Opinions

Tsja tsja tsja...

... tsja...

Bij Ilk Ask (2006) schreef ik ooit: Ik vraag me af hoe lang Turkse regisseurs nog inspiratie denken te kunnen putten uit Cinema Paradiso; begint een beetje vermoeiend te worden al dat melodrama met een zwoel Egeïsch (Mediterraan) tintje.

Dat zou ik net zo goed ook bij deze film kunnen plaatsen, met de ironische noot dat het hier om de regisseur van Cinema Paradiso gaat. En het komt nu bij me op dat ik er destijds bij Maléna eigenlijk ook een gelijksoortig verzadigingsgevoel aan over hield. Het komt me allemaal zo simplistisch over: ga op zoek naar een wat pittoresque Mediterraans dorpje, cast wat schattige jongetjes en een dame die zo uit de Pirelli-kalender lijkt te zijn weggelopen, nonstop bombastische muziek op de achtergrond, wat coming-of-age-drama en politiek erbij en klaar is Giuseppe.

Nee, de film werkte voor mij niet. Het werkte eerder op mijn zenuwen, vooral in het begin. Ten eerste was het alsof iemand de fastforward-knop ingedrukt hield - zo snel volgden de scènes elkaar op. Ten tweede irriteerden de onophoudelijke, bombastische muziek (ook al ging het hier om Morricone) en het geschreeuw van de personages, waar geen einde aan leek te komen, me mateloos. Ten derde was het een behoorlijk zwak, geforceerd scenario. Het ging blijkbaar de hele tijd om politiek, maar veel kreeg je er ook niet van te zien: waarschijnlijk bedoeld als fastfood-politieke geschiedenis voor de apolitieke jeugd van tegenwoordig. Zoiets. O, het ging ook over armoede, maar vreemd genoeg ontbrak het de familie nooit aan eten, luxegoederen en een vrij behoorlijke villa. Humor was overigens ook ver te zoeken.

Hoezeer ik ook gekant ben tegen het "het was allemaal maar een droom"-concept, deed de plottwist op het einde me verrassend genoeg wél wat. Om de een of andere reden was het ontroerend om te ervaren dat een heel leven voor mijn ogen voorbij was geflitst, terwijl dat hele leven blijkbaar nog moet aanvangen. 'Vergangelijkheid' kwam bij me op als thema van de film en dat deed me realiseren dat Tornatore goede bedoelingen had, maar de uitwerking uiteindelijk veel te wensen overlaat.

2* voor een lichtgewicht-Fellinietje (en dat stiekem vooral dankzij Sicilië dat toch altijd wel geweldig mooi blijft).

De inleiding met de voice-over beloofde niet veel goeds en ook de scène met de tanks zorgde voor enige twijfel bij mij.
Maar al het negatieve ebde weg toen de soldaat eenmaal aan zijn reis begon.
De treinreis door een land in oorlog (en waarin de hoofdpersoon verschillende mensen ontmoet) deed bij vlagen denken aan Dr. Zhivago.
Mooie scène was bijvoorbeeld die waarin de soldaat en Shura tegenoverelkaar staan in de trein, waardoor Shura's haar op het gezicht van de soldaat komt.

Het mooiste aan de film was, hoe het begin en einde op elkaar aansluiten: wanneer Alyosha terugkeert naar zijn dorp, zie je dat het weggetje waarover hij rijdt, in het begin al beschreven is. Daardoor komt het je ook echt bekend voor en wordt het 'thuisgevoel' versterkt.

Ik zie eigenlijk geen reden om deze film een laag cijfer te geven. Totaal niet verveeld, maar ik moet wel zeggen dat er meer ingezeten had.
Ik twijfel tussen een 3,5 en een 4.

Ah, scheelt weer wat schrijfwerk:

Ja, ik kan dit grotendeels beamen en die vragen heb ik ook eerder (lichtjes) opgeworpen bij een andere zogeheten motion capture-film (vergeten welke het was).* Behalve bij computerspellen ben ik er dus ook niet echt voorstander van, maar desondanks moet ik bekennen dat er bij Beowulf vrijwel optimaal gebruik is gemaakt van de vele mogelijkheden die deze techniek uiteindelijk toch wel biedt. Ik vond het allemaal erg sfeervol - lees: lekker luguber en donker - gebracht, en, zoals jij later ook zegt, is de lompe actie uiterst vermakelijk. Hiernaast vond ik Grendel erg origineel en de draak zeer mooi -lees: angstaanjagend genoeg - gemaakt.

Toch blijven bovengenoemde handicaps van de motion capture-techniek te storend om te negeren, waardoor zulke films bij mij voorlopig niet boven de 3* zullen uitkomen denk ik. Maar Beowulf geeft zeker hoop voor de toekomst: verdere technische ontwikkelingen kunnen me van gedachten doen veranderen.

Tot slot: waarom had ik de hele tijd het idee dat Beowulf gespeeld werd door Sean Bean?

* Poging tot een antwoord op je vragen: bij 300 bijvoorbeeld vond ik de 'echte acteurs in een cgi-omgeving' redelijk geslaagd te noemen. Dus men kan ook makkelijk die weg op.

En ik bleef maar nadenken: wat was er in godsnaam wèl goed aan deze film? Hoezo kon ik niet genieten van een sci-fi met zo'n hoog gemiddelde op de site?

Niet-boeiende, ontzettend simpele scenario, ergerlijk acteerwerk (Kutcher kon met zijn slome gezicht elk moment "Dude, where's my car?" zeggen; de moeder (Walters) was om te huilen zo slecht; de tieners waren wel erg extreem aan het puberen etc.) en bovenal, een verschrikkelijk einde: het mooiste leven dat de Amerikaanse jeugd zich maar kan wensen, is blijkbaar een doorsnee yuppie-bestaan tussen de glanzende wolkenkrabbers van het altijd zonnige Manhattan.
Houden zo Evan...

0,5*

Moeilijk te beoordelen deze film.

Zonder twijfel is de visuele schoonheid van een uitermate hoog niveau en de reeds hierboven gebezigde term eye candy zal waarschijnlijk bij geen andere film meer op zijn plaats zijn dan hier. Niet alleen het bijzonder zachte kleurenpalet valt hierbij heel positief op, maar ook dat typisch Japanse oog voor detail doet weer van zich spreken. De manier waarop bijvoorbeeld uitgebeeld wordt hoe de tl-lichten al flikkerend aangaan in het klaslokaal, hoe de weerkaatsing van de lampen aan het plafond meedraait met een glazen deur en hoe de raket al stijgende een schaduw werpt over de aarde met zijn rookpluim, bewijst dat hier een perfectionist aan het roer staat. Als deze perfectionist dan ook nog eens kiest voor op zichzelf al wonderschone natuurverschijnselen als sneeuw en de sakura als centrale attributen in de film, dan is een visueel festijn natuurlijk helemaal onontkoombaar.

Het moeilijke van de beoordeling heeft dan ook totaal niets te maken met het visuele aspect van de film; het is de mijns inziens nogal klef uitgewerkte kalverliefde die het geheel enigszins omlaag trekt. De mierzoete voice-overs die niet bijster interessante teksten opdreunen (ik zou het bijna quasi-romantisch willen noemen), bijgestaan door niet bijster interessante pianomuziek, gaven mij een beetje dat irritante Katie Melua-gevoel dat bovendien zijn toppunt bereikte dankzij het ‘poppy’lied op het einde (met de tamelijk lachwekkende Engelstalige ‘one more times’ ertussen).

Zonder twijfel kreeg het oog wat het wilde en daarom lijkt het erg makkelijk om dit dilemma op te lossen met een zwakke 3*, maar daarmee denk ik dat ik de film toch iets tekort doe. Een 3,5* die neigt naar de 4*, is hier daarom meer op zijn plaats. Als motivering hiervoor moet ik denken aan hetgeen wat ik onlangs bij Love in The Time of Cholera schreef:

Vervang schrijfstijl met filmstijl, Márquez met Shinkai, auteur met regisseur en literair met visueel (pff) en je begrijpt wat ik bedoel.