Opinions

Maar nogal misleidend, vind ik.

Op de eerste plaats stoorde ik me aan het acteerwerk (al kan ik de keuze voor het 'theatrale' bij nader inzien wel plaatsen bij het onderwerp), maar het was vooral op audiovisueel gebied een teleurstelling. De Franse nasynchronisatie pastte vaak niet bij het plaatje en het decorgebruik was nogal lelijk (typisch kostuumdrama leek het wel), met de guillotine als dieptepunt.

Wat rest is toch wel een aangename anatomie van La Terreur, met de zeer boeiende relatie tussen twee vooraanstaande revolutionairen als uitgangspunt. 2,5* voor de voldoening op historisch vlak.


Vraag voor de kenners: is deze film representatief voor Wajda's overige werk?

Lees: kan ik de me op het eerste gezicht erg interessant lijkende War Trilogy ( Criterion) blind aanschaffen?

Wat een heerlijke, grappige, spannende low-budget is dit. Ik vond het een beetje te vergelijken met de status van Primer in het sci-fi-genre, maar ergens in de trailer las ik ’This could do for slasher movies what 28 Days Later did for zombie flicks’ en die omschrijving doet meer recht aan de film denk ik.

Dead Man’s Shoes is vooral een som van tegenstellingen voor mij: met name dankzij de totaal foute, doch zeer effectieve soundtrack en het kleur(filter)loze, doch zeer knappe camerawerk, wordt de dodelijk saaie, burgerlijke, doch schilderachtige omgeving van Derbyshire, waarin een stel middle-agers met behulp van drugs en onorthodoxe spelletjes wat afwisseling probeert te brengen in hun (schijnbaar) erg lullig bestaantje, verheven tot bijna epische proporties waardoor een dertien-in-een-dozijn wraakverhaal (met een vrij voorspelbaar plottwistje) toch volledig tot zijn recht komt. Spanning, bloed, creativiteit, humor: alle ingrediënten zijn goed gedoseerd en ook de vrij korte lengte doet de film zeker geen kwaad.

Speciale vermelding verdient natuurlijk het uitstekende acteerwerk en dan vooral dat van Paddy ‘Nemesis’ Considine en Gary Stretch die een typetje neerzet dat totaal in contrast staat (ah, weer een tegenstelling) met zijn charistmatische voorkomen: zie bijvoorbeeld de lelijke eend, de make-up, zijn onhandigheid met het geweer en de tripscènes.

Zal ik dan maar een 4,5* maken van de aanvankelijke 4*? Vooruit...

Het dilemma waarin ik altijd beland bij films van Pixar en Dreamworks is of ik de kinderachtige, simpele verhaallijnen met bijbehorende kinderachtige grappen nou wel of niet door de vingers moet zien, met het argument in het achterhoofd dat de films nu eenmaal gericht zijn op een jeugdig publiek. Gelukkig helpen de films zèlf mij telkens weer uit dit dilemma te geraken, dankzij de uitgemolken formule van refereren naar klassiekers (in dit geval The Godfather en Saturday Night Fever), waar kinderen helemaal niets mee kunnen en dus duidelijk bedoeld zijn voor de oudere kijker. Nou, dan verdien je wat mij betreft ook een adequate recensie: wat een afschuwelijk, clichématig gedrocht was dit weer.

Maar ook indien ik me beperk tot dat jeugdige publiek moet ik vaststellen dat ik toch echt genoeg heb gekregen van de simpliciteit die kinderen ongeneerd wordt voorgeschoteld. Op de Belg hoorde ik een recensente over de populaire Fantasia-boeken (Geronimo Stilton) laatst zeggen: kinderen zouden het liefst elke dag naar de McDonald's willen - dat betekent echter nog niet dat McDonald's goede kwaliteit biedt. En precies datzelfde gevoel heb ik dus bij de fastfood-industrie van Pixar en Dreamworks. Totaal geen originaliteit, geen fantasie, niets om de hersenen van kinderen ook maar een beetje te prikkelen. Nee, men houdt liever vast aan de vertrouwde, winstgevende ingrediënten: een rond stuk vlees, wat frietjes en ketchup en mayonaise.

Afgezien hiervan kan ik maar niet inzien wat mensen nu zo mooi vinden aan de animatie. Foeilelijke, overdreven karikaturale personages in een extreem gelikte omgeving. Nu we het toch over voedsel hebben: verraderlijke smaak- en kleurstoffen zou ik dat willen noemen.

Waarschijnlijk overbodig te melden, maar voor de volledigheid: 0,5*.