Opinions

Ceylan laat wederom zien wat voor een ragfijn gevoel hij heeft voor sentiment en humor (jazeker, ook humor). Zonder de kijker ook maar een moment te vervelen met zijn bijna homevideo-achtige verhaal, weet hij telkens de juiste snaar te raken door het geheel in uitzonderlijk mooie beelden te verpakken.

Voor degenen die Kasaba ook hebben gezien, zullen deze beelden trouwens erg bekend voorkomen: Mayis Sikintisi is als het ware 'the making of...' van de eerstgenoemde.

3,5*

Na alle 4 zijn films (inclusief korte film Koza) gezien te hebben, kan ik gerust concluderen dat Ceylan zich best in het groepje van de betere Turkse regisseurs kan scharen.

Waarschijnlijk is 'lief' het beste woord dat mijn mening over deze film omschrijft. Lieve kleuren, lieve decors, lieve personages en bovenal een erg lief, pretentieloos verhaaltje (wat een rijke fantasie!) dat me een beetje deed denken aan tekenfilms uit mijn jeugd waarvan ik de namen niet meer weet maar die hoogstwaarschijnlijk ook waren gemaakt in Japanse animatiestudio's. 4* voor dit veel te laat ontdekte 'jeugdsentiment'.

Duffe, gedateerde cinematografie en, als iemand die het eerste het beste boek van Thomas Mann al na een paar bladzijdes terug in de kast legde, heeft het verhaal ook bepaald geen meerwaarde voor mij. Twee uur lang staren naar ellenlange, kleurloze beelden van een depressieve bejaarde en het dooie gezicht van een lelijk, blond joch begeleid door ergerlijk vioolgejammer (Mahler & Romantiek ).

Een sterretje voor een aantal mooie scènes (vooral eindscène, maar misschien was ik gewoon blij dat het afgelopen was).

De film heeft een redelijk mooi begin met fijne kleuren en cameravoering, wat vooral te danken is aan de fotogenieke oude herder met zijn kudde schapen en het prachtige landschap van het Vanmeer (Lake Van, ter verduidelijking). Het acteerwerk daarbij is verder ook in orde, maar naarmate de film vordert doen de mindere punten van zich gelden.

Wanneer het verhaal zich verplaatst naar de Egeïsche rivièra, maakt de mooie cinematografie plaats voor niet bepaald interessante beelden die wat mij betreft net zo goed uit een toeristisch promotiefilmpje hadden kunnen komen. O.a. de misplaatste muziek was hier, zoals ik al voorspeld had, debet aan. Vooral het symfonieorkest dat telkens te horen was bij beelden van de zee en de zeilboot, riepen bij mij het gevoel op alsof er elk moment een epische zeeslag tussen de Griekse en Turkse vloten zou kunnen uitbarsten. Dat je kiest voor een lied van Livaneli dat inhoudelijk past bij het verhaal (namelijk een lied over eilandjes en de zee) is op zich niet zo veel mis mee, maar zorg er dan asjeblieft ook voor dat het arrangement niet vloekt met de vorm en het tempo van de film.

Verder valt er wat aan te merken op de karakterontwikkelingen en het verhaal an sich. Natuurlijk heeft een regisseur het recht af te wijken van het originele verhaal zoveel als het hemzelf goeddunkt, maar doe het dan wel fatsoenlijk. Vooral het ontwijken of minimaliseren van een aantal controversiële kwesties die in het boek duidelijker (maar ook niet veel beter) worden behandeld (dienstplicht, materialisme, feodalisme, onderdrukte seksuele gevoelens), doen de film geen goed. Het verhaal komt hiermee nogal banaal over en de karakterschetsen blijven veels te oppervlakkig. De onnodig toegevoegde romance tussen achterneef en achternicht en een verschrikkelijk slecht uitgewerkte achtervolging door bad-guys, zijn dan niet voldoende om het saaie geheel te redden.

Dan het acteerwerk. Özgü Namal doet het beter dan verwacht, maar toch speelde er een tweetal storende factoren. Aan het eerste kan zijzelf niet veel doen, namelijk dat ze een erg irritante stem heeft die bijna ondraaglijk wordt als ze begint te schreeuwen. Het tweede punt is, dat haar gezicht de laatste tijd in té veel films, tv-programma’s en reclames is voorbijgekomen dat er bij mij een soort Namal-verzadiging is opgetreden. Murat Han, de debutant, acteert zeker niet slecht, maar hij gaat een beetje ten onder aan de eerdergenoemde oppervlakkigheid van zijn rol en dat is hem natuurlijk niet aan te rekenen. Talat Bulut doet hij wat hij moet doen, niets meer, niets minder.

Al met al moet ik zeggen dat ik een aantal mooie dingen heb gezien waardoor de film zeker niet geplaatst mag worden tussen andere recente wanproducties uit de Turkse filmindustrie, maar hoger dan een 2* kom ik helaas ook niet.