Opinions

Ik geef toe dat, wanneer het om de klassieke Italiaanse (vooruit, ook Turkse) cinema gaat, ik veel door de vingers zie wat betreft het acteren, omdat andere factoren me in zulke gevallen vaak meer dan voldoende weten te bekoren; het acteerwerk in Rocco echter, slaat toch echt alles. Verschrikkelijke overacting van, zoals The One Ring, djelle en Onderhond al aangaven, met name de buitengewoon irritante moeder. Ook de anderen lijken in een competitie van meest onlogische en overdreven spontane reacties verwikkeld te zijn. Ik zou bijna willen zeggen: dat krijg je ervan als je professionele acteurs inzet in een neo-realistische film die, naar wat ik er tot nu van heb gezien en gelezen, vooral puur (naturel) hoort te zijn.

Het verhaal (één van die andere factoren die mij dus zouden moeten bekoren) is niet interessant genoeg. Het uitgangspunt is simpel (arme familie trekt van platteland naar stad, krijgt aanpassingsproblemen, delft uiteindelijk het onderspit), wat natuurlijk niet meteen fataal hoeft te zijn, maar ook de uitwerking ervan blijft simpel. Nergens weet Visconti mij te overtuigen van het zogenaamde leed dat de familie ondergaat. Voortdurend had ik het idee naar een karikatuur te kijken en een driehoeksrelatie als centraal thema kan de film dan voor mij niet meer redden (integendeel).

Prachtige poster, dat wel (misleidend zelfs): 1*.