Opinions

Wat je van de machtige Russische maffia in Londen krijgt te zien, is slechts een vader, zijn zoon en hun chauffeur (van wie de laatste jammerlijk verloren gaat aan een onvermijdelijke en onderhand erg afgezaagd geworden plottwist) die betrokken raken bij in totaal 2.5 geweldsdelicten (kapper = 1, graf = 0.5, sauna = 1, overigens lekker expliciet gebracht). Cronenberg heeft dus, i.p.v. grootschalige actie, duidelijk gekozen voor een wat meer psychologische studie van het hele maffiagebeuren en dat mag van mij, maar interessant wordt het in deze film maar zelden. De karakterschetsen blijven erg oppervlakkig en bovendien springt het zwakke acteerwerk van Cassel in het oog en vormt de irritant-krakende stem van Tatiana die tussendoor te horen was met vervelende vioolmuziek op de achtergrond, een storende factor.

Verder mag ik van een regisseur als Cronenberg toch wel verwachten dat wanneer hij zijn personages een vreemde taal probeert te laten spreken, hij er niet alleen een woordenboek bij pakt, maar ook een deskundige in die taal om raad vraagt. Zo spreek je çabuk in het Turks niet uit als kaboek maar tsjaboek en wanneer je iemand opdraagt 'rustig aan te doen', zeg je niet 'Durgun! Durgun!' (vrij vertaald: 'Bedaard! Bedaard!')

2*

1) Ik vond dit eigenlijk niet echt storend. Het was zelfs de beste keuze bij het maken van een dergelijke film. Net als in een achtbaan: eerst klimt het wagentje heel traag naar de top, om vervolgens met een geweldige snelheid naar beneden te razen. Die traagheid en wazigheid maakt het 'shock'effect groter. Het succes hiervan werd ook bewezen in de zaal waar ik zat. Tót de climax van de film, hoorde ik alsmaar gegrinnik en irritant geklets om me heen. Ná de climax maakte dat plaats voor volkomen stilte, behalve een gesnik hier en daar.

2) Ja, hier ben ik het mee eens. Een voorbeeld is vind ik de wijze waarop Eli (de fotograaf) zijn vrienden steeds begroet. Het feit echter dat de acteurs niet professioneel zijn, zie ik als een goed excuus.
Dit is dan ook het enige kritiekpunt dat ik kan hebben op de film. Een must-see.
4,5*

Film die het vooral moet hebben van het uitstekende acteerwerk. Ik was met name onder de indruk van die Jordi Mollà: wat een heerlijk angstaanjagend psychopatische rol zet hij neer als Filips II (dat loopje!).

Helaas is de film qua verhaal een tegenvaller. Daarnaast viel mij het kamerawerk negatief op: erg rare standpunten hield Kapur er soms op na.

2,5*

De vraag waar de hele rechtszaak van meet af aan om had moeten draaien (en niets anders), wordt pas helemaal aan het eind in slechts twee zinnen geformuleerd door de advocate: kan Moore verantwoordelijk gehouden worden voor de dood van Emily Rose? Tot dat moment zien we niets anders dan dat Bruner als "agnostische" jurist bezig is met een puik stukje christelijke propaganda. De arrogantie waarmee de Officier van Justitie en de nuchtere deskundigen een logische verklaring proberen te geven aan het hele gebeuren versus de boeiende uiteenzetting van de lieflijke Dr. Adani, werkt natuurlijk alleen maar in het voordeel van Bruners pogingen er een bovennatuurlijke wending aan te geven. Waar ben je als advocaat dan mee bezig, vraag ik me af.

Maar over het Amerikaanse rechtssysteem waarin juryleden behalve het geven van een "verdict" daarnaast ook nog een aanbeveling mogen doen over de straf die verdachte zou moeten krijgen, die vervolgens zonder enige motivering (laat staan deugdelijke) wordt overgenomen door de rechter, verbaas ik me allang niet meer.

Conclusie: niet bijzondere exorcismefilm die nergens echt spannend wordt. Eerder dodelijk saai en uitgekauwd.