maar dat was uiteraard bewust en zelfs die waren knap geschoten.

Terug naar de kritiek dan maar, die deze film op een verbitterde, niet bepaald subtiele toon aankaart. Iets als uiterlijke schoonheid is vaak maar leeg als het niet van binnen zit? Natuurlijk een cliché, maar blijkbaar moet de boodschap nog steeds overgebracht worden, in een wereld waar uiterlijk altijd erg belangrijk is. De manier van presenteren hier is zelfs best schokkend. Echter vooral ook creepy en grotesk, maar dat is dan weer te wijten aan de visuele setting.

En toen waren mijn worden een beetje op. Feit blijft dat dit een prachtige film is, met heel wat twisted kanten en een bijtend gevoel voor humor. Toch zullen vooral veel shots uit deze film me bijblijven, door bizar kleurgebruik en surrealistisch scenes. Hoogste score, al kwam dat er bij mijn recensie niet zo lekker uit, had ik het idee. Het is niet anders.

Ook kunnen "vinden" toevallig.

Om te beginnen, Carey als hoofdrolspeler mag hier wel weg. Als hij 5 keer in beeld is, dan is het veel. Behalve op het eind, waar hij wel belangrijk is in het slot. De film deed me een beetje denken aan een kruising tussen de vreemde, Canadese serie Twitch City en de Amerikaanse sitcom Titus.

Thane is niet tevreden. Niet over zichzelf, niet over de wereld, mensen doen maar stomme dingen. Wij als toeschouwer moeten dat aanhoren, terwijl hij letterlijk in de camera praat. De scherpe observaties maken het een grappig geheel. Dat en het feit dat hij alleen maar klaagt en klaagt en dan zelf nooit buiten de deur komt en niets anders eet dan Cereal. Enorm hilarisch ook, hoe trots hij op zichzelf is als hij het beetje sociale contact dat hij heeft weer finaal de grond in heeft getrapt.

Naja, meer valt er eigenlijk niet te zeggen. Enorm eenzijdige, pessimistische film, met veel te veel focus op dialoog. Voor mij werkt het.

Alleerst even zeggen dat Adam Wingard nogal een positieve verandering doormaakte. Als je van low budget horror/komedie naar psychedelisch drama/horror (Pop Skull) gaat, dan maak je nogal een grote ontwikkeling door. Het kan natuurlijk zijn dat hij beiden gewoon leuk vind, maar ook in zijn shorts is de b-horror niet meer terug te vinden. De toekomst zal het uitwijzen.

Verhaal? Hoezo. Het plot hierboven klinkt mager, maar meer valt er ook haast niet uit te halen.

Allemaal erg vreemd ook verder en daarom juist wel erg grappig, al duurde het wel even voor ik dat door had. Rare opmerkingen, vreemde acties, constant grijnzende mensen en mensen die in lachen uitbarsten op momenten waar dat niet hoort. what the fuck? Zonder veel te verklappen is de sleutelscene, die met de scheermesjes al erg vreemd. Komisch, maar daarom des te meer freaky. Zo zit eigenlijk de hele film in elkaar.

Audiovisueel kon Wingard het al. Een paar erg mooie overgangen. Visueel mooi de spanning opgebouwd, maar lang niet zo bijzonder als Pop Skull natuurlijk. De soundtrack is wel heel sterk aanwezig en maakt de film nog wat vreemder.

Een combinatie van TE rood bloed en gore, vreemde typetjes en de daarbij horende rare humor maken dit een zeer te genieten film.

poeh tsjah!

Er is nu toch wel duidelijk een eigen stijl zichtbaar aan het worden bij Wingard, al mag de invloed van Joe Swanberg (hoofdrol hier ook) hier niet vergeten worden. Swanberg is normaal een regisseur die luchtige slice of life dramedy's maakt. Luchtig is het hier niet bepaald, maar het slice of life aspect zit er hier wel dik in.

De film doet verder ook vaag denken aan Henry: Portrait of a Serial Killer, maar vergeet dat, want dit is zoveel anders.

Het grootste gedeelte van de film is Wingard alleen maar bezig om 1 brok sfeer te combineren met wat slice of life. Flitsen krijgen we te zien van wat een dreigende thriller/horror zou kunnen wezen. Dit in de vorm van de killer die zich al vroeg openbaart.

Net als Pop Skull, is het verhaal niet moeilijk, als je maar oplet. Je kan snel afgeleidt zijn, omdat de sfeer zo de boventoon voert. Toch is deze film veel gelaagder. Geen lineaire structuur en je moet er bij blijven wil je het echt goed volgen.

Verhaal is verhaal, dat is allemaal leuk, maar uiteindelijk is dit toch weer een sfeerfilm, zoals eerder gezegd.

De regisseurs die beter om kunnen gaan met de soundtrack dan Wingard zijn op 1 hand te tellen. Ambient, Drone en spooky vocals worden gecombineerd tot een onheilspellend geheel. Zo wordt er zelfs spanning gecreëerd op momenten dat er niets aan de hand is. Erg knap.

Visueel is er nog steeds de fascinatie voor licht, maar nu anders. De epilepsie waarschuwing is (helaas?) niet nodig, maar het moet gezegd worden, het consistente gebruik van licht(jes) in deze film is wederom verbluffend.

Oke, ook camerawerk dan nog maar even, aangezien het zeker bijdroeg aan de sfeer. Vaak out of focus, blurry, shaky en ongecontroleerd, maar het werkt.

Rest nog te zeggen dat deze film uiteindelijk heel voorspelbaar is, maar hoe meer voorspelbaar deze film werd hoe spannender het werd. Voor het laatste stuk krijgt de film er zelfs nog een halfje bij.

Zo goed als Pop Skull wordt het niet, maar Wingard is een regisseur met een zeer eigen stijl, dus waarom wil ik nog een Pop Skull?

De vergelijking met Napoleon Dynamite is snel gemaakt, maar onterecht. Simpelweg, omdat er een verschil zit tussen slecht getimed humor en awkward getimed humor, hier voor mij duidelijk het 2e. Als 2e pluspunt heeft de film ook nog dat de nerds een stuk minder geforceerd en meer menselijk overkomen. De romance en structuur in de film zorgt dan wel voor minder eigenheid en meer toegankelijkheid, maar eigenheid dat heeft het al genoeg.

Samberg speelt goed als falende stuntman, ook omdat ie de overtuiging heeft dat ie op weg is om geweldig te worden, terwijl alles keihard mislukt. Het vooral doorgaan principe, omdat het toch een keer goed moet gaan. Waar ieder ander een kleinere stunt zou aanpakken bij falen, gaat Rod gewoon steeds groter.

Leuke rol van Danny Mcbride, die ik als sidekick meestal goed kan hebben, mits niet teveel op de voorgrond. Beperkt acteur, lomp doen is ZIJN ding, maar dat kan ie dan ook erg goed. Isla Fischer, tsjah

Een film die snel gelinkt wordt met Napoleon Dynamite, maar qua hart en ziel meer weg heeft van een Rushmore of Anchorman.

Benieuwd naar The Watch, maar dat zal nog wel ff op zich laten wachten.

Idioot sterke rol van Parker Posey, die zowat de hele film draagt. Het gescherm tussen haar krankzinnige personage en haar grote broer, zijn erg intens. Sowieso een erg knappe rol. Erg geschift, maar aan de andere kant ook wel weer heel mooi. verleidelijk en aandoenlijk.

In het begin had ik moeite erin te komen. Elke opmerking werd gekeerd met een opmerking die nog bijdehanter was en het leek me nogal geforceerd. Tot later bleek, dat er wel een hele grote onderliggende laag achter lag. Je kon de banden in de familie op den duur gewoon zien lopen en de emotie kwam daardoor duidelijk over.

Erg grappig dus, maar ook enigzins wrang en pijnlijk. Qua humor en vooral structuur wel een beetje American Beauty achtig misschien, al ging hier de dialoog veel sneller.