Opinions

Verschrikkelijk.

M. Ali Erbil die voor de zoveelste keer dezelfde rol speelt (vergelijk zijn rollen in Hemso, Kahpe Bizans etc.).

Hülya Koçyigit die als een kip zonder kop maar wat over de set loopt.

Nehir Erdogan die als het mooie meisje er slechts als decoratie bij gevoegd is ('met de tijd meegaan').

Halit Akçatepe die de nostalgie oneer aandoet door een voor mij zeer onbegrijpelijke rol te vervullen (wat doet hij daar nou eigenlijk??).

Het script en de grappen zijn zo verschrikkelijk kinderachtig. Vergelijkbaar met die van slappe Amerikaanse komedies voor kinderen tot 10 jaar met de bijbehorende clichés (een typische 'bad guy' die tot inkeer komt na een verschrikkelijk sentimenteel preekje van nog geen 3 minuten;

een domme maar sexy lerares waar de hele klas op geilt etc.).

De film teert van begin tot eind op het succes van de origenele serie. Ik heb geen enkele toevoeging van waarde kunnen zien.

Waar ik me het meest aan ergerde, wat totaal nergens op sloeg, waar ik Kartal Tibet wel de nek om kan draaien:

De scène waarin Hülya Koçyigit en Haluk Akçatepe de oude foto's bekijken. Eerstgenoemde vraagt dan wie de oprichter is van de Hababam Klas. Akçatepe laat dan de foto van Rifat Ilgaz zien en zegt dat hij een oudere leerling was.

Rifat Ilgaz is de schrijver van het boek waar de originele series op gebasseerd zijn. Waar slaat die verwijzing nou in hemelsnaam op?? Hoe haal je het in je hoofd om de schrijver van het verhaal, bij het verhaal te betrekken??*

Ja, ik krijg daadwerkelijk moordneigingen na het zien van deze film.

Waarschijnlijk de slechtste remake die ik ooit heb gezien.

*Om het wat duidelijker te maken: dit is net zoiets als dat Katadreuffe in de film even op de thee gaat bij F. Bordewijk.

Pretentieus tot in het bot. Blèh.

Weer van die typisch Spaanse, ongeloofwaardige karakters die gespreksstof voor vloeiende dialogen uit hun mouwen lijken te schudden. Persoon A komt opeens, uit het niets, op de proppen met een 'boeiend' onderwerp en persoon B, die A overigens nog maar net heeft ontmoet, pikt dat zonder enige aarzeling op waarmee er gesprekken ontstaan die uitermate gescript aanvoelen. Nee, zolang dit niet verandert, zullen de Spaanse film en ik voorlopig nog geen vrienden worden (uitzonderingen daargelaten).

Uitermate zwak verhaal ook. Een aantal personen dat in een kleine ruimte een race tegen de klok aangaat: totaal geen origineel uitgangspunt natuurlijk, maar dat hoeft geen probleem te zijn als de uitwerking maar een beetje interessant is. En helaas faalt de film ook daarin. Zeer magere spanningsopbouw, een verschrikkelijke deus ex machina (totaal onlogisch ook) en dan ook nog eens die afgezaagde raadseltjes: wil je intellectueel overkomen met je pretentieuze verhaal, doe dat dan ook goed en gebruik geen raadseltjes die zelfs ik al in mijn niet-wiskundige bestaan 30 keer langs heb horen komen.

1*

Wel heb je ooit... Verander ik mijn uitgebrachte stem tijdens het typen, gaat mijn hele recensie verloren.


- Nieuwe, jammergenoeg kortere poging -

Ik verwachtte hier uiteindelijk absoluut meer van; hoogstwaarschijnlijk ben ik misleid door de poster (en wellicht de plot) die een veel mysterieuzere, meer duivelse sfeer uitstraalt dan het uiteindelijke, mijns inziens zelfs (gezien de thematiek) wat brave resultaat. Wat dit betreft is de vergelijking met Ôdishon (meisje martelt oudere man) voor mij vlug getrokken: laatstgenoemde laat als het gaat om sadisme niets aan de verbeelding over, in tegenstelling dus tot deze prent van Slade die zelfs geen penis durft te laten zien.

Visueel vond ik het ook niet echt interessant; de extreme helderheid van de beelden leken mijn ogen zelfs te vermoeien. Hiernaast oogden de overgangen soms amateuristisch of simpelweg lelijk: een abrupt zwart beeld dat er voor een paar tellen tussenkomt en de kamera die (te) traag wegdraait van het object, waarbij een vage rode kleur het beeld vult. Raar.

Page acteert eerder irritant puberaal (wat een vervelend krakende stem) dan angstaanjagend en die Wilson is maar een rare pedo: je likt toch niet publiekelijk de lip van een 14-jarige af als je je schaamt voor je ware aard?

En al schrijvende kom ik er achter dat mijn aanvankelijke waardering, een 2,5*, aan de hoge kant is; de film sprokkelt wat punten bij elkaar door de uiteindelijk toch onalledaagse en ietwat controversiële thematiek: 1,5*.

De tweede film die ik van Yücel zie, haalt het helaas niet bij de eerste. Yücel schroomt er wederom niet voor om het harde leven van de straat zo expliciet mogelijk uit te beelden, maar het geheel gaat jammerlijk ten onder aan de saaiheid van een duf liefdesverhaaltje en bijbehorende oninteressante karakters: 1* .

Hokkabaz is een redelijk ongebruikelijke film voor de Turkse cinema. Cinematografisch ziet het er gewoon heel goed uit (mooie kleuren en settings - het oogt allemaal zelfs een beetje 'retro') en het ontbreekt het verhaal niet aan originaliteit. Dat blijkt echter niet genoeg om de volle 120 minuten de aandacht erbij te kunnen houden. Het komedie-aspect komt niet voldoende uit de verf en vooral de wel erg sombere muziek is er debet aan dat het geheel op den duur een beetje gaat vervelen.

Hokkabaz ontstijgt voor mij het Turkse gemiddelde van de laatste jaren, maar biedt uiteindelijk te weinig voor een voldoende. 2,5*

Zware teleurstelling. Het is hier volgens mij al eerder genoemd: slechts een droge registratie van de gebeurtenissen en de weinige inbreng van de regisseur, is doorspekt met Oprah-sentiment met bijbehorende zwakke acteerprestaties.

Een veelbelovend begin en een redelijke score brengen me bij 1,5*.

De propaganda waar menigeen het over had, zag ik er niet echt in. Gewoon een registratie van de belevenissen van een paar niet kwaadwillende soldaten en die zullen ook heus wel bestaan.

Het probleem is dat het daar dan ook blijft: een droge registratie. Oer en oersaai, totaal geen intensiteit (wat metalen voorwerpen die uit het zand te voorschijn komen, een paar ontploffinkjes en 15 minuten een huis in de woestijn gadeslaan, nou, wauw), geen interessant verhaal, geen interessante karakters, geen interessante setting, muziek viel totaal niet op, niets, nada, noppes. De 82e Oscars mogen de prullenbak in.