Opinions

Ontzettend sterke film dit.

In het begin is het allemaal wat rommelig en onduidelijk, maar nooit op een vervelende manier. De bijbehorende cinematografie sluit goed aan bij de toestand waarin Eva zich verkeerd. Ook de muziek is perfect gekozen. Op audiovisueel gebied blijft de film sowieso de gehele speelduur erg sterk.

Natuurlijk moet ook even worden stilgestaan bij het sublieme acteerwerk van velen en dan met name de jonge Kevin en Eva. Maar eigenlijk worden alle rollen wel uitstekend en puur gespeeld.

Wat ook een pluim verdient is de manier waarop met tijd gespeeld wordt. Zoals eerder gezegd oogt het op het eerste gezicht verwarrend, maar komen bepaalde dingen zo goed samen dat het dat eigenlijk niet is. Ook de toesleep naar de uiteindelijke climax van het schooldrama wordt subliem ingevuld.

Verder zat ik een beetje te lezen op deze pagina en moet ik zeggen dat ik het wel met Reinbo eens ben. Ook ik had tijdens (en na) de film wel sterk het gevoel dat het kereltje allang een keer bij een kinderpsychiater had moeten zitten. Of op zijn minst bij een andere hulpverlenende instantie. Je hoeft volgens mij geen opvoedkundige of gedragsdeskundige te zijn om op te merken dat het gedrag van dit kind niet klopte. Ik zal het verder niet al te veel als minpunt meewegen, daar waar je nooit kan begrijpen en bepalen hoe andere mensen met zo'n situatie omgaan.

Ik kom uiteindelijk op 4,5* uit. Voor mij één van de beste films van 2011. Zo niet de beste.

PS, wat had die openingsscene nou eigenlijk te betekenen? Die drukte tijdens het tomatengevecht? En ook in de rest van de film zie je nog wat dingen terug die relateren aan tomaten. Was dit gewoon puur om je op het verkeerde been te zetten voor wat betreft de daad van Kevin? Of was het een droombeeld? Ik zat zelf gedurende de film te bedenken dat Kevin iets ergs gedaan zou hebben, op vakantie tijdens een bezoek aan dat tomatengevecht ofzo.

Wrang, zwartgallig, bizar en toch grappig. Woorden die goed passen bij Welcome to the dollhouse en bij Solondz.

Matarazzo speelt op indrukwekkende wijze het meisje Dawn, in wiens leven het allemaal niet echt meezit. Gaandeweg de film kreeg ik steeds meer sympathie voor de hoofdpersoon (alhoewel ze niet altijd vrijuit gaat) en meer walging richting de andere personages. De onderwerpen die voorbij komen zijn soms vrij zwaar, maar passen goed binnen de algehele sfeer die de film met zich meebrengt.

Wat verder opviel was de goed gekozen soundtrack.
Wel gaat het verhaal op een gegeven moment een beetje van de hak op de tak en voelt het wat gehaast aan hier en daar (met name het gedeelte rondom de ontvoering van Missy). Dit is zo'n film die van mij iets langer had mogen duren en nog meer de diepte in had kunnen gaan.
Het einde is dan wel weer oke.

Ik geef 4*.

Ik sluit me toch wel een beetje aan bij Koerok en SnakeDoc. Deze film bezit bijzondere kwaliteiten, maar kan helaas niet de gehele speelduur boeien.

Laat ik beginnen met het meest opvallende van de film: het acteerwerk van Lawrence. Dat is in één woord fenomenaal te noemen. Zo echt en puur en daardoor zeer geloofwaardig. Ook de armoedige setting van het verhaal komt goed uit de verf en weet indruk te maken.

Het knelpunt van Winter's Bone zit hem mij in het mystery. Doordat er maar weinig echt duidelijk wordt en het verhaal zeer weinig om handen heeft is het voor mij gewoon niet interessant geworden. Ik denk zelfs dat ik de film beter had gevonden als dat hele mysterie rond die pa weggelaten was en ik 100 minuten lang had gekeken naar een meisje van 17 die zich in deze omstandigheden moet zien te redden.

Er blijft natuurlijk genoeg over om deze film toch gewoon 3,5 * te geven.

Goede, maar zeker geen perfecte film.

We volgen de net vrijgekomen, opgefokte Majid die er wat van moet gaan maken maar zichzelf steeds dieper in de problemen brengt. Overigens las ik hier op deze pagina dat de film in Rotterdam speelt, maar dit leek mij toch echt Utrecht. Dat terzijde.

Eigenlijk wil ik niet te streng zijn voor deze haast on-Nederlands goede film. En met on-Nederlands doel ik met name op het acteerwerk, wat nu een keer wél natuurlijk op me overkomt. Ook technisch is de film in orde en het zwart-wit heeft meerwaarde. Het grauwe, ruwe en dreigende gevoel komt extra goed naar voren hierdoor. Verder kijkt de film heerlijk weg, is het bij vlagen spannend; al met al gewoon erg goed genietbaar dus.

Maar.. Wat er voor zorgt dat het toch geen topper wordt is het soms wankele scenario, dat met te veel geforceerde bijzaken de emotionele kant opzoekt. Ook leidt de overdaad aan zijwegen soms tot onlogische voorvallen. Even kijken, we hebben het ziekenhuis, zijn vreemdgaande vriendin, de problemen met zijn ouders, vader en broertje die op het einde komen kijken en ga zo maar door. Kortom, te veel afleiding en te weinig focus.

Verder krijg ik ook iets te vaak het idee dat de film een eigen smoel mist. Origineel is het allemaal niet en het verhaal en uitwerking doen soms teveel denken aan andere films.

Al met al kom ik toch wel uit op 3*

Zeer matige film die ik volstrekt onnodig met een brilletje op mijn neus heb moeten aanschouwen. Echt nul komma nul rendement qua 3D, deze World War Z.

Eigenlijk begon de ergernis al meteen, doordat één van Pitt's kinderen astma had. Ja hoor daar gaan we weer, dacht ik. Hoe cliché wil je het hebben? Gelukkig werd dit geen issue, aangezien het geen verdere rol van betekenis speelde. Iets dat eigenlijk geldt voor het gehele familie-aspect van deze film. Het voegde werkelijk niks toe. Krampachtige pogingen om alle bekende Hollywood-ingrediënten in een film te stoppen.

Vervolgens zien we Pitt in Noord-Korea en voor je in de gaten hebt wat hij daar überhaupt te zoeken heeft zit je alweer in Jeruzalem. Die laatst genoemde locatie gaf nog wel zijn visitekaartje af op visueel gebied, al was dat ook weer niet zo wereldschokkend en bijzonder verder. Dat geforceerd reizen naar de locaties, samen met het zeer matige verhaal, vormen de basis voor een belabberd script. In grote lijnen lijkt het echt nergens op. De film moet het hebben van enkele op zichzelf staande scènes verder, die nog wel wat spanning met zich meebrengen. Al werkt het dan ook weer niet mee dat de zombies mij op de lachspieren begonnen te werken, de film zo braafjes is en het camerawerk rommelig en onoverzichtelijk overkomt.

Tja, zo zou ik nog wel even door kunnen gaan met negatieve punten. Neem alleen al bijvoorbeeld de bespottelijke vliegtuigcrash en het afgeraffelde, ongeïnspireerde einde. Nee ik vond dit niet veel, al kan ik nog net wel 1* kwijt voor het aardige acteerwerk van Pitt, de paar mooi geschoten scènes en zeer makkelijke wegkijkfactor.